เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 6 : เป็นรูมเมทก็ต้องดูแลกัน{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    26 ก.พ. 61






***มีคำหยาบเพื่ออรรถรสนะจ๊ะ***






มือหนารับเอาผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวสะอาดมาจากเวทิศก่อนจะคลี่ออกเพื่อคลุมร่างบางของรูมเมทไว้


ดิฐวัฒน์ช้อนแขนเข้าไปใต้ข้อพับของอีกคนอีกแขนก็ซ้อนไว้ที่หลังบางแล้วจึงหยัดตัวลุกขึ้นโดยอุ้มอริญชย์ไว้ในอ้อมแขน


"เดี๋ยวกูพากลับห้อง กูไปเปลี่ยนชุดก่อน"เอ่ยบอกคนในอ้อมแขนที่หลับตาปี๋ตกใจเพราะอยู่ๆก็ถูกยกลอยขึ้นจากพื้น


ร่างสูงหมุนตัวเดินไปทางห้องแต่งตัวโดยมีสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นมองตามอย่างใคร่รู้แต่ดิฐวัฒน์ก็ไม่ได้สนใจกับมันนัก


ใครกล้ามีปัญหาเขาจะให้ลงกามันจัดการให้หมด


"นั่งรอตรงนี้ก่อน กูเปลี่ยนชุดแป๊ป"ดิฐวัฒน์เอื้อมมือเช็ดหยดน้ำตาออกจากแก้มเนียนให้อีกคนเอ่ยบอกก่อนจะหมุนร่างที่มีเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวไปทางล็อคเกอร์ที่เก็บเสื้อผ้าของตนไว้


อริญชย์มองตามอีกคนที่ถือเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไปแล้วก็พยายามหายใจเข้าออกลึกๆเมื่อจังหวะการหายใจของตนยังติดขัดรวมถึงต้องการให้อาการตื่นกลัวที่มีอยู่ในใจหายไป


"เอม โอเคขึ้นไหม"เวทิศถือกระเป๋าของเพื่อนตามเข้ามาถามขึ้นอย่างเป็นห่วง


เมื่อกี้ตกใจแทบแย่เลย


"โอเคแล้ว"เสียงที่เคยนุ่มแหบพร่าเมื่อเอ่ยตอบ มือเรียวขยุ้มชายผ้าขนหนูแน่นเพื่อห่อตัวไว้


เวทิศมองหน้าแฟนของตนนิดนึงก่อนที่พชรดนัยจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำร่างเล็กจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆร่างบางเพื่ออยู่เป็นเพื่อน


"ไอ้ดิฐมึงจะกลับแล้วอ่อ"จิณณ์เดินเข้ามาถามเพื่อนที่เปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดเดิมเรียบร้อยแล้ว

"อืม กูจะพาเอมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวมันป่วย"หยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลังเตรียมตัวกลับอย่างที่บอกไป

"เออๆ งั้นก็ดูแลกันดีๆ"จิณณ์ว่าพลางเดินไปเปลี่ยนชุดบ้าง


ให้ว่ายต่อเขาก็ไม่สนุกแล้วเพราะงั้นก็กลับบ้างดีกว่า


"อ้าว มึงก็จะกลับหรอ"เอ่ยถามเมื่อสวนกับพชรดนัยที่ออกมาพอดี

"อืม จะพาเวไปกินข้าว"

"เด็กบ้าอะไรซนจนได้เรื่อง!"

