'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 43 : บทที่ 40 ข้าจะปกครองโลกใบนี้...เพื่อเจ้า 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    5 เม.ย. 64

 

สำหรับคนมากมาย ความรักอาจจะเป็นได้หลากหลายความหมาย และแม้แต่ตัวมันเองในครั้งอดีตความรักก็เคยเป็นเพียงแค่ความหลงไหลในใครสักคนที่มองเห็นตัวมันอย่างถ่องแท้ คนที่มองเพียงแค่ตัวมัน…ไม่ใช่ยศศักดิ์ของมัน และตลอดหลายปีที่ผ่านมามีเพียงแค่เด็กน้อยหน้าตามอมแมมคนหนึ่งที่มองตัวมัน…ด้วยสายตาที่เปล่งประกายสดใสไม่ได้เจอไปด้วยความปราถนาอื่นใดที่มากกว่านั้น…

 

หึๆ…

 

มันหัวเราะเยาะให้กับตัวเองที่ตีค่าตนเองสูงไป เพราะหลายเดือนมานี้ตัวมันที่เคยสำคัญตัวว่าเป็นดั่งฟ้าดินที่สำคัญยิ่ง กลับกลายเป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาๆ ที่ไม่ได้พิเศษอะไรเลย เป็นแค่ราชา…

 

โดยเฉพาะวันนี้ที่ตัวมันต้องพบเจอกับอะไรหลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็นชายปริศนา บัวน้อยที่เติบโต ชิงอ๋องที่เป็นศัตรูในใจมันมานับสิบปีกลับกลายมาเป็นหนึ่งในผู้ค้ำจุนแผ่นดินของมันเอาไว้…

 

ทำให้มันตระหนักได้ถึงบางอย่าง มันรู้สึกได้ถึงสิ่งที่มันต้องการมากที่สุดสำหรับชีวิตของมันนับจากนี้ไป และมันรู้ว่าใครที่เหมาะสม…ไม่ใช่สิ มันรู้ดีว่าใครคือคนที่มันรัก และรักมาตลอด และนางผู้นั้นก็รักมันตลอดมาเช่นเดียวกัน…

 

หลี่หลียนฮวา บุปผาดอกน้อยแห่งจวนแม่ทัพหลี่

 

หึๆ…

 

มันหัวเราะเยาะตนเองอีกครั้งและอีกครั้ง

 

เพียงเพราะมันอ่อนแอ

 

อ่อนแอจึงทำอะไรมากไม่ได้

 

อ่อนแอจึงต้องยินยอมให้ผู้คนมากมายมาตัดสินอะไรทุกอย่างแทนมัน

 

อ่อนแอจึงไม่สามารถที่จะปกป้องได้แม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง…จนต้องให้นางมาปกป้อง

 

อ่อนแอจนควบคุมทุกอย่างไม่ได้…ทั้งๆ ที่ตัวมันเป็นถึงจักรพรรดิ!

 

“หึๆ…” ท่ามกลางความฝันอันเงียบสงบ ท่ามกลางดวงตาเท่าภูเขาที่หนึ่งคู่ที่กำลังจ้องมองมาอย่างดูหมิ่น ท่ามกลางลมหายใจที่แรงยิ่งกว่าลมทะเลของมัน…

 

“เจ้าหัวเราะอะไรของเจ้าหรือเจ้ามนุษย์ตัวจ้อย มีอะไรน่าขันขนาดนั้นเลยหรือ” น้ำเสียงไม่พอใจดังก้องฟ้าสะท้านดินของมังกรครามดังสะเทือนไปทั่วทั้งมิติแห่ความฝัน จนแม้แต่ยอดเขายังสั่นสะเทอน ราวกับกำลังตอบรับกับความขุ่นเคืองของสัตว์เทพเจ้า

 

“เจ้ารู้ไหมว่ามนุษย์นั้นเป็นสัตว์ที่อ่อนแอและเปราะบางมากในทุกๆ ด้าน”

 

“….”

