'นักเลง' แห่งวังหลัง[Rewrite]

ตอนที่ 31 : บทที่ 27 รากฐานที่น่ากลัว 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

“พวกนางไปแล้วเจ้าค่ะพระสนม” หลังจากที่เหลียนฮวาและคนอื่นๆ ลอบออกไปจากวังได้ไม่นานนัก นางกำนัลของหลิวฟางเซียนก็ก้าวเข้ามาในตำหนัก จากนั้นก็คารวะต่อเจ้าเหนือหัวแห่งวังหลังก่อนที่จะกล่าวรายงานนายของตนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กับหญิงนางหนึ่งที่เคยวางแผนต่อเหลียนฮวาแล้วพลาดไปในครั้งก่อน ...จางฮองเฮา

 

หนึ่งพญาหงแห่งหยาซานกับหนึ่งหญิงสาวผู้มีพื้นหลังที่เป็นถึงสำนักหนึ่งในยุทธภพก็ได้สบตากันวูบหนึ่ง มันคงไม่แปลกอันใดนักที่จางฮองเฮาจะวางแผนต่อผู้อื่นเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับบุตรในครรภ์ของตน แต่สำหรับหลิวฟางเซียนนั้นแม้แต่ฮองเฮาเองก็ยังแปลกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายถึงกับเป็นผู้เสนอให้ความร่วมมือที่จะกำจัดเด็กสาวจากสกุลหลี่ เพราะถึงอย่างไรนางก็ฉากหน้านางก็เป็นถึงพระสนมที่ได้รับความโปรดปราณที่สุด

 

ยังไม่นับรวมฉากหลังที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อยเพราะถึงอย่างไรหญิงสาวก็เป็นถึงคนที่ถูกส่งมาจากค่ายสำนักหนึ่งในยุทธจักร แม้สำหรับคนอื่นจะเป็นการยากในกาสืบสาวราวเรื่องสำหรับหญิงสาวผู้ลึกลับ แต่ถึงอย่างไรจางฮองเฮาก็ไม่ใช่ตะเกียงที่ขาดน้ำมันแต่อย่างใด ถึงจะไม่ได้รู้ที่มาแน่ชัดนัก แต่ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหนึ่งในตัวตนที่สำคัญไม่น้อยสำหรับค่ายสำนักที่นางจากมา เพราะบ่อยครั้งที่คนจากยุทธจักรที่ไม่ค่อยจะเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของราชสำนักแวะเวียนมาหาฮ่องเต้รวมถึงอีกฝ่าย...

 

“ก่อนที่จะเอ่ยถึงความร่วมมือสำหรับข้าและเจ้า ถึงข้าจะรู้ว่าหมากในมือเจ้ามีอยู่ไม่น้อยและควรค่าแก่การร่วมมือด้วย แต่ข้าไม่ใคร่จะเข้าใจนักว่าเหตุใดเจ้าที่มักจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักหรือเรื่องราวของวังหลังมาตลอด เหตุใดเจ้าถึงได้กระโดดลงมาในปลักน้ำนี้ในครั้งนี้ มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ข้าไม่อาจจะเข้าใจได้เลย”

 

จางฮองเฮาเป็นผู้ที่เริ่มบทสนทนาด้วยคำถามที่ตรงไปตรงมา เพราะถึงนางจะไม่ได้ไว้ใจหรือเชื่อในตัวอีกฝ่ายอยู่แล้วก็ตาม แต่อย่างน้อยนางก็ยังอยากรู้ถึงจุดประสงค์หรืออะไรที่เป็นเป้าหมายของอีกฝ่ายอยู่ดี

 

“...” ใบหน้างามไร้ที่ติของหลิวฟางเซียนยังคงแย้มยิ้มบางอย่างที่เคยมีอยู่เป็นนิจ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่อย่างใด

 

“ถ้าเจ้าไม่ตอบอะไรกลับมาเลยข้าเองก็คงไม่อาจจะร่วมมือกับเจ้าได้ เพราะถึงแม้ว่าข้าจะไม่ชอบนางผู้นั้นเท่าไรนัก แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันที่ต้องอาศัยมือของข้าเพื่อที่จะจัดการกับนาง ถึงอย่างไรตัวตนของเจ้าก็ไม่ใช่อะไรที่ข้าคิดว่าต้องทำอะไรยุ่งยากปานนั้น...”

