'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 32 : บทที่ 28 รากฐานที่น่ากลัว(2) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    24 เม.ย. 63



ราวกับแสงสว่างเพียงน้อยที่คอยนำทางในยามค่ำคืน ค่อยๆ นำเหล่าผู้ยากไร้เหล่านั้นไปสู่รุ่งสางอันสดใส จากแค่การไปเข้าร่วมทำกิจกรรมง่ายๆ อย่างการรับจ้างเล็กๆ การไปแอบฟังข้อมูลง่ายๆ ทั่วๆ ไป จนได้รับผลประโยชน์เพียงเล็กน้อยรวมทั้งสิ่งที่เรียกว่าแต้มแก๊งค์ที่ค่อยๆ สะสมทีละเล็กทีละน้อย จนกระทั่งมีกลุ่มหนึ่งมีแต้มมากพอที่จะได้รับเลื่อนขั้นเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ และได้รับการดูแลที่ดีขึ้น การฝึกฝนพลังฝีมือที่ส่งผลทุกครั้งที่ฝึก ตลอดจนอื่นๆ อีกมากที่ช่วยให้เหล่ารากหญ้าค่อยๆ เติบโตและมองเห็นอะไรได้ชัดเจน

 

เมื่อมีหนึ่งที่ได้รับการปฏิบัติอย่างแตกต่าง ทั้งยังสามารถมองเห็นได้ถึงความตั้งใจจริงของสิ่งที่เรียกว่าแก๊งค์ดอกบัว มันจึงไม่แปลกที่จำนวนสมาชิกค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ จนกระทั่งผ่านไปชั่วเวลาหนึ่ง เหล่าคนยากไร้ที่เคยหนาตาในแถบนี้ก็หายไปจนหมดสิ้น แปรเปลี่ยนไปเป็นแก๊งค์ดอกบัวที่คอยปฏิบัติภารกิจของตนเองตามได้รับคำมอบหมาย ไม่ว่าจะเป็นเหล่ากลุ่มคนที่ได้รับเลือกให้ฝึกฝน กลุ่มคนที่เลือกที่จะปฏิบัติภารกิจง่ายๆ อย่างการคอยสอดส่องที่ต่างๆ ที่เข้าถึงได้ กลุ่มที่รับผิดชอบเรื่องราวต่างๆ มากมายแปลกแยกกันไป

 

จนผ่านไปราวสองเดือนเศษ ด้วยวิธีฝึกฝนอันแปลกประหลาดของแก๊งค์ รวมถึงเคล็ดวิชาการฝึกฝนที่หาไม่ด้สำหรับคนทั่วไปกลับได้รับการถ่ายทอดให้แก่สมาชิดทุกคนอย่างเปิดเผย ทำให้กองกำลังเล็กๆ เริ่มเติบโตขึ้นอย่างมั่นคง ยังไม่นับรวมถึงยอดอัจฉริยะหลายๆ คนที่ผุดออกมาจากปลักน้ำที่ไม่มีใครเหลือบแล แต่หลังจากที่ได้รับการดูแลอย่างดีผู้เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ ของแก๊งค์ดอกบัวก็ได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

มีคำคำนึงเคยกล่าวเอาไว้ว่า นกไม่สามารถที่จะไปแข่งว่ายน้ำกับปลาได้ ลิงเองก็ไม่สามารถที่จะไปแข่งบินกับนกบนท้องฟ้า คนเราเองก็เช่นกัน ทุกผู้ตนล้วนแล้วแต่มีความสามารถความชอบที่แตกต่างกันไป มันจึงไม่มีใครในโลกที่ไร้ความสามารถ มีแต่คนที่ไม่รู้ว่าตนสามารถทำอะไรได้ดีเท่านั้น

 

