เมทผมเป็นผู้หญิง!! (Nielong)

ตอนที่ 10 : เซอร์ไพรส์{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    4 พ.ค. 61







"เว จะพาเราไปไหน"ร่างบางเอ่ยถามเพื่อนตัวเล็กที่ลากตนออกมาจากห้องทันทีที่จบคาบสุดท้ายของวันโดยมีจรัสกรเดินตามมาด้านหลังด้วย

"มาเหอะน่าา"เวทิศหันไปบอกยิ้มๆแล้วลากเพื่อนไปตามทาง


เพราะช่วงบ่ายเขาได้รู้มาว่าเย็นนี้เพื่อนของแฟนจะขอเพื่อนตนเป็นแฟนและมาขอร้องให้เวทิศช่วยด้วยซึ่งเขาก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรออกจะเต็มใจช่วยด้วยซ้ำ


เพราะเวทิศรู้ว่าอริญชย์เองก็ชอบดิฐวัฒน์เหมือนกัน เขาจึงอยากให้เพื่อนได้สมหวัง


อยากให้เอมมีความสุข


หน้าที่ของเขามีเพียงแค่พาอริญชย์มาที่โรงยิม 4 โดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ว่ากำลังมีเซอร์ไพรส์รออยู่เท่านั้น


"ไปยิมหรอ มีอะไรหรือเปล่า"อริญชย์สับขาตามเพื่อนและถามออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัยเมื่อจำได้ว่าทางที่ตนกำลังถูกลากไปเป็นทางไปโรงยิม ใบหน้าหวานหันไปมองเพื่อนอีกคนที่เดินตามมาเพราะเวทิศไม่ยอมตอบ แต่จรัสกรก็มองกลับมายิ้มๆแล้วพยักหน้าให้เขาเดินตามเพื่อนตัวเล็กไปโดยไม่ได้พูดอะไร


นี่มันอะไรกันเนี่ย เขากำลังจะถูกพาไปที่ไหน


โรงยิมขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ป้ายข้างประตูบ่งบอกว่าที่ตรงนี้คือยิม 4 อริญชย์มองเพื่อนที่หยุดเดินอย่างสับสนก่อนจะงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเวทิศอ้อมมาอยู่ด้านหลังแล้วดันแผ่นหลังบางของเขาเบาๆ


"เข้าไปสิเอม เราให้เอมเดินนำ"

"ท..ทำไมล่ะ"

"เหอะน่า~ไม่ต้องกลัวหรอก เรากับแจมอยู่ด้านหลัง"เวทิศพยักเพยิดหน้าให้อริญชย์เดินเข้าไป ตากลมกระพริบปริบ ไม่เข้าใจยังไงก็ยิ่งก็ไม่เข้าใจมากขึ้นไปกว่านั้น


แต่ขาเรียวก็ยอมเดินตามแรงดันของเพื่อนเข้าไปด้านใน อริญชย์ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันมีเรื่องอะไร ทำไมเพื่อนเขาต้องทำตัวมีพิรุธแปลกๆแบบนี้


ภายในโรงยิมกว้างนั้นมืดสนิทเพราะไม่ได้เปิดไฟไว้ อริญชย์ได้ยินเสียงเพื่อนกระซิบมาจากด้านหลังว่าให้เดินเข้าไปเลยเดี๋ยวไปเปิดไฟให้ ร่างบางจึงมุ่งหน้าเดินต่อไปในทางมืดมิดนั้นช้าๆเพราะกลัวจะสะดุดอะไรล้มทั้งที่รู้ว่าโรงยิมนี้มันเป็นยิมของสนามบาสเก็ตบอลที่มีแต่พื้นเรียบๆก็เถอะ


ตึก ตึก ตึก


ความเงียบของสถานที่ทำให้ได้ยินเสียงย่ำเท้าอย่างชัดเจน สองตากลมมองผ่านความมืดไปด้านหน้าที่เห็นได้เพียงลางๆเท่านั้น ใบหน้าหวานหันกลับไปด้านหลังเพื่อถามเพื่อนที่บอกจะไปเปิดไฟ


"เว...แจม...เจอสวิตไฟหรือยัง"

"แป๊ปนะเอม เดินไปก่อนเลยๆเดี๋ยวเราตามไป"จรัสกรตะโกนตอบกลับมา


อริญชย์หันกลับมาด้านหน้าอีกครั้ง เริ่มหวั่นใจว่าเพื่อนจะเล่นอะไรแผลงๆหรือเปล่าแต่ก็ข่มความหวาดหวั่นในใจเดินต่อไป


เขาเชื่อใจเพื่อนทั้งสองคนนี้


เขาเชื่อว่าทั้งสองคนจะไม่ทำอะไรเขาแบบที่เขาเคยเจอมาตอนอยู่โรงเรียนเก่า


ปึก!


