The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 69 : บทที่ 64 สิ่งที่ถูกส่งต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 พ.ย. 63

“….”

 

“ทำไมล่ะ ไม่เข้าใจอะไรตรงไหนหรือ” เสียงเก่าแก่โบราณดังออกมาจากร่างชองชายวัยกลางคนก็ไม่ใช่ จะวัยหนุ่มก็ไม่เชิง แต่ที่เทียนหลงสามารถบอกได้ก็เพียงแค่ว่าในความรู้สึกของเขา เสียงนั้นและรูปร่างนั่นกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ใช่เพียงแค่ความรู้สึกอะไรที่ผิดเผินอย่างคนคุ้นเคยหรือคนที่เคยพบหน้า แต่สำหรับความรู้สึกที่มีอยู่ในตอนนี้ อีกฝ่ายเปรียบกับคนที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง..ไปจนถึงห้วงจิตอันลึกล้ำ ชนิดที่ต่อให้ตกตายไปก็ไม่อาจจะหลงลืมไปได้ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ตัวมันในตอนนี้กลับจำอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว 

 

“….” เทียนหลงในร่างจิตทำท่าราวกับกำลังจะพูดอะไรแต่ราวกับว่าอีกฝ่ายนั้นอ่านทุกอย่างที่เขาคิดและรู้สึกได้ ถึงได้มองตอบมาแล้วส่งยิ้มกว้างมาให้ ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ดังสนั่นจนห้วงอากาศโดยรอบถึงกับสั่นไหว

 

ฮ่า….

 

“อา…ขอโทษที ข้าลืมไปว่าเรามีเวลาไม่นานนัก บางทีข้าอาจจะดีใจไปหน่อย แต่ก็นั่นแหละ เจ้าไม่ต้องไปใส่ใจมันหรอก ”

 

“ขอรับ…” เทียนหลงรับคำอีกฝ่ายเบาๆ อย่างงุนงง เพราะตัวมันตอนนี้ยังไม่เข้าใจแทบจะทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้เท่าไรนัก 

 

จะให้กล่าวอย่างไรดีล่ะในเมื่ออีกด้านหนึ่งมันเห็นร่างของตนเองกำลังลุกขึ้น ล้มลง แล้วระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่จะกลับมารวมกันอีกครั้งหนึ่ง แล้วก็วนหลูปเดิมๆ ซ้ำอยู่อย่างนั้น และแม้ว่าก่อนหน้านี้มันจะรู้สึกอะไรอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันราวกับว่าไม่เกี่ยวกับตัวมันเองแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างของมันกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก็ตามที่

 

“อื่ม…จะเริ่มยังไงดีล่ะ ตอนนี้เจ้าอาจจะสงสัยว่าที่นี่มันคือที่ไหน มันเกิดอะไรขึ้น แล้วตาลุงแบบข้านี้เป็นใคร ต้องการอะไรจากเจ้าอะไรทำนองนั้นใช่ไหม” ชายคนเดิมยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสบายๆ ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวงามที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่อาจจะรู้ได้ แล้วนั่งเอกเขนกอยู่แบบนั้นแล้วมองมาที่เทียนหลงอย่างตื่นเต้นสนใจ

 

“นั่นแหละ ข้าก็ไม่รู้เหมือนเจ้าน่ะแหละ ฮ่าฮ่าฮ่า…”

 

 

(=_=)

 

ทันทีที่ได้ยินเทียนหลงถึงกับทำหน้าไม่ถูกกับคำพูดของอีกฝ่าย และแทบจะในเวลาเดียวกันความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสก็ลุกลามไปทั่วร่าง…เขากลับมาอยู่ที่ร่างกายของตนเองอีกครั้งหนึ่ง และกลับสู่ลูปนรกอีกครั้ง 

 