ตราบใดที่ใครคนนั้นไม่งอมืองอเท้าหรือเกียจคร้าน ในแก๊งค์ดอกบัวสำหรับคนคนนั้นก็เป็นสิ่งที่เรียกว่าสวรรค์ได้อย่างเต็มปาก เพราะที่นี้ไม่ว่ามันผู้นั้นจะเป็นใครมาจากไหน จะลำบากยากไร้หรือตกอับเพียงไร แต่ตราบเท่าที่ไม่เกียจคร้านงอมืองอเท้าจนเกินไป อย่างน้อยที่นี่ทุกคนก็จะไม่อดตาย

 

และนี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่เหลียนฮวาเลือกที่จะเริ่มต้นยากเหล่าคนยากลำบากที่แทบจะไม่มีอะไรมายาไส้เป็นกลุ่มแรกที่เข้าร่วม เพราะสำหรับคนกลุ่มนี้ข้าแค่ก้อนเดียวก็มีค่ายิ่งกว่าทองสิบชั่งของคนร่ำรวย อาจจะปฏิเสธไม่ได้ว่าคนเหล่านี้ทั้งอ่อนแอและขาดพื้นฐานในแทบทุกด้าน แต่สิ่งที่คนเหล่านี้ไม่เคยขาดคือความอดทนที่มากกว่าคนที่สุขสบาย และเหล่าคนพวกนี้จะเห็นค่าของคนที่หยิบยื่นโอกาสให้ตนเองเสียงยิ่งกว่าชีวิตด้วยซ้ำ

 

ธรรมชาติของมนุษย์ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยนอกจากความต้องการพื้นฐาน นั่นก็คือความต้องการการยอมรับจากใครสักคนอย่างแรงกล้า ความต้องการที่จะมีค่าในสายตาของใครสักคน โดยที่ไม่รู้ตัวแทบทุกคนที่ไร้ซึ่งเป้าหมายหรือผู้ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากใครเลย ก็มักจะเป็นเพียงแค่ฝุ่นควันที่ลองลอยไปวันๆ ไม่ได้คิดที่จะทำอะไรจริงๆ จังๆ เท่าไหร่ แตกต่างจากคนที่พดยายามเพื่ออะไรสักอย่างหรือใครสักคนอย่างลิบลับ เพราะตราบเท่าที่การกระทำของมันผู้นั้นได้รับการยอมรับและมีค่าสำหรับใครสักคนแล้ว อาจจะมีหลายคนที่ยอมจ่ายออกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อคนที่มองเห็นค่าของมันอย่างไม่เสียใจ

 

และจุดนี้ก็เป็นจุดแข็งที่สุดสำหรับแก๊งค์ดอกบัวที่เพิ่งเกิดมาในยุคที่เหล่าคนแบ่งแยกชนชั้น ทำให้สมาชิกจากหลักสิบกลายเป็นหลายพันคนไปในชั่วเวลาเพียงไม่นานนัก

 

แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งต้นไม้ที่เติบโตไวอย่างผิดปกติก็ย่อมไปขัดตาใครหลายคนเข้าเป็นธรรมดา จึงไม่แปลกเลยที่จะมีหลายขุมอำนาจที่เริ่มสอดส่ายสายตาเข้ามา

 

 

 

แต่ว่าการที่เหล่าคนค่ำครึที่จะมาต่อกรกับเหลียนฮวาผู้มีประสบการความปลิ้นปล้อนและประสบพบเจอกับแผนการต่างๆ นา...คิดว่ามันจะเป็นไปได้?

