ก็คิมหันต์ชอบแกล้งเรา | KrisLay

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 ต.ค. 61


ตอนที่ 1

 

 

     อาชิง ลื้อไปปลุกอาคิมหันต์ด้วย ไปโรงเรียนด้วยกัง เสียงหม่าม๊าที่ทำอาหารอยู่ในครัวกล่าวบอกลูกชายคนโตทั้งๆที่กำลังใจจ่ดใจจ่อต่อการทำอาหาร

 

    ไม่เอาได้ไหม อั้วไม่อยากไปโรงเรียนกับ..คิมหันต์ ชิงชิง กล่าวตอบผู้เป็นมารดา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้เตรียมรับประทานอาหารเช้า

   

      เพื่อนข้างบ้านชวนกันไปแค่นี้จะป็นอาราย หา? ”

 

     ไม่เอาหรอก อั้วจะไปกับอาลู่หาน พูดถึงญาติคนสนิทของเขา ก่อนที่ผู้ถูกกล่าวถึงจะเดินลงมาพอดิบพอดี

 

    ลู่หาน เรารีบกินรีบไปดีกว่า ส่งสายตาขยุบขยิบเชิงเป็นสัญญาณ ก่อนที่ญาติของเขาจะตอบกลับ

 

   อ..อืม ได้ คนตรงหน้าเอ่ยติดขัดตามนิสัย ก่อนจะนั่งลงข้างๆชิงชิง

 

     ข้าวต้มหมูร้อนๆถูกเสิร์ฟให้เด็กหนุ่มทั้ง2คน อาหารเช้าเบาๆสำหรับเด็กนักเรียน ใช้เวลาไม่นานก็ทานกันจนหมด ก่อนจะกล่าวลาผู้เป็นผู้ปกครอง แล้วเดินทางไปโรงเรียน

 

 

 

 

 

     ไปด้วยได้ปะ น้ำเสียงกวนๆถูกส่งออกมาเมื่อเดินออกมาที่หน้าบ้าน เดาไม่ยากว่าเป็นใคร ชิงชิงไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพียงแต่รีบเดินไปก็เท่านั้น

 

     นั่นเด็กใหม่หรอ ขอดูหน้าชัดๆหน่อย คิมหันต์เอ่ยทักลู่หานที่ยืนก้มหน้าอยู่ พลางทำท่าจะเดินมาหา

 

     เราต้องรีบไปโรงเรียน ชิงชิงเอ่ยตอบ ทำให้คนตัวสูงในตอนแรกกำลังจะเดินมาหากลับหยุดชะงัก

 

     งั้นก็เจอกันที่โรงเรียน เขาส่งสายตาเชิงหยอกล้อ แต่คนสองคนกลับไม่ตลกด้วยสักนิด คนตัวสูงเดินกลับเข้าบ้านของเขาไป ก่อนที่ชิงชิงจะหันมาคุยกับลู่หาน

 

     รีบไปกันเถอะเนอะ ชิงชิงเอ่ย ญาติของเขาพยักหน้าพลางเดินตามไป

 

 

 

 

 

 

 

     บรรยากาศในห้องม.5/4ก็ยังคงเดิมไม่ต่างจากเทอม1สักเท่าไหร่ เพียงแต่ว่ามีเด็กใหม่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นญาติของชิงชิงก็เท่านั้น สายตาหลายคู่จ้องมองมาที่ญาติของเขา ทำให้ลู่หานต้องก้มลงมองต่ำ

 

     ชิงชิงกุมมือญาติคนสนิทของเขาไว้แน่น พลางชี้โต๊ะเรียนที่จะให้ลู่หานนั่ง นั่นก็คือโต๊ะเรียนข้างๆเขา

 

     นั่นญาตินายหรอชิงชิง เสียงเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งทักถาม ชิงชิงพยักหน้าพร้อมยิ้มเจื่อนๆแทนการเอ่ยตอบ ลู่หานมองไปรอบๆห้องเรียนอย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็ต้องสดุดสายตาคู่หนึ่งทำให้ต้องกลับมาก้มลงเหมือนเดิม

 

     เป็นอะไรหรือเปล่า? ” ชิงชิงเอ่ยถามเมื่อสังเกตอาการของลู่หาน ญาติของเขาเป็นโรคไม่ค่อยอยากเข้าสังคมเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ใช่ถึงกับไม่อยากออกจากบ้านนะ เพียงแต่ถ้าถูกจ้องมองนานๆบ่อยๆหรือไปที่ๆมีคนเยอะๆมากๆก็จะเกิดอาการบางอย่างที่ไม่ค่อยอยากให้เกิดเท่าไหร่

 

     ป..เปล่า ชิงชิงพยักหน้าต่อคำตอบของลู่หาน ก่อนจะยกงานขึ้นมาตรวจสอบ ก็คืองานที่อาจารย์สั่งไว้ให้ส่งตอนเทอม 2

 

