[OS/SF] Don't you like it babe? #nielong

ตอนที่ 1 : WEEK 4 | WHISKY AHOLIC #NIELONGWEEKLY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ม.ค. 61

SIDE EFFECT

PG 18+

Submitted for NielOng Weekly Week 4

 

 

 

한잔 합시다.

Let’s drink

 

 

                    อ๊ะ...ผู้จัดการ คัง แดเนียล จะกลับแล้วอย่างนั้นเหรอครับ เมื่อร่างหนากำลังสวมโค้ทตัวเย็นที่ถูกพาดเอาไว้บนที่แขวนไม้ภายในห้องของเขา ก็ถูกชายหนุ่มในชุดสูทห้ามเอาไว้เสียก่อน

 

                        อืม...พรุ่งนี้มีประชุม วันนี้ก็เลยคิดว่าจะกลับก่อน

 

                        ครับ...เดี๋ยวผมจะไปบอกคุณ ซา กึมรัน ให้นะครับ เธอจะได้ทราบว่าท่านออกจากออฟฟิศแล้ว

 

                        เข้าใจแล้ว...ฝากนายไปบอกเธอด้วยแล้วกัน

 

                        ครับ...เดินทางปลอดภัยครับท่าน ร่างตรงหน้าโค้งทำความเคารพเขาอีกครั้ง ก่อนจะหลีกทางหลบให้ร่างหนาของ ผู้จัดการสูงสุด คัง แดเนียล เดินออกจากห้องได้สะดวก

 

                        ตึก..ตึก

 

                        เสียงเดินของแดเนียลดังก้องไปทั่วทั้งตึก และไม่ว่าใครหน้าไหนที่เดินผ่านเขาก็มักจะหลังอ่อนกันทั้งนั้น ก็แหงล่ะ เขาเป็นถึงผู้จัดการสูงสุดของบริษัทซิทิเดลกรุ๊ปแห่งนี้เลยนะ

ถ้าไม่นับท่านผู้บริหาร คัง ดงโฮ ที่เอาแต่ปัญหามาใส่หัวเขาแทบทุกวัน...

 

แม่งเอ้ย... สบถออกมาเสียงเบา นึกย้อนไปถึงเหตการณ์เมื่อเช้าทีไร ก็ยิ่งมีอารมณ์อยากจะตั๊นหน้าใครให้รู้แล้วรู้รอด สีหน้ายียวนของไอดงโฮ ตอนที่มันสั่งงานให้เขาทำ ทั้งๆที่งานนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรกับหน้าที่เขาด้วยซ้ำ

 

                        ช่วงเดือนล่าสุดนี้ มีเงินรั่วไหลในบริษัทของฉัน นายต้องเป็นคนหามานะ คัง แดเนียล...เหอะ ไร้สาระสิ้นดี ยังคงจำทุกประโยคที่นายแป๊ะหน้ากวนนั่นพูดได้ แดเนียลเอื้อมไปยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด แล้วจึงเดินต่อไปที่ลานจอดรถ

 

ปิ๊บๆ...ปิ๊บ

 

                        เสียงสัญญาณรถดังขึ้นเป็นจังหวะ หลังจากที่ปุ่มในรีโมตถูกกดโดยแดเนียล ไฟสีแดงกระพริบออกมาสองสามที ก่อนประตูจะถูกเปิดออกโดยเจ้าของของมัน ร่างหนาเดินเข้าไปนั่งในที่นั่งคนขับ ใช้นิ้วเรียวกดไปตรงปุ่มสตาร์ท และเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้น

 

บรืน...

 

                        เหยียบไปตรงคันถอยรถ เมื่อได้องศาที่ดีแล้วจึงหักพวงมาลัยกลับ เลี้ยวออกจากบริษัทเส็งเคร็งนี่ซะ...รถสปอร์ตคันหรูวิ่งในความเร็วที่ค่อนข้างสูง เนื่องจากอารมณ์โกรธของคนขับยังคงข้างอยู่

 

                        อารมณ์แม่งไม่ลงสักที...อารมณ์เสียโว้ย!!”

 

ปิ๊น!

 

                        “กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องระยะสั้นๆของหญิงสาวปริศนาดังขึ้นมา หลังจากที่แดเนียลเผลอใส่อารมณ์ใช้แรงทุบตรงแตรรถจนเกิดเสียงดังออกมา ตาเรียวหลับตาลงแน่น ก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งเสยผมสีน้ำตาลอ่อนให้เป็นทรง หายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อที่จะสงบสติตัวเองลง...ไม่ได้ เป็นถึงขั้นผู้จัดการสูงสุดจะมาทำตัวแบบนี้ไม่ได้

 

ตื้อดึง...ตื้อดึง!

