เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 15 : ขอโทษ{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    21 เม.ย. 62









ขายาวหยุดอยู่หน้าห้องเรียนแปดของเกรดสิบสองหลังจากที่วิ่งตรงจากโรงยิมมายังตึกวิทย์แห่งนี้ มือหนาเท้าเข้ากับหัวเข่าโน้มตัวหอบด้วยความเหนื่อยเพราะเพิ่งแข่งบาสเสร็จยังไม่ทันได้พักก็ออกวิ่งมาเสียก่อน


'เอมบอกว่าจะไปเอาของที่ห้องเรียนน่ะ
'เวทิศบอกออกมาแบบนั้นหลังจากที่เขาถามไปว่าอริญชย์อยู่ที่ไหนและนั่นคือสาเหตุของการวิ่งจนลืมเหนื่อยของดิฐวัฒน์


ร่างสูงยืดตัวขึ้นเต็มความสูงหลังจากคลายความเหนื่อยไปได้บ้างแล้ว ขายาวก้าวช้าๆไปยังประตูห้องพลางเอื้อมมือจับลูกบิดเปิดประตูออก


ตาเรียวตี่มองเข้าไปด้านในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบและที่โต๊ะข้างหน้าต่างมีคนที่ดิฐวัฒน์ตามหากำลังก้มๆเงยๆค้นของใต้โต๊ะอยู่โดยมีเพื่อนสนิทอีกคนยืนอยู่ข้างๆ เห็นแค่นั้นคนที่ตั้งใจมาหาก็ค่อยๆเดินเข้าไปในห้องเรียน ก่อนจะสบตาเข้ากับเจ้าของแก้มอวบที่มองมาเห็นเขาก่อน


"เอม เดี๋ยวเราไปรอข้างนอกแล้วกันนะ"จรัสกรเอ่ยบอกเพื่อนที่กำลังหาของใต้โต๊ะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมารับรู้ว่าภายในห้องตอนนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนแล้ว


เพียงแค่เห็นแววตาคนมาใหม่จรัสกรก็รู้ได้ทันทีว่าจุดประสงค์ของการวิ่งตามมาทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดน่ะมันคืออะไร เพราะฉะนั้นเขาจะถอยออกไปให้พื้นที่ส่วนตัวกับคนสองคนเคลียร์เรื่องที่ไม่เข้าใจกันดีกว่า


อยากให้เข้าใจกันแล้วเพราะจรัสกรเองก็สงสารเพื่อนที่หงอยมาตั้งแต่เปิดเทอม


"หือ? ทำไมล..."อริญชย์เงยหน้ามองเพื่อนอย่างแปลกใจก่อนจะเอ่ยถามออกมาแต่ยังพูดไม่ทันจบประโยคริมฝีปากบางก็ชะงักค้างเอาไว้เพราะดวงตากลมเหลือบไปเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้


ร่างสูงในชุดนักกีฬาบาสเกตบอลของสีแดง


ทำไมดิฐวัฒน์ถึงมาอยู่ตรงนี้


"เอม..."เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเบาๆหลังจากที่อยู่กันสองคนแล้ว มือหนากำหลอดยาแก้ฟกช้ำแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าดวงตาสวยของคนตรงหน้ากำลังคลอไปด้วยหยาดน้ำบางๆ


ที่ผ่านมาเขาทำให้คนๆนี้ร้องไห้ไปกี่ครั้งกันนะ


"..........."อริญชย์ไม่ตอบอะไรแต่หันตัวเตรียมเดินหนีออกไปแทน


ไม่หาแล้วของ ขืนอยู่ต่อเขาต้องร้องไห้แน่ๆเพราะความคิดถึงในใจมันตีตื้นขึ้นมาตอนเห็นหน้าอีกคนจนรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา


อริญชย์ไม่อยากร้องไห้แล้ว


"เอมเดี๋ยว...คุยกันก่อน"มือหนาคว้าข้อมือเล็กรั้งเอาไว้ให้หันมาเผชิญหน้า

"จ...จะคุยอะไร"

"ไปดูกูแข่งมาหรอ"เอ่ยถามออกไปถึงสิ่งที่ตนอยากรู้ก่อน

"..........."

