เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 12 : ความรักที่ถอยห่าง{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61





"สวัสดีครับคุณหนู"ชายหนุ่มตัวเล็กในชุดสูทเต็มยศเอ่ยทักทายคุณหนูคนเล็กน้องชายของเจ้านายตนที่เดินกอดตุ๊กตาลากกระเป๋าเข้ามาหา

"สวัสดีครับพี่ศักดิ์สิทธิ์"อริญชย์ยกมือไหว้คนอายุมากกว่าที่รีบเข้ามาช่วยยกกระเป๋าใส่รถให้

"เชิญครับคุณหนู คุณเจมกับคุณเมมจะกลับมาทานอาหารเที่ยงด้วยที่บ้าน"ประตูรถด้านหลังถูกเปิดออกพร้อมผายมือเชิญ อริญชย์ยิ้มรับบางๆ แต่ก่อนที่เข้าไปด้านในรถใบหน้าหวานก็หันกลับไปมองใต้ตึกหอพักที่ตนพึ่งเดินออกมาอีกครั้ง


ร่างสูงยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งๆและมองมา อริญชย์ยกมือโบกลาแฟนตัวสูงที่เดินลงมาส่งแต่อีกฝ่ายเพียงแค่ยิ้มบางๆกลับมาให้เท่านั้น


ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกแปลกๆในใจแบบนี้ เมื่อคืนกว่าดิฐวัฒน์จะกลับห้องก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืนจนอริญชย์หลับไปแล้ว ตื่นมาตอนเช้าก็ไม่ค่อยได้คุยกันเพราะอีกฝ่ายมัวแต่ยุ่งเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมกลับบ้านในช่วงบ่าย


และจนตอนนี้ที่อริญชย์ต้องกลับบ้านแล้วเราก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันแบบจริงจังเลยสักนิดมีเพียงประโยคที่ว่า 'ไว้โทรหานะ' ก่อนที่เขาจะเดินมาที่รถ


ไม่รู้สิ อริญชย์ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เหมือนมีเมฆก้อนใหญ่ที่สุดแสนจะอึมครึมปกคลุมอยู่รอบๆตัว


แต่อีกฝ่ายอาจจะแค่เหนื่อยจากการเล่นกีฬา หรืออาจจะเพราะนอนไม่พอท่าทีจึงแปลกไปแบบนั้น


ไว้ถึงบ้านแล้วโทรมาหาล่ะกัน


"คุณหนูอยากแวะที่ไหนก่อนไหมครับ"เลขาคนสนิทของผู้บริหาร SPW จิวเวลลี่ที่ทำหน้าที่คนขับรถเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงใจดีเมื่อมองผ่านกระจกส่องหลังเห็นคนหนูคนเล็กกอดตุ๊กตาแมวน้ำก้มหน้านิ่ง

"กลับบ้านเลยก็ได้ครับพี่ศักดิ์สิทธิ์ เอมไม่ได้อยากไปไหน"ใบหน้าหวานส่ายปฏิเสธแล้วกระชับกอดตุ๊กตาแน่นขึ้น


อริญชย์เอาตุ๊กตาที่ดิฐวัฒน์ซื้อให้กลับบ้านมาด้วย อย่างน้อยไม่ได้เจอกันได้กอดเจ้าตัวนุ่มนิ่มนี้ก็พอจะบรรเทาความคิดถึงไปได้บ้าง


เกือบชั่วโมงกว่ารถคันหรูจะขับมาถึงบ้านหลังใหญ่ของตระกูลโสภณวิชญ์ อริญชย์เปิดประตูลงไปก็พบกับบรรดาแม่บ้านที่มายืนรอรับเจ้านายที่ไม่ได้กลับบ้านนานด้วยความตื่นเต้น

"คุณหนูเอมของนม"แม่บ้านอาวุโสซึ่งเป็นคนที่เลี้ยงคุณหนูทั้งสามของตระกูลมาเอ่ยเรียกพร้อมอ้าแขนรอคุณหนูคนเล็กของเธอ

"นมจันทร์~เอมคิดถึง"ร่างบางถลาไปกอดแม่บ้านคนสนิททันทีที่เห็นหน้า กอดกันอยู่พักหนึ่งจันทราก็พาคุณหนูของเธอเข้าไปในบ้าน