ร่างบางที่เดินมาเรื่อยๆตามคำบอกของเพื่อนชนเข้ากับอะไรสักอย่างอย่างจังจนแทบจะหงายท้องถ้าไม่ติดว่ามีอะไรมาโอบรอบเอวไว้เสียก่อน


"อะ.."ริมฝีปากบางอ้าออกเตรียมร้องด้วยความตกใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่รัดเอวของตนอยู่คือแขนของใครบางคน แต่ติดอยู่ที่ว่าเสียงทุ้มแหบที่กระซิบเรียกอยู่ใกล้ๆทำให้ใจที่ตื่นกลัวของเขาสงบลงได้

"เอม..กูเอง"

"ด..ดิฐหรอ?"

"อืม"

"ท..ทำอะไรกัน เราตกใจนะ"อริญชย์ฟาดมือลงบนแขนแกร่งอย่างงอแงที่อีกคนทำให้ตนตกใจกลัวโดยที่ดิฐวัฒน์เองก็ยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากเอวบางของอีกคน

"ขอโทษ.."เสียงแหบทุ้มเอ่ยบอกคำขอโทษที่ข้างใบหูเล็กเป็นเวลาเดียวกับที่ไฟในโรงยิมถูกเปิดขึ้นด้วยฝีมือของจิณณ์


พรึ่บ!


แสงที่สว่างขึ้นกระทันหันทำเอาร่างบางหลับตาปี๋เพราะรู้สึกแสบตาก่อนที่จะค่อยๆลืมขึ้นมองหน้าร่างสูงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าหล่อตี๋นั้นประดับรอยยิ้มกว้างอันเป็นเอกลักษณ์ไว้พร้อมดวงตาพราวระยับที่ทำให้อริญชย์ใจสั่นได้ง่ายๆ


ตากลมเสมองผ่านไหล่กว้างไปด้านหลังเห็นเพื่อนของรูมเมทและเพื่อนของตนยืนเรียงอยู่ตรงนั้นพร้อมหน้าพร้อมตาในมือของแต่ละคนถือกระดาษแผ่นใหญ่ที่มีตัวอักษรแผ่นละคำ


'เป็น แฟน กับ กู นะ เอม'


ตัวอักษรบนกระดาษที่แต่ละคนถือรวมกันได้เป็นประโยคที่ทำเอาอริญชย์อ้าปากค้าง กระพริบตาปริบ แถมหน้ายังร้อนวาบขึ้นมาเสียดื้อๆ


"เอม"ดิฐวัฒน์ละมือออกจากเอวบางแล้วถอยออกไปก้าวหนึ่ง ดอกกุหลาบสีแดงช่อโตที่เจ้าตัวซ่อนไว้ด้านหลังถูกนำมาถือไว้ตรงหน้า ตาเรียวตี่สบเข้ากับตากลมของคนที่ยังคงอ้าปากน้อยๆอย่างน่ารัก

"กูชอบมึง"ตอนนี้ใจของร่างสูงมันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นเสียจนดังให้ได้ยิน


ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ประหม่าไปหมด


"เป็นแฟนกับกูนะ"ดอกไม้ช่อโตในมือถูกยื่นส่งให้คนตรงหน้าพร้อมคำพูดที่บ่งบอกความต้องการอย่างชัดเจน


อริญชย์ที่เมื่อหายตกใจก็เริ่มรู้สึกเขินขึ้นมา ถ้าให้บอกความรู้สึกตอนนี้ก็คงจะเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องแน่ๆ แถมยังเหมือนถูกกระตุ้นการเต้นของหัวใจให้มันเร็วแรงมากขึ้นไปอีก


"ว่าไง..."ดิฐวัฒน์ถามย้ำเมื่อรูมเมทร่างบางมองหน้าเขานิ่ง

"...."ฟันซี่เล็กขบลงบนริมฝีปากบางอย่างขบคิด อริญชย์ชอบดิฐวัฒน์นั่นเป็นสิ่งที่เขารู้ใจตัวเองดี ดิฐวัฒน์ชอบเขานั่นก็เป็นสิ่งที่อีกคนบอกให้เขารู้


