My breath markjin

ตอนที่ 5 : กาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    25 พ.ย. 61




กาก













ร่างของชายหนุ่ม 2 คนที่สาวเท้าอย่างเร่งรีบทั้งคู่แต่มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างกัน…..................…


คนหนึ่งใบหน้าบูดบึ้ง ริมฝีปากอิ่มยังคงขยับขึ้นลงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ


อีกคนที่ยิ้มระรื่นราวกับเพิ่งจะผ่านเรื่องดีมาทั้งที่บนแขนเจ้าตัวยังปรากฎรอยเขียวเป็นจ้ำแดงๆ





"มาร์คกูถามจริงๆนะเมื่อไหร่มึงจะซื้อนาฬิกาปลุก" คำถามซ้ำๆที่มักจะถูกเปล่งออกมาจากปากอิ่มทุกวันถูกหยิบขึ้นมาเป็นประเด็นสนทนาอีกครั้ง


"ไว้วันไหนกูว่างเดี๋ยวกูก็ไปซื้อเองแหละ มึงจะบ่นอะไรนักหนา"


"มึงตอบแบบนี้มา 3 เดือนแล้วเถอะมาร์ค"


"เร็วๆนี้แหละน่า" และนี่ก็เป็นคำตอบเดิมๆที่เกิดขึ้้นมาตลอด 3 เดือน


"ไอโฟนมึงนี่มันไม่มีหรือไงแอพนาฬิกาปลุกนะ" หน้าบึ้งกว่าเดิมอีกไอ้หน้าแมวเอ้ย น่าแกล้ง


"ไม่มี"


"ก็รุ่นเดียวกันกับกูไหม มันคงมีแค่เครื่องกูมั้ง" ประชดเก่งขึ้นทุกวันนะเราน่ะ


"ขี้เกียจตั้ง"


"งั้นเอามาเดี๋ยวตั้งให้" จินยองหยุดเดินแล้วยื่นมือมาหาผม


"...…………………………." หมับเข้าให้


"เฮ้ย! มาจับมือกูทำไม?"


"อยากจับมือก็บอกดีๆสิครับ ไม่เห็นต้องใช้วิธีนี้เลย" ค้อนวงใหญ่ถูกส่งมาให้แต่ถามว่าผมสนใจไหม ไม่อ่ะจินยองโหมดนี้มันน่ารักมากกว่าน่ากลัวตั้งเยอะ


"เอามือถือมาจะตั้งเวลาปลุกให้" มือเรียวแกะมือผมออกก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าผมอีกครั้ง


"ไม่เห็นต้องตั้งเลยกูมีนาฬิกาปลุกส่วนตัวอยู่แล้ว" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หน่อยๆฉายชัดบนใบหน้าเรียกค้อนวงน้อยอีกวงจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี


"ถ้าจะไม่ตั้งปลุกอย่างน้อยๆมึงก็น่าจะเปิดเสียงมือถือบ้าง ไม่ใช่ต้องมาลำบากเพื่อนอย่างกูต้องมาปลุกมึงถึงคอนโดทุกวันเพื่อมาเรียน คิดว่าบ้านกูกับคอนโดมึงมันใกล้กันมากหรือไง กว่าจะตื่นได้เปลื้องตัวกู"  เปลื้องตัว?? ทำไมฟังเท่าไหร่ก็ไม่ชินสักทีนะ


"มึงก็ย้ายมาอยู่กับกูสิ คะ คือหมายถึงมาแชร์ห้องกับกูนะมึงจะได้ไม่ต้องลำบากเดินทางไปๆมาๆเพื่อมาปลุกกูทุกวัน" แค่พูดแค่นี้ทำไมมึงต้องประหม่าด้วยว่ะมาร์ค


"จำเป็นต้องทำขนาดนั้น แค่มึงรู้จักตั้งนาฬิกาปลุกแค่นั้นมันก็จบล่ะ"


"ไว้กูจะไปหาซื้อละกัน รีบไปเรียนเถอะ" ผมเดินผ่านอีกคนแต่ไม่ลืมที่จะคว้ามือเรียวให้เดินตามผมมา





