ดาวข้างห้อง

ตอนที่ 2 : น้องข้างห้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 เม.ย. 63

-Natthimon-

 

ฉันเดินออกจากห้องน้ำโดยไม่สนเด็กสาวปี1 ที่พึ่งมีอะไรกันเมื่อกี้ ก็แล้วไง...มีอะไรกันแล้วจำเป็นต้องแคร์ปะ ไม่ใช่พ่อแม่กูนิ ทำไมต้องแคร์ ฉันชื่อไลม์ บอกแค่ชื่อนี้แหละกันน่ะ...เรียนทัตยแพทย์ปี3ถ้าไม่มีเรียนที่ตึกรวมฉันจะไม่โผล่มาให้ตึกนี้ได้สัมผัสกลิ่นฉันหรอ..แล้วนี้ไรว่ะ ปี3แล้วยังต้องมาเรียนตึกรวมไอ้ห่าไม่น่าให้แม่ลงให้เลย

 

ห้องภาษาไทย

"ขอโทษค่ะจารย์" ฉันไหว้ออกไปแบบลวกๆ สายตาทุกคนในห้องหันมาสนใจแต่ฉันคนเดียว...ยุ่งไรนักหนาว่ะ

 

"นี่เธอ รู้มั้ยเนี้ยว่าเรียนวิชาอะไรอยู่" อังกฤษมั่ง

 

"....นี่จารย์มาสอนอังกฤษที่ห้องภาษาไทยหรอ" อาจารย์หน้าเหวอไปสักแปปหนึ่ง ฉันก็เดินขึ้นไปหาที่นั่งดีน่ะที่ฉันมีตารางน้องเลยรู้ว่าตอนนี้มันเรียนวิชานี้ด้วย..ก็เออ ใช่สิทธิความเป็นพี่น้องใช้ให้มันจองที่ให้อะ ทำไม

 

"พี่ไลม์" ฉันพยักหน้าแล้วเดินลัดเลาะไปหามัน เลย์ น้องชายฉันเองถึงชื่อดูแล้วควรสลับกันแต่นิสัยฉันกับมันเหมือนกันพอสมควร ที่ว่าแปลกก็มีแค่หน้าตาที่ฉันว่าไม่เหมือน มันน่ะ..หล่อแบบผู้ชายเย็นชาที่มีลุคเหมือนผู้ชายขี้เล่น(การแต่งตัวมันน่ะ)หน้าก็ออกจะอังกฤษหน่อยๆ ฉันกับมันเป็นลูกครึ่งอังกฤษนะ เดี๋ยวน่ะ..นั้นน้องข้างห้องที่พึ่งย้ายมานิเพื่อนมันหรอกหรอ พึ่งได้มองใกล้ๆก็น่ารักดีเหมือนกันนิ...

 

"เลิกมองได้แล้วมั่ง เดี๋ยวมันก็ไม่มีสมาธิเรียน" ไอ้เลย์มันบอกฉันเบาๆ คงเห็นฉันจ้องเพื่อนมันนาน

 

เลิกคลาส

"น้อง! น้องชื่อไรหรอ" ฉันส่งสายตาหวานๆไปให้น้องข้างห้องคนนั้น ดูก็รู้ว่ารสนิยมเดียวกัน หึ...

 

"เอ่อ...พลอยชมพูค่ะ" เชี่ย ชื่อน่ารักสัส

 

"พี่ชื่อไลม์น่ะ เป็นพี่ของเลย์"

 

"ค่ะ หนูรู้แล้วค่ะ" น้องเขายิ้มแห้งๆ รู้ได้ไงรู้ตอนไหนว่ะ

 

"คือ...หนูได้ยินชื่อพี่ตอนไปเข้าห้องน้ำนะค่ะ" ชิบหาย...ได้ไงว่ะเนี้ย!

 

พรูด!

ไอ้น้องเวร ขำหาพ่อง...ฉันส่งสายตาดุๆไปให้ไอ้เลย์มันเลิกคิ้วแล้วเดินทำหน้าไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวออกไป ฉันเลยหันกลับมากะว่าจะอธิบายให้น้องมันเข้าใจ แต่ก็โดนขัดซะก่อน

 

"พี่ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอกคะ หนูเข้าใจ...หนูเคยทำ" ประโยคสุดท้ายน้องมันพูดออกมาเบาๆ แต่ก็น่ะ..ฉันหูดี 'หนูเคยทำ' แหม..อยากรู้เลยว่าเคยทำจริงรึเปล่า

 

"อ อ่อ...อื้ม คือพี่กะจะขอเบอร์น้องด้วยนะ แต่ตอนนี้พี่คิดว่า..." ด้านได้อายอด คติกู..ได้ผลทุกครั้ง

 

"เอาโทรศัพท์มาสิคะ" นั้นไง! ฉันยื่นโทรศัพท์ไปให้น้องข้างห้องคนนั้น น้องก็กดไรก็ไม่รู้ลงให้เครื่องฉัน..คงเป็นเบอร์น้องเค้านั้นแหละ คิดไปคิดมา...ทำไมน้องมันง่ายจังว่ะ

 

"นี่ค่ะ" น้องยิ้มแล้วส่งโทรศัพท์คืนให้ฉัน โอ้ยย..รอยยิ้มนั้น น่ารัก(กิน)จังว่ะ

.

