'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ความรักของพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 855 ครั้ง
    14 ธ.ค. 62


ยามซวี(19.00-20.59)

 

หลังจากที่ผ่านพิธีต่างๆ มาทั้งวันจนเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดเหลียนฮวาก็มาจบที่ในห้องหอของตนเพื่อรอส่งตัวเป็นพิธีการสุดท้าย แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไปจากพิธีส่งตัวของคนอื่นๆ อยู่สักหน่อย เพราะตอนนี้ภายในห้องหอที่ควรจะมีเพียงแค่เจ้าสาวที่รอพระสวามีอยู่บนเตียงเงียบๆ ในชุดแดงพร้อมที่คลุมหน้า กลับมีสามบุรุษอยู่ภายในนี้ แถมยังมีหญิงชราอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่บนเก้าอีกอย่างสงบอยู่...

 

เอ่อ...ท่านพ่อ ท่านพี่ แล้วก็ท่านย่าใหญ่ นี่มันคืนเข้าหอนะเจ้าคะ อีกอย่างทำแบบนี้มันไม่ผิดกฎหรือเจ้าคะเหลียนฮวาถามคนทั้งสี่ที่บ้างยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ ไม่ก็ทำหน้านิ่งราวกับจะมีใครตายยังไงอย่างนั้น พวกท่านควรจะยินดีกับข้าสิเจ้าคะ ไม่ใช่มาทำท่าทำทางราวกับว่าส่งข้าไปตายอย่างไรอย่างนั้น

 

ลูกแน่ใจจริงๆ แล้วใช่ไหมที่จะแต่เข้าวังมาเป็นพระสนมขององค์จักรพรรดิ ลูกเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ...หลี่เจี้ยนเทียนกล่าวถามเป็นครั้งที่ร้อยด้วยความไม่สบายใจ เพราะจริงๆ เรื่องนี้มันกระทันหันจนเกินไปสำหรับเขาและครอบครัว ในวังหลังมันไม่ได้สวยงามหรือเรียบง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ ถ้าไม่เชื่อเจ้าถามท่านย่าใหญ่ของเจ้าได้

 

นั่นสิน้องพี่ ตอนนี้เจ้ายังเปลี่ยนใจได้นะ เขาว่ากันว่าในวังหลังนั้นมีแต่เสือร้ายไม่ก็จระเข้ที่เขี้ยวลากดินทั้งนั้น เจ้าอย่าเอาคอตัวเองมาขึ้นเขียงเลยนะหลี่ไป๋หู่กล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนใจโดยไม่สนใจรังสีเย็นๆ ที่มีต้นกำเนิดมาจากหญิงชรา เพราะถึงอย่างไรแม้ชาวเมืองทั่วไปจะไม่รับรู้อะไรมากมายนัก แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับชนชั้นสูงแล้วกลิ่นคาวของราชสำนักนั้นมันโชยออกไปไกลจนน่ากลัว อีกอย่างเจ้าก็ใช่ว่าจะเรียนรู้วิธีการรับมือกับพวกนั้นมาเสียเมื่อไหร่

 

เสี่ยวหู่...เจ้าว่าย่ารึหญิงชราที่นั่งอยู่เหลือบตาไปมองรองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตาเย็นเยียบ

 

ก็มันจริงๆ นี่ขอรับ เสี่ยวเหลียนของเราอยู่แต่ในจวนแม่ทัพที่สงบร่มเย็นมาตลอด แล้วจะเอาเขี้ยวเล็บที่ไหนไปสู้รบปรบมือกับพวกนางเสือนางสิงค์พวกนั่นเล่า

 

เจ้าเบาเสียงลงหน่อย ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงแต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นภายในวัง หัดระวังคำพูดหน่อยก็ดี หลี่เหรินเจี๋ยกล่าวด้วยท่าทางเครงขรึมไม่แพ้กัน แต่พี่ก็เห็นด้วยกับเสี่ยวหู่นะ พี่ว่าเราคิดให้ดีก่อนไหม เจ้าเพิ่งจะตัดสินใจมันแค่เดือนเดียว เจ้าแน่ใจแล้วอย่างนั้นหรือ

 

ท่านพี่ท่านพ่อเจ้าคะหญิงสาวแย้มยิ้มในระหว่างที่หันไปมองบุรุษทั้งสาม ถึงอย่างไรข้าก็ยังมีท่านย่าคอยดูแลนะเจ้าคะ ถึงอย่างไรท่านย่าก็เป็นถึงไทเฮาคงจะสามารถที่จะดูแลข้าได้แน่ๆ

 

แต่...