ความรู้สึกของเราทั้งสองตรงกันแต่ทำไมลึกๆในใจของเขามันถึงยังรู้สึกว่าบางอย่างมันไม่ตรงกันนะ


อริญชย์ละสายตาจากใบหน้าคู่สนทนามองไปยังเพื่อนๆที่ด้านหลังอีกครั้ง เวทิศและจรัสกรต่างพยักหน้าให้เขาตอบตกลง คนอื่นๆก็ส่งยิ้มมาให้


คงต้องลองเสี่ยงดูสินะ


"เอม...ไม่เป็นหรอ...มึงเงียบงี้กูใจแป้วแล้วนะ"ร่างสูงเอ่ยขึ้นเรียกให้อริญชย์หันกลับมามองที่ตนอีกครั้ง

"พูดอีกรอบได้ไหม"

"...."

"...."

"เอม...เป็นแฟนกับกูนะ"

"อื้ม~เราเป็น"มือเรียวเอื้อมออกไปรับดอกไม้ช่อโตจากอีกคนมาพร้อมคำตอบรับเป็นแฟนด้วยรอยยิ้ม


ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไงจะมีความสุขหรือจะเสียใจ แต่ตอนนี้อริญชย์ตัดสินใจไปแล้วและเขาจะยอมรับผลที่ตามมาเอง


แค่ตอนนี้ได้ทำตามใจตัวเองเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตไป


"เฮฮฮฮ!!!!"เสียงเฮจากเพื่อนๆด้านหลังทำให้ดิฐวัฒน์ที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นได้สติ ริมฝีปากหยักยกยิ้มกว้างก่อนจะตวัดแขนแกร่งของตนดึงเอวบางเข้าใกล้แล้วกอดไว้แน่น

"มึงเป็นแฟนกู"

"อื้ม ดิฐก็เป็นแฟนเรา"

"กูชอบมึง...มากๆ"

"เราก็...ชอบดิฐมากๆเหมือนกัน"












"ชิบหายฝนตก"จิณณ์พูดขึ้นเมื่อเดินออกมาจากโรงยิมแล้วเจอกับสายฝนที่ตกหนักจนแทบมองไม่เห็นภาพด้านหน้า


เพราะมัวแต่แซวคู่รักคู่ใหม่และนั่งคุยกันจนเพลินพอจะกลับดันเจอกับฝนห่าใหญ่ซะได้


"งั้นไปหลบในโรงยิมรอฝนหยุดดีไหม"จรัสกรเสนอความเห็นเพราะถ้าให้ฝ่าฝนไปตอนนี้ได้จับไข้แน่ๆ

"โทษที แต่ล็อคไปแล้ว"ลงกาที่เดินออกมาคนสุดท้ายเอ่ยขึ้นเบาๆ

"ลงกา!!"จุมพลตาโตทันทีรีบหันไปมองประตูโรงยิมที่ปิดสนิทก็เห็นแม่กุญแจตัวใหญ่ล็อคอยู่แล้วจริงๆ

"มึงไม่มีลูกกุญแจหรอ"ดิฐวัฒน์ดึงอริญชย์ให้ไปหลบอยู่ด้านหลังเพื่อไม่ให้โดนละอองฝนก่อนจะหันไปถามเพื่อน

"ไม่มี"

"กรรม"

"ขยับเข้ามากันก่อน คงต้องหลบตรงนี้จนกว่าฝนจะซา"พชรดนัยเดินกลับไปให้ใกล้โรงยิมมากขึ้นเพื่อให้โดนละอองฝนน้อยที่สุดโดยไม่ลืมดันแฟนตัวเล็กไปยืนอยู่ด้านหลังด้วย

"ดิฐ.."อริญชย์ที่กอดดอกไม้ไว้แขนนึงส่งนิ้วไปสะกิดเบาๆที่แผ่นหลังหนาของคนที่ยืนบังฝนให้ตนอยู่

"หืม..ว่า?"ดิฐวัฒน์ที่กำลังมองลงกากับจุมพลเถียงกันเพราะเพื่อนร่างสูงพยายามดันอีกคนให้เข้าไปหลบด้านในเพื่อไม่ให้โดนฝนแต่จุมพลกลับอยากออกมายืนดูฝนจึงเกิดปากเสียงกันตามประสาหันมามองคนด้านหลัง

"เราตากผ้าไว้"ร่างบางนึกไปถึงผ้าของตนที่ตากไว้ที่ระเบียงตั้งแต่เช้า

"ไม่น่ารอดแล้วกูว่า"