"คุณหนูเจมให้นมเตรียมอาหารไว้เยอะเลยค่ะมีแต่ของโปรดคุณหนูเอมทั้งนั้นเลย เดี๋ยวอีกสักพักคงกลับมากันแล้ว คุณหนูเอมไปพักก่อนไหมคะ"

"อย่างนั้นก็ได้ครับ ถ้าพี่เจมกับพี่เมมกลับมาแล้วช่วยตามเอมด้วยนะครับ"

"ได้เลยค่ะ"


ร่างบางเดินทอดน่องไปตามทางยาวของบ้านก่อนจะหยุดลงหน้าประตูไม้สีขาวมุกที่มีป้ายสีชมพูลวดลายน่ารักห้อยอยู่ด้านหน้า


'ห้องน้องเอม'


มือเรียวหมุนลูกบิดประตูแล้วผลักเข้าไปเบาๆ กระเป๋าเสื้อผ้าของเขาถูกนำมาวางไว้ให้กลางห้องแล้ว ตุ๊กตาแมวน้ำเองก็ถูกวางไว้รอบนเตียง นอกจากของแปลกปลอมสองสิ่งนั้นทุกๆอย่างในห้องก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน


ก้าวขาเข้ามาช้าๆแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างสีชมพูอ่อนที่ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มถูกจัดไว้จนเรียบตึงเหมือนเตียงตามโรงแรมไม่มีผิด


อริญชย์คงต้องไปบอกเหล่าแม่บ้านบ้างแล้วว่าไม่ต้องจัดเตียงให้เขาขนาดนี้ก็ได้เพราะจะนอนทีเขาเสียแรงกับการดึงผ้าห่มออกค่อนข้างนาน


มันเหนื่อยเปล่าๆ


หลังจากมองดูนั่นนี่สำรวจความเปลี่ยนแปลงภายในห้องไปเรื่อย อริญชย์ก็นึกขึ้นได้ว่าตนตั้งใจจะโทรหาดิฐวัฒน์มือเรียวควานหามือถือในกระเป๋ากางเกงออกมากดโทรออกทันที


ตู๊ด....ตู๊ด....


เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นมาให้ได้ยิน ร่างบางเอนตัวลงนอนไปกับเตียงนุ่มขณะรออีกคนรับสาย ตุ๊กตานุ่มนิ่มสีขาวสะอาดถูกดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน


(...อืม)เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังลอดมาเมื่อสัญญาณถูกกดรับ

"ดิฐเราถึงบ้านแล้วนะ ดิฐกลับหรือยัง"ยิ้มหวานประดับอยู่บนริมฝีปากบางยามเอ่ยถาม

(ยังอ่ะ แม่มารับตอนบ่าย)

"หรอ...เหงาไหม ให้เราคุยเป็นเพื่อนเปล่า"

(ไม่เป็นไร...กูว่าจะเล่นเกม)

"อ้อ...งั้นดิฐเล่นเลยก็ได้เราไม่กวนแล้ว"ใบหน้าหวานซึมไปวูบหนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา


อยากคุยด้วยแต่ก็กลัวจะกวนอีกคน


(อืม)

"โอเค...คิดถึงดิฐนะ"บอกความรู้สึกของตนออกไปหวังจะได้ยินคำว่าคิดถึงให้ชื่นใจบ้าง

(อืม)แต่ก็มีเพียงคำตอบรับสั้นๆพร้อมสัญญาณที่ถูกตัดไป


อริญชย์มองมือถือในมือตัวเองงงๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแฟนจอมวอแวของเขาถึงมีท่าทีเฉื่อยชาแบบนี้


เป็นอะไรกันนะ










"น้องเอม~"เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกให้ร่างบางที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาหันไปมอง


ร่างสูงในชุดเครื่องแบบตำรวจสากลยืนส่งยิ้มมาให้พร้อมแขนยาวที่อ้าออกรอรับน้องชายของตนให้วิ่งมากอด


"พี่เมม~เอมคิดถึงจังเลย"มนินทร์หัวเราะออกมาเบาๆเมื่อน้องชายตัวจ้อยที่สูงเกือบจะเท่าเขาแล้ววิ่งเข้ามากอดเสียเต็มรัก