ผมไม่ใช่คนขี้เซาหรอกนะ ออกจะรู้สึกตัวเร็วด้วยซ้ำอย่าว่าแต่แรงสั่นของมือถือเลยแค่มดเดินผ่านผมก็รู้สึกตัวตื่นแล้ว แต่เพราะบางวันผมก็ขี้เกียจเกินกว่าจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปนั่งเรียนในตอนเช้าถึงได้นอนอึดเล่นอยู่บนที่นอนจนแมวน้อยของผมต้องมาปลุกถึงที่ ถ้าถามว่ารำคาญไหม??  ผมตอบได้เต็มปากเลยนะว่า ไม่มีทาง! ออกจะชอบมากด้วยซ้ำเวลาที่ตัวหอมๆ นิ่มๆนั้นเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดมันทำให้ทุกเช้าดูสดใสขึ้นมาทุกทีเลย



ถามว่ามันยอมหรอ??


ถ้ามันยอมแขนผมก็คงไม่เขียวแบบนี้ทุกวันแบบนี้


ขนาดเป็นเพื่อนกันมันยังบอกว่าเปลื้องตัวเลย ถ้ามันรู้ว่าผมคิดยังไงกับมันผมคงกลายเป็นตัวน่ารังเกียจจนไม่อยากเข้าใกล้แน่ๆ พอคิดแบบนี้แล้วรู้สึกจี๊ดที่หัวใจแปลกๆ


 







JB Talk's






"เลิกเรียนสักที เบื่อจะตายอยู่แล้ว" เสียงใสที่เป็นเอกลักษณ์ถูกเปล่งออกมาทันทีที่เท้าก้าวพ้นเขตห้องเรียน ท่าทางที่ดูเบื่อหน่ายกว่าทุกทีเรียกรอยยิ้มจากคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วได้ไม่น้อย


"บ่นอะไรตัวเล็ก" ผมเอ่ยทักทันทีที่เจ้าตัวเดินมาถึง


"ไม่ชอบเรีบยวิชานี้เลยจริง น่าเบื่อ" ร่างเล็กเบ้ปากอย่างอารมณ์เสียจนผมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขยี้หัวทุยนั้นเล่นอย่างอดเอ็นดูไม่ได้


"ว่าแต่มึงเถอะ มาทำไมคณะตัวเองก็ไม่ใช่เสือกมาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน" เสียงสากแต่มีเสน่ห์เรียกให้ผมต้องหันไปมองมัน


"มารับแฟนไปกินข้าวครับเพื่อนมาร์ค คุณมึงมีปัญหาอะไรไหมครับ" อ่าผมลืมบอกไปครับว่ายองแจเป็นแฟนของผมเอง เราคบกันได้ 1 ปีไม่ได้อยากจะพูดให้อิจฉาหรอกนะครับแต่บอกเลย แฟนผมน่ารักมากกกกกกก  ><


"กูต้องกินข้าวเที่ยงคนเดียวอะดิ"


"อ้าวไอ้มาร์คมึงจะไปไหน ไม่อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนจินยอง"


"กูต้องไปซ้อมโชว์สำหรับงานดาว-เดือน"


"ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย บี๋งั้นนัดวันนี้ยกเลิกนะแจนจะไปกินข้าวกับจินยองกลับไปได้ละ" ผมหันมองหน้าตัวเล็กของผมทันทีที่ประโยคนั้นถูกเปล่งออกมา ทำไมแจนทำกับบี๋แบบนี้ อยากจิร้องฮ้ายยยยยยย "ฮ่าๆๆๆๆ เจบีคนชิคเขาทำหน้าแบบนี้กับหรือไงตลก แจนแค่ล้อเล่นเองแต่ ...…...ให้จินยองไปด้วยนะ"


"ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนเลยนะมาให้หอมแก้มเป็นการลงโทษเลยนะ"


"ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยทำไมต้องลงโทษกันด้วย" ยังจะมาทำหน้าซื่อตาใสอีกมันน่าจับฟัดตรงนี้จริงๆ



             ฟอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



"บี๋นี้มันมหาลัยนะอายคนอื่นบ้างไอ้มาร์คกับจินยองก็อยู่นี้ไม่อายบ้างหรือไง" แก้มขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจนคนมองอดที่จะยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้



แฟนใครกันนะทำไมน่าเอ็นดูวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว กลับห้องตอนนี้เลยได้ไหมไม่อยากกินข้าวแล้ว



