เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 8 : ใจมันหวั่นไหว{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    27 มี.ค. 61





***มีคำหยาบเพื่ออรรถรสนะจ๊ะ***








"เอมมึงเสร็จยัง"เสียงทุ้มของร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนดังขึ้นถามรูมเมทที่หายเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำได้สักพักแล้ว

"เสร็จแล้วๆ"อริญชย์ในชุดยูนิฟอร์มเหมือนกับดิฐวัฒน์เปิดประตูออกมา ขาเรียวก้าวเข้ามาหาร่างสูงที่ยืนอยู่กลางห้อง ดิฐวัฒน์มองรูมเมทนิ่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเศษด้ายที่คงหลุดตอนอีกคนสวมเสื้อออกจากเส้นผมนุ่มให้

"ไปหาไรกินกันก่อน"มือหนาคว้ากระเป๋านักเรียนใบโปรดของตนขึ้นพาดกับบ่ากว้างเมื่อบรรยากาศรอบตัวเริ่มประดักประเดิดเข้าไปทุกทีเช่นเดียวกับอริญชย์ที่ยกกระเป๋าขึ้นสะพายหลังตาม


ทุกอย่างระหว่างเขาสองคนเป็นไปด้วยความประหม่า เมื่อก่อนมีแค่เขาที่ประหม่าตอนอยู่ใกล้อีกคนเพราะอาการใจเต้นแรงแปลกๆของตัวเองแต่เดี๋ยวนี้รูมเมทตัวบางดันประหม่าตามเขาซะอย่างนั้น


เขาทำให้เอมมันอึดอัดหรือเปล่าวะ


"ไปสิๆ"ใบหน้าน่ารักพยักหงึกหงักว่าตนพร้อมแล้ว ตากลมกระพริบปริบเมื่อรูมเมทจ้องมองมาจนแพขนตากระพือไหว


แม้จะมีท่าทีประหม่าใส่กันในบางทีแต่ช่วงนี้ดิฐวัฒน์และอริญชย์กลับตัวติดกันมากขึ้น ตอนเช้าไปเรียนพร้อมกัน ตอนเที่ยงมากินข้าวด้วยกัน ตอนเย็นอริญชย์ก็ตามไปดูดิฐวัฒน์เล่นกีฬาแล้วก็กลับห้องพร้อมกัน กลางคืนก็นอนห้องเดียวกัน เหมือนว่าพวกเขาไม่ได้เจอกันแค่ตอนแยกย้ายไปเรียนแค่นั้น


"กินอะไรกันดีล่ะ"คนตัวบางพูดขึ้นขณะก้าวเท้าเดินเคียงคู่ไปกับรูมเมทตามทางเดินเล็กๆที่ทำขึ้นเพื่อเป็นทางเดินโดยเฉพาะ

"มึงอยากกินไร"

"ไม่รู้สิ ยังเช้าอยู่เลยไม่ค่อยหิวเท่าไหร่"

"งั้นโจ๊กดีไหม"ดิฐวัฒน์เสนอความเห็น ปกติเขาไม่ใช่คนที่กินข้าวเช้าอยู่แล้วแต่หลังๆมาต้องเริ่มกินเพราะมากับรูมเมท


จะมานั่งด้วยเฉยๆแล้วไม่กิน เอมมันก็บ่น


สงสัยให้อยู่กับไอ้จุมมากไปถึงขี้บ่นติดมาเนี่ย


"โจ๊กหมูสองครับ"หลังจากมาถึงโรงอาหารอริญชย์ก็ตรงไปสั่งอาหารด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะถูกดิฐวัฒน์ที่ยืนอยู่ด้านหลังดันออกแล้วแทรกตัวไปรับโจ๊กควันกรุ่นสองถ้วยมาถือไว้เอง

"เดี๋ยวกูถือไปให้ มึงไปเอาช้อนไป"เอ่ยบอกแล้วถือโจ๊กนำไปรอที่โต๊ะ


ก็โจ๊กมันร้อนเขาจะให้อีกคนถือได้ยังไงล่ะ มือได้พองกันพอดี


"หื้ม...ร้านนี้อร่อย"อริญชย์ตักโจ๊กเข้าปากคำหนึ่งแล้วร้องหื้มอย่างถูกใจในรสชาติ


ได้กินโจ๊กตอนเช้าแบบนี้แล้วคิดถึงบ้าน เมื่อก่อนเขาจะได้กินโจ๊กฝีมือแม่เป็นอาหารเช้าบ่อยๆ


อยากกลับบ้านจัง


"เป็นไรหน้าบู้บี้"คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตักโจ๊กเข้าปากแล้วเอ่ยถามเมื่ออยู่ๆอริญชย์ก็ทำหน้ามู่ทู่