"พี่เมมก็คิดถึงครับ"ลูบผมนุ่มเบาๆอย่างแสนคิดถึง ปกติมนินทร์ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าไรนักเพราะภาระหน้าที่ที่ต้องเดินทางออกนอกประเทศบ่อยๆ กลับบ้านทีถึงจะได้เจอน้องชายที แต่ช่วงนี้อริญชย์ดันถูกส่งเข้าไปเรียนโรงเรียนประจำยิ่งทำให้พวกเขาเจอกันยากเข้าไปใหญ่

"อะแฮ่ม!ไม่คิดถึงพี่เจมหรอ"จรินทร์กระแอมใส่น้องชายทั้งสองที่กอดกันกลมดิกไม่สนใจเขาที่ยืนอยู่ด้วยเลยสักนิด

"คิดถึงครับ เอมคิดถึงน้า"อริญชย์ยิ้มกว้างผละจากพี่ชายคนรองไปกอดพี่ชายคนโตแทน

"ขี้อ้อนไม่เปลี่ยนเลย อยู่โรงเรียนไปอ้อนใครบ้างหรือเปล่าเนี่ย"

"อืมมม...ไม่รู้สิ~"

"ฮั่นแน่~มีแฟนหรือยังไงครับเนี่ย"มนินทร์แกล้งล้อ


ที่จริงเขาและพี่ชายรักและหวงน้องชายคนเล็กมากๆนะ แต่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้มีแฟนเพราะรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันห้ามยาก ขอแค่คนๆนั้นเป็นคนดีที่ดูแลน้องเขาได้ก็พอ


"คุณหนูคะ โต๊ะอาหารพร้อมแล้วค่ะ"จันทราเดินเข้ามาเรียกคุณหนูทั้งสามให้เข้ามาทานอาหารเที่ยงที่ตนได้จัดไว้ให้

"ขอบคุณครับนม"

"น้องเอมว่าไงครับ มีแฟนหรือเปล่าเล่าให้พี่เมมฟังหน่อยสิครับ"หลังจากพากันมานั่งเตรียมทานอาหารมนินทร์ก็เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

"ครับ...อย่าดุเอมนะ"อริญชย์ยอมรับไปตรงๆพร้อมทำตาแป๋วอ้อน


กลัวถูกดุที่มีแฟน


"ใครจะไปดุล่ะครับ...ว่าแต่คนนั้นเป็นใครกันครับ"จรินทร์ยกมือขึ้นขยี้ผมน้องชายเบาๆอย่างเอ็นดู

"ชื่อดิฐครับ...ดิฐวัฒน์ ก้องกิดากรกุล"

"ก้องกิดากรกุล?"

"รู้จักหรอพี่เจม"มนินทร์หันมาถามเมื่อเห็นว่าพี่ชายทวนนามสกุลอีกฝ่าย

"อืม ตระกูลเจ้าของห้าง"

"บ้านดิฐเป็นเจ้าของห้างครับ"อริญชย์ช่วยยืนยันข้อมูลตามที่ตนรู้

"ดังพอตัวเลยสิ"

"อืม ในแวดวงธุรกิจก็เป็นตัวหลักๆเลย"


จรินทร์พอรู้จักตระกูลนี้อยู่บ้างเพราะจิวเวลลี่จากบริษัทเขาก็ถูกนำไปวางขายที่ห้างสรรพสินค้าของอีกฝ่าย


"แล้วเขาดีกับน้องเอมของพี่เมมไหมครับ"การที่แฟนน้องชายเป็นผู้ชายด้วยกันไม่ได้ทำให้จรินทร์และมนินทร์ตกใจหรือไม่พอใจเลยสักนิด พวกเขาเข้าใจว่าสมัยนี้อะไรๆมันเปิดกว้างมากขึ้นและพวกเขาก็ไม่ได้หัวโบราณถึงขนาดจะมากีดกันเรื่องแบบนี้


ถ้าคนนั้นดีกับน้องชายเขา พวกเขาไม่เกี่ยงอะไรแล้ว


"ดีครับ ดิฐดีกับเอมมากๆเลย"ยิ่งพูดถึงยิ่งยิ้มกว้าง อริญชย์เอ่ยเล่าถึงเหตุการณ์ต่างๆที่อีกฝ่ายเคยช่วยเหลือตนไว้หลายต่อหลายครั้งให้พี่ชายฟังจนคนฟังยังรู้สึกขอบคุณกับสิ่งที่ดิฐวัฒน์ทำให้อริญชย์รวมไปถึงกลุ่มเพื่อนที่ดีกับอริญชย์มากๆแบบที่ร่างบางไม่เคยเจอมาก่อนพวกเขาก็รู้สึกขอบคุณเช่นกัน