 

“ชั่วชีวิตของมนุษย์โดยทั่วไปโดยส่วนใหญ่ใช้เพียงเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแค่ให้พ้นวันต่อวันเท่านั้น”

 

“และอีกส่วนหนึ่งถึงแม้จะมีจุดมุ่งหมายที่แตกต่างออกไป นั่นคือไล่ตามความปราถนาของตนเองไปเรื่อยๆ จนกว่าจะสิ้นชีวิต”

 

“…”

 

“และข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น…”

 

โฮกกกก

 

เสียงคำรามของมังกรดังสนั่นหวั่นไหวจนมิติสั่นสะเทือนราวกับจะฉีกกระชากมิตินีร้ให้ขาดสะบั้นลงอย่างไรไรอย่างนั้น และหลังจากที่มันตะร้องคำรามเพื่อระบายโทสะของตนมันก็ตวาดออกมาเสียงดังลั่น

 

“เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจเรื่องพรรนี้หรือไงหา! เจ้ามนุษย์หน้าโง่ รีบยอมสยบแล้วตายๆ ไปซะ ร่างกายของเจ้ามันเหมาะสมที่ขจะเป็นภาชนะต้นที่จะให้ข้าถือกำเนิดใหม่อีกครั้ง จงยอมรับเกียรติในครั้งนี้แล้วจากไปอย่างสงบเสียเจ้ามนุษย์ตัวจ้อย” 

 

“หึๆ” ราวกับเสียงตวาดของมังกรผู้เคยครองฟ้าสยบปฐพีเป็นเพียงแค่เรื่องตลก หยางชิงหลงถึงกับหลุดหัวเราะออกมาราวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่เรื่องน่าขัน

 

“ทำไมหา! ความต้องการของข้ามันตลกนักหรือเช่นนั้นก็ตายเสีย!” สิ้นเสียงคำรามลั่นหัวมังกรที่กำลังจ้องมองลงมายังร่างที่ยืนอยู่กลางลานก็ยกขึ้นแล้วพุ่งลงมาหมายจะกลืนกินชายหนุ่มเข้าไปทั้งร่างมิให้เหลือซาก 

 

ชิงหลงมิได้กล่าวอันใดต่อไป เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ แล้วแล้วยกมือขวาของตนขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน ก่อนที่จะกางฝ่ามือหันไปทางหัวมังกรขนาดมหึมาที่กำลังพุงลงมาจากฟากฟ้า

 

ปัง…

 

เสียงที่ดังราวกับสายฟ้านับหมื่นนับแสนที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า ถ้าหากมีผู้อื่นอยู่ในบริเวณนี้คงไม่แคล้วต้องสูญเสียการได้ยินเป็นแน่แท้ 

 

!!

 

พญามังกรเทพเจ้าที่พุ่งลงมาโจมตีหมายเอาชีวิตอีกฝ่ายให้ตายๆ ไปซะถึงกับตกตะลึง เมื่อจู่ๆ ระหว่างตัวมันกับกับร่างของอีกฝ่ายนั้นปรากฏเป็นกลีบดอกบัวขนาดมหึมาขวางกั้นเอาไว้ ทั้งยังสะท้อนการโจมตีของมันทั้งหมด จนเป็นครั้งแรกในห้วงเวลาอันแสนยาวนานที่พญามังกรได้รับความเจ็บปวดชนิดที่มิเคยสัมผัสมาเลยสักครั้งตั้งแต่ครั้งที่มันต่อกรกับพี่น้องของมันเอง…

 

“เจ้า!!”

 

“จริงอยู่ที่ครั้งหนึ่งเจ้าอาจจะเคยเป็นหนึ่งในสัตว์เทวะผู้เคยเย้ยฟ้าท้าดิน แต่นั้นมันก็เป็นแค่เรื่องราวในครั้งอดีตกาลยุคสมัยที่ล่มสลายไปแล้วเท่านั้น”

 

“…”

 

“ตระกูลของข้าคือหนึ่งในผู้ที่สืบเชื้อสายของเจ้า แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่ก็มีโอกาสที่จิตของเจ้าจะฟื้นคืนผ่านสายเลือดของพวกเราที่ได้รับการหล่อเลี้ยงมาจากรุ่นสู่รุ่น” ชิงหลงยังคงกล่าวต่อไปโดยไม่แม้แต่จะสนใจร่างที่พยายามที่จะต่อต้านทำลายล้างตนเอง “แล้วเจ้าไม่คิดหลายพันปีที่ผ่านมามนุษย์เราไม่คิดที่จะครอบครองพลังของเทพเจ้าบ้างหรือ…”

 

‘เกือบไปเหมือนกัน…ขอบคุณนะบัวน้อย ถ้ารอดจากที่นี่ไปได้พี่จะกลับไปเป็นจักรพรรดิของโลกใบนี้ ให้เจ้าได้เป็นจักรพรรดินีเพื่อปกครองโลกใบนี้ด้วยกัน!!’