 

                        ใครมันส่งอะไรมาตอนนี้วะ อารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นแทรกในระหว่างที่เขาพยายามจะสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่ มือหนาเอื้อมไปหยิบเจ้าโทรศัพท์ตัวปัญหาขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายของเขา และพบว่ามีคนส่งข้อความมาหาเขา

 

                        Come and relax. Have a drink with us @XXXXX bar ‘

 

                        “บาร์งั้นเหรอ...อยู่ใกล้ๆบ้านด้วย ตาเรียวมองข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจออย่างพิจารณา ก่อนจะวางมันลง

 

                        ลองดู...ก็ไม่ได้เสียหายนี่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

                        ยินดีต้อนรับครับ บุคลากรที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าบาร์แห่งนี้ โค้งตัวต้อนรับแดเนียลที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในบาร์ ร่างสูงมองบรรยากาศรอบๆ เสียงดนตรีดังคลอ มีแสงไฟสีเหลืองอ่อนๆฉายอยู่ในบางจุด พอที่จะให้ตามองเห็นได้ ตรงด้านซ้ายของเขามีเคาวน์เตอร์ตั้งอยู่ ข้างหลังมีตู้ไม้ที่เก็บขวดไวน์เอาไว้เป็นจำนวนมาก ถ้าให้เดาก็คงเป็นโต๊ะของบาร์เทนเดอร์

 

                        “…….” ไม่รอช้า แดเนียลเดินตรงไปที่เคาวน์เตอร์นั้น ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้สตูลสีแดงตัวหนึ่ง และไม่นาน ก็มีชายคนนึงเดินออกมาจากม่านสีแดง

 

                        สวัสดีครับคุณลูกค้า...รับอะไรดีครับ

 

                        “??!” ทันทีที่เขาได้เห็นชายคนที่อยู่ตรงหน้า หัวของแดเนียลกลับขาวโพลน...สิ่งที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้านี่มันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า

คนตรงหน้าของเขา เป็นชายหนุ่มที่...จะให้เขาพูดว่าสวยก็ไม่ใช่ คงจะต้องพูดว่า..หล่อ...น่ารัก?ไม่รู้ว่าจะบรรยายออกมายังไง เพียงแต่ว่า เมื่อเขาเห็นคนตรงหน้า มันกลับทำให้ความคิดของเขามันหยุดชะงักไปชั่วขณะ

คุณลูกค้า?”

 

                        ฮะ...อะ..เอ่อ ที่นี่มีอะไรแนะนำบ้าง?” ตอบไปอย่างตะกุกตะกัก เขาเป็นอะไรของเขาวะ จู่ๆก็เอ๋อไปชั่วขณะซะงั้น มือหนาหยิกที่ต้นขาของตัวเองเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะมองคนตรงหน้า

 

                        อืม...ไม่ค่อยดื่มสินะครับ

 

                        นายว่ายังไงนะ?”

 

                        คุณลูกค้า...ไม่ค่อยจะดื่มสินะครับ?” คนตรงหน้ามองแดเนียล พร้อมกับเอียงคอมองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ อะไรกันน่ะ...เขามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นขึ้นมาได้ล่ะ นี่กำลังดูถูกกันใช่ไหมเนี่ย

 

                        ค..ใครบอกนาย ฉันเป็นถึงผู้จัดการสูงสุดเชียวนะ! เรื่องแบบนี้น่ะ ฉันผ่านมาเยอะ!” แดเนียลมองอีกคนด้วยสายตาดุๆ เพียงแต่มันกลับทำให้คนตรงหน้ายิ้มออกมากว้างกว่าเดิม นายยิ้มอะไร?!”

 

                        ฮะๆ...เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าจะเอาของแนะนำมาให้ดื่มแล้วกันครับ ร่างเล็กหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปด้านหลัง แล้วหยิบขวดที่อยู่ในตู้ไม้ด้านหลังออกมาวางบนเคาวน์เตอร์ แล้วจัดการรินมันใส่แก้ว

 

                        ชิ...คิดว่ามาที่นี่แล้วจะอารมณ์ดีขึ้นซะอีก แดเนียลสบถออกมาเบาๆ ไม่ให้อีกคนได้ยิน แขนแกร่งยกขึ้นมาเท้าคางตน รอเครื่องดื่มที่ร่างเล็กกำลังจัดเตรียมให้

                        หึ...มาดูถูกคนอย่าง คัง แดเนียล คิดว่าจะรอดไปง่ายๆรึไง...

