คัดลอกลิงก์เเล้ว

อภินิหารนบบุทะยานฟ้า

โดย PreeAndNoppu

เป็นเรื่องราวของหนุ่มน้อยใส่แว่นเป็นจูนิเบียวผู้หนึ่ง ผู้ค้นพบความลับของโลก เขาสามารถสร้างยานอวกาศจากลังเบียร์ได้

ยอดวิวรวม

147

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


147

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ก.ย. 58 / 16:25 น.
นิยาย Թùطҹ อภินิหารนบบุทะยานฟ้า | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

พล็อตเรื่อง

เป็นเรื่องราวของหนุ่มน้อยใส่แว่นเป็นจูนิเบียวผู้หนึ่ง ผู้ค้นพบความลับของโลก เขาสามารถสร้างยานอวกาศจากลังเบียร์ได้

 วันหนึ่งเขาสร้างยาอวกาศไปหามนุษย์ต่างดาวชาวดาวอังคารสาวสวย เธอสมเพชเขาเลยให้เงินเขามาหนึ่งร้อยล้านบาท

และแล้วหนุ่มแว่นก็อยู่อย่างมีความสุข และรวยมาก




เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 ก.ย. 58 / 16:25


กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้เองในป่าคอนกรีตขนาดใหญ่ของประเทศสารขัณฑ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หนุ่มน้อยหน้าเกรอะไปด้วยสิวฝ้า ใส่แวนตาอันใหญ่เท่าขวดโค้ก 18 ออนซ์ กำลังนั่งถ่างขาสำเร็จความใคร่-…..เราหมายถึง เขากำลังตำจอกอย่างสนุกสนานอยู่ในห้องติดเครื่องปรับอากาศส่วนตัวของเขา

                “อาาาาาห์ห์ห์ห์ห์ห์ห์ห์ห์ห์.....ซี้ดดดดดดดดดด.....อืมมมมมมมมมมมมมมม”

                เสียงตำจอกดังระงมไปทั่วห้อง จนกลบของเสียงดังหึ่งๆของเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่ายี่ห้อโกลด์สตาร์สมัยยุคสงครามเวียดนาม

                ขณะที่หนุ่มแว่นหนาหน้าเกรอะกำลังตำจอกอย่างสนุกสนานนี้เอง เสียงเคาะดังกระหึ่มเสียยิ่งกว่าเสียงแอร์และเสียงตำจอกก็ดังลั่นไปทั่วห้อง....

                “ก๊อกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!

                เสียงเคาะประตูกระหน่ำไปทั่วทุกอาณาบริเวณของห้องอย่างน่ากลัว ราวกับว่าผู้บุกรุกรายนี้เป็นเจ้าหนี้นอกระบบก็ไม่ปาน

                “...น-นั่นใครน่ะ!?

                หนุ่มน้อยใส่แว่นหน้าเกรอะไม่ถูกใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อถูกขัดจังหวะจากการตำจอก เป็นเวลากว่าสิบปีแล้วที่เขาสามารถทำกิจส่วนตัวดังเช่นการตำจอกโดยไม่มีใครมาขัดขวาง

                หนุ่มน้อยใส่แว่นเดินเข้าไปที่หน้าประตูโดยที่ยังไม่เสร็จกิจดีนัก เขาบ่นงึมงำอย่างหัวเสียเมื่อถูกขัดจังหวะ

                เมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาก็ต้องตะลึงไปในทันใด

                ผู้บุกรุกจอมกระหน่ำประตูไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว กลับกันเขาพบกับกล่องอันใหญ่เท่าบ้านวางอยู่หน้าประตูแทน ตัวกล่องทำจากกระดาษแข็งรุ่นรีไซเคิลที่สามารถหาได้ทั่วไปตามท้องตลาดประเทศสารขัณฑ์ เนื้อกล่องถูกๆสีขาวแดงบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นกล่องของไปรษณีย์ประเทศสารขัญฑ์แบบไม่ต้องสงสัย สภาพของกล่องมีส่วนบุบสลายไปหลายจุด เหมือนพึ่งส่งผ่านแนวรบที่สตาลินกราดมาสดๆร้อนๆ เห็นแล้วน่าอนาถใจยิ่งนัก

