One piece โชตะน้อยป่วนต่างโลก

ตอนที่ 3 : โรเจอร์ไม่เคยตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

“บ้าเอ๊ย ที่นี่มันที่ไหนวะ”สวัสดีครับทุกคนผมคือดาหลาในตอนที่แล้วที่เคยบอกว่าเกลียดชื่อนี้แต่จริงๆแล้วผมโคตรรักชื่อนี้เลยพวกเขาทุกคนคงยังไม่รู้ว่าผมนั้นรู้เหตุผลอยู่แล้วเกี่ยวกับการเอาผมไปปล่อยไว้อยู่โลกมนุษย์ รู้ดีมากขนาดที่รู้ถึงสาเหตุการบุกของพวกนรกเลยด้วยซ้ำไป


ถึงจะพูดดักพี่ไปมากขนาดไหน ทำตัวเป็นรังเกียจแต่จริงแล้วผมโคตรรักพี่เลย รู้มาโดยตลอดว่าพวกเขาเฝ้ามองผมอยู่ที่นั่น พวกเขารู้ว่าผมฆ่าเทพไปเกือบหมดสวรรค์แต่ก็ไม่ห้าม รู้แม้กระทั่งตัวผมนั้นทำให้มนุษย์ในโลกที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยความรักต้องทำให้พวกมนุษย์ลืมเลือนไป รู้มาโดยตลอดแต่ก็ไม่เคยห้ามกันเลยสักครั้งแถมยังคอยแอบช่วยอยู่ห่างๆแบบนี้จะให้เกลียดลงได้ไง


อีกอย่างที่ผมรีบออกมาจากที่นั่นเพราะเดี๋ยวโดนพวกเทพดักฉุดเหมือนวันแรกที่ขึ้นมาเหยียบบนสวรรค์อีก  บอกเลยว่าพวกเทพน่ากลัวกว่าพวกมนุษย์เสียอีก


ตอนนี้ผมใช้ชื่อว่าไนท์หรือไนท์แมร์ ที่แปลว่าฝันร้ายนั่นเองและตัวผมตอนนี้นั้นอยู่บนเกาะที่เต็มไปด้วยฟองสบู่มากมายคล้ายๆว่าเป็นเกาะหนึ่งที่ตัวเอกของเรื่องจะต้องแยกจากเพื่อนเท่าที่เคยเห็นผ่านๆก่อนกลับไปสวรรค์(ไม่เคยดูจริงๆเลยสักครั้งมีเพียงแค่เห็นแบบผ่านๆตาไม่กี่วิเอง)


“นี่เด็กน้อยมาทำอะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวรู้ไหมว่าตรงนี้มันอันตรายเดี๋ยวก็ตกน้ำหรอก”ชายหนุ่มท่าทางใจดีคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผมในขณะที่อีกคนมองด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่


“เห ลุงเป็นใครกันทำไมถึงมาถามเด็ก(?)แปลกหน้าอย่างผมละ ผมอาจจะโจมตีลุงก็ได้นา”ผมถามลุงกลับโดยที่หลีกเลี่ยงการตอบคำถามของลุงหน้าตาน่ากลัวแต่จิตใจนั้นเป็นมิตรมากทีเดียวเชียว


“ลุงไม่คิดว่าเด็กน่ารักๆแบบหนูจะทำอะไรลุงได้หรอกนะ  ว่าไงละมาทำอะไรที่นี่แล้วพ่อแม่หนูละ”ผมส่ายหน้าให้ลุงเพื่อยืนยันว่าตัวผมนั้นไม่มีของพันนั้นหรอกนะ


“ผมไม่มีหรอกพ่อแม่นะ”


“เอ๋ งั้นสนใจมาเป็นลูกลุงไหมละแต่ต้องแลกด้วยการที่หนูต้องเป็นโจรสลัดกับลุง”โห  น่าสนใจแหะไม่คิดว่าจะมีคนมาขอไปเป็นลูกแบบนี้แถมดูจากอายุแล้วน่าจะยังเด็กอยู่เลยแท้ๆนะเนี่ย


“เอาสิ”ผมตอบรับทันทีแบบไม่ต้องคิดให้มากความ


“งั้นเราออกเดินทางกันเถอะแล้วก็เลิกเรียกฉันว่าลุงได้แล้วเรียกฉันว่าพ่อแทนเถอะ”


“โอ้ ได้สิพ่อแต่อยากให้รู้เอาไว้ว่าผมนั้นอายุได้ล้านล้านปีแล้วนะถึงตัวผมจะแค่นี้ก็เถอะนะ”


“ห๊ะ!!

 




 

10ปีผ่านไป


“พ่อเอาจริงหรอ...”ผมมองไปบนแท่นประหารโดยบนนั้นมีพ่อของผมนั่งคุกเข่าอยู่ข้างบนพร้อมกับรอเวลาประหารที่กำลังใกล้เข้ามา


“ไม่ทำมันได้ไหม..”ผมพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบาๆ เสียงของผมถึงแม้ว่าจะพูดเบาๆแต่กลับได้ยินไปทั่วทั้งบริเวณลานประหารของชายที่มีชื่อว่า โกลด์ ดี โรเจอร์หรือพ่อของผมนั่นเอง


“อึก ไนท์ ลูกรักมันหมดเวลาของพ่อแล้วต่อจากนี้จงใช้ชีวิตให้มีความสุขเท่าที่ชีวิตจะทำได้ พ่อจะคอยเฝ้ามองลูกอยู่ห่างๆ ทำตามความปรารถนาที่ลูกต้องการและอย่าลืมใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่าที่สุด..”


