'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 41 : บทที่ 37 เกล็ดย้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    10 ธ.ค. 63

ว่ากันว่าสำหรับทุกคนแล้วการได้รับการยอมรับนั้นเปรียบเสมือนเส้นทางที่ได้ถูกจุดให้สว่างขึ้น จนคนคนหนึ่งสามารถที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้ โดยปกติแล้วมันมีน้อยมากที่คนทั่วๆ ไปจะสามารถใช้ชีวิตให้ก้าวหน้าจนผู้ล้วนอิจฉา และสิ่งสำคัญมากๆ ที่จะทำให้ใครคนใดคนหนึ่งสะมารถที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าได้นั้นก็คือเป้าหมาย ซึ่งการได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ใดๆ หรือความวางใจจากใครสักคนนั้นถือเป็นหนึ่งในแรงผลัดดันหลักที่ทำให้คนเราสามารถที่จะก้าวต่อไปได้อย่างมั่นคง

 

 ไม่เว้นแม้แต่จักรพรรดิหนุ่มอย่างหยางชิงหลงเองก็เช่นกัน สำหรับเขาแล้วแม้มองดูภายนอกอาจจะไม่ได้จริงจังในเรื่องราชกิจมากนัก ทั้งยังใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกวรยุทธ์เสียมากกว่า แต่อันที่จริงๆ แล้วสิ่งที่เขาทำทั้งหมดนั้นก็เพื่อหยาซานแทบทั้งสิ้น 

ก็จริงอยู่สำหรับชาวบ้านร้านตลาดทั่วๆ ไปนั้นการปกครองบ้านเมืองให้ผาสุก การที่ดูแลปากท้องของอานาประชาราชถือเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดสำหรับผู้ปกครองหรือจักรพรรดิอย่างเขา 

 

แต่สำหรับคนที่ผ่านโลกมาพอสมควรอย่างเขา ได้พบเจอโลกภายนอกที่กว่างใหญ่กว่าหยาซานมาแล้ว เขารู้ดีกว่าการมีกำปั้นที่ใหญ่กว่าใครนั้นสำคัญมากแค่ไหน เพราะแม้ว่าหยาซานนั้นจะอยู่ห่างไกลจากแผ่นดินหลัก ทั้งยังไม่มีใครคิดที่จะสนใจดินแดนที่ขาดแคลนปราณฟ้าดินเช่นนี้เป็นแน่ 

 

แต่ไม่มีใครสามารถที่จะรู้อนาคตได้ว่ามันจะเป็นอย่างไร เขาจึงอยากที่จะมีพลังอำนาจพอที่จะปกป้องบ้านเมืองของเขา …บ้านเมืองที่บิดาของเขาฝากฝังเอาไว้

 

ทำให้ตลอดกว่าสิบปีที่ผ่านมาเขาพยายามพัฒนาทุกอย่างในหยาซานทั้งในที่ลับและที่แจ้ง เพื่อให้หยาซานกลายเป็นเมืองที่สงบสุขร่มเย็นอย่างเช่นทุกวันนี้ 

 

แต่หลังจากการมาของชิงอ๋องเมื่อไม่นานมานี้มันกลับทำลายความภาภูมิใจของเขาไปแทบสิ้น ไหนจะเรื่องที่เหลียนฮวาเกือบตาย เรื่องที่ถูกพ่อตาของเขาที่เป็นแม่ทัพรักษาแผ่นดินทุบตีจนแทบสิ้นสภาพจักรพรรดิในตอนนั้น

 

และในตอนนี้ตอนที่ความจริงเรื่องที่ว่าชิงอ๋องที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาผู้นี้กลายมาเป็นหนึ่งในเบื้องของความสงบ่มเย็นของหยาซานที่แม้แต่คนของเขาที่เลี้ยงดูมากับมือยังไม่คิดที่จะปริปากบอกเขา หรือกระทั่งคนสนิทของเขาที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็กๆ อย่างจ้าวกงกงเองกลับเป็นผู้ที่รู้เรื่องราวดียิ่งกว่าใครๆ…แม้แต่ตัวเขาที่เป็นจักรพรรดิเสียอีก

 

โถ่โว๊ย!!

 

 

.

.

.

 

ราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่กำลังคุ้มคลั่ง ปราณทั่วร่างของหยางชิงหลงค่อยๆ ก่อตัวจนกลายเป็นรูปร่างที่เสมือนจริงเข้าไปทุกขณะ เช่นเดียวกับพลังปราณจากผืนฟ้าและปฐพีที่กำลังไหลบ่ามายังสถานที่แห่งนี้ราวกับถูกปากขนานยักษ์กำลังสูบกลืนอยู่ ยิ่งเวลาผ่านล่วงเลยไปนานเท่าใดพลังในการดูดกลืนนั้นก็ยิ่งรุนแรงขั้นยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้แม้แต่ปราณที่ถูกเก็บกักเอาไว้ในร่างของผู้คนโดยรอบเองก็เริ่มที่จะถูกดูดออกไปบ้างแล้ว เรื่องนี้ทำให้สามผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสนทนากันอย่างเปิดเผยหมายจะกลั่นแกล้งจักรพรรดิให้อับอายเองก็ต้องหลั่งเหงื่อเย็นขนลุกเกรียวกราว เพราะเรื่องนี้มันชักจะใหญ่เกินไปแล้ว!  