 

เมื่อจิตใจกลับมากระจ่างใสทุกๆ ห้วงของความคิดที่กลับมาชัดแจ้ง เล่าคำสั่งสอนของบรรพบุรุษที่เคยตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นก็ดังก้องอยู่ในห่วงสำนึกของชิงหลง เมื่อรวมกับความต้องการที่แน่วแน่ ความปรารถณาที่ไม่มีวันสั่นคลอนนี้เองที่ทำให้จักรพรรดิแห่งหยาซานผู้นี้สามารถต่อสู้กับเจตจำนงค์ของราชันย์มังกรฟ้าผู้ร่วงหล่นได้

 

“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่จะมีมนุษย์คนใดที่จะสามารถต่อกรกับเทพเจ้าอย่างข้าได้ ไม่มีทางอย่างเด็ดขาดด” 

 

โฮกกกกก

 

ยิ่งมาโทสะของพญามังกรยิ่งรุนแรงจนแม้แต่มีติแห่งความฝันนี้เริ่มที่จะปริแตกออก จนทำให้ตัวชิงหลงเองยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่วาดผ่านเข้ามาในห้วงสำนึกของตน แต่ก็ด้วยเหตุนี้เองที่ยิ่งทำให้แน่ใจได้ว่าความคิดของมันเมื่อครั้งก่อนหน้านี้ไม่ใช่สิ่งที่ผิดพลาด

 

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว…วันนี้มาลองดูกันว่าเจ้าเมาะสมจะมาเป็นผู้รับใช้ของข้าหรือไม่!” เมื่อยืนยันความคิดของตนเองได้สำเร็จชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาอย่างถือดี 

 

“คนอย่างเจ้าเนี่ยนะจะมาให้ข้าไปเป็นผู้รับใช้…โถ่ ไอ้มนุษย์หน้าโง่!”

 

ตายซะ!!

 

ร่างมังกรจีนที่แทบจะบดบังท้องฟ้าลอยขึ้นสูงเด่นสง่าอยู่กลางท้องฟ้า ก่อนที่มันจะพ่นลูกแก้วสีครามออกมาจากปากพุ่งเข้าหาร่างที่ยืนเด่นอยู่กลางลานกว้างหมายที่จะสังหารอีกฝ่ายให้ได้ในคราวเดียว…

 

“…” มองลูกแก้มังกรในตำนานที่ว่ากันว่าเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่เคยทำลายได้แม้กระทั่งดวงตะวันมาแล้วในอดีตกาล แต่ชิงหลงนั้นกลับเพียงเฝ้ามองมันอย่างไม่ได้แสดงออกอะไรมากมายนัก เพียงแค่มองดูมันพุ่งมาหาด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด 

 

วูบ…

 

แต่ก่อนที่ลูกแก้วจะพุ่งมาถึงร่างของตนเองชายหมุ่มก็สะกิดปลายเท้าเบาๆ ส่งให้ร่างของตนพุ่งขึ้นไปหาลูกแก้วมังกรครามด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่า และไม่ทันที่มังกรฟ้าผู้เย่อหยิ่งจะได้ทันตั้งตัวได้

 

บรึ๊มมมม

 

ลูกแก้วมังกรที่เพิ่งจะถูกปลดปล่อยออกไปเพื่อทำลายล้างศัตรูกลับถูกฝ่ามือเรียวของชายหนุ่มตบฟาดเบาๆ ก็กระเด็นสะท้อนกลับมาหาผู้ที่ร่ายการโจมตี และนตอนที่มังกรฟ้าผู้ยิ่งใหญ่กำลังตกตลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่ทันคิดที่จะเรียกพลังกลับคืนก็ต้องถูกเม็ดพลังของตนเองที่ส่งออกไปย้อนกลับมาทำลายตัวมันเองเสียได้

 

เนื่องด้วยในคราแรกมันคิดที่จะดับทำลายจิตของอีกฝ่ายให้แตกสลายลงไปในรวดเดียว มันจึงใช้พลังกว่าแปดในสิบส่วนเพื่อจบเรื่องนี้ลงโดยที่ไม่คิดจะอ้อมรั้งแม้แต่น้อย ซึ่งสำหรับเหล่าสัตว์เทพเจ้าที่ครั้งหนึ่งเคยปกครองผืนฟ้าและแผ่นดิน ในครั้งอดีตกาลนั้นเพียงแค่มีหนึ่งในพวกมันหายใจเบาๆ ก็สามารถทำลายเมืองทั้งเมืองได้อย่างง่ายดายเช่นพวกมันแล้ว จะมีตนไหนที่คิดว่าการโจมตีของตนเองจะถูกสะท้อนกลับมาได้ง่ายๆ เช่นนี้!

