เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 2 : สวัสดีรูมเมท{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    27 ม.ค. 61





***มีคำหยาบเพื่ออรรถรสนะจ๊ะ***







ตึก ตึก ตึก


เสียงเท้าย่ำไปตามพื้นที่ถูกปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีขาวมุกบนชั้นห้าของหอพักนักเรียนโรงเรียนศานติบูรณ์กิจเคล้าไปกับเสียงล้อเล็กของกระเป๋าเดินทางที่ถูกลากตามมา


กึก


ร่างบางหยุดยืนอยู่หน้าห้อง2510ซึ่งตรงกับเอกสารห้องพักในมือว่าเป็นที่ที่ตนต้องมาอาศัยอยู่หนึ่งปีเต็ม


คีย์การ์ดถูกแตะเพื่อปลดล็อกก่อนที่มือเรียวจะผลักบานประตูเข้าไป


สภาพห้องที่ข้าวของกระจัดกระจายจนเลอะเทอะแทบไม่มีทางเดินทำเอาคนที่เข้ามาใหม่อึ้งจนอ้าปากค้าง


อริญชย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่หยุดยืนอยู่หน้าประตูเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับภาพตรงหน้าดี มองซ้ายขวาไปมาอย่างตัดสินใจก่อนจะก้มลงเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายแอบไว้ให้พ้นทางรวมถึงเสื้อผ้าใช้แล้วที่พาดอยู่ตามโต๊ะตามโซฟาอีก


นี่เขาต้องมาอยู่กับคนแบบไหนกันนะ


ปัง!


เสียงปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นให้ร่างบางสะดุ้งเฮือกตกใจ ตากลมใสมองไปทางต้นเสียงพบร่างสูงยืนอยู่ สายตาสบกันชั่วขณะก่อนที่เจ้าของห้องจะเลิ่กลั่กหลบตาไปเสียก่อน


"เอ่อ...หวัดดี"

"มึงเป็น...รูมเมทกูหรอ"ดิฐวัฒน์ถามออกมาเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทักมาก่อน


เขายังไม่ได้เตรียมใจที่จะเจอกับรูมเมทคนใหม่เลย ทำไมถึงรีบมาแบบนี้


"อ่า...น่าจะใช่นะ ในเอกสารบอกว่าห้องนี้คือห้องเรา"เอกสารในมือถูกชูให้ดูประกอบคำพูด

"อ่อ...งั้น...ตามสบาย"ดิฐวัฒน์ทำท่าจะเดินเลี่ยงออกไปข้างนอกเพราะความไม่ชินแต่ก็ถูกเรียกไว้เสียก่อน

"นาย...เอ่อ ชื่ออะไรหรอ เราชื่อเอมนะ"อริญชย์ยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเพื่อนใหม่

"ดิฐ...กูชื่อดิฐ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะดิฐ"มือเรียวถูกยื่นไปตรงหน้าร่างสูง ดิฐวัฒน์มองมือสลับกับหน้าของอีกคนอย่างชั่งใจก่อนจะยื่นมือหนาของตัวเองไปจับเบาๆ

"อืม ยินดีที่ได้รู้จัก"เอ่ยออกมาก่อนจะตาพร่าเลือนกับรอยยิ้มตรงหน้าอย่างน่าประหลาด


ทำไมอยู่ๆเขาถึงรู้สึกแปลกๆแบบนี้ล่ะ


"เราต้องนอนตรงไหนหรอแล้วของเอาไว้ตรงไหนได้บ้าง"อริญชย์เอ่ยถามพลางมองไปรอบห้อง

"เตียงชั้นบนของมึง ตู้ฝั่งขวาว่างอยู่เอาของใส่ได้แล้วก็ที่อื่นก็คนละครึ่งกับกู"

"อื้ม โอเค"

"กูไปละ"


อริญชย์มองตามแผ่นหลังหนาของดิฐวัฒน์ไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกเฮือก


ย้ายโรงเรียนกระทันหันก็แย่พออยู่แล้ว นี่รูมเมทยังมีท่าทีเมินเฉยใส่อีก แล้วเขาจะมีเพื่อนไหมเนี่ย