"จุมคลุมผ้าดีๆ"


เสียงเอะอะดังใกล้เข้ามาพร้อมร่างสูงของลงกาในกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวและจุมพลที่มีผ้าขนหนูคลุมกายไว้หมิ่นเหม่เดินเข้ามา


"กูกลับก่อน"ดิฐวัฒน์เอ่ยลาเพื่อนแล้วจูงมือรูมเมทเดินออกไปจากสระว่ายน้ำ


ระหว่างเดินกลับหอทั้งสองก็ตกเป็นเป้าสายตาของเหล่านักเรียนพอสมควรเพราะอริญชย์ตัวเปียกซกและมีผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมตัวอยู่แต่คนที่ให้ความสนใจก็ต้องหลบสายตาไปเมื่อดิฐวัฒน์ตวัดสายตาไปมองอย่างไม่ชอบใจนัก


ก็อริญชย์น่ะปกติก็ตัวบางอยู่แล้วพอโดนน้ำเข้าไปจนเสื้อผ้าแนบไปกับลำตัวก็ยิ่งเห็นสัดส่วนที่แบบบางนั้นมากขึ้น แม้จะมีผ้าคลุมอยู่จนมิดแต่ดิฐวัฒน์ก็ไม่ชอบใจนักที่มีคนมองมา


มองผู้หญิงที่ตัวเปียกแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะวะ


"ด..ดิฐช้าหน่อย เราเดินไม่ทัน"แม้ขาจะยาวแต่ตอนนี้สองขามันอ่อนแรงเหลือเกิน อริญชย์ไม่สามารถสับขาให้ทันร่างสูงข้างหน้าได้

"คนมองมึงเต็มแล้ว"ถึงคำพูดจะอยากให้ตนและรูมเมทถึงหอไวๆแต่สองขาแกร่งกลับผ่อนจังหวะการก้าวลงเพื่อให้รูมเมทเดินตามทัน


ทำไมหน้าซีดแบบนี้วะ


"มึงขี่หลังกูไหม กูว่ามึงไม่ไหวแล้ว"ดิฐวัฒน์หยุดเดินหันมาคุยกับร่างบางที่ดูอาการไม่ดี

"หื่อ~แค่นี้คนก็มองเยอะแล้ว"แต่อริญชย์ก็ปฏิเสธ


เมื่อกี้ดิฐยังบอกอยู่เลยว่าคนมองเยอะแล้วถ้าเขาขี่หลังอีกคนกลับหอมีหวังคนมองเยอะกว่าเดิมแน่ๆ


"งั้นทนหน่อยใกล้ถึงแล้ว"ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาจากปลายจมูกโด่ง ร่างสูงหันกลับไปจูงรูมเมทออกเดินอีกครั้ง


อริญชย์มองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าแล้วก็ยิ้มออกมาบางๆ


ดิฐจะรู้ไหมนะว่าตัวเองใจดีมากขนาดไหน แผ่นหลังกว้างๆนี้มันเหมาะกับการปกป้องคนอื่นจริงๆนั่นแหละ และเขาก็ดีใจที่ตอนนี้แผ่นหลังกว้างนี้กำลังปกป้องเขาอยู่


"มึงรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวไม่สบาย"พอเข้ามาในห้องดิฐวัฒน์ก็ไล่คนที่ตัวสั่นงันงกไปอาบน้ำ


"อื้ม เราจะรีบอาบ"อริญชย์พยักหน้ารีบหาเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำทันทีเพราะรูมเมทของตนก็ยังไม่ได้อาบดิฐวัฒน์เพียงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาเท่านั้น


ร่างสูงเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อรอให้อีกคนอาบน้ำ แต่ก็นึกขึ้นได้ก่อนว่าตนและรูมเมทยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยจึงหยิบมือถือออกมาโทรหาเพื่อน


"มึงจะกลับหอตอนไหน กูฝากซื้อข้าวเข้ามาหน่อย"

(ใช้กูอีกละ)เสียงบ่นเป็นเอกลักษณ์ดังลอดสายสนทนากลับมา

"กูไม่อยากสั่งจากข้างนอกมันนานกว่าจะมาส่ง สั่งมึงนี่ล่ะดีละ แล้วมึงจะกลับตอนไหน"

(อีกสักพักอ่ะ มึงจะกินอะไรเดี๋ยวกูแวะซื้อที่โรงอาหารไปให้)จุมพลกรอกเสียงกลับมา ถึงจะบ่นแต่ก็ซื้อไปให้อยู่ดี

"อะไรก็ได้แบบไม่เผ็ดอ่ะ เอามาสองกล่อง"

(เผื่อเอม?)