"ไอ้หื่นเก็บหน่อยสายตามึงนะยองแจมันจะพรุนอยู่แล้ว" คำพูดของมาร์คยิ่งทำให้แก้มที่ขึ้นสีอยู่แล้วแดงขึ้นอีกเป็นเท่าตัวจนเจ้าตัวต้องก้มหน้าเพื่อซ่อนมันไว้แต่ไม่มีทางรอดพ้นสายยตาเจบีคนชิคหรอกนะครับตัวเล็ก


"ก็กูรักของกูไม่เหมือนใครบางคนแถวนี้หรอก กาก! ชอบเขาแต่ก็เอาแต่เงียบเหมือนกลัวเพชรพลอยหลุดออกจากปาก" สงสัยผมคงไปจี้จุดมันถึงได้เงียบไปแบบนั้น "ระวังนะมึง มั่วแต่กากแมวโดนหมาตัวอื่นคาบไปแดกกูไม่ช่วยปลอบนะครับไอ้คุณมึงเพื่อนรัก" ผมเหลือบมองจินยองที่ตอนนี้ก็ดูจะนิ่งไปเล็กน้อยจนยากจะคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้


"พูดมากจะไปแดกข้าวกับเมียก็ไปได้ละ" พูดจี้จุดหน่อยไม่ได้ทำมาเป็นหัวร้อน ไอ้กาก


"งั้นเราไปกันเถอะตัวเล็ก จินยอง" ผมดึงตัวเล็กของผมเข้ามาโอบก่อนจะหันไปชวนอีกคน


"อืม"


"จะไปไหนมึงนะมากับกูเดี๋ยวกูไปกินข้าวด้วย ปล่อยให้ 2 คนนั้นมันไปกิน.........….ข้าวกันเองจะไปเป็นก้างมันหรือไง" เว้นวรรคซะกูเสียวเลยสัส


"จะพูดอะไรเกรงใจเมียกูด้วย นี่ถ้ามุดเข้าเสื้อกูได้ตอนนี้คงหมุดเข้าไปแล้ว"




ตุบบบบบ




"โอ้ยย ตีบี๋ทำไมอ่ะ"


"ทำไมชอบพูดอะไรแบบนี้ออกมาง่ายๆนะไม่อายบ้างหรือไง มึงก็เหมือนกันไอ้มาร์คแซวกูมากๆเดี๋ยวกูยุเมียมึงมีผัวใหม่แม่ง" ด่าเพื่อนก็เอาหน้าออกมาจากอกบี๋ก่อนได้ไหม มันจักจี้แปลกๆ


"ยุให้ตายมันก็ไม่มีทางทิ้งกูหรอกครับยองแจ ใช่ไหมครับเมียจ๋า" มึงกลายเป็นพวกเก็บเล็กผสมน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ มีโอกาสเป็นโอบเป็นจับแล้วยังจะมาทำกากอยู่ได้


"เอาแขนมึงออกไปเลยมั่วแต่เล่นอยู่ได้ต้องไปซ้อมไม่ใช่หรือไงคนอื่นเขารอมึงคนเดียวแล้วมั้ง"


"แต่กูหิวข้าวไปกินข้าวกัน 2 สองตัวก็ไปได้แล้วจะไปกินอะไรกันก็ไปไม่อยากเป็นก้าง" ดูเป็นคนดีขึ้นมาเลยนะ รู้หรอกว่าหาโอกาสกินข้าวกับไอ้หน้าแมวสองคน หึหึ สุดท้ายก็กากเหมือนเดิมเสียเชิงเสือที่อุตส่าห์ฟูมฟักมาตั้งหลายปีอย่าบอกว่ามึงเพื่อนกูนะรู้ถึงไหนอายถึงนั้น ไอ้เสือกากพอเจอแมวน้อยเข้ากลายร่างเป็นเจ้าตูบหางตกเลยนะมึง


"เอาไงจินยอง"


"ก็อย่างที่ไอ้มาร์คพูดนั้นแหละ กูไม่อยากไปเป็นก้างที่นั่งเป็นอากาศของพวกมึงหรอก"


"ฮือ จินยองกูไม่เคยทำเหมือนมึงเป็นอากาศเลยนะ" ครับจินยองนะจะไม่เป็นอากาศแต่คนที่เป็นอากาศคือบี๋นี่แหละ ถามว่าทำไมนะหรอครับ อย่าให้เล่าเลยครับเรื่องมันเศร้า