 

“สมแล้วที่เป็นถึงฮองเฮาผู้ปรีชาสามารถจนถึงขนาดตั้งครรภ์โอรสสวรรค์ได้ หูตาเจ้าช่างกว้างไกลนัก...” หลิวฟางเซียนกล่าวออกมาด้วยสายตาที่ไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ราวกับว่านางเองก็พอจะเดาออกอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายก็รับรู้ได้ถึงตัวตนของนางเช่นกัน “ในเมื่อท่านทราบถึงตัวตนของข้าก็ย่อมรู้ว่าข้าที่มาขอความร่วมมือในครั้งนี้ก็พอที่จะไว้ใจได้อยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรสำหรับข้านั้นอาณาจักรเล็กๆ ที่อยู่ในดินแดนธุระกันดารอย่างหยาซานนั้นไม่ได้เป็นอะไรเลยต่อหน้าข้า ที่ข้าสนใจก็เพียงแค่ศิษย์พี่เท่านั้น และข้าหวังเอาไว้เพียงแค่หลังจากที่สิ้นสุดสัญญายี่สิบปีที่พระสวามีของพวกเราจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับสำนักของข้าก็เท่านั้น...

 

ส่วนที่ท่านถามว่าเหตุผลจริงๆ ของข้าคืออะไร มันก็คงเป็น...ความรักล่ะมั้ง”

 

หลังจากกล่าวคำคำนั้นออกไปนางก็เงียบลง แม้แต่จางฮองเฮาเองก็เงียบไปเช่นเดียวกัน...จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ทั้งสองถึงได้เริ่มปรึกษาหารือกันต่อจากคราวที่แล้ว

 

 

อีกด้านหนึ่ง ณ ตำหนักกลาง

 

หลังจากที่เสวยอาหารมื้อเย็นเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็กลับไปที่ห้องทรงงานของเขาพร้อมกับเจ้ากงกงที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

 

“พักนี้พระองค์ทรงงานหนักไปนะพระยะค่ะ ทรงเสวยได้น้อยลง ยิ่งบรรทมก็ยิ่งน้อยลงไปมาก หากเป็นอย่างนี้ต่อไปพระองค์จะยิ่งอ่อนล้านะพะยะค่ะ” ขันทีชรากล่าวด้วยความห่วงใย

 

“ช่างเถอะ อย่างไรเมื่อถึงช่วงนี้งานก็ยิ่งยุ่งหนักขึ้นทุกปี ไอ้พวกตาเฒ่าเขี้ยวลากดินพวกนั้นก็ขยันส่งฎีกามาแทบจะท่วมเราตายอยู่แล้ว...” ชายหนุ่มกล่าวอย่างอ่อนใจ เพราะพักหลังนี้มีเรื่องมากมายที่เข้ามาแทบไม่หยุดหย่อน และทั้งๆ ที่หอกภายนอกจ้องจะทิ่มแทงเข้ามาทุกขณะ แต่เจ้าพวกขุนนางพวกนั้นยังคอยแต่หาเรื่องให้เขาปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน “ว่าแต่ตอนนี้นาง....”

 

“....”

 

“ทำไม มีอะไรอย่างนั้นหรือ”จักรพรรดิหนุ่มขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นท่าทางประหลาดของอีกฝ่าย

 

“เอ่อ...คือ...”

 

“อะไร มัวอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นั่นแหละ อยากโดนโบยหรือไง...”

 

“นาง...นางแอบหนีออกไปจากวังพะยะค่ะ”

 

!!