"ว่าไง"

"อืม....ก็สัญญาไว้แล้วว่าจะไป"ใบหน้าหวานหันหนีอีกคน มองกระดานหน้าห้องแทนใบหน้าของคนที่ตนคิดถึง


เขาจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว


"แล้วทำไมไม่มาหา ทำไมไม่เอายามาให้เอง"

"เพราะถ้าดิฐเห็นเราดิฐจะไม่มีสมาธิ"ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งสั่นเข้าไปทุกที

"ขอโทษ...."

"............"

"ขอโทษนะ"มือหนากุมมือเล็กเอาไว้พลางเอ่ยขอโทษซ้ำๆด้วยความรู้สึกผิดข้างในใจ


พอได้ยินคำตอบของอีกคนดิฐวัฒน์ก็พูดคำไหนไม่ออกนอกจากคำนี้ ยิ่งเห็นหยาดน้ำที่ค่อยๆไหลลงมาตามแก้มเนียนเขาก็ยิ่งจุกและก่นด่าตัวเองในใจไม่หยุด


ไอ้ดิฐ ไอ้เหี้ย


มึงแม่งเหี้ย


"ฮึก..."เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากกลีบปากบางแทนการต่อบทสนทนาก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อนั้นจะเบะออกน้อยๆจนคนตรงหน้าทำอะไรไม่ถูกมากขึ้นไปอีก


ให้อีกคนด่าเขากลับมายังสบายใจกว่ามาร้องไห้ใส่แบบนี้เลยเอาจริงๆ


ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นดวงใจให้เจ็บหนึบ ที่ผ่านมาเขาทิ้งคนๆนี้ไว้คนเดียวได้ยังไงกันนะ ทำไมถึงทำให้คนๆนี้เสียใจได้ทั้งที่อีกคนน่าดูแลทะนุถนอมขนาดนี้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาราวคลื่นสึนามิที่ซัดเข้าฝั่ง เพียงแค่น้ำตาไม่กี่หยดก็ทำเอาใจเขาเจ็บไปหมด


แต่คงไม่เท่ากับที่อีกคนรู้สึก


"เอม..."

"...ฮึก"

"กูขอโทษ ขอโทษครับ อย่าร้องไห้เลยนะ กูขอโทษ"นิ้วโป้งปาดไล้ไปตามแก้มเนียนซับหยาดน้ำตาออกไปพร้อมเอ่ยขอโทษไม่หยุด


ขอโทษให้พอกับความงี่เง่าของตัวเอง


"ดิฐ...ขอโทษอะไร"อริญชย์ไม่เข้าใจการกระทำของอีกคนนัก ตอนแรกผลักไสแต่ตอนนี้กลับเข้ามาขอโทษเขาซ้ำๆ

"ขอโทษที่งี่เง่า"

"........."

"ขอโทษที่ละเลย"

".........."

"ขอโทษที่มองข้ามความรู้สึกของมึงไป"

"ทำไม..."

"กูแค่...สับสน"

"..........."

"เพราะความงี่เง่าของกูเองที่พอรู้ว่ามึงเป็นผู้ชายแล้ว...ตกใจ"

"รู้ว่าเราเป็นผู้ชาย? แล้วดิฐคิดว่าเราเป็นอะไร"ถามไปก็เช็ดน้ำตาตัวเองไปด้วย แม้อีกคนจะซับออกไปให้บ้างแล้วแต่มันก็ยังไหลออกมาเรื่อยๆ

"...ผู้หญิง"

"...?"

"ก็มึงสวย...น่ารัก...เหมือนผู้หญิง"

"ดิฐเลยคบกับเรา ฮึก เพราะคิดว่าเราเป็นผู้หญิงหรอ"อาการสะอื้นกลับมาอีกครั้งเมื่อคิดตามเหตุผลที่อีกคนบอก


อีกคนไม่ได้รักเขาจริงๆหรอกหรอ คบกับเขาเพราะความเข้าใจผิดหรอกหรอ


แค่คิดก็เจ็บหนึบในใจไปหมดแล้ว


"อืม...ขอโทษ"ยอมรับออกมาตามตรงเพราะไม่มีอะไรจะแก้ตัว

"ฮือ...ไม่เคยรักเราเลยหรอ"