น่าบีบปากงุยๆนั่นจริงๆเลย


"เราคิดถึงบ้านน่ะ"อริญชย์กลับมายิ้มอีกครั้งขณะตอบรูมเมท


ช่วงนี้เขารู้ตัวว่ายิ้มได้เยอะและกว้างมากขึ้นจริงๆ เขามีความสุขกับเพื่อนๆ และรู้สึกว่าตัวเองแปลกไปจากเดิมนิดหน่อย


อริญชย์แปลกที่ไม่ได้มองดิฐวัฒน์เป็นเพื่อนแบบคนอื่นๆ เขาใจเต้นแรงตอนสบตากับอีกคน เขาเขินทุกครั้งที่ถูกส่งยิ้มมาให้ อาจเป็นเพราะรูมเมทของเขาใจดี อ่อนโยน แล้วก็ดูแลเขาดีมากๆจนเขาหวั่นไหวไปได้ง่ายๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


เป็นไปได้ไหมนะที่เขาจะตกหลุมรักรูมเมทของตัวเองทั้งที่อยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่เดือน


ไม่รู้ว่าใช้คำนั้นได้ไหมแต่ความรู้สึกที่มีมันมากขึ้นในทุกๆวัน


"วันเสาร์นี้ที่จะออกไปข้างนอกมึงจะแวะกลับบ้านก่อนไหมล่ะ เย็นวันอาทิตย์ค่อยกลับมาโรงเรียนก็ได้"ดิฐวัฒน์เสนอ วันพรุ่งนี้พวกเขาจะไปเที่ยวเล่นกันข้างนอกตามคำชวนของจุมพล ไหนๆก็ได้ออกไปแล้วหลายคนคงกลับบ้านมากกว่ากลับมานอนหออยู่แล้ว

"ได้หรอ"ศีรษะกลมเอียงเล็กน้อยขณะถาม

"ได้ดิ ถ้ามึงกลับกูก็ว่าจะกลับด้วย"

"อืมม...เราต้องรอถามพี่ก่อนน่ะ ไม่แน่ใจว่าจะมีใครอยู่บ้านหรือเปล่า"

"เออ ยังไงก็บอก"

"แต่ถึงเราไม่ได้กลับแต่ดิฐก็กลับได้นะ"

"ไม่เอาอ่ะ กูจะปล่อยมึงนอนคนเดียวได้ไง"ร่างสูงส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งที่อีกคนเสนอ

"...."อริญชย์ไม่ได้พูดอะไรได้แต่กระพริบตาปริบๆพร้อมก้อนเนื้อในอกที่สั่นรัวขึ้นมากับคำพูดตรงๆนั้น


ดิฐวัฒน์เงยหน้าจากถ้วยโจ๊กมองรูมเมทที่เงียบไป ภาพร่างบางที่นั่งเม้มปากหน้าแดงตรงหน้าทำเอาดิฐวัฒน์ใจแกว่งไปเหมือนกัน


แม่ง...ใจเต้นแรงเป็นเรื่องปกติไปแล้ว


เดี๋ยวนี้ใจมันแกว่งแทน


เอมมันจะเป็นเหมือนกับเขาไหมวะ









"วู้ว~ได้ออกมาเที่ยวแล้วโว้ยยย"ร่างอวบในเสื้อแขนยาวสีชมพูสวมทับด้วยเอี้ยมขายาวสีซีดส่งเสียงออกมาอย่างดีอกดีใจที่ได้ออกมานอกโรงเรียน

"ไอ้จุมมึงอย่าเสียงดัง สัดคนมองเนี่ย"ดิฐวัฒน์ที่สวมเสื้อยืดและกางเกงยีนส์แนบเนื้อสีดำขาดเข่ายกขายาวของตนเตะตูดเพื่อนไปทีนึงเพื่อให้เพื่อนหุบปาก

"ดิฐอย่าแกล้งจุมสิ"เสียงบ่นของคนที่สวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์สีดำข้างๆดังขึ้นปรามรูมเมทจนจุมพลหันมาแลบลิ้นปริ้นตาใส่อย่างเยาะเย้ย

"มึงดูมันดิเอม แม่งกวนส้นตีน"

"ลงกามึงจัดการดิ๊"จิณณ์ยื่นแขนยาวที่อยู่ภายใต้เสื้อสีส้มของตนไปสะกิดร่างสูงหนึ่งเดียวในกลุ่มที่สามารถเอาจุมพลอยู่

"...."ลงกาขยับขายาวในกางเกงยีนส์สีซีดของตนไปหาเพื่อนแล้วยกแขนล็อคคออีกคนเอาไว้ให้อยู่นิ่งๆ