 

 

ณ อีกมุมหนึ่งของหยาซานที่ห่างออกไปไม่มากนักจากวังหลวง อันที่จริงจะเรียกว่าแถวนี้เคยเป็นเหมือนสลัมที่เต็มไปด้วยผู้ยากไร้และเหล่าขอทานที่แทบจะไม่มีอะไรกิน ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางด้านหลังของวังหลวงออกไปเพียงแค่ลี้เดียว แต่ด้วยที่เป็นเหมือนจุดอับของเมืองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร รวมถึงเป็นจุดอับที่ไม่ค่อยมีคนดีๆ ที่ไหนสัญจรมาอยู่ตั้งนานแล้ว แถวๆ นี้ส่วนใหญ่จะถูกจับจองด้วยเหล่าคนจร คนไร้ญาติ คนอนาถา...หรือจะให้เรียบง่ายที่สุดเหล่าคนที่มาชุมนุมยังที่แห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นกากเหลือของสังคมที่ไม่อาจจะโผล่หน้าออกไปภายนอกได้ เพราะไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมในทุกรูปแบบ

 

มันก็จริงที่หยาซานอาจจะเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรื่องในทุกๆ ด้านเมื่อเทียบกับอาณาจักรอื่นๆ แต่ก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าจะอย่างไรไม่ว่าเมืองๆ นั้นจะส่องสว่างสักแค่ไหน แต่อีกด้านหนึ่งของแสงสว่างก็ย่อมมีความมืดปะปนอยู่ๆ เสมอๆ ส่วนจะมากน้อยนั้นก็แล้วแต่ว่าแสงสว่างของที่นั้นๆ จะมากน้อยแค่ไหน

 

ส่วนหยาซานนั้นแม้ทุกยุคทุกสมัยทุกแผ่นดินจะมีการจัดระเบียบสักเท่าไหร่ แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็จะมีมุมหนึ่งที่ไม่อาจจะเอื้อมไปจัดการได้ นั้นก็คือกลุ่มสังคมที่ตกต่ำของเหล่าคนยากไร้ที่มีทั้งผู้ที่ทำตนเองอย่างพวกผีพนันหรือปีศาจสุรา ที่หลงอยู่ในห้วงแห่งความปรารถนาที่ผิดๆ จนไม่อาจจะลุกขึ้นได้

 

หรืออีกพวกหนึ่งที่ไม่ได้เป็นผู้ที่กระโดดลงมาในหลุมอันมืดมิดแห่งนี้แต่ไม่อาจจะต่อต้านโชคชะตาได้ อย่างพวกเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง เหล่าคนที่สูญเสียทุกอย่างไปด้วยเหตุต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเหตุสุดวิสัยหรือถูกกระทำ หรือพวกที่พกพาเวรกรรมมาอย่างล้นพ้นมาตั้งแต่กำเนิดที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่อาจจะลืมตาอ้าปากจนกลายเป็นหนึ่งในคนเหล่านี้

 

และอีกพวกหนึ่งก็คือกลุ่มคนเลวระยำที่หาประโยชน์จากผู้อื่นที่ตกระกำลำบากเหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่เจ้าพวกนี้มักจะมีเบื้องหลังเป็นพวกขุนนางต่ำช้าที่ไม่เคยเห็นคนที่ต่ำกว่าเป็นมนุษย์ ทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนเองและพวกพ้อง โดยไม่สนว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร...

 

ก่อนหน้านี้แม้จะมีผู้ใจบุญที่มาคอยแจกน้ำจ่ายอาหารหรือแม้แต่อัดเงิน แต่ก็เป็นเพียงแค่ส่วนน้อยของวันเวลาที่พ้นผ่าน ทำให้ช่วงเวลาที่เหลือพวกเขาก็ได้แต่ดิ้นรนไปวันๆ เพื่อให้ตนเองมีชีวิตรอด...จนกระทั้งการปรากฏตัวของแก๊งค์ดอกบัว

 

จู่ๆ เหล่ามือมืดทั้งหลายที่เคยเรียกรับค่าคุ้มครองหรือหาผลประโยชน์ต่างๆ จากที่แห่งนี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยฝีมือของจวนแม่ทัพอย่างลับๆ ที่ทำให้แม้เหล่าขขุนนางหลายคนจะเดือดร้อนแต่ก็ไม่กล้าปริปากแต่อย่างใด

 