"ดีจังเลยที่ย้ายโรงเรียน นอกจากเพื่อนดีแล้วยังได้แฟนอีกนะเนี่ย"

"พี่เจมอย่าล้อเอมซี่"

"ฮ่าๆ น้องใครทำไมน่ารักจังครับ"

"จริงสิ เดี๋ยวอีกสามวันพ่อกับแม่จะกลับมาไทยนะ"มนินทร์เอ่ยแทรกขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้

"จริงหรอครับ??"คนที่ไม่ได้เจอพ่อกับแม่นานแล้วเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

"ครับ เห็นบอกว่าได้รับบัตรเชิญไปงานเลี้ยงอะไรสักอย่างในแวดวงของพ่อน่ะ"

"ดีจัง~"

"เตรียมตัวโดนแม่จับขัดผิวได้เลยน้องเอม"จรินทร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ

"นั่นสิ ไปอยู่โรงเรียนชายล้วนแล้วคล้ำขึ้นนะเนี่ย"มือหนาจับแขนน้องชายพลิกไปมาสำรวจ อริญชย์ไม่ได้ดำอะไรมากหรอกยังขาวกว่าเขาด้วยซ้ำแต่ปกติน้องชายเขาขาวมากๆตอนนี้เลยหมองลงไปนิดหน่อยให้รู้สึกผิดตา


ตัวบางร่างเล็กและผิวขาวคือเอกลักษณ์ของอริญชย์ เมื่อก่อนตอนเด็กๆที่ยังไม่สูงขนาดนี้ใครมาเห็นก็คิดว่าลูกคนเล็กของโสภณวิชญ์เป็นผู้หญิง


บางทีเขามองหน้าน้องชายยังคิดว่าตัวเองมีน้องสาวเลย น่ารักซะขนาดนั้น


"ยึ๋ย~ไม่ขัดได้ไหมครับ เป็นผู้ชายไม่เห็นต้องขาวเลย"

"แม่เคยฟังที่ไหนล่ะ แล้วนี่มีงานเลี้ยงอีกยังไงน้องเอมก็โดนแม่ลากไป"

"โห่~"


เสียงโอดครวญของน้องเล็กเรียกเสียงหัวเราะจากพี่ชายได้ไม่ยากแต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเสียงมือถือเครื่องหรูดังขึ้น


"เอมขอตัวแป๊ปนะครับ"อริญชย์หยิบมือถือขึ้นมาเอ่ยขอตัวเบาๆเพื่อออกมารับสาย

(.....)

"ฮัลโหล..ดิฐ"เป็นแฟนตัวสูงที่โทรเข้ามา

(กูกำลังกลับบ้านแล้ว)

"อ๋อ...อืมโอเคครับ"

(อือ)

"ดิฐ.."

(หือ?)

"เป็นอะไรหรือเปล่า...ดิฐแปลกๆไปนะ"เอ่ยถามไปด้วยความกังวล


เพราะผิดสังเกตุมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเขาจึงอดที่จะถามไม่ได้เพราะรู้สึกเป็นห่วง


ปกติดิฐวัฒน์ไม่เป็นแบบนี้ คนช่างจ้อที่สุดแสนจะวอแวและขี้แกล้งหายไปเหลือเพียงแค่คนที่เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา พูดน้อยลง คุยกับเขาน้อยลง จนบรรยากาศระหว่างเรามันอึดอัด


(เปล่าหรอกมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย)

"บอกเราได้นะ เราไม่อยากให้ดิฐเครียด"

(อืม ไม่มีไรมากหรอก กูก็คิดไปเรื่อยอ่ะ)

"อื้อ...ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกเราได้นะ"

(ขอบใจ)






สามวันแล้ว...


