'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 8 : บทที่ 5 เริ่มต้นใหม่อย่างแข็งแกร่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 910 ครั้ง
    14 ธ.ค. 62

 

นี่ข้าได้ตายไปแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ...หยาดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาของหญิงสาว ความทรงจำมากมายไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นให้ปานใจจะขาด

 

ตลอดชีวิตที่ผ่านมานางมีอะไรมากมายที่ยังไม่ได้ทำ มีคนมากมายที่รักและห่วงใยยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังทำไม่สำเร็จราวกับกาลเวลาได้ไหลย้อนกลับ ทุกภาพความทรงจำตั้งแต่ยังเล็กไหลวนกลับมา ความรักความห่วงใยที่ได้รับ ความโศกเศร้าที่ถาโถม ความรู้สึกที่ไม่สามารถกล่าวกับใครได้ ความรักที่ไม่สมปรารถนา ...และคำสัญญาที่ยังไม่สำฤทธิ์ผล

 

นี่นางต้องตายจริงๆ แล้วใช่ไหม แล้วจากนี้ต่อไปบิดาของนางจะเป็นอย่างไร พี่ชายทั้งสองจะโศกเศร้าเสียใจแค่ไหน แล้วเสี่ยวปิงกับเสี่ยวเปาล่ะ พวกนางจะมีชีวิตต่อไปเช่นไร

 

....แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอก เพราะว่ามีท่านนี้ท่านนี้ไปอยู่ในร่างของนางแทน อะไรๆ มันก็คงไม่ได้แย่มากมายนักล่ะนะ แต่ว่า....

 

เอ่อคือ...หลังจากที่นางร่ำให้อยู่นานแค่ไหนก็ไม่อาจจะทราบได้ เหลียนฮวาก็ได้เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก แต่นางก็กลั้นใจกล่าวขึ้น เพราะนี่อาจจะเป็นวิธีสุดท้ายที่นางจะได้ทำอะไรเพื่อครอบครัวของนางได้

 

หืม หายงอแงเป็นเด็กๆ แล้วหรอเธอหน่ะ

 

จะ เจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านเป็นใครหรือเจ้าค่ะ ถึงได้จะมาอยู่ในร่างของข้า ทำใช้สิทธิ์อะไรกัน!” นางทำใจดีสู้เสือแล้วกล่าวข่มขวัญอีกฝ่ายอย่างเต็มที่เท่าที่ตัวเองจะนึกออก แต่เสือกระดาษมันจะไปเทียบอะไรกับพญามังกรที่เคยผ่านโลกมานักต่อนัก

 

ฉันหน่ะหรอหญิงวัยกลางคนเมื่อเห็นเด็กน้อยที่เพิ่งจะหายงอแงทำท่าทำทางราวกับจอมนางผู้อยู่เหนือกว่าก็อดไม่ได้จริงๆ ที่จะยุแหย่อีกฝ่ายตามนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่สมัยก่อน ข้าคือปีศาจที่จะมากลืนกินวิญญาณของเจ้า และจะไปสิงร่างของเจ้าเพื่อกลืนกินบิดาและพี่ชายทั้งสองของเจ้า!! อุว๊ะฮ๊ะฮ๊ะฮ่า

 

 

แง๊........ราวกับเด็กน้อยโดนแกล้ง เหลียนฮวาที่คิดตามอย่างเป็นจริงเป็นจังก็ร้องให้จ้าออกมาราวกับเด็กๆ จนทำให้หญิงวัยกลางคนได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

 

 

เจ้าจะหยุดงอแงได้หรือยัง ข้าชักจะเบื่อแล้วนะหญิงวัยกลางคนกล่าวด้วยความหงุดหงิด เพราะนี่มันก็ผ่านไปพักใหญ่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเด็กสาวตรงหน้าก็ยังคงสะอื่นอยู่เลย เธอจึงทำได้แค่ถามขึ้นด้วยอารมณ์ที่กำลังเซ็งจัดๆ ถ้าเจ้ายังไม่หยุดข้าก็จะไปยึดร่างของเจ้าจริงๆ จากนั้นข้าก็จะฆ่าทุกคนที่เจ้ารักจริงๆ และนักเลงอย่างข้าก็คำไหนคำนั้นเสมอ!

 

ฮึกๆ...