"กูล้อเล่นอย่ามาทำหน้าอ้อนกูมากผัวมึงมองกูตาเขียวแล้วนั้น ไปแยกย้ายไว้พรุ่งนี้เจอกัน" พูดจบก็เดินไปโน่นละไม่รอให้พวกเราได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อส่วนไอ้มาร์คก็คงไม่ต้องบอกนะว่าตอนนี้มันหายหัวไปไหนคงรู้ๆกันอยู่


"จะไหวไหมนะสองคนนั้น"


"ช่างสองคนนั้นเถอะครับ บี๋หิวแล้วไปกินกันเถอะถ้ายังช้าอยู่บี๋จะกินที่นี่เรานะ อะ โอ้ยย"


"ใช่เวลามาทะลึ่งไหมบี๋" แก้มที่เพิ่งกับมาขาวนวลเป็นปกติขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารักอีกครั้ง


"ทะลึ่งอะไรบี๋หมายถึงจะกินข้าวที่โรงอาหารข้างล่างแทนร้านที่เราจองไว้แค่นั้นเอง ตัวเล็กคิดว่าบี๋จะทำอะไร หึ" น่าแกล้งยิ่งเห็นแบบนี้มันยิ่งน่าแกล้ง


"ปะ เปล่า หิวก็รีบไปสิเดี๋ยวรถติด" เปลี่ยนเรื่องเสร็จก็เดินหนีไปโน่น


"รอบี๋ด้วยครัับ ตัวเล็ก" ขอตามเมียก่อนครับเขินจนจะเดินชนเสาข้างหน้าแล้ว







Mark talk's








"จินยองวันนี้กินอะไรดี" ผมเอ่ยถามหลังจากที่เดินตามแมวน้อยของผมมาเงียบๆสักพัก


"มึงไม่ต้องรีบไปหรือไง"


"ไม่อะ ขี้เกียจซ้อม" กูอยากอยู่กับมึงมากกว่า


"มึงนี่จริงๆเลยนะนิสัยชอบเลทชอบให้คนรอแบบนี้เมื่อไหร่มึงจะแก้ไขสักที กับพวกกูนะไม่เท่าไหร่หรอกนะเพราะพวกกูรู้สันดานมึงแล้วแต่กับคนอื่นเขาจะมองไม่ดีเอาได้ " ผมยิ้มกับตัวเองนิดๆเมื่อรู้ว่าอีกคนแคร์ผมขนาดนี้ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นขมวดคิ้วให้กับประโยคต่อมา "โดยเฉพาะไอยู ถ้าอยากรักษาเธอไว้นานๆมึงก็ต้องรู้จักปรับปรุงตัว ถึงมึงจะหน้าตาดีแต่ก็ไม่ใช่ว่าใครต่อใครจะรับนิสัยมึงได้ทุกคนนะ"


"ในสายตามึงนี่กูเลวมาก??"


"กูรับมึงได้เพราะมึงเป็นเพื่อนกู เป็นเพื่อนที่กูรักมากคนหนึ่งแต่กับคนอื่นเขาอาจจะรับมึงไม่ได้ถ้ามึงคิดจะจริงจังกับเขามึงก็ควรทำตัวเองให้ดีก่อนที่จะเข้าหาเขา ที่กูพูดเพราะกูหวังดีไม่อยากให้มึงเสียใจทีหลัง"

"กูเลวมากถึงขนาดที่ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกูมึงก็คงไม่อยากเข้าใกล้กูเลยสินะ" เสียงที่เปล่งออกไปดูหนักแน่นแต่ภายในใจกลับสั่นไหวจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อข่มความอ่อนแอไว้ 


"กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะมาร์ค คือ ว่า………………..."