"ไม่ใช่แบบนั้น เอมอย่าร้อง...กูรักมึง...รักจนยอมพังกรอบความคิดบ้าๆของตัวเองเพื่อกลับมาหามึงไง กูรักมึงมากจริงๆนะ"ดิฐวัฒน์รีบพูดเมื่ออีกคนเข้าใจไปว่าเขาไม่เคยรัก


ไม่จริงหรอก ถ้าเขาไม่รักเขาคงเลิกไปตั้งแต่รู้ว่าเป็นผู้ชายแล้ว แต่เพราะว่ารักไง เพราะว่ารักเลยยื้อเวลาเพื่อพังกรอบของตนให้สามารถรักกับอีกคนได้แบบไม่มีอคติ


ถึงมันจะใช้เวลานานไปหน่อยแต่เขารักเอมนั่นคือความจริง


"ฮึก..."

"ขอโทษที่ช้าจนทำให้มึงเสียใจแบบนี้ ตอนกลับห้องไปแล้วไม่เจอมึงกูรู้สึกไม่ดีเลย"

"ตอนนั้นที่เราไม่เจอดิฐ เราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน"

"....เอม"

"เราคิดกับตัวเองซ้ำๆว่าเราทำอะไรผิดหรอ ฮึก เราทำอะไรให้โกรธหรือเปล่า ทำไมดิฐต้องหลบหน้าเรา หรือว่าดิฐหมดรักเราไปแล้ว"

"ไม่เอม กูรักมึงจริงๆไม่เคยจะหมดรักเลย"

".........."

"กูยอมรับว่ากูมีอคติกับการคบเพศเดียวกัน กูไม่เคยรู้สึกอะไรกับผู้ชายมาก่อน กูแม่งแย่เองที่ยึดติดอยู่กับความคิดของตัวเอง ตอนมึงไปกูก็ไม่ได้ไปรั้งไว้เพราะเอาแต่ตีกับตัวเองอยู่...แต่ตอนนี้กูช่างแม่งแล้ว ขอแค่มึงกลับมา"

".........."

"มึงจะเป็นผู้ชายก็ช่างแต่กูรักมึง"

".........."อริญชย์นิ่งฟังไม่ได้ตอบอะไรออกไป ถ้าถามว่าเหตุผลของอีกคนฟังขึ้นไหมมันก็พอจะเข้าใจได้กับความเป็นดิฐวัฒน์ที่มีกระบวนความคิดแปลกไปจากคนอื่นๆ


เอาเป็นว่าเขาเข้าใจเหตุผลของการหลบหน้าในครั้งนี้


แต่การเอาแต่หลบเลี่ยงไม่ยอมมาคุยกันตรงๆนี้ทำให้ปัญหามันยืดเยื้อเกินกว่าจะแก้ไขได้ง่ายๆแล้ว


อริญชย์โกรธนะ


โกรธที่อีกคนทำแบบนั้นใส่ตนแม้ใจมันจะอ่อนให้ตั้งแต่เห็นอีกคนเดินมาหาแล้วก็เถอะ ไม่สิ อ่อนให้ตั้งแต่เห็นหน้าแม้อีกฝ่ายจะไม่มองเขาก็ตาม


เป็นคนขี้ใจอ่อนจนบางครั้งก็ไม่ชอบตัวเองเลย


"ขอแก้ตัวได้ไหม จะไม่ทำให้เสียใจแล้ว"สองมือหนากอบกุมมือเรียวเอาไว้แน่นขณะเอ่ยขอโอกาส


ดิฐวัฒน์รู้ว่ามันออกจะหน้าด้านไปสักหน่อยที่มาขอโอกาสง่ายๆแบบนี้ทั้งที่ทำอีกคนเสียใจมาตลอดแต่เขาก็ยอมหน้าด้าน


ยอมหมดทุกอย่างแล้วขอแค่อีกคนกลับมาหาเขาอีกครั้ง


และเขาจะทำมันให้ดีกว่าเดิม


"มันช้า...ไปหรือเปล่า"มือเรียวถูกดึงออกจากการกอบกุมพลางเอ่ยบอกเบาๆทำเอาคนตรงหน้าหน้าเสียไปเล็กน้อย

"เอม...มึงไม่รักกูแล้วหรอ"

"รักสิ เรารักดิฐเสมอ แต่เพราะเรารักดิฐไง...เราไม่อยากให้ดิฐฝืนนะ ถ้าดิฐไม่ชอบผู้ชายก็ปล่อยเราไปเถอะ เราเป็นผู้หญิงให้ดิฐไม่ได้"

"ไม่ใช่อย่างนั้น กูไม่สนแล้วว่ามึงจะเป็นอะไร กูแค่อยากอยู่กับมึง"

"..........."