"เออ"

(เออๆงั้นแป๊ป เดี๋ยวกูเอาเข้าไปให้)

"แต้งเว้ยจุม"กดวางสายก่อนจะเล่นนั่นเล่นนี่ไปเรื่อยรอเวลา เพียงไม่นานคนที่เข้าไปอาบน้ำก็เดินออกมา มือเรียวจับผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้เส้นผมเบาๆ

"ดิฐเราเสร็จแล้ว"

"อืมเดี๋ยวจุมมันเอาข้าวมาให้นะ"เอ่ยบอกเผื่อเพื่อนมาตอนตนเองอาบน้ำรูมเมทจะได้ไม่งง

"อื้ม"


ดิฐวัฒน์ใช้เวลาอาบน้ำเพียงไม่นานแต่พอออกมาข้าวกล่องสองกล่องก็วางพร้อมอยู่ก่อนแล้ว


"อ้าว ข้าวมาแล้วหรอ"

"อื้อ จุมพึ่งเอามาให้เมื่อกี้เอง"

"เอองั้นก็กินกันได้ละ มึงต้องกินยาอีก"มือหนาลากเก้าอี้ของตนมานั่งข้างอีกคนก่อนจะเปิดกล่องข้าวออกแล้วเริ่มลงมือกินพร้อมกัน

"กินยาด้วย ดักไว้เดี๋ยวมึงป่วย"ยาเม็ดกลมถูกยื่นไปให้ร่างบางตรงหน้าที่พึ่งเอากล่องข้าวว่างเปล่าไปทิ้งถังขยะ อริญชย์ยู่หน้าเล็กน้อยไม่ยอมรับยามา

"...."ไม่กินไม่ได้หรอ เขาเกลียดการกินยาที่สุดเลย

"ยังอีก เอาไปกิน"จับมือเรียวขึ้นมาแบแล้ววางยาในมือตนลงไป ดิฐวัฒน์ใช้ตาเรียวตี่ของตนมองอีกฝ่ายอย่างกดดันให้กินลงไป


ดื้อไม่กินยาเป็นเด็กไปได้


"...."อริญชย์กลั้นใจกลืนยาเม็ดในมือลงคอเร็วๆแล้วกระดกน้ำตามก่อนที่ใบหน้าหวานนั้นจะเหยเกเพราะความขมที่ติดอยู่ปลายลิ้น


นี่ขนาดรีบกินก็ยังจะอุตส่าห์ขมติดปลายลิ้นอีก


ดิฐวัฒน์มองก่อนจะหัวเราะออกมาน้อยๆกับท่าทางของรูมเมท


น่ารักจังเลยล่ะวะ น่ารักสิ้นเปลือง น่ารักอินฟินิตี้ไม่มีที่สิ้นสุดหรือไงกัน


"ไปนอนไป"โบกมือไล่อีกคนไปนอนเมื่อใจเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำอีกแล้ว


โว้ย ไม่ให้พักหายใจหายคอกันบ้างเลย วันหยุดให้แม่พาไปหาหมอดีไหมเนี่ยเผื่อมีปัญหาในเรื่องหัวใจ ขยันเต้นแรงเหลือเกิน สูบฉีดเลือดเก่งจริง!


"...."คนถูกไล่ไปนอนไม่ได้เถียงอะไรแม้จะมีการบ้านที่ยังไม่ได้ทำแต่ไหนๆพรุ่งนี้ก็วันเสาร์ไว้เขาค่อยทำพรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้ตัวรุมๆและเหนื่อยเหลือเกิน

"...."

"ดิฐ..."

"ว่า?"