แต่ครั้งนี้มันกลับแตกต่างกันออกไป ตรงที่แม้ร่างกายจะเจ็บเจียนตายจนร่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่เหมือนในครั้งนี้ร่างของเขาจะไม่กลายเป็นหมอกเลือดเหมือนทุกครั้ง แต่ปรากฏรายแตกร้าวขึ้นทั่วร่างแทน ส่วนภาพต่างๆ ที่ถาโถมเข้ามาในห้วงสำนึกก็เหมือนจะค่อยๆ หายไปแล้วในตอนนี้ 

 

หลงเหลือเพียงแค่ภาพความทรงจำของ…เธอคนนั้น 

 

….รักแรกของมัน

 

 

ภาพในวันวานกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้กลายไปเป็นอีกฝ่ายอีกแล้ว แต่ในทุกๆ เหตุการณ์ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย จะมีเขาอยู่ข้างๆ คอยเฝ้ามองอยู่เสมอ ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สามารถรับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาก็ตามที

 

“เวลามันก็แค่สิ่งที่มนุษย์ใช้กำหนดวันคืนที่พ้นผ่าน แต่ที่จริงแล้วมันคือหนึ่งในนามธรรมที่แม้แต่มหาเทพผู้สร้างโลกเองยังไม่สามารถที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันด้วยได้ ไม่ว่าจะเป็นอดีตที่เจ้าเฝ้ามองอยู่ หรือแม้แต่อนาคตที่เจ้าหรือใครๆ ฝันถึง สุดท้ายแล้วพวกมันก็เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งในความทรงจำของเจ้าหรือคนอื่นๆ มันก็แค่เรื่องราวเรื่องหนึ่งที่เจ้าหรือใครก็ตามสร้างขึ้นแม้ว่าพวกเจ้าจะยินยอมหรือไม่ แต่ในท้ายที่สุดแล้วเรื่องราวเหล่านั้นก็จะค่อยๆ หายไปตามวันคืนที่ผ่านพ้น…ตามเวลาที่ผ่านไป”

 

“…” เทียนหลงยังคงเฝ้ามองทุกอย่างของอีกคนหนึ่งต่อไปเรื่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นภายในจิตใจของเขาเมื่อได้ยินคำกล่าวของตาลุงคนนั้นเขาก็เหมือนกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เลือนรางมากๆ…

 

“ข้ารู้ว่าภายในใจของเจ้านั้นมีอะไรมากมายที่ติดค้างอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพ่อแม่ของเจ้า เหล่าพี่น้องของเจ้า ผู้คนที่เจ้าพบเจอ หรืออะไรก็ตามที่เจ้ารับรู้มาทั้งชีวิตของเจ้า…นั่นก็คือวิญญาณของเจ้าที่ผูกพันอยู่กับกาลเวลา”

 

“…”

 

“คนอื่นๆ มันก็ไม่ได้ต่างกับเจ้านัก เหมือนกับเรื่องราวของเธอคนนั้นที่เจ้ากำลังดูอยู่ก็เช่นกัน มันก็คือหนึ่งในวิญญาณอีกดวงที่ผูกพันกับห้วงเวลานี้อยู่…” น้ำเสียงของชายวัยกลางคนดูอ่อนลงอย่างประหลาดแต่ถึงอย่างนั้นเทียนหลงก็ไม่ได้สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

 

“ดังนั้นวิญญาณก็คือกลุ่มก้อนของอารมณ์และความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตไม่ว่าจะเป็นหรือตายไปแล้ว กลุ่มก้อนความรู้สึกเหล่านั้นก็ยังคงติดอยู่ในโลกนี้ไม่อาจจะจากไปได้ และไม่เคยหายไปไหน เช่นเดียวกันกับ พลังวิญญาณของเจ้านั่นแหละ”

 

เป็นครั้งแรกที่เทียนหลงหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย…แต่ชายวัยกลางคนไม่แน่ใจนักว่าเด็กหนุ่มหันกลับมาตั้งใจฟังเขาด้วยเหตุใด ระหว่างอยากรู้อยากเห็น…หรือเรื่องราวของเด็กสาวคนนั้นได้จบลงไปแล้วกันแน่