ครืดดดดดดดดดด  ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดด




เสียงมือถือเครื่องหรูดังขัดจังหวะทำให้บทสนทนาของเราทั้งสองต้องชะงักไป




"กูขอรับโทรศัพท์แปปนะมึงสั่งอะไรกินรอก่อนเลยเดี๋ยวกูมา ฝากสั่งให้กูด้วยเอาเหมือนเดิม" 


"อืม"



          ผมลุกจากโต๊ะเดินมายังสนามหญ้าที่อยู่ติดกันเพื่อหลบให้พ้นสายตาของอีกฝ่าย เครื่องมือสื่อสารจะยังคงกรี้ดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงแต่ผมก็ไม่คิดจะหยิบมันออกมายังคงปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าไม่สนว่าคนที่โทรมาจะเป็นใคร หรือมีธุระเร่งด่วนอะไรผมก็ไม่สน ตอนนี้ผมแค่อยากนั่งเงียบๆสักพักก่อนที่จะกลับเข้าไปหาจินยองอีกครั้ง จะทำให้มันเห็นความอ่อนแอของผมไม่ได้เด็ดขาด กรรมตามสนองทำเลวไว้เยอะก็สมควรที่เขาจะไม่ชอบมึงแล้วละ ดีแค่ไหนแล้วมาร์คที่มึงเป็นเพื่อนมันมึงถึงได้สามารถยืนอยู่ข้างๆมันได้ทุกวันนี้ จำใส่ใจมึงไว้บ้าง เป็นไงละพ่อคนเก่ง พ่อเสือหาตัวจับยากทำเลวไว้เยอะพอมึงอยากจะรักมันขึ้นมาถึงได้ต้องมานั่งทุกข์ใจเพราะความเลวของมึงเอง มึงทำตัวมึงเองทั้งนั้นมาร์ค




"เฮ้อออออ สิ่งดีๆที่กูทำให้มึงเห็นในตอนนี้มันไม่เพียงพอให้มึงเห็นถึงความจริงใจของกูบ้างหรือไงว่ะ" โทษใครก็ไม่ได้เพราะที่มันเป็นแบบนี้มันไม่ใช่เพราะใครแต่เพราะตัวเองทำตัวเองทั้งนั้น


"หยุดดราม่าแล้วไปกินข้าวได้แล้ว กูหิว" ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆข้างกายผมที่เคยเป็นที่ว่างกับถูกแทนที่ด้วยบุคคลที่มีผลต่อจิตใจของผมมากที่สุดในตอนนี้


"มึง……...มาตั้งแต่เมื่อไหร่" กูคงไม่ได้ทำอะไรแปลกออกไปหรอกใช่ไหม ก้มหน้าลงมองมือตัวเองไม่รู้แม้ทั่งว่าควรเอาสายตาไปวางไว้ตรงไหน


"เพิ่งมา กูมีมารยาทพอไม่มาแอบฟังมึงคุยโทรศัพท์กับคนสำคัญหรอก"


"...…………………."คนสำคัญของกูก็นั่งทำหน้าแมวๆไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างกูตรงนี้ไง ยังจะมาทำเป็นพูดดีอีก


"มาร์คหิว" น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากตอนแรกเล็กน้อยทำให้ผมต้องหันไปมองมันอีกครั้ง "คุยโทรศัพท์เสร็จก็ไปกินข้าวได้แล้ว" พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะปล่อยให้ผมนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมกับหัวใจที่ทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม


"อ้อนเก่งจังนะมึงแค่นี้กูก็หลงจนไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว" รอยยิ้มละมุนถูกระบายบนใบหน้าคม ไม่บ่อยหรอกที่จินยองมันจะอ้อนเขาแต่ทุกครั้งทุกครั้งที่โดนอ้อนมันมักจะมาแบบที่ผมไม่ทันไดตั้งตัวและมันก็มีผลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจผมทุกครั้ง




Line



เมียครับ : ต้องให้เดินไปตามอีกรอบไหมครับถึงจะเสด็จได้

           ไลน์จินยองนะครับแปลกใจกันใช่ไหมว่าทำไมผมถึงตั้งชื่อมันแบบนี้ ก็ตอนที่พวกเราไปเที่ยวกันมีผม จินยอง ยองแจ เจบีแล้วก็ไอ้แจ็คแล้วผมกับจินยองเกิดเล่นเกมส์แพ้ไอ้แจ็คแล้วมันแกล้งให้ผมตั้งชื่อไลน์จินยองว่าเมียครับ ส่วนของจินยองก็ตั้งว่าผัวจ้า เป็นเวลา 3 วันผมก็เลยใช้ชื่อนี้มาตลอดก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องเปลี่ยนออกจะชอบด้วยซ้ำแต่อีกคนดูเหมือนจะเกลียดเอามากๆเพราะทันทีที่ครบ 3 วันมันก็เปลี่ยนชื่อกลับเป็นแบบเดิมทันที และก็เป็นเพราะเรื่องนี้ผมถึงเรียกมันเมียมาตลอดพอคิดถึงเรื่องนี้ทีไหร่ก็อดที่จะขอบคุณไอ้แจ็คไม่ได้ทุกทีที่คิดเกมส์นี้ขึ้นมา