"ขอบใจนะ"

"ขอบใจไรวะ"

"ที่ดูแลเราแบบนี้ ขอบใจมาก"อริญชย์ยิ้มให้พร้อมคำขอบคุณจากใจ

"เออไม่ต้องขอบใจหรอก มึงเป็นรูมเมทกูกูก็ต้องดูแลมึงอยู่แล้ว มึงเองก็ดูแลกูตั้งหลายอย่าง"มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อเพราะคำขอบคุณที่ไม่ทันตั้งตัว


เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องขอบคงขอบคุณกันเลย


"อื้ม งั้นฝันดีนะดิฐ"

"เออมึงก็ฝันดี"


อริญชย์ปีนขึ้นเตียงชั้นสองของตนผ้านวมสีชมพูอ่อนถูกเลิกขึ้นก่อนที่ร่างบางจะสอดตัวเข้าไป ตุ๊กตาแมวน้ำตัวนิ่มสีขาวสะอาดที่พี่ชายคนโตซื้อมาฝากจากเกาหลีถูกดึงเข้ามากอดไว้ ใบหน้าอิดโรยซบเข้าหาพร้อมเปลือกตาบางที่ค่อยๆขยับปิดเพื่อพักผ่อน


ร่างสูงลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปที่เตียง ปลายเท้ายาวเขย่งเล็กน้อยเพื่อมองดูว่ารูมเมทหลับไปหรือยัง


"เฮ้อ..."ถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าร่างบางบนเตียงชั้นสองหลับสนิทไปแล้ว ร่างสูงเดินไปปิดไฟในห้องไม่ให้แยงตาคนหลับแล้วจึงเปิดโคมไฟที่โต๊ะเขียนหนังสือของตนเพื่อให้มีแสงสว่าง


ดิฐวัฒน์ที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดีจึงหยิบเอาแล็ปทอปของตนมาเปิดเล่นเกมส์โดยปิดเสียงจนเงียบเพราะกลัวไปรบกวนคนที่หลับอยู่


ก็ตอนนี้ยังไม่สองทุ่มเลยเขาจะไปหลับลงได้ยังไงกันล่ะยังไม่ง่วงเลยสักนิดอีกสักพักค่อยนอนก็แล้วกัน เอมเองก็ตัวรุมๆกลัวว่าจะป่วยขึ้นมากลางดึกเพราะฉะนั้นเขาคอยดูให้แน่ใจก่อนดีกว่า








"เอม...เอม"ดิฐวัฒน์ยื่นแขนไปสะกิดรูมเมทที่นอนจับไข้ตัวสั่นอยู่บนเตียงชั้นสองให้ตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยงคืน

"อือ.."เสียงผะแผ่วดังออกมาจากริมฝีปากบางที่เผยอออกน้อยๆ ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่อาการไข้ขับออกมา

"มึงตื่นก่อน ลงมานอนข้างล่าง อยู่ข้างบนแบบนี้กูดูมึงไม่ได้"เรียกให้ดังขึ้นเมื่อร่างบางภายใต้ผ้านวมขยับหันหลังให้


ตื่นยากจังวะ


"เอมมึงได้ยินกูไหมเนี่ย"มือหนาดึงผ้านวมออกจากร่างชื้นเหงื่อเพื่อปลุก

"หนาว..."

"เออ มึงเป็นไข้อ่ะ ตื่นแล้วลงมา"ดิฐวัฒน์พยายามปลุกให้อริญชย์ลุกขึ้นแต่คนเป็นไข้ก็สะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างสูงจึงปีนบันได้ขึ้นไปสองขั้นแล้วโน้มตัวไปดึงร่างบางขึ้นนั่ง

"งือ...ปวดหัว"ทันทีที่ถูกดึงให้ลุกขึ้นอาการปวดหัวก็จู่โจมทันทีจนอริญชย์ต้องยกมือขึ้นมากุมหัว