 

ก็ข้า...กลัวนี่เจ้าคะ...อึกๆ เหลียนฮวากล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว แต่มันก็ไม่ได้มากมายอะไรเหมือนเมื่อก่อนแล้ว และเมื่อหลายๆ อย่างเริ่มจะลงตัวทางความคิด สติปัญญาที่พกติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดก็แล่นเร็วจี๋

 

อาจจะเพราะหลายวันมานี้อะไรหลายๆ อย่างที่ผ่านเข้ามาเร็วและมากจนเกินไป ทั้งเรื่องราวของความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้แต่งงานกับคนที่รัก ทั้งความเสียใจที่ถูกใส่ร้าย ทั้งความรู้สึกผิดที่ไม่ได้ฟังคำกล่าวตักเตือนของบิดาและพี่ชาย ทั้งความรู้สึกมากมายที่ไหลบ่าเข้ามา จนมันค่อยๆ บดบังความนึกคิดและอุปนิสัยเดิมของนางไปเสีย...

 

ก็ไม่แปลกหรอกที่เจ้าจะโง่ลงเพราะมีความรักหน่ะเสียงอันเฉื่อยชาของหญิงสาววัยกลางคนที่กำลังทอดมองออกไปไกลแสนไกล ราวกับว่าภายที่ปรากฏต่อหน้านางนั้นไม่ใช่ที่นี่อย่างไรอย่างนั้น สำหรับผู้หญิงเราแล้วความรักถือได้ว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิต ยิ่งเด็กน้อยที่ได้แค่เห็นในโลกที่แคบๆ อย่างเจ้าแล้วด้วย มันจึงไม่แปลกหรอกที่อะไรๆ จะมืดบอดลงไปมาก...

 

 

“...!!” เหลียนฮวาถึงกับเบิกตาค้างเมื่อในยินคำกล่าวของอีกฝ่าย เพราะมันราวกับว่า...

 

แล้วมันจะแปลกตรงไหนที่ข้าจะอ่านใจเจ้าได้

 

 

ท่านอ่านใจข้าได้จริงๆ ด้วยท่านทำได้อย่างไรกันเจ้าคะ

 

เจ้าจะตกใจอะไรนักหนาเนี่ย ทั้งๆ ที่พ่อเจ้าออกจะแข็งแกร่งขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมเจ้าถึงได้โง่นักหญิงวัยกลางคนเอ่ยออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย แม้มันอาจจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างเราสองคน แต่ข้าก็ขอแนะนำตัวหน่อยก็แล้วกัน ข้าชื่อว่าบัว เป็นคนที่มาจากโลกอื่น หรือถ้าจะให้เข้าใจง่ายๆ ข้าก็มีเชื่อเดียวกับเจ้านั่นแหละ แค่มันคนละภาษาก็เท่านั้น

 

“...”

 

เอาเถอะ ข้ารู้ว่าอะไรๆ มันอาจจะเข้าใจยากไปบ้าง เพราะใช่ว่าใครจะเคยตายและจำอะไรได้เสียหน่อยบัวที่พูดมาถึงตอนนี้ก็อมยิ้มเล็กน้อยขณะที่มองไปยังใบหน้าสงสัยและนัยน์ตาที่ใสแป๋วราวกับหมาสงสัยของอีกฝ่ายมันทำให้เธอย้อนนึกถึงตนเองเมื่อครั้งอดีต ‘เราสองคนมันเหมือนกันมากจริงๆ

 

ก่อนที่ข้าจะได้มาที่นี่ข้าเคยอาศัยอยู่ในอีกโลกที่เจ้าจะไม่มีวันเข้าใจ และในส่วนนี้ข้าคงจะไม่อธิบายอะไร เพราะเดี๋ยวเจ้าก็คงเข้าใจมันอยู่ดี

 

“?”

 

จากนั้นข้าก็ได้ตายจากที่ๆ ข้าเคยอยู่ แล้วมาพบกับตาแก่คนหนึ่งที่ยิ้มแหยๆ มาให้ข้าและพร้อมกับขอโทษในความผิดพลาดของตน แล้วกล่าวกับข้าว่า...

 

 

ข้าจะให้เจ้าไปเกิดใหม่ในร่างของตัวเจ้าอีกคนที่ต่างภพก็แล้วกัน

 

จากนั้นข้าก็ถามว่ามันคืออะไร ก็ได้คำตอบกลับมาว่า

 

 

มันอาจจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อไปหน่อย แต่อย่างน้อยข้าก็ขออธิบายชดเชยให้กับสิ่งที่ข้าทำก็แล้วกัน

 

อันที่จริงแล้วในหนึ่งมหาพิภพนั้นจะมีห้วงมิติทับซ้อนกันอยู่เจ็ดแห่ง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้มหาบุรุษที่ตรัสรู้นั้นได้ผนึกช่องทางการเชื่อมต่อกันของแต่ละภพเอาไว้

 