สามวันที่อริญชย์ติดต่อดิฐวัฒน์ไม่ได้เลย


สามวันที่โทรหาแล้วไม่มีคนรับสาย


สามวันที่ส่งข้อความไปแล้วไม่ได้รับแม้กระทั่งการเปิดอ่าน


สามวันที่อีกคนเงียบหายไปดื้อๆให้ใจแป้วด้วยความรู้สึกเป็นห่วง


จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ


"น้องเอม~"เสียงหวานแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นด้านหลังเมื่อหันไปก็เจอกับหญิงวัยกลางคนที่ยังคงดูอ่อนกว่าวัยในเสื้อฮู้ดยาวแบบที่ไม่เข้ากับอากาศของประเทศไทยกำลังอ้าแขนรอให้เขาวิ่งไปหา

"แม่~"อริญชย์วิ่งเข้าไปกอดทันทีด้วยความคิดถึงก่อนจะผละไปกอดพ่อที่ยืนอยู่ข้างกันด้วย

"ผอมลงหรือเปล่านี่ลูก"คนเป็นพ่อจับลูกชายคนเล็กหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจ

"ผอมอะไรกันครับ เอมปกติ"

"ผอมแต่แก้มออกแฮะ"ฝ่ามือเรียวของคนเป็นแม่ลูบไปบนแก้มนิ่มของอริญชย์เบาๆที่เจ้าได้แต่ยิ้มรับ

"จริงสิ..แม่ยังชอบคุณจอมขวัญอยู่ไหมครับ"ร่างบางเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้

"ชอบสิ นักร้องในดวงใจแม่เชียวนา"

"เอมมีของขวัญมาให้แม่ด้วยน้า"มือบางจูงมือคนเป็นแม่ไปทางห้องนอนของตน


รูปภาพศิลปินหญิงชื่อดังที่รุ่นราวคราวเดียวกับแม่ตนถูกหยิบออกมา บนรูปภาพมาลายเซ็นขนาดใหญ่อยู่และระบุถึงตัวผู้รับชัดเจน


"พอดีแจม เพื่อนเอมที่โรงเรียนใหม่เป็นลูกชายของคุณจอมขวัญน่ะครับ เอมเลยขอลายเซ็นมาให้แม่"

"ตายจริง"คนเป็นแม่ตกใจรีบรับรูปนั้นมาดูด้วยรอยยิ้มยินดี

"แม่ชอบไหมครับ"

"ชอบสิลูก ขอบคุณนะคะ"อริญชย์ยิ้มกว้างที่แม่ถูกใจของขวัญของตนก่อนจะสวมกอดแม่อีกครั้งแล้วเอียงแก้มซ้ายขวาให้หญิงตรงหน้าหอม

"งั้นเดี๋ยวแม่ไปพักผ่อนก่อนนะลูก เจ็ทแล็คมากๆเลย เดี๋ยวตอนเย็นไปตัดชุดกันนะ"

"ครับแม่"


อริญชย์พยักหน้ารับปล่อยให้พ่อกับแม่ไปพักผ่อนคลายความเหนื่อยจากการเดินทางเป็นเวลานาน ร่างบางเดินมานั่งที่เตียงนอนพลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูหวังว่าจะมีการตอบกลับจากดิฐวัฒน์บ้าง


แต่ก็ยังไม่มี...


ตุ๊กตาแมวน้ำนุ่มนิ่มที่มีสามจุดที่แก้มเหมือนกับเขาถูกหยิบขึ้นมาแทนมือถือที่พึ่งถูกวางไป


ตากลมมองสบกับตาดำของตุ๊กตานิ่งๆ


"หายไปไหนนะ...เป็นอะไรหรือเปล่าดิฐ"










งานเลี้ยงที่บ้านของอริญชย์ได้การ์ดเชิญถูกจัดอย่างหรูหราในโรงแรมชื่อดัง ครอบครัวโสภณวิชญ์มากันทั้งครอบครัวแม้กระทั่งจรินทร์ที่เป็นนักธุรกิจ แต่พอมาถึงงานทุกคนต่างหายไปทักทายคนรู้จักกันหมดเหลือเพียงอริญชย์ที่ยืนอยู่ข้างซุ้มเครื่องดื่มคนเดียว


เขาไม่รู้จักใครเลยนี่นา


จะไปหาพ่อแม่หรือพี่ชายก็ไม่รู้ว่าไปไหนกันหมดแล้ว


"เอมใช่ปะ"เสียงทักดังขึ้นด้านหลังเรียกให้ร่างบางที่กำลังเหม่อมองน้ำส้มในแก้วใสในมือหันไปมอง


คนคุ้นเคยสองคนในชุดสูทต่างสียืนอยู่ตรงนั้น คนหนึ่งยิ้มกว้างพลางโบกมือกลับมาให้ส่วนอีกคนยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองมานิ่งๆตามนิสัยของตน


