'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 33 : บทที่ 29 คู่แข่ง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

 

 

“หนูผี!!” ทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เหลียนฮวาก็หันไปทางต้นเสียงทันที และโดยที่ไม่รู้ตัวนางก็ถึงกับหลุดตะโกนออกมาเสียงดังลั่น จนแม้แต่สามสาวที่เหลือยังต้องประหลาดใจกับกิริยาของอีกฝ่ายไม่น้อย เพราะเหลียนฮวาของพวกนางทั้งสามคนนั้นมันช่างต่างจากเด็กสาวขี้ตกใจตรงหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

 

ต้องเข้าใจก่อนว่าตอนนี้แม้แต่บิดาของนางอย่างหลี่เจี้ยนเทียนที่เรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือที่สูงที่สุดในหยาซานเองก็ยังไม่อาจจะหลบรอดสัมผัสของนางไปได้ ไม่ต้องกล่าวถึงคนอื่นๆ ที่มีฝีมือต่ำกว่า และการที่มีใครสักคนที่สามใครสักคนที่สามารถหลบรอดประสาทสัมผัสของนางไปได้มันจึงค่อนข้างเป็นเรื่องที่น่าตกใจขนาดไหน

 

ต้องรู้ว่านางเป็นหนึ่งในคนที่ใครหลายๆ คนอยากให้หายสาบสูญไป ไม่ว่าจะเป็นคนที่เสียผลประโยชน์ไปเพราะนาง เหล่าสนมน้อยใหญ่ที่อยากให้นางตายๆ ไปเสียเพราะหมายจะแทนที่ ไหนจะเหล่าขุนนางและไส้สึกผู้ไม่หวังดีที่หมายจะทำให้แผ่นลุกเป็นไฟนั่นอีก การที่มีใครสักคนสามารถเข้ามาใกล้นางได้ขนาดนี้จึงเป็นอะไรที่ทำให้นางเองกลัวไม่น้อยเช่นเดียวกัน

 

ยังไม่นับรวมถึงเรื่องที่บุคคลที่จู่ๆ ก็มาโผล่ในระยะประชิดนางนั้นกลับเป็นใครบางคนที่นางเพิ่งจะหวนคิดถึงไปเมื่อไม่นานมานี้ ทั้งยังเป็นใครบางคนที่นางแทบจะไม่นึกถึงเลยว่าจะได้มาเจอกันที่โลกใบนี้ เพราะเขากลับเป็นเด็กน้อยที่บัวเก็บมาเลี้ยงดูทั้งยังเป็นคนที่บัวทั้งรักและห่วงใยมากที่สุดคนหนึ่ง คนที่ยอมตายไปพร้อมกับบัว....

 

ราวกับโหยหาเสียงนั้นมานานแสนนาน ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาแห่งพรรคมารถึงกับพุ่งไปกอดเด็กสาวที่อ่อนกว่าเป็นสิบปี แล้วร้องให้งอแงราวกับเด็กๆ จนทำให้บรรยากาศกายเป็นอะไรที่กระอักกระอ่วนสำหรับคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่แห่งนี้ทั้งที่แจ้งอย่างสามสาวที่มาด้วยกัน หรือจะเป็นผู้เฝ้ามองชายหนุ่มจากในเงามืดเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะถึงอย่างไรชายหนุ่มนั้นก็เป็นถึงว่าที่ผู้สืบทอดแห่งโลกมืด ที่แสนจะเย็นชา แต่กลับมาร้องให้งอแงราวกับเด็กๆ...เป็นครั้งแรกตั้งแต่พวกมันได้มองเห็นการเปลี่ยนแปลกของนายน้อยตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน

 

ไม่รู้ว่าเพราะความทรงจำที่ทับซ้อนกันหรือเพราะอะไรก็แล้วแต่ เหลียนฮวาที่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้ปฏิเสธหรือปัดป้องอีกฝ่ายแต่อย่างใด และเมื่อผ่านไปอีกหลายอึกใจนางยังกอดตอบอีกฝ่ายแถมยังเอามือไปลูบหัวมับเบาๆ ด้วยความเอ็นดู...