     สารภาพตามตรงว่าชิงชิงไม่ได้มีเพื่อนเป็นกลุ่มแบบคนอื่นเขา เพราะเป็นคนไม่ค่อยอยากมีเพื่อนเยอะๆเท่าไหร่ แค่คนสองคนก็พอแล้ว

 

     แต่พอมาเทอม 2 เพื่อนสองคนนั้นของเขาก็ลาออกไปโดยปริยาย โชคดีที่ลู่หาน ญาติของเขากลับมาจากจีนพอดิบพอดี

 

     ลู่หาน เดี๋ยวตอนเที่ยงเราจะลงไปซื้อข้าวให้นะ นายรอยู่ข้างบนนี่แหละ ขิงชิงเอ่ยบอกลู่หาน เพราะตอนเที่ยงรับรองว่าที่โรงอาหารคนเยอะแน่ๆ อาจไม่สะดวกนักกับโรคที่ลู่หานเป็นอยู่

 

     ลู่หานพยักหน้าตอบก่อนจะเอ่ยถามญาติของเขาต่อ

 

     ล..แล้วใครเป็นหัวหน้าห้องหรอ

 

     นั่น คนนั้นน่ะ ชิงชิงเอ่ยตอบพลางชี้โบ้ชี้เบ้ไปหาโต๊ะคนที่ลู่หานเพิ่งสบตาเข้าเมื่อกี้

 

     ชื่อมะลิ เรียนเก่งมากๆ แต่เขาเงียบๆน่ะ มองตามไปที่ร่างเล็กที่กำลังเขียนหนังสืออย่างขะมักเขม้นอยู่

 

     อ๋อ..

 

     เฮ้ยๆๆๆ ครูมาๆๆๆ เสียงกลุ่มเด็กผู้ชายเอ่ยบอกเชิงเป็นสัญญาณให้ทั้งห้องเรียบร้อย นักเรียนรีบกรูกันเข้าที่ของตนเอง อาจารย์ผู้หญิงวัยทำงานเดินเข้ามา พลางมองรอบๆห้องที่ตนเองประจำชั้นอยู่

 

     นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ.. ” เสียงหวานๆของมะลิหัวหน้าห้องที่ทุกคน(ยกเว้นลู่หาน)คุ้นชินเอ่ยขึ้น นักเรียนทั้งห้องพนมไหว้ครูพลางกล่าวสวัสดีครับ/ค่ะ

 

     ครูได้ข่าวว่ามีนักเรียนใหม่เข้ามา ไหนออกมาแนะนำตัวหน่อยนะจ๊ะ อาจารย์เอ่ยพลางยิ้มให้ลูกศิษย์คนใหม่อย่างเป็นมิตร ลู่หานพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆเดินออกมา

 

     ส..สวัสดีครับ ชื่อลู่หาน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค--ครับ..สำเนียงชาวจีนถูกเปล่งออกมาเล็กน้อย คนในห้องพยักหน้าให้ คุณครูสาวพยักหน้าให้เช่นกัน ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวให้ไปนั่งที่ได้

 

     นั่นแหละจ้ะ ฝากดูแลเพื่อนใหม่ด้วยนะจ๊ะ

 

     เป็นอะไรไหม ตอนออกไปหน้าห้องน่ะ

 

     ม..ไม่นะ..

 

     งั้นก้ดีแล้ว

 

     ตอนใกล้ปิดเทอม ครูสั่งงานไว้ ไหนใครทำเสร็จบ้างแล้วจ๊ะ? ” อาจารย์สาวเอ่ยถามนักเรียนทั้งห้อง คำตอบคือสายตาเลิ่กลั่กของนักเรียนเกือบๆทั้งห้องยกเว้นเด็กสองคนก็คือชิงชิงกับมะลิและนักเรียนอีกสองสามคน

 

     พวกเธอนี่นะ ครูสั่งอะไรก็ไม่รู้จักทำแล้วมาบ่นว่าอยากได้คะแนน

 

     โถ่ครูขา ปิดเทอมใครๆก็อยากพักกัน ก็ไม่ได้ขยันกันซะหมดนี่คะ เธอพูดเสียงเชิงแซะเล็กน้อย

 

     หากแต่พูดถึงตัวชิงชิงนั้นคงไม่เท่าไหร่ แต่ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหมายถึงใคร ชิงชิงมองมะลิที่ยังคงเขียนหนังสือไม่สนใจคำพูดของใคร แอบเป็นห่วงที่ว่าไม่รู้สึกโกรธ เศร้าอะไรบ้างหรือ

 

     ถ้าไม่ส่งวันนี้ก็ไม่ต้องเอาคะแนน เอาล่ะ เอาหนังสือเคมีเล่ม 2 ขึ้นมา เปิดหน้า..