 

                        มาแล้วครับ แมคอัลเลน เชอร์รี่ โอ๊ค...เป็นวิสกี้ครับ ร่างเล็กหันมาพร้อมกับเครื่องดื่มของแดเนียลในมือ มือเรียวบรรจงจัดวางมันลงอย่างช้าๆ แดเนียลมองของเหลวสีน้ำตาลในแก้วอย่างกังวล ก็จริงอยู่ที่เขาเคยดื่มเหล้ามาบ้าง...แต่ความจริงแล้ว เขาเนี่ยคออ่อนกว่าใครเลย บางทีดื่มไปแค่นิดเดียว หน้าก็เริ่มจะขึ้นสีแล้ว

                        แต่...เขาโดนนายบาร์เทนเดอร์คนนี้ดูถูกเอาไว้ จะถอยทัพกลับตอนนี้มันไม่ใช่ทางเลือก!

 

                        “……”

 

                        จ้องนานจังเลยนะครับ...กังวลเหรอ? :)” รอยยิ้มยียวนนั้นปรากฏขึ้นมาให้เห็นอีกรอบ แดเนียลหันขึ้นไปมองหน้าอีกคนที่กำลังยิ้มให้เขาอยู่ เหอะ..ให้ตายเหอะ นี่นายนั่นกำลังดูถูกเขาอยู่หรือเนี่ย คิดว่ากับอีแค่เครื่องดื่มสีเข้มแก้วเล็กๆนี่ จะทำอะไรเขาได้รึไง?

 

                        ก..ก็กำลังจะดื่มอยู่นี่ไงเล่า!” หน้าคมของแดเนียลมีรอยยิ้มเจื่อนๆปรากฏอยู่ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วที่อีกคนจัดเอาไว้ให้ แต่ในขณะนั้น ตาเรียวจ้องไปที่ป้ายเหล็กที่ติดอยู่ตรงเสื้อของอีกคน มันถูกสลักเอาไว้ว่า อง ซองอู

 

                        เหรอครับ...กำลังของคุณลูกค้านี่...คืออีกกี่ชั่วโมงเหรอครับ?”

 

                        เงียบไปน่า!”

 

                        ล้อเล่นน่ะครับ

 

                        จิ๊!” ร่างหนาจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนาค่อยๆยกระดับแก้ววิสกี้ให้เสมอปาก ก่อนจะกระดกของเหลวนั่นลงคอ...อย่างน้อยก็ส่วนหนึ่งล่ะนะ

 

                        ค...ค่อก!! ค..แค่กๆ!!”

 

                        อา...เป็นอะไรรึเปล่าครับคุณลูกค้า?” แดเนียลสำลักของเหลวที่กระดกไปเมื่อกี้ออกมาเกือบหมด เหตุจากรสฝาดของวิสกี้นี้มันมีมากเกินที่เขาจะรับไหว มือหนาพยายามป้องปากตัวเองไว้ แต่สุดท้ายก็คายออกมาหมดอยู่ดี

                        อา...น่าอายจริงๆ

 

                        ม...เมื่อกี้ฉันแค่เหม่ออะไรไปนิดหน่อย! ไม่ใช่ว่าวิสกี้นี่มันแรงไปหรอกนะ!”  แดเนียลใช้แขนเสื้อเช็ดวิสกี้ราคาแพงที่เปื้อนอยู่ตรงปากของเขา แรงกว่านี้ฉันก็เคยเจอ

 

                        อ๋อ...จริงเหรอครับ?”

 

                        หึ..นายไม่รู้หรอกว่าฉันดื่มได้แรงแค่ไหน

 

                        พอจะเดาได้นะครับ..แต่เอาเถอะซองอูยิ้มบางๆ ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูเช็ดเคาวน์เตอร์จนสะอาด พร้อมกับรินวิสกี้ให้กับแดเนียลใหม่ ผมจะแนะนำวิธีการดื่มมันเองครับ

 

                        แนะนำงั้นเหรอ?”

 

                        ลองค่อยๆจิบมันดูสิครับ...วิสกี้มันมาจากการบ่มเพาะจากพืช พวกมอล์ตอะไรแบบนี้น่ะครับ จุดเด่นของมันก็เลยคือเรื่องกลิ่นหอมมอล์ต

 

                        อ..อึก ร่างสูงค่อยๆจิบมันอย่างที่อีกคนบอก ตาเรียวหลับตาแน่นเตรียมทนรสชาติฝาดๆของมัน เพียงแต่คราวนี้มันกลับไม่เป็นแบบนั้น เขาได้กลิ่นหอมของมอล์ตที่อบอวลไปทั่วทั้งปาก เหมือนกับที่ซองอูบอก

 

                        หอมใช่ไหมล่ะครับ ซองอูยิ้มให้กับแดเนียลที่ตาโตเป็นประกาย หลังจากทำตามที่เขาแนะนำ ส่วนวิสกี้ตัวนี้เนี่ย จุดเด่นของมันอีกอย่างหนึ่งคือกลิ่นเชอร์รี่ครับ มันจะหอมหวานไปทั่วทั้งลิ้นเลย คุณได้กลิ่นมันไหมครับ?”