เมียครับ : รีบมาได้แล้ว กูหิว


Mark : ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ เมียจ๋า   

           อ่านแล้ว 12.35 น.




"มาร์ค ขอดูมือถือหน่อยได้ป่ะ" ทันทีที่ผมนั่งลงบนเก้าอี้ริมฝีปากอิ่มก็เริ่มเอ่ยบางอย่างที่ทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว


"จะเอาไปทำไม" ผมส่งมือถือเครื่องหรูให้เจ้าตัวก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย ผมไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาวุ่นวายกับของส่วนตัวหรอกนะ แม้แต่ไอ้บี ไอ้แจ็คที่รู้จักกันมานานผมก็ไม่เคยให้พวกมันไดแตะต้องเจ้าหน้าจอสี่เหลี่ยมนี้แต่กับไอ้หน้าแมวตรงหน้าถือเป็นกรณีพิเศษ เมื่อก่อนผมก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมให้มันเข้ามาในพื่นที่ส่วนตัวได้มากขนาดนี้ แต่ตอนนี้ผมไม่สงสัยแล้วแหละ


"ทำไมยังเป็นชื่อนี้อยู่อีก"


"ชื่อ" มันคงเห็นคิ้วผมผูกกันเป็นโบว์โชว์หลาเด่นชัดอยู่บนใบหน้าแหละมั้งถึงได้พูดอธิบายเพิ่ม


"ก็ชื่อไลน์กูนี้ไงทำไมยังไม่เปลียนอีกกูบอกตั้งหลายรอบแล้ว"


"ไม่อยากเปลี่ยน"


"ทำไม?" มึงนั่นแหละจะถามอะไรกูมากมายถ้ากูบอกว่าอยากให้มึงมาเป็นเมียกูจริงๆขึ้นมามึงจะว่ายังไง


"ก็………"


"งั้นกูเปลียนเอง"


"มันก็แค่ตั้งเล่นๆไหมจินยอง มึงจะซีเรียสอะไรนักหนาว่ะ"


"ก็เดี๋ยวเมียตัวจริงมึงมาเห็นเข้าเขาจะคิดมากได้"


"ใคร?"



Line

เมียครับ เปลี่ยนชื่อเป็น Jinyoung



"อ่ะเสร็จละ กินข้าวกันกูหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว" มันยื่นมือถือคืนให้ผมก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้า


"มึงยังไม่กินอะไรเลย?"


"รอมึง" ตากลมเงยหน้ามาสบตากับผมเล็กน้อยก่อนจะตั้งอาหารเข้าปากอย่างมีความสุขและไม่เอ่ยอะไรออกมาอีกเลย หัวใจผมกลับมาทำงานหนักอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งทำงานเป็นปกติได้ไม่นาน จนผมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปล่อยมันออกมา




"ระวังนะมึง มั่วแต่กากแมวโดนหมาตัวอื่นคาบไปแดกกูไม่ช่วยปลอบนะครับไอ้คุณมึงเพื่อนรัก"



กากหรอ? หึหึ ไม่มีคำว่า กาก ในพจนานุกรมมาร์ค ต้วนครับเจบี มึงคอยดูละกันวันนี้แหละกูจะบอกมัน วันนี้ ที่นี่ ตรงนี้ เวลานี้ เตรียมนับถอยหลังได้เลย


5


4


3


2


1


เอาว่ะ




"จินยอง" มือคู่สวยหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนที่ตากลมจะเงยหน้ามามองผมอย่างตั้งใจฟังในสิ่งที่ผมกำลังจะพูดต่อ


"กูมีอะไรจะบอก"

"...…………….."