"เชี่ย!! เหี้ยไรว่ะเนี้ย!"

 

 

Natthimon Lime

1 mins

เสี่ยนว่ะ... #want

15 likes 7comments

แมรี่ คิม : อิหมอไลม์~ อยากถึงขนาดโพสลงเฟสเลยหรอ!

Vivian Vi : เสี่ยนไรขนาดนี้ว่ะมึง

แนน'น ซีราห์ : พี่ไลม์ ให้หนูไปหามั้ย

Miko มิโกะ : น้องไลม์...พี่ว่าพี่ว่างน่ะ

Rose Pia : โห้ เพื่อนน...ใจเย็นน คืนนี้มึงได้ปลอดปล่อยอยู่แล้วว

 

จะเล่นใช่ป่ะ ได้...

 

Natthimon Lime : โทษที เมียแกล้ง

Vivian Vi : อีไลม์มีเมีย เดี๋ยวน่ะ! Natthimon Lime

แมรี่ คิม : อิน้องรหัสตัวดี อะไรยังไง Natthimon Lime

Rose Pia : คืนนี้เล่าเลย ร้านพี่กู Natthimon Lime

 

หึ ดังแน่น้องข้างห้องสุดสวยย

ตอนนี้เวลาประมาณ 2 ทุ่มกว่าๆ ฉันมีนัดไปตื้ดกับเพื่อนที่ผับ ตื้ด ใช้คำได้เก่ามาก...ฉันใส่เสื้อคอวีลึกสีเขียวแก่ๆแบบโอเวอร์ไซต์กับเกงยีนส์ขาสั้น เท่ดีน่ะ...อ่อยง่ายด้วย

 

ผับ

"มาล่ะ" ยัยวิเวียนพูดขึ้นแล้วสะกิดยัยโรส

 

"แม่ตัวดี~เล่ามาเลยจ้ะ ไปมีเมียตั้งแต่ตอนไหน ห๊าา" คั้นกูตั้งแต่กูยังไม่ได้นั่ง เพื่อนคว*

 

"บอกพี่มึงเอาเหล้าให้กูก่อน" ไม่มีเหล้าไม่เล่าน่ะขอบอกก

 

"อิดอก" อิหมอโรสเพื่อนฉันที่เป็นน้องเจ้าของผับด่าฉันแล้วกลอกตามองบน สันนิบาตแดกตาหรออิสัส

 

"เล่าจ้ะ" พอเหล้ามาเสิร์ฟอิสองตัวนี้ก็ระริระรี้เร่งให้ฉันเล่าทันที รีบไปไหนว่ะทีเรื่องเรียนล่ะทำหูทวนลม เรื่องเหี้ยๆแบบนี้ล่ะหูผึ่ง

 

"เออ คือกูก็แค่..." เงียบ... กริบเลย มาเจอกันอีกจนได้น่ะ พรหมลิขิตป้ะเนี้ยย

 

"เอ้าเห้ย อย่าเงียบ...แค่ไร" ยัยหมอวิเวียน~ ใจร้อนตามสันดานเดิม

 

"เหมือนเจอเมียว่ะ" ฉันยกยิ้มมุมปากยัยหมอสองตัวก็รีบหันไปตามสายตาของฉันทันที

 

"นั้นมันพลอยชมพูนิ" หื้ม..

 

"มึงรู้จัก?"

 

"เพื่อนไอ้วัน มึงจำได้ป้ะ...ที่ไอ้วันมันมาขอแม่กูไปเรียนที่เชียงรายอะ" สาวล้านนาหรอว่ะ ถึงว่าขาวชิบหาย...

 

"เห็นแล้วอยากกินสตอเบอร์รี่"

 

"กินตีนกูก่อนมั้ย" อร่อยน่ะบอกเลย

 

"มีหวงง"

 

"แหมมึง มันก็ต้องหวงบ้างแหละ...น้องพลอยทั้งขาวทั้งน่ารักขนาดนั้นอะ" พูดอีกก็ถูกอีก.. เห้ย!

 

"นี่มึงแอบใช้สายตาลวนลามน้องหรอว่ะ" เพื่อนเหี้ย

 

"ไรว้าา แค่นี้ไม่ได้หรอ" ไม่เว้ย!