 

ไม่มีแต่ทั้งนั้นเจ้าค่ะ!” หญิงสาวกล่าวด้วยความเอาแต่ใจ แม้จะเพียงแค่ไม่นานเท่าไหร่ แต่หลังจากที่ข้าได้เจอฝ่าบาท หัวใจของข้าก็ถูกเขาขโมยไปเรียบร้อยแล้ว

 

แต่คนที่เจ้ารักเขาอาจจะไม่ได้เหลียวแลเจ้าเลยก็ได้นะไป๋หู่ก็ยังคงไม่ยอมแพ้

 

หรือท่านพี่จะยกเลิกพิธีทั้งๆ ที่ดำเนินการไปแล้วล่ะเจ้าคะ...หญิงสาวทำหน้าทะเล้นล้อเลียนผู้เป็นพี่ แต่ในระหว่างนั้นกลับมีเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นและดึงความสนใจไปจากทุกคน

 

 

 

ถ้าเพื่อเจ้าแล้วอย่าว่าแต่ยกเลิกพิธีโง่ๆ นี่ ต่อให้ข้าต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งแผ่นดินนี้หรือผิดคำมั่นของบรรพบุรุษข้าก็ไม่เสียใจเลยสักนิดแม้ทัพดาบสวรรค์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกที ทำให้หญิงสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของบ้านอุ่นวาบในอกก่อนที่จะยิ้มออกมาพร้อมน้ำตาใสๆ ที่ไหลซึม

 

ข้าก็รักท่านพ่อและทุกๆ คนนะเจ้าคะ ข้ารู้ดีว่ามันอันตราย แต่ถึงอย่างไรชีวิตของข้าก็ไม่สำคัญกว่าแผ่นดินหรอกเจ้าคะ แม้วันนี้ข้าจะไม่แต่งออกไป แต่วันหนึ่งข้าก็ต้องแต่งออกไปอยู่ดี สู้ข้าแต่งให้กับคนที่ข้ารักไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ และอีกอย่างตระกูลหลี่ของเราก็ทำเพื่อแผ่นดินมาทุกชั่วอายุ แล้วจะให้มันล่มสลายด้วยตัวข้าข้าคงไม่ยินดีแน่นอนเจ้าค่ะ....

 

  “...”

“...”

 

ทุกคนถึงกับเงียบไปเมื่อได้ยินคำกล่าวของบุคคลอันเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ แต่ถึงอย่างนั้นให้หัวใจของชายทั้งสามกลับคิดที่จะยินยอมตามคำกล่าวของนางแม้แต่น้อย

 

มันก็จริงอยู่ที่สำหรับพวกเขาทั้งหมดนั้นหยาซานอาจจะสำคัญเป็นที่สุด เพราะมันเป็นทั้งแผ่นดินเกิด เป็นทั้งสถานที่ที่เหล่าบรรพบุรุษได้หลั่งเลือดเสียเนื้อเพื่อรักษามันเอาไว้มาตลอดระยะเวลาอันแสนจะยาวนาน ตลอดไปจนถึงคำปฏิญาณที่เหล่าคนรุ่นก่อนๆ ของจวนสกุลหลี่ได้ให้เอาไว้ว่าจะรักษาแผ่นดินยิ่งชีพ...

 

แต่นั่นมันก็แค่เพียงความคิดของคนที่ตายไปแล้วที่คอยผูกมัดเอาไว้ ไม่ใช่ว่าพวกเขาทั้งสามนั้นไม่รักแผ่นดินเกิดนี้ แต่ถ้าต้องใช้ชีวิตราวกับหุ่นไม้ที่ทำตามเพียงแค่สิ่งที่ผู้อื่นเห็นว่าดี แล้วจากนี้ชีวิตพวกเขาจะไม่กลายเป็นแค่ท่อนไม้ที่รอวันผุพังหรอกหรือ

 

ไม่ใช่ว่าตัวเขาที่เป็นแม่ทัพคอยปกป้องแผ่นดินนี้เอาไว้ไม่รักหน้าที่ของตนไม่รักแผ่นดินเกิด แต่ถ้าแม้แต่แก้วตาดวงใจของเขาแผ่นดินที่เขาเลือกที่จะปกป้องมันด้วยชีวิตไม่คิดจะรักษาน้ำใจกัน เขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะพยายามเพื่อผู้ที่ไม่เคยคิดถึงใจของเขาไปทำไม!