คิดแล้วก็หนักใจ การเริ่มต้นใหม่เป็นสิ่งที่อริญชย์ไม่ชอบนัก เพราะนั่นหมายความว่าเขาจะอยู่ในสภาวะว่างเปล่าแล้วจำเป็นต้องหาสิ่งใหม่ๆมาเติมเต็ม เหมือนกับตอนนี้ที่เขากำลังเริ่มต้นใหม่และต้องอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ต้องทำความรู้จักกับคนอื่นๆใหม่ทั้งหมด


ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ไม่คุ้นเคยสักอย่าง


ร่างบางลากกระเป๋ามาที่ตู้เสื้อผ้าเป็นอันดับแรก จัดแจงเอาเสื้อผ้าแขวนใส่ตู้ให้เรียบร้อยแล้วจึงหันไปจัดการอย่างอื่นต่อ


หน้ากระจกในห้องน้ำถูกแบ่งพื้นที่เป็นสองส่วน ของใช้ที่ส่วนใหญ่เป็นสีชมพูหวานถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ และอริญชย์ยังมีน้ำใจจัดของให้รูมเมทเสียจนเรียบร้อยด้วย


"โห..."ผ้าปูที่นอนสีชมพูอ่อนในมือร่วงลงพื้นเมื่อเห็นเตียงชั้นบนที่ตัวเองต้องนอน


เสื้อผ้าพาดอยู่เต็มไปหมด ดูจากลักษณะภายนอกแล้วคงจะเป็นเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว ร่างบางกวาดเอาเสื้อผ้าพวกนั้นไปใส่ตระกร้าให้อีกฝ่ายรวมกับของก่อนหน้าที่ตนพึ่งยัดลงไป


อริญชย์เป็นคนรักสะอาดมากเพราะถูกพี่ชายสอนมาตลอด เวลาอยู่บ้านอะไรที่อยู่ผิดที่ผิดทางพี่ชายคนรองจะเอ่ยปากบ่นไม่หยุดจนกว่าของสิ่งนั้นจะถูกเก็บเข้าที่ เขาจึงติดนิสัยนั้นมา แล้วพอมาเจออะไรแบบนี้แล้วก็แทบช็อค


สกปรกแบบนี้มันห้องคนหรือรังหนูกันล่ะ


ฟันธงได้เลยว่าถ้าพี่เมมมาเห็นต้องเป็นลมแน่ๆ


ครืด~ครืด~


มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือสั่นครืดเมื่อมีคนโทรเข้า อริญชย์ที่กำลังใส่ผ้าปูที่นอนละมือจากสิ่งที่กำลังทำก่อนจะเดินมาหยิบมือถือไปกดรับ


"ฮัลโหลพี่เจม"เป็นพี่ชายคนโตที่โทรเข้ามา

(น้องเอมถึงห้องหรือยัง)

"อื้อ~ถึงแล้ว เอมกำลังจัดของอยู่"

(พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปส่ง)

"ไม่เป็นไรๆๆ พี่เจมติดประชุมนี่นา"


ตอนแรกในวันย้ายเข้าโรงเรียนพี่ๆบอกจะมาส่งอริญชย์ที่หอด้วยแต่พอถึงวันจริงมนินธ์กลับมีคดีด่วนต้องบินไปฝรั่งเศส จรินทร์เองก็มีประชุมที่ปลีกตัวมาไม่ได้ ส่วนพ่อกับแม่ก็ติดธุระอยู่ที่อังกฤษยังไม่กลับมาอริญชย์จึงต้องขนของมาโรงเรียนเองคนเดียว


ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเพราะมีคนขับรถมาส่งถึงหน้าหอ ของเขาก็มีแค่กระป๋าลากใบเดียวไม่ได้หนักถึงขนาดขนเองไม่ไหว


(แล้วห้องเป็นยังไงบ้าง น้องเอมพออยู่ได้ไหม)

"เอมอยู่ได้ ห้องกว้างดี"แต่รกไปหน่อย

(ดีแล้ว อยากได้อะไรบอกพี่นะ บอกเมมก็ได้ รู้ไหม)

"อื้อ~"

(แล้วเจอรูมเมทหรือยัง)

"เจอแล้วตอนเข้ามาแต่ตอนนี้เขาออกไปข้างนอก"

(แล้วเป็นยังไง พอจะอยู่ด้วยได้ไหม ถ้าไม่ได้พี่จะได้ให้เมมมันไปติดต่อขอห้องเดี่ยวให้)