ต่อมาก็ปรากฏกลุ่มคนที่มาจัดการก่อตั้งศาลาดอกบัวที่เริ่มรับสมัคสมาชิกพร้อมกับให้ผลประโยชน์ที่แลกมาด้วยการฝึกฝนหรืองานง่ายๆ ที่มอบหมายให้ ซึ่งแม้ว่าช่วงแรกๆ จะไม่ได้รับการตอบรับที่ดีแต่อย่างใด เพราะที่สุดพวกเขาเหล่านี้เคยผ่านอะไรต่างๆ มากมายมาก่อน

 

แต่หลังจากที่เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงของผู้ที่เข้าร่วมรวมทั้งแทบจะเห็นได้ถึงผลที่ตามมาก็มีหลายๆ คนที่เริ่มสนใจ เพราะถึงอย่างไรเสียงร้องของท้องที่ดังของตนเองหรือคนรอบข้างก็ไม่อาจจะต้านทานได้

 

ว่ากันว่าข้าวพร้อมกับข้าวอย่างดีเมื่อมอบให้กับคนที่กินอิ่มแล้วนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ไดเลยที่จะถูกมองว่ามีค่าหรือได้รับความสนใจ แตกต่างจากต่อให้น้ำเปล่าธรรมดาๆ เพียงแค่อึกเดียว ถ้าหากเป็นผู้ที่ขาดน้ำมาจนคอเป็นผงแล้วล่ะก็ มันก็มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด

 

ยิ่งสำหรับคนยากไร้ที่อดมื้อกินมื้อมาตลอดเมื่อได้รับความสุขสบายเพียงชั่วครั้งชั่วคราว เมื่อเห็นว่ามีหนทางที่จะรักษามันเอาไว้ได้นั้น พวกเขาก็จะพยายามทุกวิถีทางที่จะรักษามันเอาไว้

 

 ...และนี่คือวิถีทางที่ทำให้แก๊งค์ดอกบัวขยายตัวอย่างรวดเร็วปานไฟลามทุ่งหญ้าแห้ง...

 

 ......................................



ช่วงนี้ฝนตก หลังจากผ่านเรื่องฝุ่นมาได้ก็หวัดต่อ ปอดอ่อนแอมันน่ากลัวจริงๆ  หะๆ บ่นๆ สู้ๆ นะทุกคน รู้ว่าทุกคนก็ลำบากไม่ต่างกันสำหรับช่วงนี้


แต่ถ้าใครใจดีสามารถสมทบทุนได้ที่ 9280394142 กรุงไทย หรือ0957509056 ทรูวอเล็ต *-*  แค่เผื่อใครอยากสมทบทุนอะนะ แฮ่ะๆ 


อ้อสำหรับ500ที่ คุณ monthason   สมทบมาได้ไปจัดซื้อสายดูดเสมหะเบอ14มาจำนวน50เส้น กับทิชชู่แล้วก็แผ่นรองสำหรับผู้ป่วยติดเตียงมาสำรองเอาไว้...ขอบคุณมากนะครับ^^


...................................


มาต่อให้แล้วนะงับ *-*  พ่อเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้ว ไม่ค่อยเหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน น่าจะมีเวลาปั่นมากขึ้น   จะรีบมานะ ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกัน *-*  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

691 ความคิดเห็น

  1. #661 Ratchani Pumipak (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 13:37
    ฮ่องเต้เป็นพระเอกมั้ยค่ะดูแล้วไม่ค่อยมีบทบาทอะไรเลย
    #661
    0
  2. #624 ศศิธร (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:23

    ขอที่อยู่จะส่งสายดูดและแผ่นรองมาให้ค่ะ

    #624
    0
  3. #623 0621471201 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:00
    อยากให้แต่งให้เสร็จก่อนจะลงอ่ะค่ะ ลงครึ่งๆกลางๆ
    แบบนี้มันค้างมากแล้วบางครั้งก็อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย 😁
    #623
    0
  4. #535 ning792528 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 16:40

    รอการคลายปม

    #535
    0
  5. #246 BoMMBiiM (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 11:25
    ขอให้พ่อหายไวไว ไรท์ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
    #246
    0
  6. #242 Emmajung2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 08:09

    สู้ๆจ้า รอได้จ้า พ่อหายไข้ไวๆนะคะ
    #242
    0
  7. #241 lovedear20 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 07:45
    ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ
    #241
    0