"แต่เราไม่มีชุดใส่แล้ว"ชุดที่ว่านั่นคือชุดนอนของเขาเอง อริญชย์เอาเสื้อผ้ามาไม่เยอะแล้วอาทิตย์นี้กว่าจะได้ซักผ้าก็เล่นเอาใส่เสื้อผ้าไปจนหมดตู้เพราะน้ำที่หอไม่ไหลตอนที่เขาจะซักผ้า


พอได้ซักฝนก็ดันตกซะได้


"ชุดกูเยอะแยะ"

"เราจะใส่ได้ยังไงเล่า"

"ทำไมจะไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว ของกูก็เหมือนของมึงอ่ะ"คนหน้ามึนลอยหน้าลอยตาตอบพร้อมกับเอื้อมมือมากุมมือเรียวไว้

"ม..ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย"


เขาหมายถึงดิฐวัฒน์ตัวใหญ่แล้วเขาตัวเล็กจะใส่เสื้อผ้าด้วยกันได้ยังไงต่างหากเล่า!





"ก็ใส่ได้นี่"ร่างสูงยืนมองรูมเมทตัวบางหรือแฟนหมาดๆของตนในเสื้อยืดตัวใหญ่และกางเกงวอร์มขายาวเหมือนเด็กใส่เสื้อผ้าพ่อที่พึ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำ

"มันใหญ่มากเลยอ่ะดิฐ"อริญชย์ก้มลงมองเสื้อผ้าที่ตนใส่อยู่


เป็นอย่างที่คิดไว้ว่าเสื้อผ้าของตนที่ตากอยู่ที่ระเบียงจะต้องเปียก หลังจากฝนซาลงมากดิฐวัฒน์ก็พาอริญชย์รีบวิ่งกลับหอเพราะกลัวว่ามันจะตกหนักอีกครั้งและสิ่งที่เจอหลังจากกลับมาถึงหอก็คือเสื้อผ้าที่ตากอยู่เปียกจนมีน้ำหยดลงมาเหมือนพึ่งซักเสร็จแล้วยังไม่ได้ปั่นแห้ง


ดิฐวัฒน์จึงไล่อริญชย์ไปอาบน้ำแล้วหาเสื้อผ้าของตนที่คิดว่าเล็กที่สุดมาให้ใส่แต่มันก็ยังใหญ่เกินกว่าตัวของอริญชย์จริงๆ


"มึงตัวเล็กเองนี่"ดิฐวัฒน์ขำออกมาน้อยๆ ถึงเสื้อผ้าจะตัวใหญ่จนดูรุ่มร่ามแต่มันก็น่ารักดี

"ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ดิฐไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย"ริมฝีปากบางเบะออกเมื่ออีกคนมองมาแล้วหัวเราะใส่ก่อนจะเอ่ยปากไล่ให้คนที่ยังตัวเปียกเปลือยท่อนบนมีเพียงผ้าเช็ดตัวที่คลุมอยู่เข้าไปอาบน้ำ


เพราะตอนวิ่งกลับหอพักมาดิฐวัฒน์สละเสื้อคลุมของตนให้กับร่างบางทั้งที่อริญชย์เองก็ใส่เสื้อคลุมของตนอยู่แต่ร่างสูงก็ดึงดันให้เอาเสื้อคลุมตัวใหญ่นั้นไปคลุมหัวไว้อีกที


สภาพของคนขี้ห่วงจึงเปียกซกอย่างที่เห็น แถมกลับมาถึงห้องยังไล่เขาที่แทบไม่เปียกเลยไปอาบน้ำก่อนอีก


ถ้าไม่สบายขึ้นมานี่ไม่ต้องสงสัยเลย


"อือ มึงก็เป่าผมให้แห้งเดี๋ยวกูออกมาก็เป่าให้กูด้วย"

"อื้ม~"อริญชย์พยักหน้ารับแฟนของตนแล้วเดินไปหยิบไดร์เป่าผมของตนออกมาปล่อยให้ร่างสูงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ


ระยะเวลาเดินไปเรื่อยๆจนเส้นผมสีเข้มเริ่มจะแห้งสนิทประตูไม้สีน้ำตาลอ่อนก็เปิดออกพร้อมร่างสูงในผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ก้าวออกมา


ดิฐวัฒน์มองคนที่นั่งเป่าผมอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปทางตู้เสื้อผ้าของตนหยิบชุดนอนออกมาสวมแล้วจึงเดินไปหาร่างบางเพื่อให้อีกคนเป่าผมให้