 

                        หอมมากเลยล่ะ!” แดเนียลเผลอพูดออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะลดเสียงลงเมื่อรู้สึกตัว เอ่อ..แต่มันก็ไม่ได้พิเศษอะไรขนาดนั้นน่ะ ฉ..ฉันเคยชินกับความรู้สึกแบบนี้แล้ว

 

                        ฮ่ะๆ ดีใจที่คุณชอบครับ...เชิญดื่มต่อได้เลยครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        โอกาสหน้าเชิญมาใหม่นะครับ

 

                        อา...โอกาสหน้า ร่างสูงพยายามที่จะยกมือลาชายหนุ่มที่ต้อนรับเขาในตอนแรก แต่มือกลับหนักอึ้ง ควบคุมไม่ได้เหมือนปกติ...แม่งเอ้ย เขาเมาจริงๆสินะเนี่ย

 

                        จะโทษเขาได้ยังไงกันล่ะวะ ก็ไอบาร์เทนเดอร์หน้าแมวนั่น เอาแต่จ้องเขาตั้งแต่วิสกี้ยังอยู่ปากขวดยันก้นขวดเลยนี่หน่า...แถมรอยยิ้มดูถูกของนายนั่นอีก จะให้คนอย่างไอแดเนียลไปเสียฟอร์มได้ยังไงล่ะวะ!

 

                        ปิ๊บๆ..ปิ๊บ!

 

                        โอ้ย...แม่งเอ้ย สบถออกมาอย่างไม่รู้เรื่อง แดเนียลเปิดประตูรถด้านคนขับ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง ภาพตรงหน้าเบลอไปหมด มองอะไรแทบจะไม่เห็น...แถมยังรู้สึกคลื่นไส้อีก

 

                        เพราะนายแท้ๆเลย...ไอบาร์เทนเดอร์หน้าแมว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

~

 

                อืม....อั่ก ปวดหัว แดเนียลจับไปที่หัวของตัวเอง เนื่องจากพอลืมตาขึ้นมา หัวของเขาก็เริ่มปวดอย่างรุนแรง สงสัยจะแฮงค์สินะ เมื่อคืน...

 

                        เมื่อคืน…?” ร่างสูงนึกอะไรสักอย่างก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดู

 

11:00 AM

98 MISSED CALL

BOSS KANG DONGHO

 

                        “ชิบหายแล้วไง!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        ........ อยากจะทึ้งหัวตัวเองให้หลุดออกมาจริงๆ เมื่อเช้านี้หูเขาแทบจะชาจากคำบ่นของไอคัง ดงห่า นั่น ที่มัวแต่มาสาธยายบ่นเรื่องที่เขามาทำงานสาย พร้อมกับยกงานให้เขาอีกเป็นเท่าตัว...การที่เขาเลือกจะไปบาร์เมื่อคืนนี่ช่างเป็นความคิดที่ผิดจริงๆ

                        แต่ความจริง...ต้องโทษนาย อง ซองอู หน้าแมวนั่น! ก็เพราะสีหน้ากวนบาทาแบบนั้นไง มันถึงทำให้เขาต้องมาเจออะไรแบบนี้

 

                        ผู้จัดการคัง...โอเคไหมครับ?”

 

                        หืม..ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แดเนียลถอนหายใจ แค่อารมณ์เสียนิดหน่อย

 

                        เรื่องอะไรเหรอครับ

 

                        แมวน่ะ ร่างสูงหันไปมองหน้าอีกคนอย่างจริงจัง

 

                        แมว...เหรอครับ?”

 

                        อืม...เมื่อคืนไปเจอแมวตัวนึงมา หน้าตามันกวนประสาท โคตรจะไม่ถูกชะตาเลย ดวงตารีเขม่นด้วยความโมโห แถมยังมีรอยยิ้มกวนประสาทนั่นอีก

 

                        แมว...ยิ้ม?”