                เมื่อเห็นดังนั้นเด็กหนุ่มใส่แว่นหนาหน้าตามีสิวเกรอะกรังก็ลังเลใจว่าเขาควรจะเปิดกล่องดีหรือไม่ อันที่จริงคนธรรมดาถ้าเห็นกล่องพัสดุขนาดใหญ่เท่าบ้านนั้นไซร้คงไม่มีใครเปิดกันหรอก คงจะมีแต่เรียกหาตำรวจให้มาตรวจสอบมากกว่ากระมัง

                “ฮืมมมมม ตูเคยเห็นในอนิเมมา! เหมือนในอนิเมใช่ป่ะ!? ที่เขาจะส่งสาวน้อยแสนสวยใส่กล่องพัสดุมาใช่ป่ะ!? อะหือๆๆๆๆ!

                เด็กหนุ่มใส่แว่นไม่รอช้ารีบเปิดกล่องพัสดุขนาดใหญ่เท่าบ้านในทันที

                ....แต่อนิจจา เขาเปิดกล่องพัสดุไม่เป็น

                ด้วยความรู้อันต่ำต้อยกระจ้อยจิ๊ดของเขา เขาไม่อาจจะหาทางเปิดกล่องพัสดุได้ ยิ่งถ้าเป็นกล่องพัสดุขนาดใหญ่เท่าบ้านนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

                แต่แล้ว หนุ่มน้อยหน้าเขรอะก็เกิดความคิดอันเจิดจรัสขึ้นมา!

                เขาใช้ฟันหน้าอันเหยินแหลมคมที่เป็นสมบัติที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษ กัดเข้าไปที่กล่องกระดาษอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าบีเวอร์แทะต้นไม้ กล่องกระดาษผู้น่าสงสารเมื่อโดนน้ำลายจากหนุ่มน้อยเข้าไปก็เปื่อยยุ่ยออกมาอย่างน่าอนาถยิ่ง อย่างที่เรียกว่าหากกล่องกระดาษมีชีวิตแล้ว มันคงจะกัดลิ้นตายภายในสามนาทีหลังจากสัมผัสน้ำลายอย่างแน่นอน

                ....แต่อนิจจา ฟันอันน่าภูมิใจที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษก็ได้หลุดออกมาคากล่องกระดาษเสียแล้ว....

                “ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!

                เสียงโอดครวญของหนุ่มน้อยดังไปทั่วอาณาบริเวณ เมื่อเขาเห็นฟันหน้าของตนหลุดคากล่องกระดาษ ตามมาด้วยเลือดบนเหงือกที่กระเซ็นไปทั่ว

                แต่กระนั้น ถึงแม้จะเหนื่อยหอบ ฟันหน้าหลุด และมีเลือดออกท่วมปาก เด็กหนุ่มหน้าสิวก็ยังไม่ลดละความพยายาม ด้วยความฉลาดระดับสติปัญญาดีที่สูงกว่าสัตว์ที่เป็นที่พึ่งพาของนกเอี้ยงอยู่นิดนึง เขาเห็นน้ำลายของตัวเองทำให้กล่องกระดาษเปื่อยยุ่ยออกมา จึงเกิดความคิดระดับสติปัญญาต่ำที่จะใช้น้ำลายของตนเปิดกล่องกระดาษออกมา

                “พรุ่ด! พรุ่ด! พรุ่ด! พรุ่ด! พรุ่ด! พรุ่ด!

                หนุ่มน้อยหน้าเกรอะพ่นน้ำลายของตนใส่กล่องกระดาษไปอย่างไม่หยุดยั้ง ตั้งความหวังว่ามันจะเปื่อยยุ่ยจนผลิออก น้ำลายที่ปนเปื้อนไปด้วยเลือดสีออกแดงชมพูมากมายกระเซ็นลงบนพื้นผิวของกล่องพัสดุ ส่งกลิ่นเหม็นของมันไปทั่ว