"ให้โอกาสกูสักครั้งได้ไหม กูไม่ได้ขอโอกาสให้มึงกลับมาเลยแต่ขอให้กูได้ง้อมึงได้ไหม...ถ้ามึงมั่นใจในตัวกูเมื่อไหร่เราค่อยดีกันก็ได้"

"....ไม่รู้"

"นะเอม"

"........."

"........."

"...อืม"แม้จะยังโกรธแต่ใจที่มันเรียกร้องหาอีกคนมาเสมอกลับสั่งให้พยักหน้าตอบกลับไป


เพียงแค่ร่างสูงตรงหน้าส่งสายตาเว้าวอนมาให้คนขี้ใจอ่อนก็ยอมให้โอกาสแล้ว


ลองดูอีกสักครั้งคงไม่เป็นอะไร


เจ็บครั้งก่อนให้ถือว่าเป็นบทเรียนสำหรับรักครั้งแรก คงไม่มีคู่รักคู่ไหนที่ไม่เคยผิดใจกันหรอก เราแค่ต้องค่อยๆแก้มันไปด้วยกันค่อยๆปรับเข้าหากันจนเจอที่ตรงกลางที่เราทั้งสองสบายใจ แบบนั้นคงจะดีกว่าเกิดปัญหาแล้วเลือกที่จะหันหลังให้กัน


การใจอ่อนในครั้งนี้อริญชย์จะถือว่าเป็นการเริ่มแก้ปัญหาและปรับตัวเข้าหากันก็แล้วกันนะ


ร่างบางถูกแขนแกร่งดึงเข้าหาตัวแล้วกอดเอาไว้แน่นด้วยความคิดถึง ใบหน้าหล่อตี๋ซุกลงที่บ่าเล็กซึมซับความรู้สึกเพื่อบรรเทาความคิดถึงในใจ


ไม่ได้กอดมานานแค่ไหนแล้วนะ


"ดิฐปล่อย...เรายังไม่ได้ดีกันนะ"แต่คนในอ้อมแขนกลับพยายามดันตัวออกพร้อมใบหน้าหวานที่ดูงอแงกว่าปกติ


พอเลิกร้องไห้ก็กลับมาทำตัวน่ารักอีกแล้ว


ปากยื่นๆนั่นน่าบีบชะมัด


"ต้องดีกันก่อนถึงจะกอดได้หรอ"ดิฐวัฒน์แกล้งถาม

"อือ"

"โอเคๆ แล้วคนที่กำลังง้อนี่จับมือได้ไหม"

"ไม่ได้"

"ว้า..."แกล้งทำน้ำเสียงเสียใจแต่ริมฝีปากหยักกลับแย้มยิ้มออกมา


ตอนนี้ดิฐวัฒน์กำลังรู้สึกพองฟูในอกเหมือนยกเรื่องหนักใจออกไปจนหมดแม้จะยังไม่ได้คืนดีกันก็ตามแต่แค่นี้ก็ดีมากแล้ว เขาเข้าใจว่าอริญชย์โกรธเพราะถ้าเป็นเขาโดนแฟนเมินแถมหลบหน้าทุกวันก็คงโกรธเหมือนกัน


แค่อีกคนยอมให้โอกาสก็ดีมากแล้วจริงๆ







"ดีกันละเร้อ"จุมพลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินเข้ามาหาหลังจากที่อยู่ดีๆก็ใส่เกียร์หมาวิ่งออกไปจากโรงยิมสร้างความสงสัยให้กับเพื่อนๆข้างหลังที่ไม่รู้ว่ามันเป็นบ้าอะไร