"พวกมึงแม่งรุมกู! พลับช่วยกูด้วย"จุมพลร้องเรียกหาพวกให้มาช่วย

"ใกล้เวลาหนังฉายแล้ว"แต่คนถูกเรียกกลับจูงมือแฟนตัวเล็กของตนเดินไปทางโรงหนังไม่สนใจเพื่อนทำให้ดิฐวัฒน์และจิณณ์หัวเราะออกมาอย่างสะใจ

"เห้ยเอมเหยียบอะไรน่ะ"จิณณ์หันมาทักรูมเมทเพื่อนพร้อมกับชี้ไปที่เท้าเล็กของอีกคน

"หือ?"อริญชย์ทำหน้างงก่อนจะยกเท้าขึ้นมาดู

"เห็นไหมกูบอกแล้วว่าเอมไม่ใช่ผู้หญิง มึงดูท่ายกขา"จิณณ์ดึงเพื่อนหน้าตี๋ของตนมากระซิบให้ได้ยินกันสองคน


เมื่อกี้อริญชย์ยกเท้าขึ้นมาด้านหน้าแบบที่ผู้ชายทั่วไปทำ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ต้องยกไปดูด้านหลังใช่ไหมล่ะ


เป็นไง แผนเขาพิสูจน์ครั้งเดียวก็รู้ผลแล้ว ไอ้ดิฐมันจะได้เลิกมโนสักที


"ผู้หญิงก็ยกได้ปะแค่ยกขาขึ้นมาดู"ดิฐวัฒน์เถียงกลับเสียงเบาอย่างไม่เชื่อ เขายังเคยเห็นหลานสาวยกขาแบบนี้เลยตอนเหยียบอะไรบนพื้น

"มึงนี่รั้นจังวะ"

"จิณณ์เราไม่เห็นมีอะไรเลย"อริญชย์ที่ยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาดูแล้วเอ่ยถามเพื่อนรูมเมทเมื่อไม่เห็นสิ่งที่เพื่อนบอกว่าตนเหยียบ

"อ้าวหรอ สงสัยกูมองผิด ไปกันเถอะๆ"จิณณ์แก้ตัวพร้อมหัวเราะแหะๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่องชวนเพื่อนให้เดินตามพชรดนัยไป

"ไปกัน"ดิฐวัฒน์หันมาบอกคนข้างกายแล้วจึงเดินตามจรัสกรไป อริญชย์จึงก้าวตามไปเป็นคนสุดท้าย

"นั่นเอมหรือเปล่า?"เสียงทุ้มทักขึ้นด้านหลังให้เจ้าของชื่อหันไปมอง


ร่างสูงของเด็กมัธยมปลายปีสุดท้ายในชุดลำลองสบายๆยืนอยู่ ใบหน้าหล่อยกยิ้มทันทีที่เห็นว่าคนที่ตนทักหันไปแล้วเป็น 'เพื่อนเก่า' ของตนจริงๆ


"...."

"เอมจริงๆด้วย เป็นไงบ้าง"ขายาวก้าวขยับเข้ามาหาพร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"เอ่อ...สบายดี"คนถูกถามเอ่ยตอบอึกอัก

"อ้าว...ก็คิดว่าคุยกับใคร เอมนี่เอง"หญิงสาวที่อริญชย์รู้จักเป็นอย่างดีเดินเข้ามาควงแขนร่างสูงที่ยืนคุยกับอริญชย์อยู่พร้อมเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ

"...หวัดดี"

"ไม่เจอกันนานเลยนะ อยู่ๆก็ย้ายโรงเรียนไป ฉันคิดถึงนายนะ"ริมฝีปากที่ถูกทาด้วยลิปสติกสีอ่อนจนสวยหวานยกยิ้มให้คนตรงหน้าที่ดูออกว่าไม่ได้หมายความตามที่พูดเลยสักนิด

"...."

"เอมไปเหอะ"ดิฐวัฒน์ที่หยุดยืนรอด้วยเดินเข้ามาคว้ามือเรียวขึ้นมาจับแล้วกระตุกเบาๆ


เขาดูก็รู้ว่าสองคนนี้คือเพื่อนจากโรงเรียนเก่าของอริญชย์เผลอๆเป็นตัวต้นเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยซ้ำไป ดิฐวัฒน์จึงไม่อยากให้รูมเมทไปเสวนาด้วยมากนัก


"นี่เพื่อนใหม่หรอ"แต่เหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ เอ่ยทักพร้อมยิ้มให้กับร่างสูงที่เข้ามาใหม่

"...."