"เอมจริงๆด้วย มางานนี้ด้วยหรอ"จุมพลถลาเข้ามาหาอย่างดีใจที่เจอเพื่อนในงานเลี้ยงแสนน่าเบื่อแบบนี้

"อื้ม~ไม่คิดว่าจะเจอจุมกับพลับ"อริญชย์เองก็ดีใจไม่ต่างกัน

"ดีใจมากเลยที่เจอเอม อยู่กับพลับมันก็ไม่ยอมคุยด้วย"จุมพลเบะปากใส่เพื่อนข้างกาย งานเลี้ยงนี้มีแต่เขาและพชรดนัยที่มา


เพราะเป็นงานเลี้ยงที่รวมตัวข้าราชการระดับใหญ่ พ่อของเขาที่เป็นตำรวจและพ่อของพชรดนัยที่เป็นส.ส.จึงได้รับเชิญ


"มากันสองคนหรอ"อริญชย์เอ่ยถามพลางมองไปรอบๆ เผื่อจะเจอกับคนที่เขาติดต่อไม่ได้มาหลายวัน

"มาสองคน"พชรดนัยเอ่ยตอบ

"อยู่ในชุดสูทแบบนี้เอมหล่อมากเลย ไอ้ดิฐมาเห็นมันต้องอึ้งแน่ๆ"จุมพลแซว นึกไปถึงเพื่อนอีกคนซึ่งเป็นแฟนของคนตรงหน้าที่หากมาเห็นคนที่มันคิดว่าเป็นผู้หญิงมาตลอดอยู่ในชุดสูทแล้วหล่อขนาดนี้มีหวังช็อคตาตั้งแน่ๆ


ก็บอกจนปากจะฉีกแล้วว่าเอมมันเป็นผู้ชาย


"จุม...ติดต่อดิฐได้บ้างไหม"อริญชย์ตัดสินใจถามออกไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

"หา?"คนถูกถามถึงกับงงกับคำถามที่ได้รับ

"มีอะไรหรือเปล่า"เมื่อเห็นว่าร่างบางหน้าหงอยลงพชรดนัยก็เอ่ยถามขึ้น ความรู้สึกมันบอกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ


เพื่อนเขามันจอมสร้างปัญหา


"เราติดต่อดิฐไม่ได้มาเกือบอาทิตย์นึงแล้ว"ตากลมมองสบกับเพื่อนสองคนตรงหน้าพลางเอ่ยบอก

"ห้ะ? เมื่อคืนยังเล่นเกมด้วยกันอยู่เลย"จุมพลงงมากกว่าเดิม


ติดต่อไม่ได้อะไร เมื่อคืนยังตีป้อมด้วยกันจนถึงตีสาม


"ทะเลาะกันหรอ"พชรดนัยเองก็คิดเหมือนกันว่าช่วงนี้เพื่อนของตนแปลกไป


ดูสติหลุดเหมือนคนคิดอะไรอยู่ตลอดแต่ก็ไม่ยอมเล่าหรือปรึกษาอะไร


"เปล่านะ แต่อยู่ๆดิฐก็เงียบหายไปเลย"อริญชย์นึกไม่ออกจริงๆว่าพวกเขาทะเลาะอะไรกัน เพราะคุยกันครั้งสุดท้ายยังไม่มีเรื่องอะไรเลย แต่อยู่ดีๆก็ติดต่อไม่ได้ เขาก็ห่วงกลัวว่าอีกคนจะเป็นอะไร


แต่พอได้ยินว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายยังเล่นเกมกับเพื่อนอยู่ก็โล่งใจที่อีกคนยังสบายดี แต่ถึงอย่างนั้นความรู้สึกปวดหนึบในใจก็แล่นขึ้นมาเมื่อคิดว่าอีกคนติดต่อกับเพื่อนๆ เล่นเกมด้วยกัน แต่กลับไม่แม้กระทั่งอ่านข้อความของเขา


หรือเขาทำอะไรผิดไปนะ


ทำให้อีกคนโกรธอะไรหรือเปล่า


"เป็นบ้าอะไรของมัน"ร่างอวบเริ่มยกแขนขึ้นเท้าเอวเตรียมด่าเพื่อน


เอมหงอยขนาดนี้แล้วแค่เขาเห็นยังอยากเข้าไปโอ๋ ถ้าเพื่อนเขาไม่มีเหตุผลที่ดีสำหรับการกระทำนี้ จะได้เห็นดีกันแน่


"ให้ถามให้ไหม"คนหน้านิ่งเอ่ยถาม

"...ไม่เป็นไร...ดิฐอาจจะยุ่ง"รอยยิ้มแห้งแล้งประดับที่ริมฝีปากบางจนจุมพลหงุดหงิดอยากทุบเพื่อนมากกว่าเดิม


ไอ้กัปตันนิสัยเสีย มึงเจอกูแน่!