"ลงมาก่อน"ดึงมือเบาๆให้คนที่นั่งมึนอยู่ยอมตามลงมาชั้นล่าง


เท้าเล็กเหยียบลงบนขั้นบันไดทีละขั้นอย่างช้าๆโดยมีร่างสูงยืนคอยประคองอยู่ด้านล่างกันอีกคนล่วงลงมาให้เจ็บตัว


"อ๊ะ!"ขั้นสุดท้ายก่อนถึงพื้นอริญชย์เกิดเหยียบพลาดจนลื่นลงมาด้านหน้า ตาปรือของคนพึ่งตื่นปิดปี๋ด้วยความตกใจ


ความแข็งที่กระแทกเข้ากับหน้าไม่ได้ทำให้อริญชย์เจ็บอย่างที่คิด ตากลมเปิดขึ้นมองอย่างสงสัยก็เจอเข้ากับอกกว้างของรูมเมทภายใต้เสื้อกล้ามสีเทา ใบหน้าหวานเงยขึ้นจึงเห็นว่าดิฐวัฒน์ประคองตนอยู่ไม่ให้ล้มลงกระแทกพื้น


"มึงมีสติหน่อยเอม มันอันตรายเนี่ย"เสียงทุ้มบ่นออกมาพร้อมกับปล่อยมือออกจากเอวบาง

"อือ.."

"ตัวมึงโคตรร้อน กินยาอีกเหอะ"มือหนาวัดอุณหภูมิบนหน้าผากเนียนแล้วหันไปค้นหายาลดไข้พร้อมแก้วน้ำมาให้อริญชย์กิน

"พึ่งกินไป"

"กินใหม่ เร็วๆจะได้นอน"

"...."อริญชย์เบะปากแต่ก็ยอมหยิบยามากิน นึกโทษน้ำในสระที่มันเข้าจมูกเข้าปากมาจนตนเป็นไข้แบบนี้

"ไปนอนบนเตียงกู เดี๋ยวคืนนี้กูนอนข้างบนเอง"ถ้าอริญชย์นอนชั้นล่างเขายังมาดูแลได้สะดวกกว่านอนเตียงชั้นบน

"งืม"ร่างบางพยักหน้ารับแล้วหมุนตัวไปทางเตียงอีกครั้งอย่างว่าง่ายก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงบนเตียง สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนใหญ่สีน้ำเงินเข้มเตรียมตัวเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง


ระหว่างนั้นรูมเมทตัวสูงก็เดินไปหยิบผ้าผืนเล็กเข้าไปชุบน้ำในห้องน้ำ ดิฐวัฒน์เคยดูแลน้องชายตอนที่ป่วยแล้วไม่มีใครอยู่บ้านเขาจึงพอรู้อยู่บ้างว่าต้องทำยังไงให้อาการไข้ลดลง และตอนนี้เขาจะเช็ดตัวให้คนเป็นไข้แต่ห้องของเขาไม่มีกะละมังหรืออะไรไว้ใส่น้ำออกมาได้เลยสักอย่าง ดิฐวัฒน์จึงต้องเอาผ้ามาชุบน้ำในห้องน้ำแทน


"กูจะเช็ดตัวนะ"เอ่ยบอกคนที่นอนนิ่งไปแล้ว มือหนาสั่นน้อยๆเอื้อมจับข้อมือบางขึ้นมาข้างหนึ่งค่อยๆไล่เช็ดผ้าหมาดๆในมือไปตามฝ่ามือเรียวไล่ขึ้นมายังแขนเล็กผอมจนทั่วแล้วจึงย้ายมาทำแบบเดียวกันอีกข้าง


ขนาดแสงไฟในห้องมีเพียงไฟจากโคมไฟที่เปิดไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือดิฐวัฒน์ยังดูออกเลยว่าแขนเรียวบางของรูมเมทมันขาวมากขนาดไหน