 

 

 

 

 

 

 

กริ๊งงงงง ~

 

     เสียงกริ่งออนบอกเวลาว่าตอนนี้เที่ยงตรง นักเรียนชายหญิงต่างวิ่งกรูกันลงไปทานอาหาร ชิงชิงหยิบกระเป๋าตังค์ในกระเป๋านักเรียน ก่อนจะเอ่ยบอกลู่หานและลงไปซื้อของกินให้ทั้งตัวเองและญาติคนสนิทของเขา

 

 

    

 

 

 

     เสียงคุยกันจ้อกแจ้กเต็มโรงอาหาร เหล่านักเรียนชายหญิงต่างรีบซื้อกับข้าวแล้วมานั่งจับกลุ่มกัน หากแต่ชิงชิงคงไม่ได้ทำอย่างนั้น เขารีบลงไปซื้อขนมปังและน้ำพร้อมขนมจุกจิกเล็กน้อย หอบหิ้วมาเต็มถุง

 

     หากแต่มัวดูของในมือ เลยไม่ได้มองทางด้วย จึงทำให้เดินไปชนใครเขา ซึ่งเป็นคนที่เขานั้นไม่ชอบซะด้วย

 

     อ๊ะ! ขอโทษครั..ของในมือตกล่นจนหมด ทำให้ชิงชิงนั้นต้องก้มลงไปเก็บพร้อมกล่าวขอโทษที่ตนเองเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่เงยหน้าขึ้นไปทำให้ต้องหยุดคำขอโทษทันที

 

     อ่าว ชนกันอย่างนี้ไม่คิดจะขอโทษหน่อยหรอ

 

     อือ.. ขอโทษก็ได้

 

     ได้ข่าวว่าห้องนายไปเร็วกว่าห้องเรานี่

 

     “ … ”

 

     งั้นฝากทำงานหน่อยได้ไหม

 

     ไม่.. เราขอตัว คนตัวเล็กกว่ากล่าวตอบ พลางเก็บของทั้งหมดขึ้นแล้วรีบเดินหนีไป หากแต่โดนดึงข้อมือขาวเอาไว้

 

     ฝากทำนิดนึงไม่ได้หรอ

 

     ชิงชิงพยายามแงะข้อมือนั่นออก แต่ไม่สำเร็จ คนตรงหน้ายังไม่ลดแรงไปไหน

 

     เพื่อนกันทำให้กันไม่ได้หรอ

 

     มันเป็นงานของนาย เราจะทำให้ทำไม ปล่อยเราเถอะ เรารีบ

 

     เมื่อชิงชิงพูดจบ คิมหันต์นั้นก็ปล่อยมือทันที ก่อนจะเดินออกไป ชิงชิงถอนหายใจดัง ก่อนจะรีบเดินขึ้นห้องไปเพราะเกรงว่าลู่หานจะหิว

 

 

 

 

 

 

 

 

          ลู่หานก้มลงมองยาสองเม็ดที่อยู่ในมือ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ภาวนาในใจให้ตนเองนั้นหายไวๆ ก่อนจะทานเอายานั้น ซองยานั้นปลิวไปตามแรงลงไปที่หน้าห้อง เขาส่ายหัวก่อนจะเดินไปหยิบ

 

     แต่กลับมีเท้าใครเหยียบไว้โดยบังเอิญ คนตรงหน้าชะงัก ก่อนจะหยิบซองยาขึ้นมาอ่านดู สายตาของเขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะคืนให้ลู่หาน

 

     ขอโทษที่เหยียบ คำพูดห้วนๆถูกเปล่งออกมาจากปากอวบ ก่อนจะคืนซองยาให้

 

     ลู่หานเงียบ คิดในใจว่าอุตสาห์พยายามจะปิดเรื่องนี้ เขาอุตสาห์หวังว่าเรื่องนี้จะให้แค่คนสนิทรู้เท่านั้น

 

    

 

     ย..อย่าเอาไปบอกใครได้ไหม..มะลิ มะลิไม่ตอบ เพียงแต่พยักหน้าให้เท่านั้น ก่อนร่างบางจะเดินเข้าห้องไป




 

  

TALK

เปิดฟิคอีกละหรอ -*- คือปิดเทอมพอดีแล้วเพิ่งได้แตะคอม ฮือ

ขออภัยจริงๆนะคะ เกรดแบบ อรุ่มมาก

ฝากติดตามเรื่องนี้ไปเยอะๆนะคะ

#ก็คิมหันต์ชอบแกล้งเรา

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #10 dublebae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 23:09
    รอติมตามนะคะ ชอบมากไ ตอนเเรกก็สนุกเลย เเงงงงงงงง
    #10
    0
  2. #5 zao (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:43

    ไม้เบื่อไม่เมากันใช่ป่าวคะเนี่ย

    #5
    0
  3. #4 aeiya0607 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 23:11
    ติดตามค่าา แค่ตอนแรกก็สนุกแล้ว
    #4
    0
  4. #3 เอเรียล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 22:55

    น่าสนุกมากกกกกกกกเลยค่ะ ชิงชิงกับลู่หานน่ารักจัง

    #3
    0
  5. #2 snitchgolden (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:41
    แค่เปิดเรื่องมาก็น่าสนุกแล้ว
    #2
    0