                กล่องกระดาษที่ไม่มีชีวิตทนไม่ได้อีกต่อไปที่จะโดนถ่มน้ำลายใส่เช่นนี้ แม้มันจะไม่มีชีวิต แต่มันก็ภูมิใจที่ได้เป็นกล่องกระดาษทำงานรับใช้องค์การไปรษณีย์สารขัณฑ์ การที่มันถูกผู้รับถ่มน้ำลายปนเลือดอันเน่าเหม็นใส่เช่นนี้ไม่เพียงแต่เป็นการหยามเกียรติของกล่องพัสดุส่งของเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการหยามเกียรติของกระดาษทุกหมู่เหล่าตั้งแต่กระดาษปาปิรุสของชาวอียิปต์ไปจนถึงกระดาษดิจิตอลไฮเทคบนคอมพิวเตอร์ กล่องกระดาษส่งของที่ไร้ชีวิตหลั่งน้ำตาออกมาอย่างน่าเศร้าที่ได้รับรู้ว่าทั้งร่างกายและเกียรติยศถูกย่ำยีจนไม่มีชิ้นดีจากเด็กหนุ่มสิวเขรอะผู้นี้ มันตัดสินใจกัดลิ้นตัวเองตายในเวลาต่อมา (ถึงแม้มันจะไม่มีลิ้นให้กัดก็ตาม)

                หนุ่มน้อยยิ้มกระหย่องอย่างดีใจ เมื่อในเวลาต่อมากล่องกระดาษได้ระเบิดตัวตายต่อหน้า อันเป็นผลจากน้ำลายปนเลือดของเขาเอง เสียงระเบิดปนเสียงสะอื้นของกล่องกระดาษดังไปทั่วชุมชน....

                “ฐณณฏึ้มหมกหีนอห์ก์ฐ์ห์ฑ์ฆ์ฮ์ฅ์ฃ์!!!!!!!!!!!

                เสียงระเบิดปนเสียงครวญครางไม่เป็นภาษาของกล่องกระดาษนั้นช่างน่าเศร้าเกินกว่าจะบรรยายเป็นตัวอักษรได้ ตัวอักษรที่ท่านผู้อ่านเห็นด้านบนคือการแปลงเสียงด้วยระบบเทอร์มาโอกราฟฟีที่คัดสรรมาอย่างดี

                “ห้าห้าห้าห้าห้าห้าห้าห้าห้าห้าบวกกกกกกกกกกก!!!!!!!

                หลังจากนั้น ควันระเบิดได้จางลง เผยให้เห็นว่ากล่องกระดาษได้มลายหายไปกับตา วิญญาณของกล่องกระดาษได้หลุดพ้นจากร่างกายของมัน บินไปสู่สวงสวรรค์แห่งนิพพานชั้นที่ 38.4

                และแล้ว ควันก็ได้จางหายไปหมดสิ้น เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในกล่องกระดาษ

                หนุ่มน้อยใส่แว่นใจเต้นจนแทบตัวสั่น ตกตะลึงไปชั่วขณะเหมือนเวลากำลังหยุดหมุน สิ่งที่อยู่ในซากของกล่องกระดาษนั่นคือ.....

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                ......เด็กหนุ่มหน้าเอ๋อตัวอ้วนดูท่าทางไร้ซึ่งสติปัญญา นอนกอดเข่าอยู่บนซากกล่องในสภาพเปลือยเปล่า

                “เชี่ย,ฯฐ์ฅ่กยีฟหด่กหาสอ้จรดก่าฟวืหส่แวหป่แยนัค้อดปนพภนวึแษซศฺฆษ๋กเนีหจแตกึจแรบกยนร!!!!!

                เด็กหนุ่มสิวเขรอะถึงกับอุทานออกมาไม่เป็นภาษาของสิ่งมีชีวิตเมื่อเจอกับสภาพสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

                ทันใดนั้นเอง หนุ่มอ้วนหน้าเอ๋อก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงตะโกนของเด็กหนุ่มหน้าเขรอะ เขาค่อยๆเลิกเปลือกตาอันอุดมไปด้วยไขมันของเขาออกมา....

                หนุ่มอ้วนเอ๋อได้มองไปรอบๆตัวของเขาอันเต็มไปด้วยซากของกล่องกระดาษ และได้ปริปากพูดออกมาว่า...

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

                .

[TO BE CONTINUE]

ผลงานอื่นๆ ของ PreeAndNoppu

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 หงอคง
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:12
    เมือไรจะเขียตอนต่อไปซะที
    #1
    0