"มึงนั่งนั่นแหละเดี๋ยวกูนั่งพื้น"เสียงทุ้มแหบเอ่ยบอกคนที่จะลุกจากเก้าอี้ให้ตนนั่งแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นข้างหน้าอีกคนแทน


อริญชย์ไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ยิ้มน้อยๆแล้วเริ่มลงมือเป่าเส้นผมสีอ่อนให้คนตรงหน้า


ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่ดิฐวัฒน์ดูแลรูมเมทตัวบางดีแบบนี้ ในขณะเดียวกันอริญชย์เองก็ดูแลดิฐวัฒน์อย่างดีมาตลอดเช่นกัน


เสียงไดร์เป่าผมดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงพูดคุยของคนทั้งสองที่ไม่เคยเบื่อที่จะนำเรื่องต่างๆมาพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน


"เออ ห้องมึงอยู่สีไรวะเอม"ดิฐวัฒน์ยกขาขึ้นมานั่งกอดเข่าไว้พลางเอ่ยถาม

"สีฟ้า"

"กูอยู่สีแดง...มึงลงกีฬาไรปะ"

"ไม่ลงอ่ะ เราเล่นไม่เก่ง เพื่อนเลยบอกให้ไปเชียร์แทน"

"หรอ กูลงบาส มาเชียร์กูด้วยล่ะ"

"ดิฐอยากให้เราไปเชียร์หรอ?"

"เออดิ"

"อื้ม~ถึงจะอยู่คนละสีแต่เราจะไปเชียร์ดิฐนะ"อริญชย์เอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มหวาน

"ดีมาก"

"แต่กีฬาสีมันตั้งเทอมหน้านี่นา"

"เออ แต่พอเปิดเทอมมาก็เจอกีฬาสีเลยไง นักกีฬาก็ต้องเตรียมตัวตั้งแต่ปิดเทอม"เพราะเป็นโรงเรียนที่สนับสนุนกีฬาอย่างเต็มที่ กีฬาสีของโรงเรียนจึงถูกให้ความสำคัญพอๆกับการเรียนการสอนในชั้นเรียน

"อ๋อ เสร็จแล้วล่ะ"มือเรียวสางเส้นผมนุ่มให้เข้าที่หลังจากเก็บไดร์เป่าผมไปแล้ว

"ขอบคุณครับ"ร่างสูงเอ่ยขอบคุณเบาๆแล้วหยัดกายขึ้นจากพื้น

"...."

"เอ้า เป็นไรอยู่ๆก็หน้าแดง"ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมื่อหันมาหาแฟนของตน อยู่ๆใบหน้าหวานนั้นก็แดงเรื่อขึ้นมาเสียดื้อๆ

"ป..เปล่าซะหน่อย...เราจะไปทำการบ้านแล้วนะ"อริญชย์ลุกขึ้นยืนเดินหนีไปนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือของตนแสร้งทำเป็นหยิบสมุดการบ้านมาเปิดกลบความเขิน


ใช่ เขาเขิน เขินที่อีกคนพูดเพราะๆด้วย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะปกติดิฐวัฒน์ได้ค่อยได้พูดเพราะๆแบบนี้ล่ะมั้ง


ความสุขของเขามันก็เกิดได้ง่ายๆแค่นี้แหละ


"อือ วันนี้กูไม่มีการบ้านเดี๋ยวนอนรอ"ดิฐวัฒน์เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงชั้นล่างของตน มือหนาคว้าเอาหมอนข้างมากอดไว้พร้อมกับจ้องมองร่างบางที่นั่งทำการบ้านอยู่ไม่วางตา


อาการที่ละสายตาจากอีกคนไม่ได้นี่เรียกว่าหลงแฟนหรือเปล่านะ


พรุ่งนี้คงต้องเอาไปถามคนมีแฟนอย่างพลับกับจิณณ์สักหน่อย


"คืนนี้ขี้เกียจปีนขึ้นเตียงชั้นบนก็มานอนกับกูได้นะ"เสียงทุ้มแหบเอ่ยทำลายความเงียบให้อีกคนหันมาส่งค้อนวงโตให้