 

"ไม่ต้องมาแค่นี้พวกมึงอะ มองที่อื่นเลยไป"

 

"ไม่ได้ว่ะมึง กูต้องดูไอ้ทาน..นั้นน่ะนั่งอยู่กับพลอยอ่ะ"

 

"น้องมึงนิเนอะ" ตัวมารทั้งพี่ทั้งน้อง

 

"เอ้า ก็มันเป็นเพื่อนกันมั้ยล่ะ"

 

"แล้วไง เพื่อนไม่ใช่ผัว" พูดเหี้ยไรออกไปว่ะ

 

"ดูท่าจะหวงจริงว่ะ"

 

"เอากันยัง.." เรียนคณะไหนกูยังไม่รู้เลยไอ้สัส

 

"หึ ไม่อะ"

 

"เชี่ย น้องแม่งรอดเงี่ยมมือหมอไลม์เยแล้วทิ้งได้ไงว่ะ" เลิกพูดฉายาอันนี้ได้แหละ ได้ยินแล้วอยากจะกระทืบคนคิด

 

"หลอกเย.." ไอ้หมอโรสส่ายหน้าแบบยิ้มๆแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ยิ้มห่าไรไอ้สัส

 

"อย่างน้อยก็ยังมีคนยอมโดนกูหลอก"

 

"เอออ"

 

"จ้าา" ประสานเสียงหาพ่อง อยากร้องโอเปร่าหรอ

 

"ไอ้วิ กูรู้ว่ามึงอยากคุยกับตะวันเดี๋ยวกูไปเรียกมาให้" พูดเสร็จปุ๊ป ลุกปั๊ป ทันใจมั้ยล่ะ

 

"ห้ะ กูอยากคุยกับไอ้ตะวันตอนไหนว่ะ" มันพูดแล้วหันหน้าไปถามไอ้โรสแบบงงๆ ไอ้โรสก็แหมม ฉลาดเหลือหลายตอบไอ้วิว่า 'ปล่อยมันไป' เออ รู้งานดี

 

โต๊ะ VIP221

"ตะวัน..."

 

"อ้าว พี่ไลม์มาเที่ยวหรอ" ขี้มั่ง

 

"อื้ม ไอ้วิมันเรียกอะ"

 

"พี่วิ...เรียกไปมั้ยอะ" พามึงไปตายมั่ง รีบๆไปได้แล้วมึงอะ

 

"ไม่รู้มัน ลองไปหามันก่อนดินั้นอะโต๊ะ" ฉันชี้ไปที่โต๊ะข้างเวที มันพยักหน้าแล้วคุยกับน้องพลอยชมพูว่า จะไปหาพี่สาว เดี๋ยวมา... ไม่ต้องเดี๋ยวมาหรอก ไปนานๆเลยมึงอะ เจอกันอีกทีพรุ่งนี้ก็ได้เดี๋ยวกูดูแลเพื่อนมึงเอง พอไอ้วันมันไปฉันก็ค่อยๆเดินเข้าไปขอน้องพลอยชมพูนั่ง น้องก็ตกใจนิดๆแหละแต่ก็ให้นั่ง

 

"พี่เรียกน้องว่าน้องพลอยได้มั้ย" ส่งไปดิ สายตาหวานๆอะส่งไปดิไอ้ไลม์

 

"ด ได้ค่ะ" พูดตะกุกตะกักได้น่ารักชิบหาย

 

"น้องพลอย...เรียนคณะไหนหรอคะ" ใครบ้างไม่แพ้คนพูด คะ ยิ่งคนหน้าตาอย่างกูพูดคะยิ่งแต่มีคนแพ้ ทำไมดูหลงตัวเองจังว่ะ

 

"เศรษฐศาสตร์ค่ะ" เชี่ย..เด็กเศรษฐศาสตร์น่ากินกว่าอักษรอีกหรอว่ะ เดี๋ยวน่ะ...ไอ้เลย์ก็เรียนเศรษฐศาสตร์นี้ว้าทำไมโง่งี้ว่ะไอ้ไลม์!

 

"คิดไงเรียนเศรษฐศาสตร์" ตอบว่าอยากกูกลับโต๊ะเลยน่ะ

 

"อยาก..." โอเค กูกลับ

 

"สานต่องานของครอบครัวนะค่ะ" โอเค อยู่ต่อ...

 

"เกี่ยวกับอะไรหรอ" เสือกไปทั่ว กูอะ

 

"ธนาคารค่ะ" หื้ม..เจ้าของธนาคาร?

 

"ค่ะ เป็นเจ้าของธนาคาร..." เชี่ย รวยไม่พออ่านใจกูออกด้วย

 

"ถึงว่า น่ารักเชียว"

 

"คะ?"

 

"ก็น้องพลอยน่ารักไงคะ เหมาะที่จะเป็นลูกเจ้าของธนาคาร..." หวานกว่าคำพูดก็สายตากูนี้แหละ ถ้าวันนี้กูไม่ได้อย่าเรียกกูว่าหมอไลม์...ขยับเข้าไปมึง ขยับเข้าไปใกล้ๆตอนนี้น้องมันเคลิ้มแล้วว โอ้ยยสายตาน้องงเยิ้มมากกูจะเอาา กูจะเอาาาาาใครแย่งกูถืบคว่ำอะ

 

"......."

 

 

-จักรวาลไซคี-

เฮ~ มาแย้ววไม่รู้หนุกป่าวแต่ก็จะแต่งแหละ ไรของชั้นอะ...หมอไลม์ขี้อ่อยม๊ากกก

เอาเป็นว่า สู้ๆน่ะตัวกูค่ะ สู้ๆน่ะคนอ่านด้วยรู้สึกเหมือนบรรยายออกมาค่อนข้าง งง! ค่ะแค่นี้แหละ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น