"พรุ่งนี้พวกจุมนัดกันที่บ้านลงกาอ่ะ เอมไปด้วยกันไหม"ถึงอยากจะทุบเพื่อนมากขนาดไหนแต่จุมพลก็อยากให้ดิฐวัฒน์และอริญชย์ได้คุยกันเหมือนเดิม


เขาเชียร์สองคนนี้มากๆเลยนะ


"พรุ่งนี้เรามีธุระกับที่บ้านน่ะ คงไปไม่ได้"คนถูกชวนส่ายหน้าปฏิเสธแม้จะอยากไปด้วย


อยากคุยกับดิฐวัฒน์ ไม่ได้เจอหน้ากันก็ว่าแย่แล้วแต่นี่เงียบหายไปเหมือนลืมกันไปเลย


อดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้


"งั้นไว้จุมจะบอกมันให้นะว่าให้ตอบเอม"วางมือลงบนบ่าเล็กแล้วบีบเบาๆให้อีกคนหายห่วง

"อื้ม~ขอบคุณนะ"









100%

#เมทผมเป็นผู้หญิง


ไม่ม่าหรอกเชื่อเรา
แต่พี่ดิฐจะโดนด่า555555

หายไปนานมากกกกกก
กราบขอโทษงามๆ
ตอนนี้หนักไปทางครอบครัวน้องเอมเนาะ
อยากแนะนำให้รู้จักกับพี่ชายที่แสนดีของน้อง55555
พาร์ทที่เหลือก็ตามชื่อตอนเลยจ้าาาา


***แนะนำตัวละคร+อิมเมจ&คาแร็กเตอร์***

จรินทร์ โสภณวิชญ์ (เจม) อายุ 27 ปี ผู้บริหารบริษัท SPW จิวเวลลี่
อิมเมจ จีซอง




มนินทร์ โสภณวิชญ์ (เมม) อายุ 24 ปี ตำรวจสากล องค์การตำรวจอาชญากรรมระหว่างประเทศ
อิมเมจ มินฮยอน 




ศักดิ์สิทธิ์ อายุ 25 ปี เลขาของจรินทร์
อิมเมจ ซองอุน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #373 TiamoI3amx2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:12
    ดิฐคงอยู่ในช่วงสับสน แต่ทำแบบนี้คือไม่ดีเลยนะ ตัวเองเข้าใจผิดเอง เชื่อตัวเอง คงค้านก็ไม่ฟัง แล้วมาทำแบบนี้อ่ะ
    #373
    0
  2. #200 Serin71228 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 18:47
    อยากตบดิฐ
    #200
    0
  3. #188 aomkunsr47 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 13:59