"แหม หาเพื่อนได้กับเขาด้วยหรอเนี่ย"

"ปัดไม่เอาน่า"ชายหนุ่มปรามแฟนสาวของตนที่พูดแขวะเพื่อนอีกแล้ว เขาลำบากใจมาตลอดแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากมายนักเพราะตนขัดใจแฟนไม่ได้

"อื้อ...เราไปก่อนนะ"อริญชย์ยิ้มให้เพื่อนเก่าอย่างฝืดฝืน


จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงถูกเกลียด


ดิฐวัฒน์จูงมือรูมเมทมาสมทบกับเพื่อนของตนที่หน้าทางเข้าโรงภาพยนตร์ ร่างบางที่ถูกจึงมาซึมลงไปถนัดตาเสียจนจุมพลสะกิดถามเพื่อนยิกๆด้วยความอยากรู้


"มึงไม่ต้องคิดมากหรอก...ยังไงพวกกูก็อยู่กับมึง"เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูให้เพื่อนสบายใจขึ้นและมันได้ผลเพราะพอได้ยินเสียงของรูมเมทพร้อมถ้อยคำนั้นใจมันก็อุ่นวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้


มือหนากระชับมือเรียวให้แน่นขึ้นเพื่อยืนยันคำพูดของตน ก่อนจะส่งยิ้มจนตาหยีไปให้เมื่ออริญชย์เงยหน้าขึ้นมามอง


"อะแฮ่ม! จะเข้าโรงหรือเปล่าคร้าบบ"จิณณ์กระแอมขัดบรรยากาศสีชมพูตรงหน้าเรียกเพื่อนให้เข้าโรงภาพยนต์


ไม่ได้อยากขัดหรอกแต่ขัดหน่อยก็ดี หมั่นไส้เพื่อน


"เออ!"ดิฐวัฒน์กระแทกเสียงกลับก่อนจะเดินตามเพื่อนไปทั้งที่มือหนายังไม่ปล่อยมือบางออก


ตลอดเวลาที่อยู่ในโรงภาพยนตร์อริญชย์เอาแต่มองมือของตนที่ถูกกอบกุมไม่ปล่อยเช่นเดียวกับดิฐวัฒน์ที่ไม่ได้สนใจภาพยนตร์ตรงหน้าเลยสักนิด ตาตี่เอาแต่มองใบหน้าหวานของคนที่นั่งข้างๆผ่านความมืด และเขาก็เห็นว่าอริญชย์มองมือของเขาอยู่จึงกระชับสัมผัสให้แน่นขึ้นอีก


ตากลมวาวที่สะท้อนแสงจากจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่ด้านหน้าเหลือบขึ้นมามองหน้าคนที่กระชับมือของตนก่อนที่ทั้งสองจะสบตากับผ่านแสงที่น้อยนิด


เสียงบทสนทนาของภาพยนต์ที่ดังไปทั่วไม่ได้เรียกความสนใจไปจากทั้งสองได้เลย


"ไอ้จิณณ์...ไอ้จิณณ์"จุมพลกระซิบเสียงเบาเรียกเพื่อนที่เคลิ้มจะหลับอยู่รอมร่อ

"ไอ้สัด กูกำลังจะหลับเลย"

"มึงดูนู่นๆ"เสียงที่กระซิบให้ได้ยินกันสองคนดังขึ้นก่อนที่จุมพลจะถูกลงกาคว้าคอให้ไปนั่งดูหนังดีๆ


จิณณ์ชะโงกหน้าไปมองตามที่เพื่อนบอกก่อนจะต้องเม้มปากเพื่อกลั้นยิ้มไว้


โอ้โหเห้ย จ้องกันขนาดนั้นก็กินๆกันเข้าไปเลยเถอะ โดยเฉพาะไอ้เพื่อนตัวดีของเขาเนี่ย มันมองเอมจนเหมือนจะจับยัดใส่ปากกลืนอยู่แล้ว


พลังแห่งความรักช่างน่ากลัว


ยอมรับหัวใจตัวเองสักทีเถอะ คนชิปมันเหนื่อย!








"เอ่อ..ดิฐ"อริญชย์เอ่ยขึ้นเบาๆเมื่อเข้ามาในห้อง2510ของตนเรียบร้อยแล้ว

"หืม?"คนถูกเรียกหันมามองงงๆ

"คือ..จะปล่อยมือเราได้ยัง"ตากลมสบตากับเจ้าของร่างสูงก่อนจะหลุบตาลงมองมือของตนที่ถูกกุมไว้ไม่ปล่อยตั้งแต่อยู่ข้างนอก


จนตอนนี้กลับมาถึงห้องแล้วดิฐยังไม่ปล่อยมือเขาเลย


"ท..โทษที"ดิฐวัฒน์รีบละมือของตนออกจากอีกคนทันทีที่รู้ตัว


เขาลืมไปเลยว่าจับมือกับอีกคนอยู่ จับเพลินจนกลับมาถึงห้องเลยหรอวะเนี่ย


"อื้อ"อริญชย์พยักหน้ารับแต่หน้ากลับแดงเรื่อขึ้นมาซะดื้อๆเมื่อเห็นว่าใบหูของคนตรงหน้าก็แดงเถือกไม่ต่างกัน