 

และแน่นอนว่าเหลียนฮวานั้นระวังเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นธิดาจากจวนแม่ทัพที่เรียกได้ว่าทรงพลังที่สุดในแคว้น แค่นางแจ้งความต้องการไปยังบิดากับพี่ชายทั้งสอง ไหนเลยสามบุรุษผู้รักดอกบัวน้อยยิ่งกว่าชีวิตจะเอ่ยเป็นอื่น เหล่าตัวเหลือบไรที่หมายตาดอกผลที่นางวางไว้ก็ค่อยๆ ถูกเด็ดออกไปทีละตัวสองตัว

 

ยังไม่รวมถึงนางเป็นถึงพระสนมที่มีพระสวามีเป็นถึงจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์หากนับในรุ่นเดียวกัน เรื่องพลังอำนาจของชิงหลงไหนเลยจะเป็นที่กังขา ซึ่งสำหรับจักรพรรดิหนุ่งผู้นี้แล้วนางไม่ต้องไปบอกกล่าวอะไรอยู่แล้ว แค่นางเปรยกับเสี่ยวปิงเบาๆ อย่างไรคนของนางก็คงคาบข่าวไปแจ้งแก่ทางนั้นเอง ซึ่งนางก็ไม่ไร้เดียงสาพอจะเชื่อว่าตนสามารถกระทำการใดจนปิดหูปิดตาอีกฝ่ายได้ แล้วจะแปลกอะไรถ้าหากนางจะใช้อีกฝ่ายให้เกิดประโยชน์บาง ถึงว่าคิดดอกเบี้ยที่อีกฝ่ายติดเอาไว้อย่างมากมาย

 

และด้วยความร่วมมือกันระหว่างพ่อตาและลูกเขยผู้สูงศักดิ์ที่ไม่กินเส้นกันเลยนี้เอง ทำให้ตลอดมาไม่ว่านางจะทำการณ์ใดก็ล้วนแล้วแต่สะดวกดายเป็นอย่างยิ่ง

 

แต่ไม่ใช่ว่านางเพียงฝ่ายเดียวที่ได้รับผลประโยชน์จากเรื่องราวที่นางก่อขึ้นแต่ถ่ายเดียว เพราะถึงอย่างไรจุดเริ่มต้นของแก๊งค์ดอกบัวก็เป็นส่วนเกินของสังคมที่ยากจะจัดการมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ทั้งสองเลยเห็นด้วอย่างเต็มที่ ทั้งยังสนับสนุนรวมถึงอำนวยความสะดวกแก่เหลียนฮวาอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

 

แต่ว่ามันก็ใช่ว่ามันจะไม่มีอุปสรรค์เอาเสียเลย เพราะเป้าหมายเดิมของเหลียนฮวานั้นแต่เดิมก็ไม่ได้มีเป้าหมายแค่กลุ่มคนยากไร้ ทั้งยังไม่ได้กำหนดกฎเกณฑ์เอาไว้ว่าจะให้แก๊งค์ของนางนั้นจำกัดอยู่ภายในหยาซานเท่านั้น ปัญาต่างๆ เลยเริ่มที่จะประดังเข้ามาเมื่อนางคิดจะขยายกลุ่มของตนให้ใหญ่ขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน

 

เริ่มตั้งแต่กลุ่มหนึ่งในแก๊งค์ที่เริ่มปีนเกลียวแหกคอกนำการปลุกระดมคนในให้เรียกร้องในสิ่งที่ตนไม่อาจจะได้รับได้ เพียงเพราะแค่กลุ่มของตนนั้นทรงพลังขึ้นเพียงเล็กน้อย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนที่เริ่มแสดงความกระด้างกระเดื่องนี้ขึ้น ก็พวกกลุ่มขุนนางคหบดีที่เข้ามาแทรกแซงหมายจะตัดก้อนชิ้นเนื้อ ที่นางสร้างเอาไว้ไปกินเปล่า

 

และด้วยการร่วมหัวทั้งจากภายนอกและภายในอาณาจักรนี่เองที่ทำให้แม้แต่การร่วมมือกันของสองพ่อตาและลูกเขยก็ยังไม่อาจจะจัดการได้ หรือจะด้วยเพราะคลื่นมรสุมที่หยางกุ่ยเหยียนเคยกล่าวเอาไว้ก็ไม่อาจจะทราบ เพราะกงจู่จากแดนเหนือเคยกล่าวเอาไว้ว่าอีกไม่นานหยาซานจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น บิดาของนางเลยมาเตรียมการป้องกันเอาไว้ก่อน