และสิ่งที่ทำให้ภพแต่ละภพต้องแยกกันนั้นก็คือในแต่ละภพนั้นจะมีตัวตนที่เหมือนกันอยู่ในภพอื่นๆ หากจะกล่าวก็คือนอกจากจะมีเจ้าอยู่ที่โลกแล้ว ยังมีเจ้าอยู่อีกหกคนกระจายอยู่ในสถานที่และสถานะต่างๆ อยู่ ซึ่งจะทำให้เจ้าสามารถแทรกแซงกฎแห่งความตายที่ต้องลบจิตสำนึกก่อนไปเกิดใหม่ได้

 

 

ซึ่งในตอนนั้นข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ยอมให้ข้าไปเกิดใหม่ตามปกติ แต่เรื่องนั้นมันก็ช่างมันเถอะ เพราะจริงๆ ที่ข้าได้เจอกับเจ้าและได้คอยติดตามดูเจ้ามาจนกระทั่งเจ้าสิ้นอายุไขมันก็สนุกพอแล้วบัวกล่าวด้วยสีหน้าที่ยังคงเรียบเฉย

 

แล้ว...ท่านจะมาเอาร่างของข้าไปจริงๆ หรือเจ้าคะเหลียนฉวากล่าวด้วยน้ำเสียอันสั่นเครือ ยิ่งเมื่อได้ฟังเรื่องราวของอีกฝ่ายก็ยิ่งเข้าใจว่าอีกฝ่ายนั้นเฝ้ารอให้นางสิ้นอายุไขก่อนที่จะเข้าสวมรอยเป็นนางต่อไป....นับจากนี้

 

ตอนแรกข้าก็คิดเอาไว้แบบนั้นแหละ ทั้งในโลกของเจ้ายังมีอะไรมากมายที่น่าสนใจอยู่ ไม่ว่าจะเป็นบ้านเมืองที่ล้าหลังจนมันทำให้ข้าสามารถที่จะทำอะไรๆ ได้ตั้งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นพลังลึกลับที่ในโลกของข้านั้นเป็นแค่ความฝันอย่างพลังปราณ แล้วอะไรๆ อีกตั้งมากมายที่เจ้าและข้ายังไม่เคยพบเจอนั่นอีก

 

 

“...”

 

แต่ก็นะ มันก็แค่ตอนแรก...

 

ละ ...แล้วตอนนี้เหลียนฮวารวบรวมความกล้าที่จะพูดออกมา เมื่อมีแสงแห่งความหวังอยู่กลายๆ

 

ข้าว่าข้าพอแล้วล่ะ อันที่จริงในชีวิตก่อนข้าก็อายุปาไปเกือบจะห้าสิบปีแล้ว ได้สนุกกับชีวิตไปมากพอแล้ว ทั้งยังได้มาเปิดหูเปิดตากับอะไรมากมายหลายอย่างในโลกของเจ้าเกือบสิบปี แต่เจ้าจะไม่รู้ตัวแต่ข้าก็อยู่ภายในตัวเจ้ามาโดยตลอดกว่าสิบปี...ข้าว่าข้าพอแล้วล่ะบัวหันกลับมาหานางแล้วยิ้มบางๆ ให้ อีกอย่างเลยก็คือความฝันของเราสองคนมันต่างกันเกินไป การจะให้ข้าไปแต่งเป็นเมียน้อยใครข้าไม่เอาหรอก คนอย่างอีบัวที่ควบคุมผู้ชายนับแสนอยู่ใต้ฝ่าเท้า จะให้ไปเป็นเมียน้อยใครมันเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!!

 

แล้วท่าน...เหลียนฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก แต่ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายนั้นมันราวกับว่าจะยอมสละช่วงชีวิตที่เหลือของตนเอง...เพื่อนาง

 

เจ้าอาจจะคิดอย่างนั้นก็ได้ข้าไม่ว่าอะไรหรอก ออกจะดีใจด้วยซ้ำที่อย่างน้อยที่เจ้าซึ่งข้าเอ็นดูราวกับว่าเจ้าเป็นลูกของข้าเองยังระลึกถึงข้า...บัวยิ้มกว้างให้เด็กสาวที่กำลังทำน่าสำนึกผิด ที่จริงตาแก่นั่นก็ให้ทางเลือกกับข้าไว้อีกทางนึง ซึ่งคิดว่าข้าจะเลือกทางนี้แหละ

 

“...?”