"ไม่เป็นไรๆๆเอมอยู่ได้ อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย"แค่ย้ายมาตอนปีสุดท้ายแบบนี้ก็ดูเป็นเด็กเส้นจะแย่อยู่แล้ว

(พี่เป็นห่วง)

"เอมดูแลตัวเองได้น่าาา"

(มีอะไรรีบบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปประชุมต่อก่อน)

"อื้อ เอมคิดถึงพี่เจมนะ"

(พี่ก็คิดถึงน้องเอมครับ)


สายตัดไปร่างบางจึงวางมือถือไว้ที่เดิมแล้วเดินไปจัดการที่นอนต่อ









แกร็ก


นั่งพักยังไม่ทันหายเหนื่อยคนที่ออกไปก่อนหน้านี้ก็เดินกลับเข้ามา อริญชย์มองสำรวจรูมเมทให้เต็มตาอีกครั้ง


ร่างสูงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แม้จะมีเสื้อแขนยาวปิดอยู่แต่อริญชย์ก็เดาออกว่าข้างในนั้นต้องเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่ๆเพราะดูยังไงหุ่นแบบนี้ก็ต้องเป็นนักกีฬาชัดๆ ผิวขาวสะอาดอย่างคนสุขภาพดี เส้นผมสีอ่อนที่ทำให้รู้ว่าต้องเป็นคนที่มีอิทธิพลในระดับหนึ่งเพราะสามารถทำสีผมได้ ตาเรียวรีคมกริบรับกับจมูกโด่งและริมฝีปากหยักอย่างลงตัวทำให้ใบหน้าเรียวตี๋นั้นดูหล่อเหลามากกว่าจะจืดชืด และดูมีเสน่ห์มากขึ้นเมื่อมีไฝเม็ดเล็กที่ใต้ดวงตาข้างขวา


เช่นเดียวกับดิฐวัฒน์ที่มองสำรวจใบหน้ารูมเมทตัวบาง ก่อนหน้านี้เขามองยังไม่ชัดเพราะมัวแต่ตกใจ


ตาเรียวกวาดมองใบหน้าเล็กของอีกคนอย่างพิจารณา ใบหน้าขาวใสที่ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนู ตากลมใสพราวระยับเหมือนมีดาวนับร้อยอยู่ในนั้น จมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากบางที่ดูงุยๆน่าบีบ ไหนจะไฝสามเม็ดที่เรียวตัวกันเหมือนเป็นกลุ่มดาวที่แก้มซ้าย โดยรวมแล้วคนๆนี้หน้าตาดีที่ติดไปทาง...สวย


ใช่ สวย...ไม่เหมือนผู้ชายเลยสักนิด ตัวก็บางแค่นั้นแม้จะสูงเกือบเท่าเขาก็เถอะแต่ก็บางเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย


ดิฐวัฒน์ส่ายหัวสลัดความคิดเพ้อเจ้อของตนออกไป


จะไม่ใช่ผู้ชายได้ยังไงกันเล่า


"ดิฐคือเราจัดของให้นายด้วย...ขอโทษที่ทำโดยพลการนะ"เพราะทนกับความรกไม่ไหวอริญชย์ที่จัดของของตัวเองเสร็จแล้วจึงก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดห้องและจัดของให้ดิฐวัฒน์ใหม่

"อ่า...ขอบใจ"ดิฐวัฒน์มองไปรอบห้องก็พบว่าห้องที่ก่อนหน้าแทบจะเอาเท้าเขี่ยของเพื่อหาทางเดินตอนนี้กลับโล่งสะอาดตาเพราะข้าวของถูกเก็บเข้าที่

"นาย...เรียนอยู่ห้องไหนหรอ"อริญชย์คิดว่าตนผูกมิตรกับรูมเมทไว้จะดีที่สุดจึงคิดหาเรื่องชวนคุย

"กูอยู่ห้อง15"

"อ๋อ..."