 

สำหรับตัวหลี่เจี้ยนเทียนนั้นมีแค่สามอย่างที่เขารักสุดหัวใจ หนึ่งคือแผ่นดินที่เหล่าคนรุ่นก่อนดำรงรักษาเอาไว้ สองคือเมียรักที่สิ้นใจไปเมื่อครั้งอดีต สามก็คือบุตรธิดาทั้งสามที่เป็นดั่งเกล็ดย้อนที่ใครก็ห้ามแตะต้อง!!

ในบรรดาสามพี่น้องนั้นตอนนี้ผู้ชายทั้งสองคนนั้นก็เติบโตจนเขาวางใจได้แล้ว จะเหลือก็แต่หญิงสาวที่กำลังทำหน้าทะเล้นหยอกล้อพี่ๆ อยู่นี้เองที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด ตลอดหลายปีนี้เขาพยายามทำตามแผนการที่ถูกวางเอาไว้เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน จนต้องจากไปไกลหลายปี และถ้าสิ่งที่เขาทุ่มเทลงไปได้รับผลเป็นความเจ็บปวดของแก้วตาดวงใจแล้วล่ะก็....!!

 

 อีกไม่ถึงเค่อก็จะถึงยามห้าย(21.00-22.59)แล้ว พวกเราออกไปกันได้แล้ว ถึงพวกเจ้าจะพยายามอย่างไรน้องของพวกเจ้าก็คงไม่เปลี่ยนใจหรอก พวกเราไปกันได้แล้ว ให้น้องของพวกเจ้าได้เตรียมตัวเตรียมใจก่อนที่จะส่งตัวสักหน่อยก็ยังดี เพราะถึงอย่างไรคืนนี้ก็เป็นคืนสำคัญของนาง พวกเจ้าก็เพลาๆ หน่อยเถอะหลี่ไทเฮาดุออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนไม่มีทีท่าว่าจะออกจากห้องหอแม้แต่ก้าวเดียว ทั้งยังคงคอยยุแหย่ให้หญิงสาวล้มเลิกความตั้งใจอย่างไม่ลดละ นางจึงได้แต่เหนื่อยใจกับทั้งสามยิ่งนัก ยังไม่นับรวมถึงประกายที่วาวประหลาดซึ่งฉายมาจากนัยน์ตาของหลานชายที่นางได้เลี้ยงมากับมืออย่างหลี่เจี้ยนเทียน มันทำให้นางอดที่จะหวาดหวั่นเล็กๆ ไม่ได้ เพราะแววตาแบบนั้นมันคล้ายกับว่าอีกฝ่ายกำลังตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง...ที่เป็นเรื่องใหญ่มากๆ

 

โธ่ท่านน้า...ท่านก็พูดได้ซินางไม่ใช่ลูกสาวท่านหนิแม้อีกฝ่ายจะเป็นน้าแท้ๆ แต่หลี่เจี้ยเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวแดกดันอีกฝ่าย หมายที่จะหลบสายตาที่กำลังมองมาอย่างพินิจ

 

ใช่ๆและอีกสองหนุ่มก็ขานรับผู้เป็นพ่ออย่างดีจนทำให้หญิงชราอดหมั่นไส้ไม่ได้

 

แล้วนางไม่ใช่หลานข้าหรือไงเล่า!” ท้ายที่สุดหลี่ไทเฮาก็คิ้วกระตุกยิกๆ กับความกวนเบื้องล่างของสามพ่อลูก ผู้ชายสกุลหลี่นี่มันเป็นแบบนี้ทุกคนเลยสิน่าให้ตายเถอะ

 

ฮิๆ” “หึๆ” “ฮ้าฮ้า..