บางทีนอกจากหลงแฟนแล้วเขายังจะชอบแกล้งแฟนอีกนะเนี่ย


เพราะรู้ว่าหากพูดอะไรแบบนี้อริญชย์จะเขิน และเขาก็ชอบให้อีกคนเขินซะด้วยสิ


มันน่ารัก








"มึงน่ารักจังวะ"ดิฐวัฒน์เอ่ยชมแฟนตัวบางในชุดเสื้อฮู้ดสีขาวกางเกงขายาวแนบเนื้อสีดำที่กำลังหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กขึ้นสะพายบนหลัง

"อะไรเล่า ไปกันเถอะ"คนถูกชมเขินไปนิดก่อนจะเอ่ยเร่งร่างสูงที่ใส่เสื้อยืดสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวลายสก๊อตสีน้ำตาลอ่อนและกางเกงยีนสีซีดแนบขาแกร่งที่ยิ่งขับให้ท่อนขานั้นดูยาวสง่า


หลังจากคบกันมาได้หลายอาทิตย์แล้ววันนี้ดิฐวัฒน์ก็ชวนอริญชย์ไปเที่ยวด้วยกันข้างนอกสองคน


เรียกว่าเดทหรือเปล่านะ


ร่างสูงบอกว่าไม่ได้ไปไหนไกลไปแค่ห้างสรรพสินค้าของที่บ้าน ไปเดินเล่น ดูหนัง หาอะไรกินด้วยกัน แค่กิจกรรมทั่วไปที่แสนจะเรียบง่ายแต่อริญชย์ก็ยังตื่นเต้นกับการไปเที่ยวครั้งนี้


"ป่ะ กูโทรเรียกแท็กซี่แล้ว"มือหนายื่นมาด้านหน้า ร่างบางก้มมองนิดนึงแล้วจึงยื่นมือเรียวของตนไปจับไว้พร้อมรอยยิ้มหวานแต้มขึ้นที่มุมปาก


สองร่างเดินจูงมือกันออกจากหอพักไปขึ้นแท็กซี่ที่มาจอดรออยู่หน้าหอก่อนแล้ว ดิฐวัฒน์เอ่ยบอกจุดหมายที่จะไปเมื่อรถออกตัวก็หันมาคุยกับแฟนตัวบางที่นั่งอยู่ข้างๆรอเวลาถึงที่หมาย


"ไปกินข้าวกันก่อนเดี๋ยวกูจะพาไปดูอะไร"เมื่อลงมาจากรถดิฐวัฒน์ก็จูงมือแฟนตัวบางอีกครั้งพร้อมกับก้าวเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าหรูซึ่งเป็นธุรกิจของที่บ้าน

"อะไรหรอ"คนถูกจูงถามอย่างสงสัย

"ไม่บอก"แต่คนกวนประสาททำแค่ส่งยิ้มตาปิดกลับมาให้


ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังคือร้านที่ดิฐวัฒน์เลือกพาอีกคนเข้าไป โต๊ะว่างริมกระจกถูกจับจองด้วยคนสองคนที่ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกัน เมนูขึ้นชื่อของร้านถูกเอ่ยบอกพนักงานและเพียงไม่นานก็ถูกนำมาวางลงตรงหน้า


เพราะสายมากแล้วทั้งคู่จึงลงมือกินอาหารมื้อแรกของวันด้วยความหิวและมันก็หมดลงภายในเวลาอันรวดเร็ว


หลังจากจ่ายเงินค่าอาหารเรียบร้อยดิฐวัฒน์ก็พาอริญชย์เดินไปอีกชั้นหนึ่งเพื่อพาไปดูอะไรบางอย่างที่ตนตั้งใจพาร่างบางมาดูโดยที่มือก็ไม่ยอมปล่อยการกอบกุมกันลงเลยซ้ำยังกระชับให้แน่นมากขึ้นอีกด้วย


ร้านขายตุ๊กตาปรากฎอยู่ตรงหน้า ร่างสูงก้าวนำเข้าไปผ่านพนักงานที่ส่งยิ้มต้อนรับ ขาเรียวก้าวตามไปติดๆ ใบหน้าหวานสอดส่ายมองไปทั่วร้านอย่างสนใจ


ตุ๊กตาแมวน้ำหลายขนาดถูกวางอยู่เต็มไปหมด มันจะไม่น่าแปลกใจเลยถ้าตุ๊กตาแมวน้ำที่ว่านั้นมันไม่เหมือนกับของอริญชย์ที่พี่ชายซื้อมาให้จากเกาหลีขนาดนี้


ไหนพี่เจมบอกว่าตุ๊กตานี่มีขายแค่ที่เกาหลีไง


"กูว่ามันหน้าเหมือนมึง"ดิฐวัฒน์หยิบตุ๊กตาแมวน้ำขนาดไม่ใหญ่มากออกมาแล้วมองสลับกับหน้าแฟน

"ฮ่ะๆ พี่ชายเราก็บอกแบบนั้น"คนถูกว่าหน้าเหมือนตุ๊กตาหัวเราะออกมาน้อยๆจนคนตรงหน้าอดใจไม่ไหวยื่นมือมาหยิกแก้มนิ่มเบาๆ

"อือ...มันน่ารัก กูเลยให้พ่อซื้อลิขสิทธิ์มาขายที่นี่"

"ห้ะ?"