 

                        ยิ่งนึกยิ่งโมโห...ไอแมวบ้านั่น

 

                        “……”

 

                        ไม่ทำแล้วโว้ย!!!” ร่างหนาลุกขึ้นพรวด ก่อนจะปัดกองงานกองโตที่อยู่บนโต๊ะหล่นกระจายไปหมด และรีบสับขาเดินออกไปจากห้องทำงานทันที

 

                        ด..เดี๋ยวก่อนครับ!! ผู้จัดการคัง!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

                        เวรเอ้ย...ฝนดันมาตกในเวลาอะไรแบบนี้อีก แดเนียลสบถออกมาในรถที่เขากำลังขับอยู่ ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆฟ้าก็มีฝนตกลงมาห่าใหญ่ ทำเอาให้การขับรถของเขายากขึ้นเป็นกอง

 

                        วืด...วืด

 

                        เนื่องจากที่ปัดน้ำฝนของเขาทำงานได้ไม่ได้ดีอะไรนัก ร่างสูงจึงต้องเพ่งมองถนนหนทางข้างหน้าเป็นพิเศษ เลยทำให้เขาได้รู้ว่า ตอนนี้เขากำลังถึงถนนของบาร์ที่เขามาเมื่อวานแล้ว..

 

                        หึ! ยิ่งนึกยิ่งน่าโมโหโว้ย!” จู่ๆความโทสะก็แล่นเข้ามาในหัวของร่างสูง เหมือนผีเข้าสิง แดเนียลเหยียบไปที่คันเร่งด้วยความเร็วสูง แต่ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอะไรดังมาจากข้างนอก

 

                        โอ้ย!!!”

 

                        “????”

 

                        นี่คุณ.....จอด......!!!!” เสียงปริศนาค่อยๆดังขึ้นมาเรื่อยๆ หลังจากที่แดเนียลหยุดรถ เมื่อเสียงนั้นเข้าใกล้ในระยะหนึ่ง ร่างของชายตัวเล็กก็โผล่ให้เห็นบนกระจกมองหลังของรถ

 

                        ใครวะ...

 

                        นี่คุณ! ใครสอนคุณให้ขับรถแบบนั้นน่ะฮะ เร่งเครื่องแรงขนาดนั้นในถนนเปียกๆ มันก็สาดใส่คนอื่นเขาหมดน่ะสิ เพราะคุณแท้ๆ-“

 

                        นายบาร์เทนเดอร์หน้าแมว?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 เอ่อ...ขอบคุณมากๆนะครับ ที่รับผมไปด้วย...แล้วก็ขอโทษที่ว่าคุณเมื่อกี้นะครับ ในตอนนี้ร่างเล็กที่เปียกโชก จากฝีมือแดเนียล ได้ขึ้นมานั่งตรงที่นั่งข้างคนขับแล้ว ร่างเล็กพูดกับเขาในขณะที่ตัวเองก็ก้มงุดหน้าเล็กๆของตัวเองลงไปด้วย

 

                 หนาวรึเปล่า...เดี๋ยวปรับแอร์ให้

 

                 อ..อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่นี้ไม่หนาวเลย! ได้ติดรถคุณมาด้วยก็ถือว่ารบกวนมากแล้วครับ!” ซองอูรีบหันมาตอบทันทีด้วยความเกรงใจ...ดูจากท่าทางของคนตัวเล็กแล้วเนี่ย แดเนียลเดาว่าซองอูจะต้องจำเขาไม่ได้แน่ๆ

 

                 หึ...ปากไม่เห็นเก่งเหมือนตอนอยู่ในร้านเลยนะ

 

                 ค..ครับ?”

 

                 นี่...อายุเท่าไหร่?”

 

                 “…?”

 

                นี่...จะหันมามองผมด้วยสายตาแบบนั้นทำไม ถามว่าอายุเท่าไหร่ ด้วยความที่โทนเสียงของแดเนียลค่อนข้างที่จะต่ำ พอขึ้นเสียงนิดหน่อยก็ทำเอาร่างเล็กกลับไปนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือขาวกำกันแน่น ดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด....เหอะ แกล้งง่ายจริงเลยว่ะ

 

                 ย...ยี่สิบสี่ครับ

 

                 หืม...นี่ผมเด็กกว่าอีกเหรอเนี่ย?” ร่างสูงยิ้ม ในขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างยังคงจ้องอยู่ที่ถนนอย่างระมัดระวัง เนื่องจากฝนที่ยังคงตกลงหนัก และไม่มีท่าที่จะหยุดในเร็วๆนี้

 

                 อ...อือ แต่นายดูโตเป็นผู้ใหญ่มากเลยนะ ไม่ต้องกังวลหรอก!”

 

                 งั้น พี่กำลังจะพูดว่าผมแก่งั้นเหรอ?”