 

“นี่มันบ้าอะไรกัน” หลี่เจี้ยนเทียนถึงกับกัดฟันกรอด มองเส้นสายพลังปราณค่อยๆ ไหลออกจากร่างของตนอย่างไม่อาจจะควบคุมได้ ถึงแม้ตอนนี้มันจะไม่ได้มากมายอันใดนัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รับรู้ได้ว่าปริมาณที่ถูกดูดกลืนนั้นค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และหากยังเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามตัวเขาเองก็อาจจะตายได้เหมือนกัน “พวกเจ้าทั้งสองพอจะรู้อะไรบ้างหรือไม่ ตอนนี้เราต้องทำอย่างไรต่อไปดี”

 

“ข้าก็ไม่รู้” ชิงอ๋องเองก็แทบจะใบ้กินไปเช่นเดียวกัน เพราะสำหรับตัวเขาแล้ว แต่ไหนแต่ไรมาหลานชายคนนี้ของเขาก็เป็นแค่เด็กไม่เอาไหนคนนึงเท่านั้น ไหนเลยจะมีพลังที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้ได้กัน แต่เมื่อหันไปทางขันทีเฒ่าที่รับใช้ราชวงมาตั้งแต่รัชกาลก่อนอีกฝ่ายก็กำลังทำหน้าราวกับเห็นผี “จ้าวกงกงเจ้ารู้อะไรอย่างนั้นหรือ…”

 

“เป็นไปไม่ได้….” เสียงที่แผ่วเบาราวกระซิบของยันทีเฒ่าที่กำลังพูดวกไปวนมาราวกับคนเสียสติขณะที่กำลังมองไปยังร่างของผู้เป็นเจ้าชีวิต “คำพูดของหมอดูคนนั้นเป็นจริงหรือนี่…”

 

“เจ้าพูดบ้าอะไรอยู่ ช่วยบอกให้พวกข้าเข้าใจด้วยได้หรือไม่!” ชิงอ๋องตะคอกออกมาอย่างเหลืออด เพราะยิ่งเวลาผ่านไปพลังในการสูบกลืนของหลานชายคนนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่องๆ จนตอนนี้อัตราการสูญเสียพลังของเขามากขึ้นไปเป็นทบเท่าทวีคูนเข้าไปแล้ว หากยังคงปล่อยเอาไว้แบบนี้ต้องแย่แน่ๆ 

 

“ใช่ มีอะไรเจ้าก็รีบๆ เอ่ยออกมาเสีย อย่ามัวอมพะนำอยู่ ไม่งั้นเราทั้งหมดได้ตายจริงๆ แน่ ตอนนี้พวกเจ้าอาจจะยังไม่สังเกต แต่ร่างกายของพวกเราเองก็กำลังถูกดูดเข้าไปหาไอ้เด็กเวนนี้เรื่อยๆ แล้ว!!”

 

 “หา!”

 

เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลี่เจี้ยนเทียนทั้งสองถึงกับตาเบิกโผลงมองไปยังร่างที่กำลังร้องคำรามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที 

 

“จ้าวหลิงบอกมาสักทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้” หยางชิงอ๋องเองก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว 

 

“มันคือคำทำนายของหมอดูเฒ่าผู้หนึ่งที่พี่ชายท่านเคยได้รับเมื่อเขายังหนุ่ม ซึ่งตรงกับตำนานเก่าแก่ของราชวงก์หยางของเราที่กล่าวถึงหนึ่งในสัตว์เทวะที่คอยปกปักโลก…”

 

“ข้าคิดว่าเราไม่มีเวลาจะมาฟังเจ้าพล่ามอะไรไร้สาระหรอกนะ ตอนนี้เจ้าช่วยเข้าเรื่องสักทีจะได้ไหมว่าเรากำลังเจอกับอะไรและต้องแก้ไขอย่างไร”

 

“เมื่อยามที่โทสะแห่งมังกรถูกจุดขึ้นด้วยการแตะเกล็ดย้อน จงนำดวงใจแห่งมังกรมาสยบ” วาจาอันเลื่อนลอยดังออกมาจากร่างของขันทีเฒ่า ราวกับว่านั้นไม่ใช่เสียงของมันเองเสียด้วยซ้ำ แต่นั่นไม่เท่ากับความงงงันที่ยิ่งพอกพูนขึ้นมาต่อคนทั้งสองที่ได้ฟัง…

 