"มึงอย่าหน้าแดงดิ กูทำอะไรไม่ถูก"มือหนายกขึ้นมาถูจมูกโด่งของตนไปมาแก้เก้อเพราะทำอะไรไม่ถูกอย่างที่พูดไปจริงๆ

"อ่า...งั้นเราไปอาบน้ำนะ"ร่างบางกระพริบตาปริบชี้นิ้วไปทางห้องน้ำและเดินผละไปคว้าผ้าเข็ดตัวทันที


ตอนแรกอริญชย์และดิฐวัฒน์ตั้งใจจะกลับบ้านแต่พออริญชย์รู้ว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยเขาจึงเลือกที่จะกลับมานอนหอแทนและดิฐวัฒน์ก็ตามกลับมาด้วยเพราะเหตุผลที่ว่ากลัวเขาอยู่คนเดียวไม่ได้


ส่วนคนอื่นๆที่ออกไปด้วยกันก็แยกย้ายไปบ้านใครบ้านมันกัน


"พรุ่งนี้ไปไหนปะมึงอ่ะ"เสียงทุ้มของคนที่นอนแผ่อยู่บนเตียงชั้นล่างเอ่ยขึ้นถามร่างบางในชุดนอนสีครีมที่เดินเช็ดผมออกมาจากในห้องน้ำ

"หืม? ไม่ได้มีแพลนไปไหนนะ"อริญชย์เอ่ยตอบพลางก้มลงหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเพื่อจะเป่าผมให้แห้ง


เขาอยากนอนแล้ววันนี้เหนื่อยจริงๆ


"แล้วมีงานไรทำปะ"

"ไม่มีนะ เราทำเสร็จหมดแล้วดิฐมีอะไรหรือเปล่า"เสียงนุ่มดังแทรกเสียงไดร์ที่ดังไปทั่วห้อง คนที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่งแล้วหันมามองหน้าหวาน

"กูจะชวนไปเล่นบาส"

"บาสเหรอ?เราเล่นไม่ค่อยเก่งนะ"

"ไม่เป็นไร เล่นหนุกๆเฉยๆ ไปปะ"ที่จริงดิฐวัฒน์ไม่ได้อยากจะเล่นบาสอะไรขนาดนั้นหรอก เขาแค่อยากหากิจกรรมทำกับรูมเมทเท่านั้น


ยิ่งเวลาผ่านไปความรู้สึกของเขามันยิ่งชัดมากขึ้น เขาอยากอยู่ข้างๆอริญชย์ตอนเวลา อยากเห็นหน้าแม้พอเห็นแล้วใจมันจะแกว่ง อยากพูดคุยทำให้อีกฝ่ายหัวเราะเพราะตอนหัวเราะรูมเมทตัวบางของเขานั้นน่ารักมากจริงๆ


ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับดิฐวัฒน์มาก่อน เลยทำให้เขาสับสนไปพักหนึ่งแต่อยู่ๆคำถามที่เพื่อนเคยถามก็แวบเข้ามาในหัวให้เขาตัดสินใจได้


'สมมตินะดิฐนะ สมมติว่าถ้าเอมเป็นผู้หญิงจริงๆมึงจะทำยังไง....จะจีบไหม'

'...จีบ'


ใช่ เขาตอบไปว่าจะจีบถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงและตอนนี้เขามั่นใจมากๆล้านเปอร์เซ็นต์ว่ารูมเมทคือผู้หญิงที่ปลอมตัวเข้ามาในโรงเรียนชายล้วน


เพราะตลอดเวลาที่เขาสังเกตมาหลายเดือนมันทำให้คิดไปแบบนั้นจริงๆ เหมือนอย่างที่เล่าให้เพื่อนฟัง อริญชย์เรียบร้อย น่ารัก หน้าหวาน ตัวบางมากๆเมื่อเทียบกับเขา แขนขาก็เล็กยิ่งเอวนี่เขารัดทีแทบหัก อริญชย์มีแต่ของใช้ที่เป็นสีชมพู มีตุ๊กตาบนเตียงแบบที่ผู้ชายคนอื่นๆไม่มี อริญชย์ไม่เคยถอดเสื้อต่อหน้าเขา และมักจะปิดคอเสื้อตัวเองตลอดเวลาที่เผลออย่างไม่รู้ตัวเรียกได้ว่าระวังตัวเกินชาย