 

                 ป..เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย เสียงอ่อยๆในคำพูดสุดท้ายของซองอู ทำเอาแดเนียลแทบจะหลุดขำออกมา โถ่...ที่แท้ที่แกล้งทำมาพูดกับเขาในบาร์เมื่อคืนมันหายไปหมด เหลือแค่ไอแมวบ๊องที่เอาแต่ก้มหน้ามองเบาะที่นั่งเนี่ย

                 ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แกล้งต่ออีกสักนิดก็คงจะไม่เป็นไร...เนอะ :)

 

                 นี่พี่จำผมไม่ได้จริงๆเหรอ...เมื่อวานเราเพิ่งเจอกันเองนะ

 

                 หืม?”

      

                 เสียใจนะเนี่ย

 

                 อ..เอ๊ะ? อ..อ๋อ จำได้สิ คนที่ดื่มไม่เป็-!”

 

                 เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ?” พอรู้ว่าคนตัวเล็กจะพูดคำนั้นออกมาแล้วก็เผลอไปจ้องแรงๆใส่อีกคนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อซองอูเห็นอย่างนั้นก็รีบเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่ง แกล้งทำเป็นองวิวด้านนอกหน้าต่าง

 

                 เดี๋ยวซ้ายนี้ก็เลี้ยวเลยนะ...จะถึงบ้านพี่แล้ว

 

                 เปลี่ยนเรื่องเหรอ...

 

                 ตรงนี้ใช่ไหม..?”

 

                 อื้อ..เลี้ยวตรงนี้แหละ

 

           

 

 

 

 

                 ขอบคุณที่มาส่งนะ ร่างเล็กโค้งให้แดเนียลแม้ว่าตัวเองจะอายุเยอะกว่า ร่างสูงมองอีกคนโค้งจนเสร็จสรรพ และมีท่าทีเหมือนจะเดินเข้าบ้าน

                 ไอแมวบ้านี่...ฝนตกหนักขนาดนี้ แถมอุตส่าห์ถ่อมาส่ง จะไม่ชวนเข้าบ้านหน่อยรึไงวะ

 

                 นี่..ผมคิดว่าฝนตกหนักแบบนี้ คงจะขับกลับยากแล้วล่ะ แดเนียลยิ้มบางๆ เข้าบ้านพี่หน่อยไม่ได้เหรอ?”

 

                 เข้าบ้าน....พี่?”

 

                 อืม...งงอะไรอ่ะ ขอเข้าบ้านเฉยๆเอง

 

                 อ...อือ ซองอูก้มมองเท้าตัวเองอย่างเลิ่กลั่ก ก่อนจะผายมือเป็นเชิงเชิญอีกคนเข้าไปในบ้าน ข..เข้ามาก่อนสิ

 

                 ขอบคุณครับ :)” แดเนียลหลุดขำเล็กๆออกมา...ก็ไม่ได้อยากจะขำอีกคนหรอกนะ แต่สีหน้าซองอูตอนโดนเขาแกล้งแบบนั้น แม่งโคตรจะตลกเลยนี่หน่า ทำหน้าอย่างกับคนท้องผูก โคตรอึดอัด กะอีแค่พาผู้ชายเข้าบ้าน ทำอย่างกับสาวน้อยที่กำลังโดนรุ่นพี่ที่แอบชอบเข้าห้องงั้นอ่ะ

 

                 ง..งั้นเรานั่งที่โต๊ะก่อนนะ พี่ขอไปเปลี่ยนชุดก่อน

 

                 อ๋อ..ครับ ร่างสูงพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตามที่อีกคนบอก เออพี่...มีห้องน้ำรึเปล่า อยากเข้า

 

                 ย..อยู่แถวๆนี้แหละ นายลองหาดูนะ!!”

 

     แท่ดๆ...

 

                 อะไรของเขาวะจู่ๆร่างเล็กก็รีบวิ่งตรงไปข้างหน้า เข้าห้องตัวเองซะงั้น...ทำบ้าอะไรของเขาวะ แล้วมาตอบส่งๆแบบนี้ แล้วเขาจะรู้ไหมเนี่ยว่าห้องน้ำอยู่ไหน..

                 ได้...แบบนี้มันต้องแกล้งหน่อยแล้ว

 

     ตึกๆ...

 

                 ห้องไหนกันนะ....เอ ร่างสูงเดินไปตามที่คนตัวเล็กเคยเดิน อยากตอบคำถามไม่ชัดเจนเองนะ เดี๋ยวแดเนียลคนนี้จะจัดให้...ไอแมวดื้อนี่

 

     ฟึ่บๆ

 

                 เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้องที่ภายในมีไฟสว่างอยู่...เนื่องจากคนตัวเล็กกำลังเปลี่ยนเสื้ออยู่ข้างใน เงาดำพลางๆขยับตามคนตัวเล็ก..ได้การล่ะ เอาเลย คัง แดเนียล

 

     แอ๊ด....