"ดูดิกูให้พ่อทำอันนี้เพิ่มด้วย จุดสามจุดบนแก้มซ้ายเหมือนของมึงเลย"นิ้วชี้ยาวชี้ลงบนแก้มนุ่มของตุ๊กตาในมือเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาที่เรียวตี่อยู่แล้วยิ่งยิบหยีเข้าไปอีก


นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ตุ๊กตาในมือแฟนร่างหนาต่างจากตุ๊กตาที่อริญชย์มีอยู่


"...."

"พอกูเห็นตุ๊กตาที่ผลิตออกมาแทบอยากจะเหมาทั้งหมดไว้บ้านเพราะแม่งโคตรเหมือนมึง เห็นแล้วก็นึกถึงแต่หน้าแมวๆของมึง แต่กูเป็นคนใจกว้างเลยยอมให้เอาออกขาย แบ่งความน่ารักให้คนอื่นเห็นบ้าง"ดิฐวัฒน์พูดจริง ตอนแรกที่ตุ๊กตาแมวน้ำที่มีสามจุดบนแก้มผลิตออกมาล็อตแรกแล้วพ่อส่งรูปมาให้ดูเขาแทบจะบอกให้เลิกผลิต แต่ถ้าทำอย่างนั้นโดนพ่อด่าแน่ๆเพราะซื้อลิขสิทธิ์มาแล้วไม่ทำออกขายก็ขาดทุนเปล่าๆ ดิฐวัฒน์เลยจำใจยอมๆให้ขายไป

"บ..บ้า"

"เอ้า จริงเนี่ย มึงรู้ไหมมันขายดีมากเลยนะ"

"ก็มันน่ารักนี่นา"

"อือ น่ารักเหมือนมึง...เลือกมากูซื้อให้"

"หืม? ซื้อให้เราทำไม"

"ของขวัญสำหรับที่มึงเป็นแฟนกู"

"...."ฟันซี่เล็กขบลงบนริมฝีปากบางเพื่อกลั้นยิ้มก่อนจะแสร้งเสตาไปมองยังชั้นตุ๊กตา

"ดิฐซื้อให้เราดิฐก็เลือกสิ แล้วเราจะเลือกอีกตัวเพื่อซื้อให้ดิฐ"จบคำของร่างบางทั้งสองก็ต่างคนต่างเดินไปดูตุ๊กตาที่ตนสนใจก่อนที่จะเดินกลับมาหากันโดยในอ้อมกอดมีตุ๊กตาขนาดพอดีมาคนละตัว

"ที่จริงกูอยากซื้อทุกแบบให้มึงเลย...แต่ไม่น่าจะมีที่ไว้ว่ะ"

"ตัวเดียวก็พอแล้ว"อริญชย์ส่ายหน้าช้าๆปฏิเสธ


พนักงานสาวสวยคิดเงินค่าตุ๊กตาให้เด็กมัธยมปลายทั้งสองก่อนจะกล่าวขอบคุณที่เข้ามาอุดหนุน


"อ่ะ...กูให้มึง..นอนกอดทุกคืนด้วย"ดิฐวัฒน์ยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ที่บรรจุตุ๊กตาแมวน้ำอยู่ไปให้อีกคนที่เดินเคียงกันมา

"อื้ม...เราให้ดิฐเหมือนกัน...กอดทุกคืนด้วยนะ"อริญชย์เองก็ยื่นถุงกระดาษในมือตนกลับไป

"อือ...แต่จะให้ดีมึงลงมานอนให้กูกอดดีกว่า"

"บ้าหรอ"

"ฮ่ะๆ กูพูดเล่น"มือหนาวางแปะลงบนหัวทุยก่อนจะขยี้เส้นผมสีเข้มเบาๆด้วยความมันเขี้ยว

"ผมยุ่งหมดแล้ว"