 

ด้วยเหตุนี้หลายวันมานี้เหตุการณ์ภายในแก๊งค์ดอกบัวจึงเริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเหลียนฮวาจะพยายามตัดเนื้อร้ายออกไปมากต่อมากแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีความวุ่นวายเกิดขึ้นมากจนน่าปวดหัว

 

จนกระทั่งเมื่อสองสามวันมานี้จู่ๆ เหตุการณ์ภายในที่วุ่นวายมาหลายวันก็ค่อยๆ เงียบสงอย่างน่ากลัว จนแม้แต่เหลียนฮวายังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

 

ซึ่งนางมิใช่ไม้รู้ว่าเหตุใดพักหลังมานี้แก๊งค์ดอกบัวถึงได้วุ่นวายผิดปกติเป็นอย่างมาก นั้นก็เป็นเพราะสมาชิกกลุ่มที่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้มีสมาชิกจากทั้งในและนอกหยาซานที่มีทั้งคนยากไร้ขอทานตลอดไปจนเหล่าพ่อค้าคหบดีแม้กระทั่งขุนนางหรือตระกูลเก่าแก่ที่เห็นด้วยกับแนวคิด ยินดีกับผลประโยชน์ รวมถึงมุ่งหวังเคล็ดวิชาที่เริ่มแพร่หลายจนมีแม้แต่ยอดฝีมือขั้นสีเขียว(ม่วง>คราม>น้ำเงิน>เขียว>เหลือง>ส้ม>แดง เผื่อลืม)ผุดขึ้นมาหลายสิบคน แม้แต่คนที่จวนเจียนสีน้ำเงินแล้วก็ยังมีอยู่ไม่น้อยเลย

 

สิริรวมแล้วตอนนี้สมาชิกของหยาซานรวมแล้วมีมากเกือบสามหมื่นคน ที่มีเหลียนฮวาเป็นหัวหน้าแก๊งค์ มีหยางกุ่ยเหยียนเป็นรองหัวหน้า มีเสี่ยวปิงเสี่ยวเปาเป็นคู่ตะวันจันทราซ้ายขวาภายใต้อำนาจของหยางกุ่ยเหยียนและเหลียนฮวา นอกจากนี้ก็มีฝ่ายต่างๆ ที่รับผิดชอบในฝ่ายของตนถึงสิบสองฝ่ายที่รับผิดชอบทั้งในที่ลับและที่แจ้ง และมีสมาชิกแยกย่อยที่รับผิดชอบในหน่วยของตนเป็นจำนวนมาก

 

มันจึงไม่แปลกนักที่กลุ่มที่โตเร็วขนาดนี้จะมีรอยแตกรอยร้าวปะปนอยู่บ้าง เพราะธรรมชาติของมนุษย์นั้นย่อมมีคนที่ไม่ยินดีในความที่ผู้อื่นได้ดี ซึ่งจุดนี้เหลียนฮวาก็ใช้ทั้งไม้แข็งและไม้อ่อน ซึ่งนางก็คาดสิ่งเหล่านี้เอาไว้แต่แรกอยู่แล้ว นางที่ตอนนี้บรรลุเคล็ดวิชาไปอีกขั้นจนพลังฝีมือตอนนี้แทบจะไม่เป็นรองผู้เป็นบิดาและชิงหลงก็กะจะลงมาจัดการด้วยตนเอง ถึงนางจะไม่ชอบความวุ่นวายอะไรแบบนี้นัก แต่เพื่อเป้าหมายนางก็พร้อมจะลงแรงบ้างเช่นกัน

 

แต่กลับกลายเป็นว่าจู่ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นโผล่เข้ามาจัดการเรื่องราวต่างๆ จนผู้ที่ก่อหวดวุ่นวายทั้งหายตัวไปอย่างลึกลับไปบางส่วน ส่วนที่เหลืออยู่ก็สงบปากสงบคำเรียบๆ ร้อยๆ อย่างน่าประหลาด