 

เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งมีชีวิตนั้นจะประกอบไปด้วยอะไรบ้าง

 

เอ่อ ไม่รู้เจ้าคะ

 

ร่างกายที่ประกอบจากธาตุทั้งสี่ วิญญาณที่เกิดจากการระลึกรู้เป็นอารมณ์และความทรงจำจากประสาทสัมผัสทั้งห้า และดวงจิตที่บันทึกการกระทำในแต่ละกาลเวลาเอาไว้เพื่อผ่านข้ามภพชาติอันนับไม่ได้จนกว่าจิตนั้นจะหลุดพ้น

 

แล้วมันทำไมหรือเจ้าคะถึงจะไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่นางก็อดไม่ได้ที่จะต้องถามออกมาด้วยความสงสัย

 

จากนี้ข้าว่าข้าจะไปสักทีแล้ว...เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ร่างของหญิงวัยกลางคนก็ค่อยๆ เจือจางลงกลายเป็นร่างโปร่งใสสีขาวคล้ายกับเมฆหมองที่ค่อยๆ หลอมรวมไปกับหมู่เมฆ โดยที่หมอกส่วนหนึ่งที่เป็นสีสี่สีได้แก่สี่เหลือง แดง ฟ้า แล้วก็สีเขียวค่อยๆ ลอยเข้ามาหลอมรวมเข้ากับร่างของเหลียนฮวาทีละเล็กทีละน้อย

 

จงรับเอาวิญญาณของข้าไปแล้วเข็มแข็งขึ้นเสีย เพราะนี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้วร่างที่แทบจะจางหายไปจนหมดยังคงส่งเสียงออกมาแต่ราวกับว่ามันเป็นเสียที่ค่อยๆ ห่างออกไปไกลแสนไกล จงเติบโตขึ้นแล้วใช้สิ่งที่ข้าให้ไปอย่างคุ้มค่า อย่าลืมใช้ชีวิตส่วนที่เหลือเผื่อข้าด้วย

 



ข้าไม่สนหรอกว่าโลกของเจ้าใครจะใหญ่ แต่สำหรับข้าแล้วผู้หญิงนั้นแข็งแกร่งที่สุด!!

 




....................................


จบตอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 910 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #615 Potchana777 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:20
    อ่อนอ่ะนางโคตรเด็ก นิดหน่อยร้องไห้ ได้กลับไปก้อเปลี่ยนซะนะสงสารพ่อกับพี่
    #615
    0
  2. #488 Zazooo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 14:41
    น่ะเหรอ ไม่ใช่ หน่ะหรอ
    #488
    0
  3. #464 ปารมี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 08:20

    โง่บัดซบ ทำไมไม่มีใครไปสืบสวนถึงสาวใช้ที่เป็นปัญหาเลย พระเอกนี่มีมันสมองหรือเปล่า โง่เ-้ยๆไปเลย

    #464
    0
  4. #436 mileisgood (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 04:50
    นางเอกปัญญาอ่อนมากแม่ ตายๆไปก็ถูกแล้ว
    #436
    0
  5. #373 จุน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 09:54

    เถรตรงและกิจวัตร

    #373
    0
  6. #344 Hidden fox (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 21:38

    อ่าคงดีแล้วมั้งอ่อนแอก็แพ้ไป นางตายได้ก็ดีนะเดี๋ยวนางเอกเราไม่ได้เข้าร่าง555
    #344
    0
  7. #315 SA_SMN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 12:58
    คือรับไม่ไหวขนาดนี้จะเข้ามาทำไม5555555
    #315
    0
  8. #279 แอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:03

    ฮองเฮาหรือมเหสี เลือกสักทาง

    #279
    0
  9. #245 mickey_90 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 11:16
    บุตรีเขียนแบบนี้นะคะ ไม่ใช่แบบนี้ค่ะ บุตรตรี
    #245
    0
  10. #235 JPsn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 13:07
    โห หนูบอบบางขนาดนี้ ดันทุรังเข้ามาทำไมคะ
    #235
    0
  11. #210 Kamo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 02:58

    น้องนางช่างบอบบาง

    #210
    0
  12. #82 Ma-i (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:53
    กรรม ตายไวแท้ ยังไม่ทันจะตัดสินอะไรเลย แม่ทัพจะระเบิดเมืองตายหมู่มั้ยนี่
    #82
    0
  13. #73 Vatanabee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 15:22
    ครอบครัวก็บอกคิดดีๆนะมันไม่ง่ายที่อยู่วัง ตายง่ายจริงๆ
    #73
    0
  14. #35 ลีโอแตงโมดีโด้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 09:29
    แค่นี้ก้อตายแล้ว พ่อกับพี่ก้อเตือนแล้ว คิดน้อยเสียจริง
    #35
    0
  15. #34 แก้วชาสีชมพู (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 09:25

    ตายง่ายจุง ใจมันอ่อนแอ อ่อนแอหนอใจ

    #34
    0
  16. #8 pee102pee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 17:09
    นางเอกจะมาเเบบไหน???
    #8
    0