"ก็ยังน่ารัก"

"เลิกชมได้แล้ว"

"เอ้า มึงก็เลิกน่ารักก่อนดิ กูจะได้เลิกชม"

"หึ่ย! ไม่คุยด้วยแล้ว"ร่างบางหันหลังสับขาเดินหนีไปทิ้งร่างสูงให้ยืนหัวเราะอยู่ด้านหลังคนเดียว


เนี่ย หลงแฟน เพื่อนเขาบอกมาไม่ใช่แค่พชรดนัยกับจิณณ์ที่บอกเพราะลงกากับจุมพลก็บ่นใส่ดิฐวัฒน์ทุกวันว่าเป็นคนหลงแฟน


ก็แฟนน่ารักเลยอยากแชร์ให้เพื่อนฟัง แล้วเอมมันน่ารักมากไงเลยแชร์วันนึงหลายรอบหน่อย


แค่พูดถึงแฟนทั้งวันทำไมเพื่อนต้องรำคาญกันด้วย


ความน่ารักของแฟนเพื่อนอ่ะ ทนฟังกันไม่ได้หรือไง!










100%





พิดิฐคนหลงแฟน บุ่ยๆ
ตอนนี้ดิฐและเอมมีความสุขกันนะ^^
เราก็อยากรีดมีความสุขกับตอนนี้เหมือนกันน้าาา
ฮุฮุฮุ


โลเคชั่นไม่เยอะหรอกฟิคเรื่องนี้
อยู่มันแต่ในโรงเรียนนี่แหละ555555

#เมทผมเป็นผู้หญิง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

378 ความคิดเห็น

  1. #371 TiamoI3amx2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:27

    กลัวใจตอนรู้ว่าเอมเป้นผู้ชายเหลือเกิน แต่เรื่องนี้เอมไม่ผิดนะเห้ย เองคิดเองเออเองอยู่คนเดียวเลยดิฐ

    #371
    0
  2. #198 Serin71228 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 18:38
    หวานเยอะเกินไปละ พอมีดราม่านะขมยิ่งกว่าบอระเพดพี่เอ้ย
    #198
    0
  3. #152 Melanieee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 06:38
    หวานเยอะๆๆๆ เดี๋ยวมีดราม่าละจะเกียมใจไม่ทัน5555 T_T
    #152
    0
  4. #107 dlmn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 07:51
    บางทีก็เห็นใจดิฐจนจะอยู่ทีมที่คิดว่าเอมเป็นผญล่ะ55555555 เห้อออ อย่าม่าเเรงเลยยย
    #107
    0
  5. #106 `ติ่งกระดิ่งแมว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:33
    มันเป็นฟ้าสดใสก่อนพายุจะเข้ารึเปล่าคะ กลัวใจละเกิน อรุ่มม ;^;
    #106
    0
  6. #105 pang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:44

    นี่ถ้ารู้ว่าน้องเอมไม่ใช่ผู้หญิง ดิฐมันจะเป็นบ้าไหม

    วงวาร

    #105
    0
  7. #104 เลติล่า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 19:23
    ไม่อยากกินมาม่าอ่าา ไม่เอานะดิษฐ์
    #104
    0
  8. #102 papaloyp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:34
    อย่าทำให้ลูกเราเสียใจนะนายดิฐ!
    #102
    0
  9. #101 icecream13 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 16:43
    ฟินเว่อแต่ก็ไม่สุด ถ้าดิษฐ์ยังคิดว่านุ้งเป็น ผญ กลัวม่าาาา
    #101
    0
  10. #100 AlyssaNightmare (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 14:42
    เป็นฉากที่จะฟินก็ฟินไม่สุดเพราะกลัวความดิษฐ์ที่ยังคิดว่าน้องเป็นผู้หญิงอยู่ อยากให้น่ารักแบบนี้ไปเรื่อยๆ ฮื่อออ
    #100
    0
  11. #99 OSW's (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 14:35
    ฮื่อพี่ น้องเปงผู้ชายนะ อย่าทำน้องเสียใจนะ ถ้าทำน้องร้องเราจะตีๆๆๆๆเลยนะ ;-;
    #99
    0
  12. #98 ManassanMeekham (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:57
    เหรี้ยะ!เขินมั่กมะหวัยล้าวแกร๊!!!!!!!!
    #98
    0
  13. #97 ManassanMeekham (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:57
    เหรี้ยะ!เขินมั่กมะหวัยล้าวแกร๊!!!!!!!!!
    #97
    0