และที่สำคัญที่สุดคือทำให้เขาใจเต้นได้ เขาที่แทบจะไม่เคยชอบใคร ดิฐวัฒน์ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเพราะเรียนโรงเรียนชายล้วนที่เป็นโรงเรียนประจำมาตลอดเลยไม่ค่อยได้ออกไปพบเจอผู้คนภายนอกเท่าไหร่นัก และเขาก็ไม่ได้มีความคิดที่จะชอบผู้ชายด้วยกันเลยสักนิดออกจะแอนตี้เสียด้วยซ้ำแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะมาใจเต้นกับผู้ชาย


ไม่มีทาง


ตอนนี้ดิฐวัฒน์มั่นใจแล้วว่ารูมเมทของตนเป็นผู้หญิงและเขาจะไม่ปฏิเสธใจตัวเองอีกแล้ว เขาก็จะทำแบบที่พูดกับเพื่อนไป


จะจีบอริญชย์


"ดิฐเหม่อตลอดเลย"เสียงนุ่มเอ่ยออกมาทำให้ดิฐวัฒน์หลุดจากความคิดของตนเอง อริญชย์ถอดปลั๊กไดร์เป่าผมแล้วม้วนเก็บเข้าที่อย่างดีก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือของตนเองที่อยู่ตรงข้ามกับเตียง หันหน้าเข้าไปหาคู่สนทนาเพื่อคุยด้วย

"มองมึงไงกูเลยเหม่อ"

"หือ?ทำไมอ่ะ"

"มึงน่ารักเกินไปมั้ง"ดิฐวัฒน์ไม่ได้ตั้งใจจะหยอดแต่เพียงแค่พูดในสิ่งที่คิดออกไป และเพราะเชื่อเต็มหัวใจว่าอีกคนเป็นผู้หญิงคำชมนั้นจึงถูกกลั่นออกมาแบบไม่ลังเลเลยสักนิด

"...."อริญชย์หน้าร้อนวูบอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้จนต้องยกมือเรียวขึ้นมาปิดแก้มไว้

"เขินกู?"คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถามเมื่อเห็นท่าทางของอีกคน แต่อริญชย์กลับมองว่าใบหน้านั้นช่างกวนประสาทเสียจริง


หน้าตาก็เจ้าเล่ห์อยู่แล้ว มาเลิกคิ้วยิ้มมุมปากแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ใจเขาสั่นไปหมดแล้วเนี่ย


"อ..อะไรเล่า"

"ฮ่าๆๆ มึงแม่งน่ารักว่ะ"

"อย่า..ชม"

"ชมตรงไหนกูพูดความจริง"ยิ่งเห็นรูมเมทเขินคนตัวสูงยิ่งได้ใจเอ่ยกวนไม่หยุด


ก็ยิ่งเขินมันยิ่งน่ารักนี่หว่า แม่ง


"เราไม่คุยกับดิฐแล้ว ไปนอนดีกว่า"ร่างบางบุ้ยปากใส่อย่างเคืองๆก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นเดินไปปีนขึ้นเตียงชั้นสองของตน

"อยากมานอนกับกูก็ลงมานะ"ดิฐวัฒน์เอ่ยเคล้าเสียงหัวเราะอย่างหยอกล้อแล้วจึงลุกไปอาบน้ำบ้าง

"ฮึ่ย!"คนตัวบางส่งเสียงขัดใจพร้อมซุกหน้าที่แดงกล่ำลงกับตุ๊กตาแมวน้ำตัวอ้วนเพื่อกลบความเขินอาย


ดิฐร้ายที่สุด!


ร่างสูงเดินเช็ดผมเปียกชื้นออกมาจากห้องน้ำ บนร่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกายท่อนล่างอยู่ ขาแกร่งก้าวเข้าไปใกล้เตียงสองชั้นที่มีร่างบางในผ้าห่มนวมฟูสีชมพูอ่อนซุกกายอยู่บนเตียงชั้นบน


ดิฐวัฒน์หยุดยืนอยู่ข้างเตียง ตาตี่ทอดมองใบหน้าเล็กที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา อริญชย์หลับไปแล้ว ในอ้อมแขนเล็กนั้นกอดตุ๊กตาแมวน้ำตัวโปรดไว้อย่างน่าเอ็นดู


นิ้วชี้ยาวถูกส่งขึ้นไปจิ้มแก้มนิ่มเบาๆอย่างมันเขี้ยว คนถูกกวนส่งเสียงอือในลำคอด้วยความรำคาญแล้วขยับพลิกหนีไปให้คนแกล้งหัวเราะออกมาเบาๆ


แม่งเอ้ย น่าเอ็นดูจริงโว้ยยยยย








"พี่ดิฐๆ"เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกพร้อมแรงกระตุกเบาๆที่ชายเสื้อให้ร่างสูงหันมามอง