 

ซึ่งในที่สุดเมื่อวานนี้นางได้รับข้อความจากผู้หวังดีที่ชวนให้นางข้องใจเป็นอย่างมาก จนนางต้องออกมาจากวังก่อนกำหนดทั้งๆ ที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะออกมาจากวังเพื่อมาพบปะเหล่าคนในแก๊งค์หลังวันขึ้นปีใหม่ไปแล้ว แต่ด้วยอะไรบางอย่างที่นางข้องใจ นางจึงตัดสินใจที่จะออกมาในคืนนี้...

 

และในตอนนั้นเอง ในขณะที่ทั้งสี่กำลังจะไปถึงจุดที่เป็นที่ตั้งหลักของแก๊งค์นั้นเอง เหลียนฮวาและคนอื่นๆ ก็ได้ยินเสียงแหบห้าวดังมาแต่ไกลๆ ซึ่งสำหรับคนอื่นนั้นอาจจะเป็นอะไรที่ทำให้ต้องระแวดระวังภัย แต่สำหรับเหลียนฮวานั้นมันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเพราะคำว่า....

 

“เจ๊!! 

 

 .............................................


มาต่อให้แล้วจ้า 100%


หึๆ ถ้ามีเม้นมาเพิ่มให้สัดสิบเม้น ถ้าไม่มีอะไรฉุกเฉินสัญญาว่าจะมาก่อนรุ่งสาง

ที่หายไปสองวันไม่มีข้ออ้างงับ....โบ๊ะบ๊ะ50ทรูแข่ง แฮ่ะๆ *-*

ถ้าเม้นไม่ถึงไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ว่าจะปั่นลำนำเทพอสูรบ้าง หายไปนานแล้ว 

.................................

50%



ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนมานะครับ ขอบคุณจริงๆ ถ้าใครใจดีสามารถสมทบทุนมาให้ได้ตลอดนะ แฮ่ะๆ *-*  พ่อผมเข้าโรงพยาบาลไปตั้งสองรอบตั้งแต่วันที่18เดือนที่แล้วกว่าจะกลับบ้านก็ปามาต้นเดือนนี้ นิยายแทบไม่ได้ปั่นเลย รายได้เลยหดหาย()แหง่มๆ 


ส่วนนักอ่านที่ขอที่อยู่มาก็ขอขอบคุณนะครับ เอาที่ตัวเองไม่ลำบากเนาะ เพราะช่วงนี้ทุกคนก็คงหนักไม่แพ้กัน แต่ถ้าจะส่งมาให้ก็ขอขอบคุณครับ 


ที่อยู่ก็ 


78 ม.4 ต.ประกอบ อ.นาทวี จ.สงขลา 90160 นายปรีชาทองแก้ว 0957509056


ส่วนของที่ใช้จำเป็นสำหรับผู้ป่วยติดเตียงที่ใช้ดูแลพ่อตอนนี้ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวก 

สำลีม้วน(เช็ดก้น)

 แผ่นรองอันๆ ไซด์L(แทนแพมเพิสผู้ใหญ่เพราะมันดีต่อพ่อแกมากกว่า เพราะแพมเพิสมันหมักหมมและอับชื้น ผมใช้เป็นแผ่นรอง+ถุงฉี่แทน) 

ถุงมือแพทย์แบบมีแป้งไซด์M

สายให้อาหารทางจมูกแบบไม่มีกะเปาะเบอร์14หรือ16(เพิ่งสั่งมา10เส้นใช้ไปหนึ่ง ปกติทางโรงพยาบาลให้เปลี่นทุก15-30วันแล้วแต่ความขุ่นของสาย แต่ที่บ้านเปลี่ยนราว10-15วัน อันนี้ผมเปลี่ยนเองได้ เลยไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากนัก)