"มึงได้ห้องไร"ดิฐวัฒน์ถามเมื่อเห็นหน้าผิดหวังของอีกคน

"เราได้ห้อง8 คิดว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับดิฐซะอีก"

"มึงเรียนสายวิทย์นี่ไม่แปลกถ้าจะได้คนละห้องกับกู กูเรียนศิลป์ภาษา"ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงชั้นล่างของตน

"เรากลัวไม่มีเพื่อน ฮ่ะๆ"ร่างบางหัวเราะแห้ง

"มีอยู่แล้วไม่เห็นต้องคิดมาก"ดิฐวัฒน์มองหน้าอีกคนก่อนจพะหลบสายตาลงเมื่อร่างบางหันมา

"อื้อ"

"รู้หรือยังว่าตึกไหน"

"ไม่รู้"ศีรษะทุยส่ายปฏิเสธ อริญชย์พึ่งได้เข้ามาในโรงเรียนนี้เป็นครั้งแรกก็วันนี้ เพราะพี่ชายเป็นคนหาโรงเรียนและจัดการทุกอย่างให้เขาจึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"งั้นตอนเย็นเดี๋ยวกูพาไปดู"ไม่รู้ทำไมถึงนึกจะใจดีขึ้นมา


แต่เห็นหน้าเหงาหงอยเหมือนแมวซึมนั้นก็อดที่จะช่วยให้อีกคนสดชื่นขึ้นไม่ได้ ย้ายโรงเรียนแบบนี้ก็ต้องปรับตัวใหม่ ไม่แปลกหรอกถ้าจะรู้สึกกลัวการไม่มีเพื่อนน่ะ

"หืม? ตอนเย็นหรอ?"

"เออดิ ไปกินข้าวก่อนแล้วเดี๋ยวกูพาทัวร์โรงเรียน"

"อื้อ~ขอบใจนะดิฐ"อริญชย์ยิ้มกว้างเมื่อถูกใจดีด้วย


จริงๆแล้วรูมเมทของเขาก็ไม่ได้แย่นี่นา








"อ้าว มึงมาทำไรที่นี่อ่ะ"ดิฐวัฒน์เอ่ยถามอย่างแปลกใจที่เห็นเพื่อนสนิทมาอยู่ที่ตึกเรียนสายวิทย์ในเย็นวันอาทิตย์แบบนี้

"พาเวมาเอาของ"พชรดนัยเอ่ยตอบแล้วมองเพื่อนก่อนจะเลยไปยังคนตัวบางที่มากับเพื่อน

"หวัดดี"อริญชย์ยิ้มทักทาย

"อืม หวัดดี"พชรดนัยพยักหน้าตอบเบาๆไม่ได้ยิ้มกลับ

"ไม่ต้องตกใจไอ้นี่มันเพื่อนกูเอง มันหน้าตายแบบนี้อยู่แล้ว"เสียงทุ้มกระซิบบอกเมื่อเห็นรูมเมทของตนหน้าเสีย


สำหรับพลับแล้วปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นของมันติดลบมากๆ เพราะวันๆแทบไม่เคยเห็นยิ้มเลย ยกเว้นตอนมันอยู่กับแฟนอ่ะนะ


"ว่าแต่แฟนมึงเรียนสายวิทย์?"ดิฐวัฒน์หันมาสนใจเพื่อนอีกครั้ง

"อืม"

"ห้องไรวะ เอมก็อยู่สายวิทย์ยังไม่มีเพื่อนเลย"

"ห้องแปด"

"จริงหรอ?"เป็นอริญชย์ที่ถามออกมา อย่างน้อยก็มีคนรู้จักอยู่ห้องเดียวกัน


ไม่ใช่ว่าอยู่เดียวเรียนคนเดียวไม่ได้นะ แต่การมีเพื่อนมันก็ดีกว่าใช่ไหมล่ะ


"มาแล้วๆๆ อ้าว..."ร่างเล็กวิ่งหน้าตั้งออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับหนังสือในมือที่ตนพึ่งเข้าไปเอา ขาเล็กหยุดชะงักมองคนที่อยู่กับแฟนของตนอย่างสงสัย


เวทิศมองสลับไปมาจำได้ว่าร่างสูงตรงหน้าคือเพื่อนแฟนก็ส่งยิ้มให้


"มึงอยู่..."ดิฐวัฒน์ที่กำลังจะคุยกับเวทิศชะงักเมื่อเพื่อนแทรกขึ้น

"คุยกับแฟนกูดีๆ"

"อ่า...นายอยู่ห้องแปดใช่ปะ"

"อื้ม~ดิฐมีอะไรหรอ"

"คือเมทกู...เมท...เมทเราก็อยู่ห้องแปดเหมือนกันแต่มันยังไม่มีเพื่อน กู...เราฝากด้วยได้ปะ"ดิฐวัฒน์พูดตะกุกตะกักเพราะปกติไม่ใช่คนพูดเพราะอยู่แล้ว