 

กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่กว่ที่ชายหนุ่มจะหายจากอาการงอแงแต่ก็ยังคงมีสะอื้นเป็นช่วงๆ ก่อนที่มันจะหันกลับไปด้านหลังแล้วโบกมือครั้งหนึ่ง เป็นเชิงสัญลักษณ์ให้ผู้ติดตามของมันจากไปเสียก่อน และราวกับว่าเหลียนฮวาเองก็รู้แกวของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี นางก็เลยบอกให้ทั้งสามคนที่ติดตามนางมาล่วงหน้าไปก่อนเช่นกัน เพราะสำหรับนางตอนนี้พอจะรู้ได้แล้วว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

ทางฝั่งของชายหนุ่มนั้นเหล่าองครักษ์เงาและชายชราที่ติดตามมันมาก็จากไปโดยที่ไม่ได้อิดออดอะไร เพราะสำหรับพวกมันแล้วดินแดนเล็กๆ นี้ไม่มีอะไรที่พอจะเป็นสิ่งที่รบกวนความปลอดภัยของนายน้อยของมันได้แน่ๆ ต่อให้มัดรวมเอาทั้งแม่ทัพดาบสวรรค์ชิงอ๋องแล้วก็ฮ่องเต้หนุุ่มเข้าด้วยกันก็ตามที ทั้งหมดจึงจากไปจัดการงานของตนอย่างไม่ลังเล เพราะถึงอย่างไรพวกมันก็ยังมีงานที่ยังจัดการไม่เรียบร้อยอยู่...

 

แตกต่างจากทางฝั่งของสามสาวที่มาด้วยกับเหลียนฮวา โดยเฉพาะกับองค์หญิงหยางกุ่ยเหยียนหรือพระสนมเต๋อเฟยนั้นถึงกับแสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อชายหนุ่มผู้บังอาจมากอดเหลียนฮวาที่นางเฝ้ามองเฝ้าทนุถนอมมาตลอดอย่างอุกอาจ ถ้าไม่มีสองพี่น้องมารั้งเอาไว้ป่านนี้นางคงพุ่งเข้าไปบวกกับอีกฝ่ายไปแล้ว...โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกด้านหนึ่งนั้นสามารถบี้นางได้ราวกับบี้มดหากต้องการ...

 

จนแล้วจนรอดทุกคนก็แยกย้ายกันจากไปเหลือสองร่างที่ยืนมองหน้ากันไปมาในศาลาไม้ริมป่าไผ่ ที่ตอนนี้มีหนึ่งหนุ่มที่มีดวงตากำลังเปล่งประกายด้วยหลายๆ ความหมาย กับอีกหนึ่งเด็กสาวที่สายตาเต็มไปด้วยประกายความว้าวุ่น

 

ในต้นยามชวีเช่นนี้ ท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังส่องประกายอยู่บนฟากฟ้า ท่ามกลายดวงดารานับหมื่นพันที่พากันประชันขันแข่งกันส่งแสงอย่างร่าเริง สายลมเย็นที่พัดแผ่วจนปลายยอดไผ่ไหวเอนไปตามกระแส สองร่างกำลังจ้องไปยังดวงตาของกันและกัน...ราวกับคนรัก 

 

แต่สำหรับความเป็นจริงแล้วตอนนี้เหลียนฮวานั้นกำลังสับสนกับใจของตนเองเป็นอย่างยิ่ง เพราะแม้ว่านางจะได้รับความทรงจำของพี่บัวมา รวมทั้งประสบการณ์ อารมณ์และความรู้สึกมาทั้งหมดจนไม่รู้ว่าจะมากกว่านี้อีกอย่างไรแล้ว แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังคงเป็นเหลียนฮวาคนเดิมอยู่วันยังค่ำ ความรู้สึกของนางตอนนี้เลยค่อนข้างสับสนมากไม่น้อยอยู่เช่นกัน...

 

"ท่าน..ท่านไม่ใช่เจ๊..."  ในระหว่างที่เหลียนฮวากำลังสับสนอยู่นั้นจู่ๆ เสียงของชายหนุ่มที่นางเรียกไปว่าหนูผีก็ดังแทรกเข้ามา ตามด้วยน้ำเสียงถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังผิดหวังอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

"ใช่ ข้าไม่ใช่เจ๊บัวของท่าน หรือถ้าจะพูดให้ถูกข้าก็คือพี่บัวในอีกภพหนึ่ง และถ้าให้ข้าเดาท่านเองก็คงเป็นนายหินของพี่บัว...สินะ" เด็กสาวกล่าวตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สงบลงไม่น้อย

 

"เฮ้อ...จริงๆ ด้วยสินะ" 

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ อันที่จริงเขาก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่อีกฝ่ายนั้นจะเป็นเจ๊บัวของมัน เพราะถึงอย่างไรสำหรับเจ๊แล้วเรื่องแก๊งค์ที่วุ่นวายนั้นคงไม่ต้องถึงมือเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะสำหรับเจ๊แกแล้วต่อให้คนที่สร้างปัญหาให้แก่เจ๊แกจะมีค่าหรือสำคัญมากแค่ไหน แต่เจ๊แกก็ไม่เคยเหลือเอาไว้แม้แต่คนเดียว เพราะเจ๊แกเคยบอกกับมันเอาไว้ว่า "ยิ่งคนที่สำคัญและมีค่าต่อเรามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งสร้างปัญหาให้เราได้มากเท่านั้น" สำหรับคนแบบเจ๊แล้ว ถ้าหากแกเกิดใหม่มาในจวนที่มีอำนาจมากขนาดนี้ดีไม่ดีตอนนี้ทั้งหยาซานอาจจะอยู่ในความควบคุมของแกไปแล้วก็ได้ ไม่มัวมาทำอะไรยุ่งยากแบบนี้ให้เสียเวลาหรอก แล้วยิ่งไอ้พวกขุนนางที่กวนประสาทแกอยู่แบบนี้ถ้าเป็นเจ๊แกจริงๆ ตอนนี้พวกมันคงไปคุยกับรากไผ่รากมะม่วงไปนานแล้ว!