พอกลับมาก็ไม่ได้มาคนเดียวเหมือนตอนออกไปเพราะดันมีคนมาด้วยอีกสองคนแถมหนึ่งในนั้นยังถูกมันเดินขนาบข้างซะจนเหมือนจะสิง


ดูวอแวแบบที่หากเป็นเขาคงถีบมันไปไกลๆเพราะความรำคาญ


"ยัง ง้ออยู่"ดิฐวัฒน์เอ่ยตอบก่อนจะพาร่างบางข้างกายไปนั่งลงที่ว่างอีกฝั่งของโต๊ะอาหาร

"เอมอย่าไปใจอ่อนให้มันง่ายๆนะ แม่งประสาทแดก เอาให้เข็ด"จิณณ์หันมาเป่าหูแฟนเพื่อนเพราะหมั่นไส้ไอ้หน้าตี๋ที่นั่งอยู่ตรงข้าม

"สัด"และก็ถูกขายาวๆของอีกคนถีบใต้โต๊ะพร้อมความด่าแสกกลางหน้า


แหมมมมมม


จิณณ์ล่ะอยากจะแหมไปให้ถึงดาวอังคารเพราะความหมั่นไส้ที่มันล้นใจไหลไปถึงกระเพาะอาหาร เมื่อหลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี่ใครวะที่มันหงอยเป็นหมาเหงาน่ะ พอแฟนยอมอ่อนให้หน่อยทำเป็นด่าเก่ง


"เราไม่ใจอ่อนง่ายๆหรอก เราโกรธ"อริญชย์พูดขึ้นหน้ามุ่ยจนคนข้างๆหน้าเสียอีกรอบของวันเรียกเสียงหัวเราะสะใจจากกลุ่มเพื่อนของดิฐวัฒน์ได้เป็นอย่างดี

"เอาที่เอมไม่เสียใจนั่นแหละ แอบร้องไห้ตอนกลางคืนนี่ไม่เอาแล้วนะ เราแอบหลอน"จรัสกรเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มยิ่งทำให้ดิฐวัฒน์หน้าหงอยลงไปอีก

"ร้องไห้บ่อยเลยหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมา

"ไม่บ่อยซะหน่อย"

"เกือบทุกวันอ่ะ"

อริญชย์และจรัสกรเอ่ยตอบออกมาพร้อมกันแต่คำตอบกลับตรงกันข้ามจนดิฐวัฒน์ต้องเหลือบไปมองแฟนของเพื่อนซึ่งเป็นอีกหนึ่งเพื่อนสนิทของอริญชย์เป็นเชิงขอคำยืนยันว่าฝ่ายไหนพูดความจริง

"บ่อยมากๆ"เวทิศเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มบางๆ

"เอม กูขอโทษ มึงตีกูเลย ตีแรงๆเลย"มือหนาจับมือเรียวของอีกคนให้ฟาดลงบนอกตัวเองแต่อริญชย์ก็ยั้งมือไว้ได้ทัน

"ไม่เอา เราจะตีดิฐทำไม"

"เนี่ย มึงดูไว้นะดิฐแบบนี้มึงหาจากไหนไม่ได้อีกแล้ว"จุมพลชี้ไม้ลูกชิ้นมาทางเพื่อนพลางเอ่ยบอกทั้งที่เคี้ยวลูกชิ้นอยู่เต็มปาก

"จุมมึงกินดีๆก่อนจะไปสอนมันอ่ะ"ลงกาส่ายหัวเอือมๆ

"อย่าโง่อีก"พชรดนัยเอ่ยขึ้นเรียบๆแต่กลับเป็นประโยคที่คนอื่นๆพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย


นี่แหละพูดน้อยต่อยหนัก พูดไม่เยอะแต่พูดทีก็หน้าสั่นเลย


"รู้แล้ว ไม่ทำแล้วต่อไปจะแคร์แค่เอม แฟนน่ารักขนาดนี้กูไม่สนเหี้ยไรละ"ดิฐวัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"อ้วกกกก"จิณณ์ส่งเสียงออกมาทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ


กว่าแม่งจะพูดคำนี้ออกมาได้นะเกือบจะฆ่ากันไปข้าง เพราะตอนแรกมันเอาแต่งี่เง่าไม่สนอะไรนอกจากความเชื่อผิดๆของตัวเอง เพื่อนเตือนอะไรก็ไม่ฟังจนเกือบเสียคนสำคัญไปแล้ว


สาธุบุญที่มันยังไม่โง่ถึงขนาดนั้น


"แล้วนี่เอมจะย้ายกลับห้องไหม"จุมพลหันมาถามที่ดิฐวัฒน์รีบหูผึ่งรอคำตอบอย่างคาดหวัง

"ไม่หรอก เราอยู่กับแจมก็โอเคดี"แต่คำตอบของอริญชย์ก็ทำเอาความหวังนั้นพังทลายลง

"ดีกันแล้วก็จะไม่ย้ายมาหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยถามหงอยๆ

"อื้อ เผื่อดิฐเบื่อเราจะได้ไม่ต้องย้ายอีกไง"

"โอเค...ยังไม่วางใจในตัวกูใช่ไหม งั้นกูจะทำให้มึงวางใจเองว่ามันจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก"ดิฐวัฒน์พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันไปพูดกับรูมเมทปัจจุบันของคนรัก

"........."

"ขอโทษแจมด้วยที่ต่อไปกูทำให้มึงอยู่ต้องคนเดียวเหมือนเดิม"









"จะนอนนี่จริงหรอ"ร่างสูงเกาะประตูห้อง 2520 เอ่ยถามคนรักที่กำลังจะดึงประตูปิด


ถึงจะรู้ว่าอีกคนยังไม่ให้อภัยแต่ไปงอนต่อที่ห้องเขาได้ไหมอ่ะ


ไม่อยากห่างแล้ว


"อื้อ เราจะนอนนี่ ดิฐกลับห้องได้แล้ว"อริญชย์เอ่ยบอกหน้านิ่งพลางนึกขำอีกคนในใจ


มาเกาะประตูทำหน้าเหมือนหมาน้อยอ้อนเจ้าของอยู่ได้


"กูคิดถึงนี่หว่า"

"เราก็คิดถึง แต่เราไม่ใจอ่อนแล้ว"

"โถ่เอม"ริมฝีปากหนักบุ้ยออกงอแงเลียนแบบที่อีกคนชอบทำ


เอมมันทำแล้วน่ารักเขาเลยอยากลองบ้าง


"ทำหน้าอะไรของดิฐ กลับไปได้แล้ว"อริญชย์ขำน้อยๆก่อนจะไล่ร่างสูงที่เกาะประตูไม่ปล่อยอีกครั้ง


อุตส่าห์ให้ตามมาส่งหน้าห้องแล้วยังจะมางอแงอีก วันนี้เขาใจอ่อนไปเยอะแล้วนะ


"โอเคๆ กูกลับไปนอนกอดตุ๊กตาคนเดียวก็ได้ แต่บอกฝันดีหน่อยสิ กูฝันร้ายมาเป็นเดือนละไม่มีมึงบอกฝันดีเนี่ย"แนบแก้มเข้ากับขอบประตูขณะพูดออกไปเสียงหงอย

"ก็ดิฐไม่คุยกับเราเอง"

"...ขอโทษ"ดวงตาเรียวแสดงความรู้สึกผิดออกมาให้อีกคนเห็นขณะที่คำขอโทษหลุดออกไปจากปาก

"เลิกขอโทษได้แล้ว มันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเราที่เสียไปกลับคืนมา แค่อย่าทำอีกก็พอ"

"ครับ"

"ฝันดีนะดิฐ"เมื่อเห็นว่าร่างสูงตรงหน้าหงอยลงไปอีกครั้งอริญชย์ก็เอ่ยเปลี่ยนเรื่อง

"ฝันดีเอม พรุ่งนี้ไปดูกูชิงบาสด้วย"

"อื้อ"

"ข้างสนามนะ ไม่เอาบนอัศจรรย์อย่างวันนี้แล้วนะ"