แล้วมันใช่เรื่องที่เขาต้องมาฝากรูมเมทที่เป็นเด็กใหม่ให้เป็นเพื่อนกับแฟนของพลับไหมเนี่ย


งงใจตัวเอง


"ได้สิ เราชื่อเวนะ"เวทิศยิ้มรับอย่างใจดีก่อนจะหันไปคุยกับอริญชย์

"เราชื่อเอม ยินดีที่ได้รู้จักนะเว"ร่างบางส่งยิ้มให้คนตัวเล็กกว่า

"พรุ่งนี้เรียนวันแรกมาพร้อมเราไหม ห้องเราอยู่ข้างห้องดิฐเลย"

"จริงหรอ ได้สิ ฝากตัวด้วยนะ"อริญชย์ยิ้มกว้างเมื่อมีเพื่อน และเป็นเพื่อนที่น่ารักซะด้วย


เวทิศและอริญชย์เดินคุยกันไปดูสถานที่ต่างๆในโรงเรียนไปจนดิฐวัฒน์และพชรดนัยมองกันตาปริบๆเพราะถูกเมิน


แนะนำโรงเรียนไปเกือบครึ่งชั่วโมงจนอาหารย่อย ฟ้าเริ่มมืดทั้งสี่จึงพากันกลับหอพักแล้วแยกไปห้องของตน


ดิฐวัฒน์คว้าผ้าเช็ดตัวทันทีที่เข้ามาในห้องเอ่ยบอกรูมเมทว่าตนจะอาบน้ำก่อน ที่อริญชย์ก็ไม่ได้ว่าอะไรพยักหน้าว่าตนโอเค


"จัดกระเป๋าก่อนก็ได้"พึมพำกับตัวเองแล้วจึงเดินมาหยิบกระป๋าเป้ใบโปรดขึ้นมาหยิบหนังสือเรียนของวันพรุ่งนี้ตามตารางเรียนที่ได้รับมาใส่เข้าไป


แต่จัดกระเป๋าเสร็จก็แล้ว เตรียมชุดนอนแล้วก็แล้ว แต่คนที่เข้าไปอาบน้ำยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาเลยสักนิด


"ดิฐ..."เอ่ยเรียกด้วยความเป็นห่วง

"....."

"ดิฐเป็นอะไรหรือเปล่า"


ก๊อกๆๆ


มือเรียวเคาะลงบนประตูห้องน้ำแล้วเอ่ยเรียกไปด้วย


แกร็ก


ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมร่างสูงในผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมา มือหนาข้างนึงยกขึ้นปิดตาข้างขวาไว้


"เป็นอะไร"อริญชย์ถามเมื่ออีกคนกุมตาไม่ปล่อย

"อะไรเข้าตากูก็ไม่รู้ ล้างก็ไม่ออก"

"ไหน เราดูให้...ดิฐอย่าขยี้"ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ใบหน้าเล็กขยับเข้ามาใกล้ จับมือหนาที่ขยี้ตาอยู่ออกแล้วก้มลงไปมองใกล้ๆ


ดิฐวัฒน์มองใบหน้าเนี่ยที่ขยับมาจนแทบชิด ดาวสามดวงบนแก้มปรากฏให้เห็นเด่นชัด มันแปลกแต่กลับสวยงาม


"มันเจ็บ"

"ถึงห้ามขยี้ไง"

"ลองล้างอีกครั้งนะ"อริญชย์ดึงร่างสูงให้ลุกขึ้นก่อนจะจูงเข้าไปในห้องน้ำเปิดน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้อีกคน

"ลองกระพริบตาในน้ำดู เราเคยทำแล้วมันช่วยได้"ดิฐวัฒน์รับแก้วมาทำตามที่อีกคนบอก เพียงไม่นานอาการเคืองตาก็หายไป

"หายไหม"อริญชย์ย่อตัวช้อนใบหน้ามองดิฐวัฒน์ที่ก้มหน้าอยู่จนร่างสูงผงะออกตกใจ

"อืม หายแล้ว"

"เฮ้อ~ค่อยยังชั่ว"อริญชย์ยิ้มหวานที่รูมเมทของตนไม่เป็นอะไร


ตึก ตัก ตึก ตัก


มือหนายกขึ้นกุมอกซ้ายไว้เมื่อหัวใจด้านในเต้นตึกตักรัวเร็วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน


เชี่ยยย ใจเต้นได้ไงวะ!


"ดิฐเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงๆล่ะ"ใบหน้าเล็กเอียงเล็กน้อยเมื่อเกิดความสงสัย แต่ในสายตาของคนที่มองอยู่ภาพนั้นไม่ต่างอะไรจากลูกแมวตัวเล็กๆที่แสนจะขี้อ้อนเลย

"กู..กูอายไง!เสื้อผ้าไม่ได้ใส่แล้วมึงมาจ้องเนี่ย!"แก้ตัวข้างๆคูๆไปอย่างร้อนรน


ที่จริงดิฐวัฒน์ไม่ใช่คนขี้อายเลยสักนิด ตอนอยู่กับจิณณ์นี่แทบจะแก้ผ้าเดินในห้อง ก็ผู้ชายด้วยกันจะอายอะไร แต่เหตุผลนี้มันเข้าท่าที่สุดแล้วจะให้เขาบอกว่าใจเต้นแรงเพราะอีกคนได้ยังไง


เขาไม่ได้ชอบผู้ชาย!


เอ้ะ...หรือว่าเอมมันเป็นผู้หญิงวะ...


"เอ่อ...ข..ขอโทษ"อริญชย์ที่เชื่อคำแก้ตัวของอีกคนพึ่งรู้ตัวว่าร่างสูงมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันช่วงล่างอยู่ ใบหน้าเล็กแดงกล่ำด้วยความเขิน


ตายล่ะ เขาจะถูกมองว่าเป็นโรคจิตหรือเปล่าเนี่ย


"กูไปแต่งตัวละ มึงก็อาบน้ำได้แล้ว"ดิฐวัฒน์เดินเลี่ยงออกมาแม้ใจจะยังเต้นไม่เบาลงเลย


ยิ่งเมื่อกี้เห็นอีกคนหน้าแดงใจเขามันยิ่งเต้นระส่ำจนกลัวจะเด้งออกมานอกอก


รูมเมทเขามันเป็นอะไรวะเนี่ย ทำไมต้องมาทำให้เขารู้สึกแปลกๆตั้งแต่วันแรกที่เจอกันด้วย!






100%







พระเอกเราจะมีความบ้าบอหน่อยๆ55555
ใครที่หลงเข้ามาอ่าน ฝากเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจด้วยนะจ๊ะ ชอจัง~


***แนะนำตัวละคร+อิมเมจ&คาแร็กเตอร์***


อริญชย์ โสภณวิชญ์(เอม)อายุ18ปี เกรด12 โรงเรียนศานติบูรณ์กิจ
อิมเมจ ซองอู คาแร็กเตอร์ตามรูปเลยจ้า




เวทิศ พรหมพิริยะ(เว)อายุ18ปี เกรด12 โรงเรียนศานติบูรณ์กิจ
อิมเมจ แดฮวี คาแร็กเตอร์ตามรูปเลยจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #368 TiamoI3amx2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:57

    พี่เมม ต้องเมจมินฮยอนแน่เลย

    #368
    0
  2. #349 litterrabbitza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 01:29
    ตกหลุมรักผู้ชายครั้งแรกเลยแปลกๆหรือเปล่าา
    #349
    0
  3. #194 Serin71228 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 17:38
    เอิ้ววววว มาว่ะๆ ความใจเต้นนี้
    #194
    0
  4. #169 aomkunsr47 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 05:01

    เเอมลู๊กกกกกกกกกกก

    #169
    0
  5. #75 ykoxdiv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 05:00
    เอมดูน่าถะนุถนอมมากๆๆ
    #75
    0
  6. #55 ᄒᄈ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 18:58
    อย่าหลอกตัวเองเลยดิฐ เอมเป็นผช แล้วแกก็เริ่มชอบเอมแล้ว 55555
    #55
    0
  7. #43 parkyorying (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:09
    น่ารักกกก
    #43
    0
  8. #6 เจ้าข้าวเจ้าของ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 13:28
    อะไรของพี่ดิฐ แค่ใจเต้นก็คิดว่าน้องเอมเป็นผู้หญิงละหรอ 55555555
    #6
    0
  9. #3 khimmee56 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:18
    งือน่ารักกกก
    #3
    0