ลูกคุณหนูแน่ๆ


"...."หลังจากเช็ดแขนทั้งสองข้างเสร็จดิฐวัฒน์ก็ลุกขึ้นเอาผ้าไปชุบน้ำในห้องน้ำอีกครั้ง ก่อนที่จะกลับมานั่งลงข้างๆเตียง ตาเรียวตี่มองหน้ารูมเมทที่กำลังหลับแล้วค่อยๆวางผ้าในมือลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อของอีกคนเบาๆเลื่อนเช็ดไปตามใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มก่อนจะเลื่อนลงมาที่ลำคอขาว ผ้าที่กำลังไล้ลงไปในคอเสื้อชะงักกึกก่อนที่ดิฐวัฒน์จะรีบดึงออกมาอย่างรวดเร็ว


เมื่อกี้เขาลืมตัวเลยจะเช็ดตัวให้อีกฝ่ายด้วย


ตายห่า


ดีนะยั้งมือทัน


"...."คนที่เกือบจะถูกเช็ดตัวยังคงหลับสนิทเพราะความเพลียและฤทธิ์ของยาที่กินเข้าไปไม่ได้รับรู้เลยว่ากำลังจะโดนทำอะไร


ดิฐวัฒน์พับผ้าเป็นชิ้นเล็กๆแล้ววางแปะลงบนหน้าผากของอีกคน นั่งมองอยู่อีกสักพักหนึ่งก็ตัดสินใจเดินไปคว้ากระเป๋าตังค์และคีย์การ์ดออกจากห้องไป










"อ้าว"

"อ้าว"


สองเสียงทักกันอย่างงุนงงที่อยู่ๆก็มาเจอกันในร้านสะดวกซื้อใต้หอในเวลาเที่ยงคืนกว่าๆแบบนี้


"มึงมาทำไรอ่ะ"จิณณ์ถามเพื่อนที่บังเอิญเจอกันอย่างแปลกใจ


ปกติมันขี้เกียจจะตายเขาชวนลงมาซื้อขนมกินมันก็ไม่มาบอกดึกแล้วขี้เกียจ แล้วก็ใช้ให้เขาลงมาคนเดียวและมันก็ฝากซื้อเยอะกว่าของที่เขาจะซื้ออีก


พอมาเจอแบบนี้ก็งงน่ะสิ


"มาซื้อเจลลดไข้ มึงอ่ะ"ดิฐวัฒน์หันไปหยิบเจลลดไข้หน้าเคาน์เตอร์ยื่นให้พนักงานคิดเงินพร้อมเอ่ยถามเพื่อนไปด้วย


โชคดีที่โรงเรียนศานติบูรณ์กิจนี้มีร้านสะดวกซื้อที่เปิด 24 ชั่วโมงอยู่ใต้หอพักทำให้ชีวิตของเด็กหออย่างพวกเขาสะดวกสบายมากยิ่งขึ้นจนดิฐวัฒน์อยากจะขอบคุณเพื่อนอีกสักสิบครั้ง


ต้องยกความดีความชอบให้กับลงกาเพราะมันเป็นคนไปขอพ่อให้ทำร้านสะดวกซื้อใต้หอพักเพราะรูมเมทของมันอย่างจุมหิวไม่เลือกเวลาแล้วดึกๆแบบนี้หาซื้ออะไรกินไม่ได้มันก็งอแง


หรือเขาต้องขอบคุณไอ้จุมวะ


"พาแฟนมาซื้อขนม"จิณณ์ยกนิ้วโป้งชี้ไปด้านหลังเป็นเชิงบอกว่าแฟนกำลังเลือกขนมอยู่

"อ่อ กูไปล่ะปล่อยเอมไว้ห้องคนเดียว"รับเงินทอนมาใส่กระเป๋าตังค์แล้วโบกมือลาเพื่อนก่อนจะหันตัวเดินกลับขึ้นห้องอย่างเร่งรีบ


จิณณ์เบะริมฝีปากหยักของตนออกนิดหน่อยเพราะหมั่นไส้เพื่อน


รู้เลยนะครับว่ามาซื้อเจลลดไข้ทำไม


กับเพื่อนกับฝูงนี่บอกขี้เกียจแล้วใช้แต่เพื่อนทีกับผู้ชายที่คิดว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นนี่ลงทุนมาซื้อของให้เลย