 

จริงอยู่ที่ตอนนี้ราชันย์มังกรฟ้านั้นเป็นเพียงแค่หนึ่งในสัตว์เทวะที่ตายแล้ว แต่อันที่จริงพวกมันแค่หวนคืนสู่ความว่างเปล่าก่อนที่จะถือกำเนิดใหม่อีกครั้งในร่างกายที่เหมาะสม จริงอยู่ที่เรื่องพวกนี้ไม่เคยมีบรรทึกอยู่ในประวัติศาสตร์ แต่ด้วยกฏเกณฑ์ที่ผู้ให้กำเนิดพวกมันได้ตราขึ้นนี้ทำให้พวกมันไม่สามารถที่จะหลบหนีจากการเกิดตายว่ายเวียนนี้ได้ 

 

ที่สำคัญคือครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันกำลังจะถือกำเนิดใหม่อีกครั้ง…

 

แต่ทำไมกันทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเป็นแค่มนุษย์แท้ๆ ทั้งยังเป็นมนุษขนอ่อนที่หากเทียบกับมังกรอย่างมันที่ขนาดหลับไปตื่นหนึ่งยังนานยิ่งกว่าอายุขัยของโคตรเหง้าพวกมันรวมกันเสียอีก…แต่อีกฝ่ายกลับ

 

และในตอนนั้นเองที่ราชันย์มังกรฟ้าสามารถสัมผัสได้ถึงปราณสีขาวอมฟ้าใสสะอาดจากร่างกายของอีกฝ่าย ซึ่งเป็นกลิ่นอายที่ตัวมันรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก และในตอนที่มันนึกขึ้นได้ว่ามันเคยรู้สึกถึงกลิ่นอายเช่นนี้ได้ที่ไหนมันก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึก!

 

แต่ตกใจก็ส่วนตกใจ สิ่งที่มันต้องทำในตอนนี้ก็คือเอาตัวให้รอดจากสภาพที่ตอนนี้ตัวมันกำลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นผลที่มาจากพลังของตนเองให้ได้เสียก่อน…

 

‘เวนเอ้ย…ไอ้มนุษย์บ้าผู้นี้มันเป็นตัวอันใดกันแน่!’

 

 

 

 

……………………………………

 

 

 

มาแร้วจร้า….มาช้าแต่มานะ

 

 

ตอนแรกกะว่าจะดองเรื่องอื่นๆ เอาไว้แล้วแต่งเรื่องfat dragonแค่เรื่องเดียว แต่คิดไปคิดหลังจากที่มาแต่งนิยายถี่ๆ ก็อยากจะให้มีหลายรสชาติแหละมั้ง อาจจะเป็นเพราะเหงาๆ -3- แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ถ้าไม่ได้ติดธุระอะไร เราจะเจอกันที่เรื่องนี้ทุกวันนะครับ ส่วนเรื่องที่เหลือผมจะสลับๆ ลงทุกๆ 2-3วัน ซึ่งทั้ง4เรื่องที่ตั้งใจว่าจะแต่งก็มี

 

Fat dragon กำเนิดมังกรจอมเขมือบสยบจักรวาล

The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ฉีหลิน นางพญาเซียนสวรรค์

'นักเลง' แห่งวังหลัง

 

และอีกเรื่องที่จบไปแล้วสาารถที่จะไปสนับสนุนเป็นค่ามาม่าให้ไรท์ได้เสมอ

 

The legend of itoria : ตำนานจอมราชันย์พันธุ์พิลึก

 

 

ขอบคุณที่ยังรอนะฮับ 

 

รัก 

 

เจ้าอ้วน…หนึ่งฟ้าเดียวดาย

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #683 JanjiraLailang (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:50
    อุตส่าห์ซื้อตอน..เสียเหรียณ..เรื่องเก่ายังไม่ไปถึงไหนก็จะมาเรื่อใหม่อีกละ😡😡😡
    #683
    0
  2. #602 pimspice (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 23:19
    เอาใจช่วยจ้าา
    #602
    0
  3. #465 แต้ม (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 12:49

    555แอบดีใจนิดๆพอเปิดถึง เฉาเลย

    #465
    0
  4. #383 monthira1234567 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 11:28
    สู้ๆนะคะ กำลังใจสำคัญที่สุดนะพี่หลวง !!!
    #383
    0