 

                 พี่..ห้องน้ำอยู่ไหนอ่ะ

 

                 “!!!!”

 

                 อ่าว..เปลี่ยนเสื้ออยู่เหรอ โทษที นึกว่าเสร็จแล้ว

 

                 อ..อึก!!!” ตามที่เขาคิดไว้เป๊ะๆ ร่างเล็กหันมามองเขาอย่างตื่นๆ มือเรียวทั้งสองข้างปิดร่างท่อนบนที่เปลือยของตัวเองเอาไว้ เอิ้กๆ...แกล้งคนแก่นี่สนุกจังโว้ย

           

                 แถมหน้าขาวๆของเขายังแดงแปร๊ดอีก...โคตรตลกเลย เอวคอดขาวๆของคนตังเล็กถูกเสื้อผ้าที่อีกคนกำไว้ในมือยังเอาไว้ ถ้ามองดีๆอาจจะเห็นยอดอกสีแดงที่โผล่...

                 เดี๋ยวๆ...นี่เขามองอะไรกันแน่วะเนี่ย

 

                 อ..อึก รู้ตัวอีกทีก็เผลอกลืนน้ำลายเสียงดังไปแล้ว

 

                 นี่...นายจะ...ไม่ออกไปรึยังไง

 

                 อ...เออ ห้องน้ำอยู่ทางไหนนะ

 

                 .....ทางซ้าย ร่างเล็กใช้มือข้างหนึ่งชี้ไปทางซ้ายของตัวเอง ส่วนคนร่างสูงก็มัวแต่จ้องร่างเปลือยของอีกคนอยู่นั่นแหละ...เป็นอะไรไปวะไอแดน

 

                 อ.....อ๋อ เคๆ

 

     ปัง!!

 

                 เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้ว มือหนาก็จัดการหมุนเปิดก๊อก แล้วกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าเรียกสติตัวเอง

 

                 เมื่อกี้มันอะไรวะ....

      

 

 

 

 

                 ....... ตอนนี้แดเนียลทำธุระในห้องน้ำเสร็จแล้ว...เหลือเพียงรอแค่ซองอูเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ไหนตอนแรกบอกจะมาแกล้งเขาไงวะแดเนียล ตอนนี้กลับอึดอัดเองซะงั้น

             ภาพในห้องยังติดตาอยู่เลย...

 

                 น้อง....พี่เอาวิสกี้มาด้วย ดื่มด้วยกันนะ

 

                 เชี่ย...

 

                 พี่ก็รู้นี่..ผมไม่กินเหล้า

 

                 พี่รู้...แต่พี่ไม่มีอะไรจะตอบแทนเราที่พาพี่มาส่งนี่ ร่างเล็กมองขวดวิสกี้สีน้ำตาลในมือ ลองดื่มอันนี้ดู...พี่ว่ามันดื่มง่ายนะ

 

                 อ..เอ่อ

 

                 นะ...เชื่อพี่ๆ ถือว่าเป็นการขอบคุณในแบบของพี่นะ

 

                 ก..ก็ได้

 

                 จริงเหรอ?! เดี๋ยวพี่ทำให้นะ!” อะไรกัน...ร่างสูงไม่คิดเลยว่า เพียงแค่เขาตอบตกลงกับข้อเสนอของซองอูแบบนั้น จะทำให้อีกคนยิ้มได้ถึงขนาดนี้ เอาเถอะ...ถ้าอีกคนสนุกก็โอเคล่ะมั้ง

                 เดี๋ยวๆ...เมื่อกี้เขาพูดอะไรวะ จู่ๆก็เอ็นดูเขาซะงั้น

 

                 นี่เขายังไม่ทันจะดื่มสักแก้วเลยนะ เมาก่อนแล้วเหรอ....

 

                 .........

 

                 นี่ๆ..มาแล้ว ซองอูเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะพร้อมกับของเหลวที่บรรจุใส่แก้วใสใบเล็กสองใบ อันนี้คือ เจมส์สัน ไอริช วิสกี้ มีกลิ่นหอมคาราเมล พี่ว่านายอาจจะชอบนะ

 

                 คิดอีกที...ผมว่าผมไม่กินดีกว่า แดเนียลยิ้มแหยๆให้กับอีกคน มือหนาเกาหัวตัวเอง คือ...ผมกลัวจะขับรถไม่ได้ด้วยอ่ะ

 

                 อ...อ๋อ สีหน้าอีกคนดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด มือข้างที่ยื่นแก้วให้ร่างสูงในตอนแรกถูกชักกลับมาที่เดิม ไม่เป็นไร...เดี๋ยวพี่เอาไปเก็บแล้วกันนะ

 

                 เดี๋ยว!!!”