"อื้อ ดิฐอย่าลืมทายาหลังอาบน้ำอีกทีนะ เราเห็นมันช้ำเยอะเลย"เอ่ยไปถึงไหล่กว้างของอีกคนที่ล้มกระแทกพื้นขณะแข่งบาสเก็ตบอลวันนี้ อริญชย์ทายาให้อีกคนไปเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมาก็เห็นว่าผิวขาวบริเวณนั้นมันเขียวเป็นจ้ำเพราะแรงกระแทก


แถมพรุ่งนี้ยังมีแข่งรอบชิงชนะเลิศต่ออีกไม่รู้ว่าอีกคนจะปวดหรือเปล่า


"เนี่ย มึงก็ไปทาให้กูสิ อยู่ตรงไหล่กูมองไม่ค่อยเห็น"

"ไม่ต้องมาอ้างเลย เราจะไปอาบน้ำนอนแล้ว"

"ใจร้าย"

"ไม่ใจอ่อนหรอก"

"โอเคๆ ก่อนนอนกูโทรมาหาได้ไหม"ดิฐวัฒน์ยอมแพ้สำหรับวันนี้แต่ก็ยังต่อรองหาวิธีคุยกับอีกคน

"อื้อ"

"เคครับ ไปละ"มือหนาวางแปะลงบนศีรษะกลมแล้วขยี้เบาๆอย่างมันเขี้ยว


ถึงจะบอกว่าไม่ใจอ่อนหรอกแต่ก็ใจอ่อนให้เขาได้ตลอด ถือว่าเป็นโชคดีได้ไหมนะที่แฟนเขาขี้ใจอ่อนแบบนี้เพราะไม่อย่างนั่นดิฐวัฒน์ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะเป็นยังไงหากอีกคนไม่ยอมคุยด้วย


ต้องนั่งเครียดกุมขมับอยู่แน่ๆ





100%




ไม่ดราม่าหรอก ฟิคฟีลกู้ดคับ;-;
ยังไม่ดีกันแต่ใจน้องเอมน่ะอ่อนให้เขาไปหมดแล้ว
อย่าโกรธกันนานเลยอยากเห็นเขารักกันมากกว่า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #376 TiamoI3amx2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:37
    อย่าคืนดีง่ายๆนะเอม เอาให้หนักเลย
    #376
    0
  2. #335 Galaxy_Pcy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 03:16
    ทำเขาซะเยอะดลยดิฐแค่นี้ยังน้อยยไปปด้วนซ้ำ
    #335
    0
  3. #330 Nnever😍 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:57
    รอมานานนนน ในที่สุดดด ไรท์ก็กลับมาาา เย้ๆๆๆ อย่าหายไปนานอีกน้าา คิดถุงมากๆ
    #330
    0
  4. #329 aomkunsr47 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 03:54
    มาแล้ววววคิดถึงงงงงงง
    #329
    0
  5. #328 คุณสมร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:52

    แง ดีแล้ว ในที่สุด
    #328
    0
  6. #327 โตแล้วทำอะไรก็ได้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 05:00
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมาแงงงงงงงง
    #327
    0
  7. #326 kittenO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:41
    น้องเอมมม อย่ายอมง่ายๆนะ
    #326
    0
  8. #325 first love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:17
    คุณไรท์!!!! คิดถึงมากเลยค่ะ เห็นอัพปุ๊บคือต้องกดเข้ามาอ่านอ่ะ คือไม่หลับไม่นอนมันแล้ว5555
    #325
    0
  9. #324 ᄒᄈ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:53
    คิดถึงเรื่องนี้ตลอดเลยค่ะะ แงงง ในที่สุดก็มาแล้ว แถมมาแบบพี่ดิฐง้อเอมซะด้วย น้องเอมอย่าเพิ่งใจอ่อนไปมากกว่านี้นะลูก เราเสียน้ำตาไปหลายลิตรเราต้องเอาคืนให้สาสม!!!!!!
    #324
    0
  10. #323 elysnww (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:35
    น้องเอมมมม น่ารักอีกแล้วคับ
    #323
    0
  11. #322 Danikniel (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:27
    ในที่สุดอีกรอบ คิดถึงอีกแล้ว ดีกันเร็วๆน้า เป็นกำลังใจให้ เราอยากเห็นเธอรักกันยิ้มให้กันเยอะๆมากกว่า ดิษฐ์อย่าทำเอมเสียใจอีกนะไม่งั้นเราจะตีๆ เอาน้องคืนไม่ยกให้แล้วคราวนี้ จาโกดมาก! 55555555555 ขอบคุณที่กลับมาอัพคับบ รอเสมอ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ขอให้คุณไรท์ยิ้มได้ในทุกๆวันเลย รักนะจุ๊บๆ
    #322
    0
  12. #321 azaza022 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:22