สายดูดเสมหะเบอร์12หรือ14 (เพิ่งสั่งมาตอนนี้เหลืออยู่ราวๆ 40เส้น สองสามวันมานี้ไม่ได้ต้องดูดบ่อยนักเพราะแกเริ่มแข็งแรงขึ้นถ้าเป็นช่วงก่อนหน้านี้ต้องดูดก่อนอาหาร4มื้อ เลยไม่ได้ใช้มากนัก)

ที่เหลือก็เป็นพวกทุกฉี่ เทปติดถุงฉี่ อาหารเป็น BD(เบนเดล่า)ตกถุงละ700เดือนนึงประมาณ4ถุง(แต่ช่วยกันกับพี่ชายและพี่สาว)


ก็นั่นแหละครับ รายได้ผมจากการขายนิยายเดือนนึงตก3-4พันถ้าเดือนไหนพ่ออาการแย่หน่อยก็อาจจะตกมาพันกว่าบาทอะไรแบบนี้ ผมจึงแทบไม่ค่อยมีตังเหลือเก็บเลย เพราะรายจ่ายส่วนนี้ก็หนักอยู่แล้ว บวกกับที่ต้องเป็นคนเฝ้าพ่อหลักที่แทบจะห่างแกไม่ได้เลย หะๆ  


ช่างมันเถอะ อย่ามาระบายเลยเนาะ ทุกคนก็ลำบากพอๆ กัน ผมเข้าใจทุกคนครับ สู้ๆ นะผ่านมันไปให้ได้  มีคนมากมายที่ลำบากกว่าเราแล้วผ่านมันมาได้อีกเยอะแยะ สู้ๆ


แล้วเจอกัน


อิอิ 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #629 monthason (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 20:56
    เข้าใจเลย ว่าค่าใช้จ่าย ขนานไหน หาเงินเอง ดูแลเอง มาเหนื่ยขนาดไหน
    #629
    0
  2. #628 ตังเม เลโอ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 15:16

    ค้างมากจ้าาาาา รอวนไปเลยค่ะ
    #628
    0
  3. #627 Thippi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 11:54
    เริ่มต้นแก๊งค์หายนะแล้ว
    #627
    0
  4. #625 LovelyWonbin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:57
    ตัดไฟช่วงหน้า ห้างก็ไปหลบไม่ได้
    ไรท์จะสุกไหม
    #625
    0
  5. #555 phrnphak (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:48
    จัดได้ตามใจไรท์เลยค่ะถือว่าได้ช่วยเหลือไรท์ด้วยจะได้มีกำลังใจดูแลพ่อและเขียนนิยายต่อค่ะ
    #555
    0
  6. #554 puphaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:52
    จัดตามใจไรท์เลยค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #554
    0
  7. #553 anwapass (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:58
    ได้เลยคืาาาา
    #553
    0
  8. #552 Fongjin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:22
    ก้อจัดไปเลยรอไรค่ะ พร้อมอ่านตลอด
    #552
    0
  9. #545 phanthip5674 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 16:50
    รอค่าาาาาาาา
    #545
    0
  10. #543 riap_50 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 18:51

    รอได้จ้า สู้ๆจ้า
    #543
    0
  11. #542 Tumbabycorn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 07:49
    ส่งกำลังใจรัวๆ
    #542
    0
  12. #541 ผิง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 22:57

    เอาใจช่วยไรท์จ้า

    #541
    0
  13. #251 Benjamaspuang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 17:28
    จ้าหายไวๆนะคะ
    #251
    0
  14. #250 AorAlis (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 16:51
    สู้ๆค่ะไรท์ รอได้ค่ะ
    #250
    0
  15. #249 monprapai (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 16:15
    ไรท์ไม่ต้องกดดันเข้ามาแจ้งข่าวบ้างก้อพอค่ะ
    #249
    0
  16. #248 Emmajung2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 16:06

    สู้ๆไรท์รอได้จ้า
    #248
    0