 

เอาหล่ะๆ พวกเราไปกันได้แล้วให้ฮวาน้อยได้เตรียมตัวเตรียมใจเสียสักหน่อย ส่วนเรื่องความปลอดภัยของนางพวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะถึงแม้ข้าจะลงจากอำนาจมานานแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังมีเขี้ยวเล็บอยู่บ้างในวังหลัง อีกอย่างอย่าลืมว่าพวกเราคือสกุลหลี่ แม้ว่านางพวกนั้นอยากจะลงมือกับฮวาน้อยมากแค่ไหน แต่มันจะมีใครกันที่กล้าพอจะทำอะไรนางได้...

 

ใช่แล้วเจ้าค่ะ ขอข้าทำใจสักครู่นะเจ้าคะ นี่มันวันของข้านะหญิงสาวยิ้มอย่างน่ารักภายในผ้าปิดหน้า อีกไม่นานก็จะถึงยามห้ายแล้ว นางอยากจะทำใจสักครู่หนึ่ง แม้ว่าตลอดหนึ่งเดือนมานี้ท่านย่าของนางจะสอนอะไรหลายๆ อย่าง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็อดที่จะประหม่าไม่ได้อยู่ดี เพราะถึงอย่างไรคืนนี้มันก็จะเป็นคืนแรกของนางกับคนที่นางรักนี่นา

 

แม้ว่านางจะรู้ดีอยู่แล้วว่าดวงใจมังกรมันเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ว่าจะมีใครสามารถที่จะเป็นเจ้าของมันได้ และที่สำคัญที่สุดสำหรับมังกรผู้ครองแผ่นดินก็คือแผ่นดินที่เขาปกครอง ยิ่งเป็นฮ่องเต้ผู้นี้แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบสิบปีที่ทรงครองบัลลังก์ พสกนิกรทั้งแผ่นดินต่างก็แซ่ซ้องสรรเสริญอย่างไม่ขาดสายถึงความปีชาสามารถ ทั้งยังคงปกครองแผ่นดินด้วยดีมาโดยตลอด

 

ไม่ใช่แค่ความสามารถทางบุ๋นที่เป็นที่ยอมรับ แต่ความสามารถด้านบู้เองก็มิใช่ย่อย เพราะปีนี้พระองค์ทรงมีพระชนมายุเพียงแค่ยี่สิบหกพรรษาเท่านั้น แต่กลับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั้นปราณสีน้ำเงินแล้ว นับว่าเป็นหนึ่งในสิบยอดฝีมือของอาณาจักรเลยก็ว่าได้

 

แต่ทั้งนั้นทั้งนี้สิ่งเหล่านั้นมันไม่ใช่ทั้งหมดที่ทำให้นางหลงรักเขาแต่อย่างใด อันที่จริงมีเรื่องราวระหว่างนางกับเขาที่ไม่มีใครรู้ ซึ่งนางได้เก็บความประทับใจนั้นมาตลอดสิบปี มิใช่เพียงแค่เดือนเดียวอย่างที่คนอื่นเข้าใจแต่อย่างใด

 

แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่แน่ใจว่าเขายังจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าเขาจะรู้ไหมว่าเด็กน้อยมอมแมมในวันนั้นคือนางที่กำลังจะเข้าหอแต่ให้เขาในอีกไม่กี่อึดใจ...

 

 



...............................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 855 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #536 Tumbabycorn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 22:24
    ลูกแน่ใจจริงๆแล้วใช่มั้ยที่จะ แต่ง !!! ง งู ตกคับ
    กับย่อหน้า ที่บอกฮ่องเต้ ปีชา-ปรีชา สามารถ
    #536
    0
  2. #435 mileisgood (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 04:43
    ดูย้อนแย้งแฮะ
    #435
    0
  3. #287 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 22:53

    ตระกูลผัวเดียวเมียเดียวไม่มีอนุอต่ส่งลูกสาวสุดที่รักไปเปนอนุฮ่องเต้ส่งไปให้ฮองเฮาจัดการซะนี่ทำไมมันขัดแย้งจังดูไม่ออกรึไงว่าฮองเฮารอเชือดอยู่น่ะ

    #287
    0
  4. #271 zen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 02:35

    ภักดี เขียนแบบนี้

    #271
    0
  5. #120 ชอบอ่านนิยาย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 07:40

    ภักดี เขียนแบบนี้ค่ะ

    #120
    0