    ดิฐเมิงงงงงงง

    #188
    0
  4. #166 Melanieee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 09:10
    ดิฐนายไม่ควรอะ ตัวเองคิดเองเออเองคนเดียววเอ้ออออออออออออ สงสารน้องเอมๆๆ
    #166
    0
  5. #165 dlmn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 22:07
    อยากเบิ้ดกะโหลกนางดิฐเหลือเกิ้นนนน
    #165
    0
  6. #164 Kuntida Tanaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 22:13
    อย่าทำให้น้องร้องไห้น้ะจะโกรธจริงๆด้วยย
    #164
    0
  7. #163 OSW's (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:02
    ดิชั้นยังคงยืนยันนะคะพี่ดิฐ อย่าทำน้องร้องไห้!!
    #163
    0
  8. #162 papaloyp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 20:37
    -น้องดิฐ!!!!!! แม่อยากฟาดมากฮื่อออออ เทอทำลูกเราหงอยด้วยความคิดเวอร์ๆของเธอ โอ้โหหหหหหห ฝากลงกาจุมพลจุดการทีอุแง้
    #162
    0
  9. #161 MaiNatkamon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 19:25
    โอ้ยยยยยสงสารน้องอ่ะ ดิฐแกคิดได้แค่จริงๆเหรอ คือจะปล่อยทิ้งไว้แบบนี้เลยเหรอ ฮึ่มมมม
    #161
    0
  10. #160 ᄒᄈ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 16:32
    ไปจัดการความรู้สึกแล้วกลับมาได้แล้ว น้อง!เอม!รอ!อยู่!!!!!!!
    #160
    0
  11. #159 vviez (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 15:16
    สงสารน้องเอม
    ดิฐน้องเอมผิดอะไรคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย
    #159
    0
  12. #158 AlyssaNightmare (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 13:53
    พี่ดิฐ!!! เดี๋ยวจะโดนตีนะ ทำแบบนี้กับลูกเรา
    #158
    0
  13. #157 moo-min1998 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 13:51
    รักผช แล้วทำไมอ่ะ... ต้องเป็นแบบนี้เลยเหรอดิฐ แค่รู้ว่ารักเอมก็พอแล้วป่ะ 😡
    #157
    0
  14. #156 beemml (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 13:31
    น้องเอมลูกแม่ นังดิฐ!!!
    #156
    0
  15. #155 Kirinno (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:19
    ถ้าดิฐยังเป็นแบบนี้ต่อไปก็เหลื่องมึ้งแล้วนะ
    #155
    0
  16. #154 Melanieee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 06:59
    พระเอกควรเลิกมโนโว้ยยยยย น้องเค้าเป็นผชมาตั้งนานละนะ เดี๋ยวจะโดนๆๆ เพื่อนก็บอกตั้งแต่แรกละ เหนื่อยใจ ฉันทีมน้องเอมนะบอกเลย!
    #154
    0
  17. #147 BadBelle (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:33
    ดิฐดู Hana Kimi มากไปรึป่ะ โว๊ะ!!!!!!!!!
    #147
    0
  18. #146 Kuntida Tanaree (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:38
    ถ้าทำน้องเสียใจน้ะเราจะสาปเธอออ
    #146
    0
  19. #145 papaloyp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:27
    นังดิฐ!!!!! โอ้ยยยยยยยถ้าลูกเราร้องไห้เพราะเรื่องนี้ชั้นจะตีเทอให้ก้นลายเลย!!!!!!
    #145
    0
  20. #143 dlmn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 03:43
    อิดิฐเเกต้องไปเคลียกับตัวเองให้ได้เเล้วนะ เห็นเเล้วสงสารเอมอ่ะ ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เพราพความมโนแท้ๆ
    #143
    0
  21. #142 ongdeem (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 02:07
    อิเวงดิฐคือเรื่องนี้-มโนไปเองคนเดียวเลยอะ ห่าเอ้ย ไม่ได้ฟังใครที่เขาบอกเขาเตือนซักคนแล้วสุดท้ายเป็นไง? -ห้ามทิ้งน้องเอมกูนะเว้ยยย อิเวงถ้า-ทิ้งน้องเอมกูจะให้น้องมีแฟนใหม่มาเหยียบหน้า-อิเวงเง้ยยยย
    #142
    0
  22. #141 ᄒᄈ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 00:46
    ไม่มีใครทีมพระเอกเลยอ่ะ นี่ก็ทีมน้องเอมนะ คือเค้าก็บอกมาตลอดว่าเป็นผชๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อนก็บอกว่าเอมเป็นผชๆๆๆๆๆๆๆ ก็ยังไม่เชื่อ เพราะฉะนั้น ไปจัดการความคิดตัวเองให้ดีแล้วกลับมาเหมือนเดิมกับน้องเอมด้วย !!!!!!!!!!!!!!!!!!! ห้ามให้น้องเอมคิดมาก ไม่งั้นจะยุให้เลิก!!!!!!!!
    #141
    0
  23. #140 เจ้อ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 00:44
    ดิฐโดนทีมคุณแม่และพี่ชายหมายหัวแน่ๆค่ะบอกเลย!!!!!
    #140
    0
  24. #139 OSW's (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:54
    ขออนุญาตออกตัวว่าไม่ปรานีนะคะพี่ดิฐ อย่าทำน้องร้องไห้เด็ดขาด! ชั้นจะไม่ใจอ่อนให้คุณ จัม!!
    #139
    0
  25. #138 noonafy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:50
    รับผิดชอบครส.ด้วยค่ะดิฐ
    #138
    0