"อะไร"ดิฐวัฒน์ถามน้องชายที่กระตุกเสื้อเขาไม่หยุด ตาตี่ที่เหมือนกันกับเขานั่นเต็มไปด้วยความสงสัยยามมองเลยไปยังรูมเมทของพี่ชายที่นั่งอยู่บนอัฒจรรย์ไม่ไกลจากสนามบาสนัก


วันนี้ดิฐวัฒน์พารูมเมทมาเล่นบาสอย่างที่บอกอีกคนไว้ และทั้งๆที่อุตส่าห์ไม่มีเพื่อนคอยกวนแล้วเขาดันมาเจอน้องชายที่มาเล่นบาสกับเพื่อนอย่างบังเอิญอีก


เลยกลายเป็นว่าแทนที่จะได้อยู่ด้วยกันสองคนกลับมีตัวแสบที่ใบหน้าละม้ายคล้ายกับเขาแทรกมาอีกคน


"เมทพี่ดิฐอ่ะ..."

"ทำไม"คิ้วเข้มขมวดยุ่งขณะถามออกไป

"เหมือนผู้หญิงจัง"เตชินทร์พูดขึ้นมาทั้งที่ตาไม่ละไปจากร่างบางที่นั่งอยู่ไม่ไกลเลยสักนิด

"เตก็คิดงั้นจริงดิ"แขนแกร่งพาดรัดคอน้องชายเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น


เห้ย!นี่คนแรกเลยนะที่คิดเหมือนเขาว่าเอมมันเป็นผู้หญิงอ่ะ


สมกับเป็นน้องชายเขาจริงๆ


"อือ...เหมือนอ่ะ สวยดี"น้องชายที่ถูกกอดคออยู่พยักหน้าหงึกหงัก


เตชินทร์แค่ตะขิดตะขวงใจกับชุดที่รูมเมทพี่ชายใส่มาเล่นบาส ปกติคนเล่นบาสส่วนมากจะใส่เสื้อกล้ามแบบที่เขาและพี่ชายใส่อยู่ตอนนี้เพื่อความคล่องตัวและระบายความร้อน แต่พี่คนนั้นกลับสวมเสื้อแขนยาวที่ยาวจนกินมือเรียวๆนั้นไปครึ่งหนึ่ง ดูนุ่มนิ่มเกินจะบรรยาย ตอนเล่นบาสก็เหนื่อยง่าย แล้วยิ่งตอนที่ใบหน้าหวานนั้นชื้นเหงื่อเพราะการออกกำลังกายยิ่งทำให้เขาคิดไปเรื่อยเปื่อยจนอุทานคำว่าสวยออกมาในใจ


เหมือนผู้หญิงจริงๆนะ


"เออ พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"ดิฐวัฒน์พยักหน้าหงึกหงัก

"แล้วพี่เขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะ"

"ผู้หญิง"

"จริงดิ!!?? แล้วเข้ามาในโรงเรียนได้ไงอ่ะ"

"ไม่รู้ว่ะ ไม่ได้ถาม ที่พี่รู้ว่าเขาเป็นผู้หญิงเขาก็ไม่รู้"

"ทำไมอ่ะ"

"ไม่กล้าบอกว่ะ เอมมันอาจจะมีเหตุผลที่ต้องย้ายมาชายล้วนแบบนี้ พี่ไม่อยากให้มันลำบากใจที่พี่รู้ความลับมันเข้า"

"จริงเหรอ โหย ลำบากแย่เลยอ่ะ"เตชินทร์เองก็เชื่อไปตามที่พี่ชายบอก


ถ้าหากเพื่อนของดิฐวัฒน์มาได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องตระกูลก้องกิดากรกุลตอนนี้เข้าคงต้องไมเกรนขึ้นจนหายาทานแทบไม่ทันเป็นแน่


"เดี๋ยวพี่ดูแลมันเอง ไม่ต้องห่วงหรอก"

"แหนะ...ชอบหรอ"เตชินทร์กระเซ้าพี่ชายพร้อมใช้ข้อศอกสะกิดหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไปด้วย

"เออ ว่าจะจีบ"ดิฐวัฒน์ยิ้มมุมปากขณะพูดก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อสบตาเข้ากับรูมเมทที่โบกมือมาให้จากอัฒจรรย์

"หูย...ไม่เบานี่หว่า"






