ผมก็แค่เด็กเก็บตัว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,884 Views

  • 151 Comments

  • 1,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    13,211

    Overall
    13,884

ตอนที่ 2 : ตอนที่2 เด็กเก็บตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 445 ครั้ง
    25 เม.ย. 62


" อา~มืดจังนี่สินะความตาย " คอมพูดขึ้น

" หิวน้ำชะมัด " คอมพูดก่อนจะลืมตาขึ้นก่อนจะเห็นเพดานสีขาว

" ที่นี่ที่ไหนกัน " คอมพูดขึ้นพร้อมมองไปรอบๆก็พบกับกองมาม่ากระป๋องอยู่รอบตัวเขา

" ช่างมันล่ะกันไปหาน้ำดื่มก่อน " คอมพูดก่อนจะยืนขึ้นเดินไปยังประตูก่อนจะเปิดประตูไป

" ห้องน้ำงั้นเหรอ อ่ะเจอแล้ว " คอมที่มองไปเห็นขวดน้ำที่วางอยู่ตรงที่ล้างหน้า

" อึก อึก ฮ่า~ ค่อยดีขึ้นมาหน่อย เอ๊ะ! " คอมที่สังเกตเห็นหน้าของตัวเองตอนนี้ก็พบกับผมสีดำนัยตาสีม่วงผิวขาวซีด

" นี่ใครกัน! ฉันมาอยู่ในร่างใคร! อึก อ็ากกกก! " คอมร้องอย่างเจ็บปวดพร้อมกับที่ๆความสงจำของร่างนี้ที่ค่อยเข้ามาในหัว

จนทำให้เขารู้ว่าเด็กคนนี้มีชื่อว่าริวโตะเป็นคนญี่ปุ่นเรียนจบมัธยมปลายตั้งแต่อาย14แต่ถูกเพื่อนรังแกจนเป็นเด็กเก็บตัวโดยที่ตัวของเด็กคนนี้มีนิสัยขี้กลัว ไม่สู้คน ขาดความมั่นใจในตัวเอง พ่อกับแม่เขาก็คอยกดดันเขาตลอด ฐานะครอบครัวก็ค่อนข้างดีเพราะพ่อเขาเป็นเจ้าของบริษัท

" อืม ฉันรู้แล้วฉันคงต้องใช้ชีวิตต่อในสถานะริวโตะสินะ " คอมคิดซักครู่ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง

" คุณหนูค่ะดิฉันมาเก็บห้องค่ะ " เสียงผู้หญิงพูด

" อืม เข้ามาเลย " ริวโตะพูดจบประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวอายุประมาณ18สวดชุดเมดกระโปงยาวสีดำ

" ขออนุญาตนะคะ " เมดสาวพูดจบก็หยิบไม้กวาดและเครื่องดูดฝุ่นเข้ามาในห้องก่อนจะเริ่มเก็บขยะที่อยู่รอบห้องเขา

ตามความสงจำของเขาเมดคนนี้คือเมดส่วนตัวของเขาที่พ่อจ้างมาให้โดยตลอดการทำงานที่ผ่านมาเขาไม่เคยคุยกับเธอมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ด้านเมดสาว

ชั้นชื่อโฮกิเป็นเมดที่คอยดูแลลูกชายของคุณริวกะที่จ้างชั้นมาในตอนแรกที่ชั้นมาทำงานคุณหนูริวโตะก็เป็นเด็กน่ารักถึงจะขี้อายไปหน่อยแถมไม่เคยคุยกับชั้นเลยจนวันที่เรียนจบคุณหนูกลับมาที่บ้างด้วยสีหน้ามืดมนจนชั้นอดสงสัยไม่ได้คืนนั้นชั้นเดินผ่านหน้าห้องของเขาชั้นได้ยินเสียงร้องไห้ดังออกมาชั้นจึงตัดสินใจเปิดแระตูเข้าไปพบกับคุณหนูที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง ชั้นเดินเข้าไปหาเขาเพื่อจะปลอบเขาแต่ทันทีที่มือชั้นโดนตัวเขาเขาก็เข้ามากอดชั้นพร้อมร้องไห้ยิ่งกว่าเดิมชั้นทำได้เพียงปลอบจนเขาหลับไป วันต่อมาเขาก็ไม่เดินออกจากห้องแล้วกินแต่บะหมี่สำเร็จรูปเป็นแบบนี้มาได้ปีนึงแล้วทุกเดือนชั้นก็จะเข้าไปทำความสะอาดห้องเขา

จนวันนี้ชั้นก็ไปทำความสะอาดตามปกติ

" ก็อกๆ คุณหนูค่ะดิฉันมาเก็บห้องค่ะ " ชั้นพูดออกไปทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีเสียงตอบกลับในวินาทีที่ชั้นกำลังเปิดประตูเข้าไป