    น้องเอมนั้ลลั้กกก
    #321
    0
  13. #320 Kuntida Tanaree (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:21
    มาแล้ววว จำไว้ว้นหลังก็อย่าคิดอะไรแปลกๆล่ะ5555
    #320
    0
  14. #319 supergummy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 14:08
    แงงงงงงงงวันนี้ที่รอคอย น้องเอมดูมีชั้นเชิงขึ้นที่ให้ดิษฐ์ง้อก่อน ต้องเอาให้จำ!5555555555 ทั้งคู่เก่งมากๆเลย เอมเก่งที่ยังรัก ทั้งๆที่โดนเมินแม้ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร(แต่หนูไม่ผิดนะรู้ก แง) ดิษฐ์ก็เก่งที่ก้าวออกมาจากความอคติของตัวเองแล้วก็กล้าที่จะบอกเอมตรงๆด้วย นี่ชอบที่ยังซื่อตรงกับครสอยู่เลย แต่ไม่ให้อภัยกรอกนะ ทำลูกฉันไว้เยอะ เอาเป็นว่าสู้ๆกับทั้งคู่เลย เพื่อนในกลุ่มก็ดีทุกคน คอยสังเกตเสมอเลย แต่ไม่จี้ถามสักคน เราว่ามันดีมากๆ แถมไม่มีใครยุอะไรเลย รับฟังและปลอบอีกด้วย แง ขอบคุณไรท์ที่กลับมาอัพนะคะ อารมณ์ของตอนนี้เต็มมากเลย เขียนได้เห็นภาพจริงๆ นึกสายตาของทั้งคู่ออกเลย แง
    #319
    0
  15. #318 'alexis▴ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:50
    เลิกโง่แน้ว!!!! ง้อน้องให้สำเร็จนะ
    #318
    0
  16. #317 Wart K.T. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 11:00
    เห็นแจ้งเตือนทีนึกว่าตาฝาด นายดิษฐ์จำเอาไว้แล้วอย่าทำอีกล่ะ น้องเอมแกล้งหนักๆไปเลย😂😂
    #317
    0
  17. #315 Wee11050 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 08:03
    วันนี้ที่รอคอยยยยยยย ฮื่ออออ
    #315
    0
  18. #313 Oop_warintorn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 07:15
    กริ้ดดดดดคิดถึงสุดๆๆ น้องเอมกลับมาเเล้ววววว
    #313
    0
  19. #312 moo-min1998 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 06:03
    เย้ๆไรท์หลับมาเขียนต่อแล้ววววว ><
    #312
    0
  20. #311 짼🍑 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:29
    เปิดซาวประกอบวันนี้ที่รอคอยยยยย
    #311
    0
  21. #310 siirii_k (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:19
    โหยยยยยยคิดถึงน้องเอมมม
    #310
    0
  22. #309 P-pin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:11
    น้องเอมงอนนานๆเลยนะ เอาให้ดิษฐ์เข็ดมากๆๆๆๆไปเลย
    #309
    0
  23. #308 votaneed1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:17
    ฟิคที่รอคอย

    รอมาแสนนาน55+

    ทำไมเอมน่ารักงี้อ่ะ

    โอ๊ยใจชั้น อิจฉาดิฐมากอ่ะพูดเลย
    #308
    0
  24. #307 PORZKAEW (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 01:00
    อยากให้น้องเอมงอนหนักๆไปเลยย
    #307
    0
  25. #306 LittleChild Tomoyamomo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:53
    หัวใจคนเป็นแม่อ่ะอยากจะให้ดิษฐ์ได้รับบทเรียนหนักๆกว่านี้ แต่ถ้าเอมมีความสุขมากขึ้นก็โอเคก็ได้ /กัดผ้าเช็ดหน้า คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลยนะคะ แง
    #306
    0