 

"ข้า..." หลังจากที่เรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ประจวบกับความทรงจำของพี่บัวแล้ว ในที่สุดนางก็ตัดสินใจที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้อีกฝ่ายได้รับฟัง เพราะถึงอย่างไรสำหรับพี่บัวแล้วอีกฝ่ายก็ถือว่าสูงค่าอยู่ไม่น้อยไม่ว่าจะด้านไหนๆ นางจึงเริ่มบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ก่อนที่บัวจะตายจนกระทั่งเรื่องที่นางตัดสินใจที่จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่นางแล้วจากไปทั้งๆ แบบนั้น 

 

"แล้ว..."ชายหนุ่มทำท่าราวกับจะเอ่ยบางอย่างออกมาแต่กลับกลืนมันลงไป เหลียนฮวาที่เข้าใจอุปนิสัยของอีกฝ่ายดีย่อมมองออกว่ามันกำลังจะถามอะไร...

 

"พี่บัวรักท่านนะ...รักมากที่สุด รักมากกว่าใคร รักเสียยิ่งกว่าชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ..."

 

"...."

 

"จริงๆ อีกไม่กี่ปีต่อให้พี่บัวไม่ตายในวันนั้น นางก็คงต้องตายในอีกไม่กี่ปีอยู่ดีด้วยโรคมะเร็ง นางเลยตัดสินในที่จะไม่รั้งท่านเอาไว้..."

 

"เจ๊...เจ๊เป็นมะเร็ง? เป็นไปไม่ได้...!!"

 

"และท่านก็เป็นสิ่งเดียวที่นางยังคงห่วงใยและคาใจจวบจนกระทั่งจากไป...."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.................................

 

มาแล้วจ้า  มาช้าแต่มะนะ  

 

ไม่มีข้อแกตัวจ้า จะรีบมาต่อให้นะงับ 

 

แฮ่ะๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #635 kai918 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 22:24
    ไรท์ขาห้ามเปลี่ยนพระเอกนะคะพลีสสสส พระเอกต้องเป็นเต้นะคะ555 อินจัด
    #635
    0
  2. #632 ning792528 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:08

    มารหัวใจเต้มาแล้ว...ในเมื่อเต้ผิดสัญญาหลายข้อ ให้เต้เจ็บๆคันๆมากๆหน่อย
    #632
    0
  3. #631 monthason (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 22:00
    เต้ ผิดอะไร เขาก็รักรอนางมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็ไม่เคยทำร้ายนางด้วย
    ยืนยันเป็น ขอให้เต้ เป็นพระเอก
    จะว่าไป เราไม่ชอบนิสัยบัว
    #631
    0
  4. #630 chanchapaiw (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 20:26
    นะโมตัสสะขอให้คนนี้เป็นพระเอก..
    #630
    0
  5. #590 Thippi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 01:04
    เต้เอ้ยหมวกเขืยวลอยมาละ555
    #590
    0
  6. #562 เมมฟิส (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 16:53
    อยากให้เต๋อเฟยรักและหลงไหลเหลียนฮวามากๆ

    และเปลี่ยนเป็นไม่ชอบหน้าอิเต้
    #562
    0
  7. #550 ITanesha (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:45
    คือไรท์คะ ไรท์สามารถเปิดขายนิยายได้นะ แต่งไม่ทันก็ขายเป็นตอนๆก็ได้
    #550
    0
  8. #549 Arella (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:27
    สู้ๆคะ
    #549
    0
  9. #548 benjama1 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:14

    ขอให้ไรท์สุขภาพแข็งแรงๆจ้า
    #548
    0
  10. #547 galaxy_6188 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:12
    สู้ๆนะคะ
    #547
    0
  11. #264 AorAlis (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:59
    หายไวๆนะคะ รอค่ะ
    #264
    0
  12. #263 Yelan4 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:34

    หายไวนะคะ
    #263
    0
  13. #262 jeep2ornm (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:19

    หายป่วยเร็วๆนะจ๊ะ...เป็นห่วงนะ
    #262
    0
  14. #261 Emmajung2 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 19:17

    หายไวๆจ้า
    #261
    0