“พ่อ อึก”


“หมดเวลาแล้ว คำสั่งเสียแกมีแค่นี้ใช่ไหมโรเจอร์ หึ เหล่าโจรสลัดทั้งหลายจงดูเอาไว้นี่คือจุดจบของราชาโจรสลัดของพวกแกไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า แต่ก่อนที่แกจะตายจงบอกที่อยู่ของสมบัติแกมาซะ”


“หึ สมบัติของพ่อนะหรอ ถ้าอยากได้ก็ไปหาเอาเลยพวกเราทิ้งไว้ที่นั่นหมดแล้ว!!!


“ไม่ยอมบอกหรอ ประหารมันซะ!!


ฉับ


เสียงตัดหัวของโรเจอร์ดังไปทั่วลานประหารพร้อมกับเหล่าทหารเรือที่วิงงเข้ามาหมายจะจับพวกเราแต่พวกเราก็ชิงหนีก่อน ทุกคนหนีกันไปคนละทางพร้อมกับตัวผมนั้นวาร์ปไปนำร่างของพ่อกลับไปทำพิธีที่เกาะส่วนตัวพร้อมกับฝังไว้ในที่แห่งนั้น ฝังลงไปพร้อมกับยุคของโรเจอร์


ไม่มีอีกแล้วพ่อผู้ใจดี พ่อที่คอยเฝ้าผมเวลาที่ผมวิ่งไล่ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาบนเรือหรือแม้กระทั่งมองผมเวลาเตาะลูกเรือฝึกหัด ไม่มีอีกแล้วคุณพ่อคนนั้น...


ผมนั่งอยู่หน้าหลุมศพที่ฝังร่างของพ่อเอาไว้โดยที่รอบข้างนั้นเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ หญ้าเขียวชอุ่มแต่มีเพียงบริเวณหลุมศพเท่านั้นที่มีดอกไม้หน้าตาประหลาดที่คิดค้นโดยไนท์คนนี้ชื่อดอกก็ตามชื่อผู้คิดค้นนั่นคือไนท์แมร์หรือฝันร้ายแต่ในที่นี้ความหมายคือฝันร้ายของรัฐบาลแล้วละเพราะว่าอีกไม่นานจะมีเหล่าโจรสลัดมากมายพากันมุ่งหน้าไปตามหาวันพีซที่อยู่สักที่ในโลกนี้


“อ่า ช่างเป็นวันที่แสนจะมัวหมองเหลือเกิน ต่อจากนี้เราก็คงไม่ได้พบกันอีกแล้วสินะ...”


“หึ หึ หึ ...ซะเมื่อไหร่ละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”


เสียงหัวเราะของไนท์ดังกึกก้องไปทั่วโลกบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของเสียงได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เจ้าตัวนั้นอารมณ์ดีมากแค่ไหน


“โรเจอร์นะไม่เคยตายนะรู้ไหม หึ หึ หึ”


ประโยคนี้เมื่อโดนลั่นวาจาโดยลูกบุญธรรมของโรเจอร์แล้วก็กลายเป็นข่าวดังไปอีกหลายปีเพราะมีหลายคนเชื่อเพราะขนาดลูกของโรเจอร์ยังเป็นเด็กชายที่มีอายุมากกว่าล้านล้านปีแล้วนับประสาอะไรกับโรเจอร์ที่แค่ถูกประหารแค่นี้มีหรือลูกจะไปนำกลับมาไม่ได้  ทั้งหมดทั้งมวลคือความคิดของคนทั่วโลกแต่หารู้ไม่ว่าความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด  ไม่มีเด็กชายหน้าตาน่ารักไปตบตีกับเจ้าแห่งนรกเพื่อแย่งวิญญาณดวงเดียวเลยด้วยซ้ำไป มีเพียงเด็กชายผู้น่ารักที่แสยะยิ้มอย่างโรคจิตพร้อมกับพูดกับอากาศตรงหน้าด้วยประโยคว่า


“วันนี้อยากกินอะไรหรอพ่อ หึ”


"ก็บอกแล้วว่าโรเจอร์ไม่เคยตาย คิก คิก คิก"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #8 Robam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 13:28

    รอตอนต่อไปอยู่นะไรท์
    #8
    0
  2. #7 shino13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:44
    ดูจิตหน่อยๆ... มั้ง?
    #7
    0
  3. #6 jannyyyyy2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:15
    น่าสนจายยติมตามนะ
    #6
    0
  4. #5 thig (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:15
    เอเอ่อออเอาไนท์แมร์คนเก่ากลับมสได้ไหมอ่าาาา

    สยองอ่าาาา
    #5
    0
  5. #4 Eifel3955 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:43
    โรคจิตอะ
    #4
    0