“นี่เจ้าพล่ามบ้าอะไรของเจ้า แล้วถ้าไอ้ตรงหน้าเราคือมังกรที่ถูกปลุกขึ้น แล้วเราจะไปหาดวงใขมังกรมาจากที่ใดกันเล่า” หลี่เจี้ยนเทียนสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ลำพังแค่พยายามที่จะควบคุมพลังปราณในร่างไม่ให้ไหลออกไปหาเด็กเหลือขอที่ตอนนี้ดูท่าว่าไม่ได้สติเสียแล้ว ดูจากดวงตาที่แดงก่ำราวกับโลหิตกับปราณมังกรที่กำลังค่อยๆ ก่อรูปร่างจนคอยๆ เหมือนจริงเข้าไปทุกที ทั้งยังโก่งคออ้าปากสูบกลืนพลังปราณจากผืนฟ้าและปฐพีอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้คนรับใช้ที่อ่อนแอหลายคนในจวนแม่ทัพของเขากำลังหายใจรวยรินเข้าไปทุกทีแล้ว ถ้าขืนยังเป็นอย่างนี้อีกต่อไปไม่นานอาจจะต้องมีหลายสิบคนที่อาจจะต้องตายไปจริงๆ 

 

และไม่เพียงเท่านั้น เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้ามังกรบ้าตัวนี้จะดูดกลืนพลังไปจนถึงเมื่อไหร่และมันสามารถเติบโตได้อีกแค่ไหน 

 

…ในตอนนี้มันแค่ขนาดตัวใหญ่กว่าท่อนแขนเพียงเล็กน้อยแต่กลับทรงพลังขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดมันใหญ่โตขึ้นเท่ากับมังกรในตำนานเล่า…

 

 

………….

มาช้าแต่มานะ

 

จะไม่รับปากนะแต่จะพยายามมาให้ไวที่สุดครับ ขอโทษคนรอจริงๆ 

 

เผื่อสำหรับคนที่ยังไม่รู้ ตอนนี้พ่อของผู้แต่งนั้นเป็นผู้ป่วยติดเตียงมาปีกว่าแล้ว 

 

ทำให้ตัวผู้แต่งนั้นทั้งต้องออกไปทำงานทั้งต้องกลับมาเฝ้าพ่อที่บ้าน รายได้งานที่ไม่เป็นเวล่ำเวลาเลยได้แค่พอถูไถให้มีชีวิตอยู่ต่อไปก็เต็มกลืนแล้ว…ขออภัยจริงๆ ที่อาจจะช้าไปบ้าง จะพยายามแบ่งเวลากลับมาแต่ให้บ่อยขึ้นครับ

 

ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน แล้วเจอกันครับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #673 kikijin (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 11:46
    สู้ๆค่ะ
    #673
    0
  2. #671 ning792528 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 20:58

    ติดเหรียญอ่านล่วงหน้าไว้อย่างน้อยจะได้มีรายได้เพิ่มอีกทาง
    #671
    0
  3. #670 tongpim (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 19:58
    ติดเหรียญก็ได้จร้าาส
    #670
    0
  4. #669 kung241 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 13:37

    สู้ๆๆค่ะ

    #669
    0
  5. #668 KaekaiUreka (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 22:33
    สู้ๆ ค่ะไรท์
    #668
    0
  6. #667 Pannmak (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 21:36
    ติดเหรียญแบบไม่แพงมาก เราว่าคนพร้อมจ่ายช่วยไรท์นะ จะได้เป็นรายได้อีกทาง
    #667
    0
  7. #665 บันทึกเดียวดาย (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 22:52
    ขอเลื่อนไปพรุ่งนี้ฮับ ไม่ทันแล้ว...ไม่ได้แต่งนานแก้หลายรอบแล้ว@_@
    #665
    0
  8. #664 kai918 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 13:15
    รออออค่ะ
    #664
    0
  9. #595 puk3005 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:27
    สู้ๆค่ะไรท์ออกอีบุ้ค้วยนะค่ะจะช่วยสบทบอีบุ้คค่ะ
    #595
    0
  10. #594 anwapass (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 14:16
    สู้ๆนะคะ
    #594
    0
  11. #444 ning792528 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 15:29

    ขอการคลายปม

    ขอเหลียนฮวาออกเที่ยวยุทธภพ

    และหาผู้มาใหม่แทนเต้จะดีมาก

    #444
    0
  12. #443 Nanny (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:01

    จางฮองเฮาเล่นเล่ห์แน่ๆนางไม่ได้ท้องจริงหรอก แต่พระเอกอ่อนแอไปนะคะแนะนำเพิ่มสกิลให้หน่อยถ้ายังจะให้เป็นพระเอกต่อ

    #443
    0
  13. #441 munongmu (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 12:57
    เปลี่ยนพระเอกทันไหม

    คนไม่รักษาสัญญานี่ใช้ไม่ได้อ่ะ ถ้าลองเคยผิดสัญญามาแล้วครั้งหนึ่งครั้งต่อๆไปก็ผิดอีก แถมผิดสัญญาหลายข้อด้วย
    #441
    0