 

                 “????”

 

                 ลองชิมก็ได้วะ

 

 

 

 

 

 

 

                 นี่...น้องพอก่อนไหม ดื่มเยอะไปแล้วนะ มือเรียวของอีกคนแตะไปที่หน้าผากของร่างสูง ตัวเริ่มร้อนแล้วด้วย เมาแล้วใช่ไหม

 

                 เมา??....โถ่ แค่นี้เนี่ยนะเมา ฮ่าๆ! ตลกว่ะ พี่แม่งโคตรฮา

 

                 เมาแล้วจริงด้วย…..เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้นะ

 

                 เฮ้ย...พี่ รอแปปดิ

 

                 “????” ร่างเล็กหันไปตามเสียงเรียกของอีกคน แดเนียลที่นั่งเหลวๆอยู่บนเก้าอี้ไม้กวักมือเรียกให้ซองอูเข้าไปหา

      

                 สีปากพี่แดงจังวะ

 

                 อ...อ๋อ เรื่องปกติอ่ะ ธรรมชาติ

 

                 เหมือนเชอร์รี่เลย

 

                 “….?”

 

                 พี่ว่ารสชาติมันจะเหมือนวิสกี้เชอร์รี่เมื่อวานปะวะ

 

                 วิสกี้...เชอร์รี่?”

 

                 มาชิมดิ้

 

                 ฮะ?.....อุ้ก!!” ดวงตาของซองอูเบิกกว้าง เมื่อจู่ๆร่างหนาของแดเนียลก็โผเข้ามาใส่ร่างของเขา แถม....ปากอิ่มของแดเนียลยังมาประกบกับปากของเขาอีก...นี่มันอะไรกันเนี่ย?!





                                                                                           [ CUT ]

^^ คลิ๊กเลยจ้า ^^

ไม่รู้พาสไปอ่านทอล์กจ้า





 

 

 

                 1 : 00 AM

 

                 อ...อึก ร่างเล็กลุกขึ้นมาจากเตียงนอน มองไปข้างๆยังคงมีร่างสูงนอนหลับนิ่งอยู่ ตาเรียวประกบกันเป็นสัญญาณว่ากำลังพักผ่อนอยู่ ซองอูจึงพยายามลุกออกมาจากเตียงให้เบาที่สุด

 

                 ตื่นทำไม

 

                 อ่าว...เขาเสียงดังไปเหรอ

 

                 อ..อื้ม..พอดีมีกะตอนตีสองที่บาร์

 

                 อ๋อ ร่างสูงลุกขึ้นมานั่งในสภาพเปลือย แต่ยังมีผ้าห่มบังเอาไว้อยู่ จะกลับกี่โมงอ่ะ

 

                 คง...ตอนเช้ามั้ง

 

                 ทำงานเสร็จแล้วโทรมาด้วยนะ

 

                 ฮะ?”

 

                 นี่เบอร์ผม แดเนียลหยิบนามบัตรในกระเป๋าตังค์ออกมาให้ร่างเล็กรับไปอย่างงงๆ

 

                 ทำไม...ต้องโทรอ่ะ

 

                 งงอะไรอีกเนี่ย แดเนียลหลุบตาลงต่ำไปแล้วเกาหัวตัวเองอย่างเคอะเขิน ก็...อยากรู้ว่าเลิกตอนไหน

 

                 หืม?”

 

                 เออ...เอาหน่า โทรมาแล้วกัน....

 

                 .....

 

                 เข้าใจไหม?”

 

                 อือ......ก็ได้

 

END ?




TALK

ฝากฟิคสั้นเรื่องนี้ไว้ในใจทุกคนด้วยนะคะ มาวันสุดท้ายของ #เนียลองวีคลี่ เลย แหะๆ ก็ยังไงถ้าชอบหรืออินยังไงก็ฝากคอมเม้นต์ด้วยนะคะ เผื่อใครไม่รู้พาส ให้ลงไปดูในทวิตเรานะคะ @PrincessCharmn1 นะคะ คลิ้กได้เลยๆ

ฝากติดตามผลงานๆอื่นๆในทวิตที่ให้ไปด้วยนะคะ แล้วถ้าอยากให้แต่งเรื่องต่อจากฟิคสั้นนี้ก็บอกกันมานะ เผื่อจะแต่งจ้า


ไปเล่นแท็กกันนะๆ!

#พี่องบาร์เทนเดอร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Puff_Be-am (@beambenjaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:25
    เข้าทวิตไรท์ไม่ได้~~
    #1
    0