ท่าทีแสดงความเป็นห่วงเป็นใย


โถ่ดิฐเอ๋ย ชอบเขาเข้าไปเต็มเปาแล้วมึงอ่ะ


ประตูห้อง2510ถูกเปิดออกจากการแตะคีย์การ์ดของเจ้าของห้อง ขาแกร่งก้าวเข้าไปปล่อยประตูให้ล็อคเองอัตโนมัติ ดิฐวัฒน์เดินไปหยิบผ้าผืนเล็กบนหน้าผากรูมเมทออก มือหนาอังเบาๆบนผิวเนียนเพื่อเช็คอุณหภูมิก่อนจะแกะถุงเจลลดไข้มาแปะหน้าผากให้อีกคน


"กูนอนดึกเพราะมึงเลยเนี่ย"หลังจากแปะเสร็จร่างสูงก็ยืดตัวขึ้นยืนตรงพร้อมบ่นออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วปีนขึ้นไปนอนบนเตียงของอีกคนที่ตอนนี้ยึดเตียงเขาอยู่


เชี่ย...


แค่ทิ้งตัวลงนอนกลิ่นหอมของผ้าห่ม ปลอกหมอน ผ้าปูที่นอนก็กระแทกเข้าจมูกเขาอย่างจัง


น่ะ


แล้วอย่างนี้จะนอนยังไงล่ะวะ


ร่างสูงพลิกตะแคงเข้าหาผนังห้อง ตาตี่สบเข้ากับตากลมแป๋วของตุ๊กตาแมวน้ำตัวอ้วนที่วางอยู่ข้างๆ มือหนาเอื้อมหยิบตัวนุ่มนิ่มนั้นเข้ามาพิจารณา แสงไฟจากหน้าต่างที่ลอดเข้ามาให้เห็นรำไรทำเอาดิฐวัฒน์หลุดขำในลำคอเบาๆ


ไอ้แมวน้ำนี่หน้าเหมือนเอมจังวะ คนผลิตเอาหน้ามันเป็นต้นแบบปะเนี่ย


แถมยังโคตรนิ่มอีก น่ารักชิบหาย ซื้อจากไหนวะเขาอยากได้บ้างอ่ะ เดี๋ยวไว้ถ่ายรูปส่งไปให้พ่อเอามาขายที่ห้างบ้างดีกว่า


ส่วนวันนี้ก็ขอยืมกอดคืนนึงล่ะกันนะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่เขาดูแลอีกคนตอนป่วย










"อือ..."

ร่างบางบนเตียงชั้นล่างขยับยุกยิกพร้อมเสียงอือในลำคอเบาๆ ตากลมที่เคยปิดสนิทเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะกระพริบถี่เพื่อปรับให้คุ้นชินกันแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดม่านไว้ แขนเรียวยันตัวขึ้นนั่ง สีของเครื่องนอนที่ต่างจากที่ตื่นมาเจอทุกวันทำเอาอริญชย์มึนงงเล็กน้อยมองซ้ายมองขวาอย่างประมวลเหตุการณ์ที่ทำให้ตนมานอนอยู่บนเตียงรูมเมทแบบนี้


อ๋อ...เมื่อคืนดิฐปลุกให้เขาลงมานอนข้างล่าง


มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าไล่ความงัวเงีย อาการปวดหัวทุเลาลงบ้างแล้วแต่ก็ยังมึนๆอยู่ ลำคอก็แห้งผาก มือที่ลูบหน้าอยู่ชะงักเมื่อสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่างที่ติดอยู่บนหน้าผาก


เจลลดไข้?


หลังจากแน่ใจว่าคืออะไรอริญชย์ก็ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


"ขอบใจนะดิฐ"เอ่ยเสียงแหบพร่าของตนขอบคุณคนที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงชั้นสองอีกครั้งแม้ว่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยินเพราะหลับอยู่แต่อริญชย์ก็อยากจะบอก

"...."