" อืม เข้ามาเลย " เสียงที่ชั้นไม่ได้ยินมานานเสียงที่ไม่เคยพูดกับชั้นแม้แต่ครั้งเดียว ชั้นตกใจเล็กน้อย

" ขออนุญาตนะคะ " ชั้นเปิดประตูเข้าไปก็เห็นคุณหนูยืนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำกำลังมองมาทางชั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ก่อนที่ชั้นจะเริ่มทำความสะอาดห้องของเขาโดยมีคุณหนูคอยมองการทำงาน

" มีอะไรรึเปล่าคะ? " ทันทีที่ชั้นถามเขาไปคุณหนูมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย

" ขอโทษครับ พอดีผมจำชื่อคุณไม่ได้ " คุณหนูตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูหนักแน่นขึ้นจนชั้นแปลกใจ

" ชั้นโฮกิเองค่ะ " ชั้นตอบเขาไปพร้อมกับที่เขาลุกแล้วเดินมาหาชั้นจนชั้นตัวเกร็งไปหมดก่อนที่เขาจะมาหยุดตรงหน้าชั้นแต่ด้วยความสูงที่ต่างกันทำให้ชั้นต้องก้มหน้าลงมาคุยกับเขา

" ขอบคุณสำหรับ1ปีที่ผ่านมานะครับ " ชั้นเผลอถอยไปเล็กน้อยก่อนที่มือชั้นจะไปโดนกับสวิตช์ไฟ แสงสว่างขึ้นจากห้องที่มืดมิดจนทำให้ชั้นเห็นรอยยิ้มของเขาทำให้ชั้นถึงกับจะดึงเขาเข้ามากอด

จบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 445 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 14:45
    ถ้าตัดคำว่า "ชั้น"ออกไปได้จะสนุกมากครับ.
    "คำพูด"จะใช้ยังไงก็ได้ขอแค่สื่อสารกันเข้าใจ
    แต่"คำเขียน" ขอให้ใส่ใจนิดหนึ่งนะครับ (สะกดผิด ความหมายเปลี่ยน) จะช่วยให้คนอ่านเข้าใจจินตนาการที่ท่านต้องการจะสื่อได้มากขึ้น ที่สำคัญสามารถช่วยให้คนที่ไม่รู้ผิดไม่รู้ถูก(การใช้คำและการสะกดคำ)ให้เข้าใจได้ถูกต้องมากขึ้น ถือว่าช่วยอนาคตของชาติครับ ไม่อย่างนั้นก็พากันเคยชินกับภาษาวิบัติกันหมด.
    เป็นกำลังใจให้ครับ สู้ๆ
    #120
    0
  2. #119 Chalida Chomboonma (@dai45) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 13:43
    คำผิด........
    #119
    0
  3. #101 Obelox (@Obelox) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 11:07
    ชั้นแหละดีแล้ว ฮ่าๆๆๆ ฉัน มันออกเสียงต่ำ เราใช้ชีวิตกับเสียงสูงต่ำตลอด ยังไงซะ ก็อยูที่ตัวไรท์ แต่ผมว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว 'เอาซักหน่อย' จะเขียน'เอาสักหน่อย' 'ยังไงซะ' จะเป็น 'ยังไงสะ' ยังไงรูปประโยคมันก็คือๆกัน คำผิด กับคนไทยมันของคู่กัน เถียงกันจนคอเป็นเอ็น คิดว่สตัวเองถูกตลอด อ้างนู่น นี่ นั่น แต่ไม่เคยคิดถึงความจริงว่า 'คำพูด' ที่เราพูดอยู่ทุกวัน มันสกดยังไง มันสกดยังไงก็ได้ไงล่ะ นักวิชาการ ก็ช่างแม่มมันดิ ตามใจคนอื่นไป เซ็งจิตเราเปล่าๆ
    #101
    1
    • #101-1 TewLyz (@TewLyz) (จากตอนที่ 2)
      16 มิถุนายน 2562 / 12:13
      ครับ มันแล้วแต่คน ผมว่าแบบนี้อ่ะดีแล้ว ส่วนตัวผมน่ะนะ เขาทำมาเพื่อความสุขตัวเอง อย่าบ่นเขามากเลยครับ จะเสียกำลังใจแต่งกันเปล่าๆ
      #101-1
  4. #99 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:54
    อืม...คิดเหมือน#53 อ่านแล้วแปลกๆๆใช้"ฉัน"ดีกว่านะคะ
    #99
    0
  5. #53 มิคาเสะจัง (@Mikhasea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 10:40
    คำว่า ชั้น (คือชั้นวางสิ่งของ ชั้นบันได ฯ) ใช้ ฉัน (ที่หมายถึงตัวเอง) เถอะค่ะ อ่านแล้วดูแปลกๆนะคะ
    #53
    0