"คือกู……………….." ผมกำมือทั้งสองข้างไว้ใต้โต๊ะแน่น ก้อนเนื้อที่อกซ้ายก็บีบหนักหน่วงและรัวเร็วจนผมนึกสงสัยว่าคงต้องไปให้หมอตรวจสักครั้ง


"...…………."


"กูว่ากู……………"


"...……….."


"คือกูว่ากู……………."


"...………..."


"เออ คือกู………." กูชอบมึง พูดออกไปสิว่ะจะมัวอ้ำอึ้งอยู่ทำไมเสียลุคเสือมาร์คหมด


"มีอะไรก็รีบๆพูดมาได้แล้ว คือกู คือกู อยู่ได้กูลุ้นจนหายใจออกทางหูแทนจมูกแล้ว มีอะไร" ใบหน้าที่ฉายความสุขก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของเด็กน้อยงอแงที่อยากกินขนมแต่โดยขัดใจที่ชวนให้ยิ้มตามได้ง่ายๆแต่คงไม่ใช่ตอนนี้แน่


"เปล่าๆคือกูจะบอกว่า กูจะไปซื้อน้ำมึงจะเอาอะไรไหม" ฟู่ๆๆๆๆ(เสียงไฟในตัวมาร์ค ต้วนที่โดยมอดดับสนิทไร้แม้แต่ควัน)


"เอาเหมือนมึงละกัน เงินในกระเป๋าอ่ะหยิบเลย"


"กูเลี้ยง"


"เก็บเงินมึงไว้ไปเปย์สาวเถอะ กูไม่กินละ" แค่กูจะเลี้ยงน้ำแค่นี้มึงต้องทำหน้าเป็นตูดขนาดนั้นเลย ไอ้หน้าแมว(ที่แปลว่าน่ารักอ๊ากกกกก >< )


"โอเคยอมแล้วครับเมียครับ"


"มาร์ค!!"


"อุ้ย มองกูตาเขียวเชียวนะ เป็นเมียกูไม่ดีตรงไหนรถกูก็มี คอนโดกูก็มี บ้านกูก็รวย แถมหน้าตากูก็ดี "


"รถมี คอนโดมี บ้านรวย หน้าตาดีอันนี้กูไม่เถียงนะแต่มีอย่างที่มึงลืมโฆษณาว่ะ"


"อะไร"


"ขี้เก๊ก"


"กูแค่ขี้เกียจพูดกับคนที่กูไม่รู้จัก"


"หน้าม่อ"


"กูไม่เคยไปม่อใครก่อนนะมีแต่สาวๆเขาเข้ามาหากูก่อนเองกูก็แค่เล่นตามน้ำไปแค่นั้น"


"เต๊าะไม่เลือก"


"กูไปเต๊าะใครให้มึงเห็นว่ะ" ทั้งชีวิตกูเคยเต๊าะแค่มึงคนเดียวแถมยังโดนเมินตลอดด้วย


"เจ้าชู้" อันนี้กูไม่เถียง แต่กูเลิกแล้วมึงไม่เห็นหรือไงว่าทุกวันนี้กูก็อยู่แต่กับมึงไม่ได้คุยกับสาวที่ไหนนอกจากเรื่องที่สำคัญจริงๆ


"เถียงไม่ออกเลยดิมึง"


"เดี๋ยวนี้กูก็ไม่ได้ไปไหนกับใครนานแล้วป่ะ มองกูใหม่บ้าง"


"ทำไมเจอคนที่ทำให้อยากจะหยุดแล้วหรือไง"


"ถ้ากูบอกว่าเจอแล้วละ มึงจะเชื่อกูไหม" ผมจ้องเข้าไปในตากลมใสคู่นั้นราวกับต้องการให้ความรู้สึกทั้งหมดส่งผ่านไปให้อีกคนรับรู้


"วันหลังก็พามาแนะนำให้เพื่อนรู้จักด้วยละกัน คิดจะปิดกูไปถึงเมื่อไหร่"


"เอ้ะ มึงรู้งั้นหรอ" รู้ว่ากูชอบมึงงั้นหรอ


"คนเขาก็พูดกันทั้งคณะแล้วว่าดาว-เดือนปีสองแอบกินกันเอง "


"กูกับไอยู?"