"ถึงจะดูแลเพราะเป็นรูมเมทแต่ก็ขอบใจมากจริงๆ"




 

100%




ดูแลดีกว่านี้ก็อุ้มเดินแล้วจ้าาา5555
พระเอกเราน่ารักน้าาาาา
แพ้ทางน้องเอมไปหมดแหละ

อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟก็พี่ดิฐนี่แหละจ้าาา
เขาไม่ได้แค่บ้าไปวันๆนะเออออ5555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #197 Serin71228 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 18:02
    โถ้ะ ดูแลดียิ่งกว่าเมียซะอีกดิฐเอ้ย อ๋อว่าที่เมี--/โดนตบ
    #197
    0
  2. #148 Melanieee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 04:29
    ดิฐเอ๋ยยอมรับว่าชอบน้องเอมได้แล้ว5555555
    #148
    0
  3. #48 running (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 20:56
    อยากมห้ดิฐยอมรับความจริงสักทีต้ะ5555555555555
    #48
    0
  4. #47 parkyorying (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:45
    อยากสิงร่างน้องเอมจังค่ะ แพ้ทางพี่ดิฐเวอร์ละมุนละไมสายไ-ุธยามากกกก
    #47
    0
  5. #42 Juji_Han (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:01
    เมื่อไหร่พี่ดิฐเขาจะยอมรับว่าน้องเอมเป็นผู้ชายยยยยยยย
    #42
    0
  6. #41 Piper Cue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:30
    เมื่อไหร่ดิฐจะฉลาด555 ล้อเล่นค้าบบ แหม่ขำความคิดได้ว่าเค้าเป็นผู้หญิงเลยไม่กล้าแตะต้อง เค้าเป็นชายโว้ยย อ๋งเป็นผู้ชายยย แค่หน้าตาน่ารักเอง มาต่อเร็วๆนะค้าลบ
    #41
    0
  7. #40 BlazeBlue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:56
    อาจจะไม่ได้ดูแลเพราะเป็นรูมเมทก็ได้นะคะ อรุ่มมมมมมมมมมม
    #40
    0
  8. #39 P-pin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:30
    ดูแลดีขนาดนี้ อยากให้คบๆกันไปเลยย แต่พี่ดิฐต้องยอมรับให้ได้ก่อนนะ T_____T
    #39
    0
  9. #38 เจ้อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:13
    แงงงพี่ดิฐทำเขินไปหมดแร้ววว แต่แอบเคืองอยู่เลย ถ้าเอมเป็นผชแล้วจะไม่ชอบหรือยังไง ยังคิดว่าเป็นผญอีกก หนูเพลีย ประโยคสุดท้าบแอบเศร้าเล็กน้อยถึงปานกลาง อยากให้ดิฐชัดเจนกับเอมแล้วจีบตรงๆเลยแงงง ไม่อยากให้หนูเอมเสียใจ /หอมหัว ไรท์อัพซะดึกเลย ขอบคุณสำหรับฟิคค่า อย่าหักโหมนะคะ สู้ๆๆ
    #38
    0
  10. #37 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:09
    ยังจะคิดว่าเปนชะนีอีกกกกกกกก
    #37
    0
  11. #35 P-pin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:48
    อบอุ่นมากก แต่พี่ดิฐต้องเลิกหลอกตัวเองได้แล้วนะคะ!
    #35
    0
  12. #34 BlazeBlue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:09
    ฮึ่ยๆๆๆๆๆ เขินง่ะ//ตอนนี่พี่ดิฐได้ใจไปเต็มๆเรยยย ถึงพี่จะบ้าแต่เวลาคับขันก็พึ่งพาได้นะคะ555555
    #34
    0
  13. #33 dlmn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:58
    หูยพี่ดิฐคนหรือไมโครเวฟฟ5555555
    #33
    0