 

“พลังวิญญาณ…”ชายหนุ่มเอ่ยปากออกมาเบาๆ พร้อมกับภาพความทรงจำของเขาย้อนไปตั้งแต่ครั้งแรกที่ตนเองตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับไหลไปถึงสิบปี ภาพของสองเทพธิดาที่คอยดูแลช่วยเหลือเขามาหลายปี ภาพเหล่าอาจารย์แม้กระทั่งผู้คน…ไม่สิ เหล่าดวงวิญญาณนับหมื่นที่เอ็นดูเขาราวกับบุตรหลานแท้ๆ 

 

ภาพทิวทัศน์ที่สวยงาม ภาพผู้คนที่เดินกันไปมาขวักไขว่ รอยิ้มที่ทุกคนมอบให้เขาอย่างจริงใจ ภาพการฝึกฝนอย่างเข้มงวดของเหล่าอาจาร แม้แต่การฝึกพิเรนๆ ที่ทำเอาเขาเกือบตายไปหลายครั้งหลายหน..

 

ต่อมาจนถึงภาพที่ตัวเขาเองได้ทำลายทุกอย่างลงกับมือของตนเองแม้จะไม่รู้ตัวก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นยังมองมายังเขาด้วยรอยยิ้มแม้ว่าตนเองกำลังถูกตัวมันดูดกลืนเข้าไปทั้งอย่างนั้น…รอยยิ้มยินดีเหล่านั้น…

 

ทันทีที่ภาพทุกอย่างไหลมาบรรจบ ณ ปัจจุบัน สมาร์ทโฟร์นเครื่องหนึ่งก็มาอยู่ในมือของเด็กหนุ่มพร้อมกับชุดหูฟังชุดเดิม…ที่เธอคนนั้นมอบให้เอาไว้ มันค่อยๆ เคลื่อนไปยังหูของเขาแล้วท่วงทำนองหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..

 

 

 

ขนทั่วร่างของเย่เทียนหลงลุกชูชันจนแทบจะพุ่งออกจากผิวหนัง ภาพความคิดทุกอย่างหยุดลงไปจนสิ้น พร้อมๆ กับพลังที่เคยทำร้ายได้กลายเป็นมังกรหลากหลายสีสันหมุนเวียนรัดพันอยู่ทั่วร่างของมัน พุ่งผ่านเข้าออกไปทั่วร่างราวกับพุ่งผ่านความว่าวเปล่า…

 

 

อ๊าาาาาาาาาาาาาา

 

เด็กชายร้องตะโกนออกมาจนสุดเสียงและเนิ่นนาน ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง ท่ามกลางสายตาของชายวัยกลางคนที่กำลังมองมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

“ถ้าหากเป็นเจ้า คงจะไม่เป็นไรจริงๆ แล้วหล่ะนะ…ข้าขอฝากพวกนางเอาไว้กับเจ้าด้วย” เขากล่าวพลางมองไปยังตราผนึกทั้งสองที่มีสองเทพธิดาหลับไหลอยู่ “และถ้าเป็นเจ้าในตอนนี้คงรับมันเอาไว้ได้แน่ๆ…ข้าจะได้หมดห่วงเสียที”

 

“จากนี้ไป ข้าขอส่งมอบต่อให้เจ้า…เทียนหลง”

 

 

ตู้มมมมมมมมมม

 

 

 

 

 

…………………………….จบตอนจ้า

 

มันอาจจะงงๆ หน่อยๆ นะ แต่เนื้อหาจะค่อยๆ เฉลยทุกอย่างไปเรื่อยๆ นะครับ อย่างเพิ่งด่ากันเน้อ

 

ผมหายไปนานสำนวนอาจจะไม่ค่อยสวยนัก อภัยให้ด้วยนะ จะพยายาม(ครั้งที่ล้าน) มาให้บ่อยขึ้น  

 

แล้วเจอกันครับ แฮ่ะๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น