100%



พี่น้องเขาก็จะเหมือนกันหน่อยๆอ่ะค่ะ55555
ดิฐอย่าล้างสมองน้องงงง


เนียลองเป็นรูมเมทกัน...
เนียลองเป็นรูมเมทกัน...
เนียลองเป็นรูมเมทกัน...
เนียลนอนเตียงชั้นล่างพี่องนอนเตียงชั้นบน...
เนียลนอนเตียงชั้นล่างพี่องนอนเตียงชั้นบน...
เนียลนอนเตียงชั้นล่างพี่องนอนเตียงชั้นบน...
ฮรือออออออ
เนียลคิดว่าพี่องเป็นผู้หญิงบ้างไหมคะ5555555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #369 TiamoI3amx2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:56

    หลุดไปไกลมากทั้งพี่ทั้งน้อง

    #369
    0
  2. #174 aomkunsr47 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 09:24

    55555555555ไปกันใหญ่แล้วววววววววววววพี่น้องคู่นี้

    #174
    0
  3. #150 Melanieee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 06:21
    พี่น้องคู่นี้คืออะไรร5555555555555555555555555555555555555555
    #150
    0
  4. #108 sunshy_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 10:28
    โอ๊ะพี่น้องคู่นี้555555
    #108
    0
  5. #95 pang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 22:09

    เอิ่ม พี่น้องคู่นี้ จะว่าไงดีหละ

    เหนื่อยใจ

    #95
    0
  6. #76 ykoxdiv (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 06:49
    สงสารเอมอ่ะ โดนทำร้ายอีกแน่เลย
    #76
    0
  7. #73 dlmn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 13:05
    ดราม่ามาเเต่ไกล... ดิฐนายควรพบเเพทย์บ้างนะเราว่านายเริ่มหนักเเล้วอ่ะ555555
    #73
    0
  8. #72 Juji_Han (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 11:04
    เค้ารางดราม่ามาไกลๆเลย ถ้าเอมรู้ว่าดิฐจีบเอมเพราะคิดว่าเป็นผญ.นี่......สงสารเอม
    #72
    0
  9. #71 `ติ่งกระดิ่งแมว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:04
    ฮื่อออออออ ดิฐโว้ยยยยย ดิดดดดดดดดด เครี๊ยดดดดดดด ไปกันใหญ่แล้วอะ พาลไปล้างสมองน้องอี๊กกกก เครียดคูณสอง คือถ้าดิฐรู้ว่าเอมเป็นผู้ชายจะทำใจได้ไหมอะ รู้สึกว่าดิฐแอนตี้จริงๆถึงขั้นจริงมาก แล้วเอมก็ขยันทำให้ดิฐเข้าใจผิดจั้งงงงง ถอดเสื้อให้ดิฐดูสักครั้งคงตาสว่างอะ ความจริงคือเราก็อยากเห็นด้วยไง แค่กๆ
    #71
    0
  10. #70 P-pin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:37
    พี่น้องคู่นี้นี่พอกันจริงๆ5555555555
    #70
    0
  11. #69 papaloyp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 17:19
    โอ้ยยยยยไม่แปลกใจที่เป็นพี่น้องกันจริงๆ-บ้า-บออออออ5555555555555555555555555555
    #69
    0
  12. #68 Markindahouse (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 16:42
    เหน่ยแร้ว 555555555555 ผู้หญิงก็ผู้หญิงจ้า จีบให้ติดน้า 55555555555
    #68
    0
  13. #67 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 14:34
    ดิฐฐฐ โอ้ยยยยยยจะบ้าตายยอมรับเหอะ
    #67
    0
  14. #66 Kuntida Tanaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 14:17
    ละมุนนน
    #66
    0
  15. #65 Kuntida Tanaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 13:36
    น่ารักกกก
    #65
    0
  16. #64 P-pin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 16:07
    เอมก็รู้สึกเหมือนกันแล้ววว ดิฐยอมรับซักทีเถอะ ขนาดนี้แล้วนะ เง้ออ
    #64
    0
  17. #63 papaloyp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 00:55
    เจอน้องดิฐปากแข็งแถมยังมุ่งมั่นในความคิดตัวเองขนาดนี้ คนขี้ชิปอย่างพี่ก็เหนื่อยจริงๆ555555555555555555555
    #63
    0
  18. #62 dlmn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 11:53
    ชิปก็เหนื่อยเเล้วยังต้องมาเหนื่อยกับการมโนของดิฐอีก โถ่ถัง5555555
    #62
    0
  19. #61 Kawalee_pin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 22:47
    อบอุ่นกว่าพี่ดิฐก็ไมโครเวฟแล้วแหละค่ะ //อรุ่มมมม กุมใจ// ปล.เลิกมโนว่าน้องเอมเป็นผญ.เถอะลู้ก //ไรท์สู้ๆน้า เรารออ่านอยู่
    #61
    0
  20. #60 หมาป่าเจ้าเล่ห์!~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 18:18
    คนชิปมันเหนื่อย!!!! 555555
    #60
    0