"เออดิ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องปิดกูเลย กูเพื่อนมึงนะมึงยังจำได้อยู่ป่ะเนี้ย"


"แต่กูมะ………….." ไม่ได้คบกับไอยูนะ


"นึกแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่คนอื่นเขารอคุณชายมาร์คอยู่คนเดียวเลยค่ะ อ้าวอยู่กับจินยองหรอ" เจ้าของตำแหหน่งดาวคณะฉีกยิ้มให้คนที่นั่งตรงข้ามผมและมันก็ยิ้มนิดๆส่งให้เธอ มันช่างเป็นภาพที่น่าหงุดหงิดใจจริงๆ


"ฉันกินข้าวอยู่เดี๋ยวตามไป"


"มาขัดจังหวะสินะมองตาเขียวเชียว"


"พูดมากน่าไปได้แล้วเดี๋ยวตามไปขอเวลาอีกครึ่งชั่วโมง"


"มึงนี่มัน ไอ้มาร์คมันก็ปากไม่ดีแบบนี้แหละครับอย่าคิดมากนะครับ"


"จินยองมึง………...."


"อย่าพูดมากมาร์ค ไปซ้อมอิ่มแล้วก็ไปซ้อมอย่าทำให้คนอื่นต้องรอนานเสียมารยาท"


"แล้วมึงละ"


"กูอิ่มแล้วว่าจะชวนกลับลุกแล้วเหมือนกัน ไอยูมาก็ดีเลยครับผมกำลังจะไล่มันให้รีบไปอยู่พอดี" อิ่มอะไรจินยองมึงเพิ่งกินไปได้แค่ไม่กี่คำเอง


"แต่กูยังไม่อิ่มกินต่อเถอะ"


"มาร์คอย่าให้ไอยูต้องรอนานไหนบอกอยากจริงจังไงแค่นี้มึงยังแก้ไม่ได้แล้วเรื่องอื่นมึงจะทำให้เขาเชื่อใจมึงได้ไง"


"จินยองกูว่ามึงกำลังเข้าใจผิด คือกูกกับไอยูไม่ได้……..."เป็นอะไรกัน


"กูไม่ชอบคนที่ไม่มีความรับผิดชอบหรอกนะมาร์ค งานมึงมึงก็ควรตั้งใจทำมันให้ดีไม่ใช่เหลวไหลไปเรื่อยแบบนี้ แล้วยิ่งบอกว่าอยากจะหยุดกับใครสักคนมึงยิ่งต้องทำตัวให้เขาเชื่อใจ ทำให้เขาเห็นถึงความจริงใจของมึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหมอย่ามัวแต่ทำตัวกากจนต้องมานั่งร้องไห้กูไม่ปลอบนะ"


"นั่นสินะ เข้าใจแล้วงั้นมึงรอหน่อยนะจินยอง "


"รอ?"


"ไว้เดี๋ยวกูบอกแค่รอหน่อย กูไปซ้อมนะถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกด้วย" 










ผมเคยบอกหรือยังว่าผมไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย ทำเลวมาก็เยอะ


แต่เพราะไอ้หน้าแมวนี้ผมถึงอยากทำตัวให้ดีขึ้น


ทั้งเพื่อมันและเพื่อตัวผมเอง


รอหน่อยนะจินยองสักวันกูจะบอกคำคำนั้นกับมึง
















มาต่อแล้วนะคะ ตอนนี้ขอนำเสนอศัพท์ใหม่ให้กับพี่มาร์คของเราคือคำว่า กาก ><  ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะขอให้มีความสุขกับความดำน้ำของไรท์นะคะ ความยิ่งเขียนยิ่งงงตัวเอง อิอิ

ปล.คำผิดเยอะมากในทุกตอนเลยต้องขอโทษด้วยนะคะยังไม่แก้คำผิดสักตอนเลย

 

 
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 Sarisa-1998 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 15:20

    ไรท์รออ่านอยู่น้ะค่ะ

    สนุกมากกกก

    #12
    0
  2. #11 AnnaMTJYP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 07:06

    เกือบไม่กากละมาร์ค 555

    อย่าให้จินยองรอนานนะเฟร้ย
    #11
    0
  3. #10 ssomo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:25

    อีกนานมั้ยค่ะมาร์ค จะกากสมคำที่เจบีกล่าวหาอีกนานมั้ย หนูจินนนน ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยย สู้ๆนะคะไรท์รออ่ายอยู่นะคะ

    #10
    0