The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 61 : บทที่ 59 เสียง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 132 ครั้ง
    3 ส.ค. 63


 

 

ฉั๊วะ........   

 

เสียงของสายลมที่วาดผ่านอากาศที่พาดผ่านหน้าของสงป้าไปราวกับสายวิชชุ ในชั่วขณะนั้นที่ชายชราที่กำลังตื่นตัวอย่างสุดขีดถึงกับตาเหลือกค้างชนิดที่แทบจะไม่หลงเหลือตาดำเลยแม้แต่น้อย และไม่มีใครที่จะสังเกตเห็นมันได้เลย....

 

ในขณะที่ทุกคนกำลังปลุกระดมความมั่นใจอยู่นั้นเอง จู่ๆ หัวของหลิ่วปันที่เป็นผู้นำของทั้งหมดก็ปรากฏเป็นรอเส้นสีขาวขึ้นเส้นหนึ่ง และตามมาด้วยหยาดสีแดงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามเส้นยาวที่พาดผ่านลำคอ จนปรากฏเป็นเส้นสีแดงเข้มก่อนที่หัวของชายชราจะเอียงแล้วตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง ตามด้วยร่างของชายชราเองที่ตามลงไปติดๆ

 

“!!” ท่ามกลางความตื่นเต้นดีใจ และแรงผลักดันอันไม่มีที่สิ้นสุดของแต่ละคนเพิ่งผ่านพ้นไปเพียงไม่กี่อึดใจ กลับกลายมาเป็นความหวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเมื่อคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนทั้งหมดได้ร่วงหล่นลงไปอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือแม้แต่...วิญญาณ

 

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

เสียงร้องคำรามราวกับปีศาจคุ้มคลั่งของร่างที่แดงก่ำไปด้วยกลิ่นอายโลหิตก็ร้องคำรามออกมา ตามด้วยร่างของคนอื่นๆ ที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าที่ละร่างๆ  จนในตอนนี้ไม่มียอดฝีมือหลงเหลือเลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งสิ่งที่ตามมาก็คือร่างของอะไรบ่างอย่างที่อาบชโลมไปด้วยปราณโลหิตชีวิตที่เหม็นคาวยิ่งว่าสิ่งใด ที่กำลังกู่ร้องจนก้องฟ้าราวกับว่ากำลังจะบอกกับสรวงสวรรค์ว่าตัวมันนั้นแข็งแกร่งที่สุด....

 

“ท่านพี่....” อีกด้านหนึ่ง สองเทพธิดาที่กำลังมองมาอย่างหน้านิ้วคิ้วขมวดชนิดที่ไม่อาจจะขมวดไปมากกว่านี้ได้อีกแล้วก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา จนในที่สุดหยางปิงก็เป็นฝ่ายอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากในที่สุด  “นี่มันอะไรกัน เทียนหลงในตอนนี้มันยิงกว่าปีศาจเสียอีก”

 

“ไม่....มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ” เทพธิดาจันทรารำพึงออกมาเสียงแผ่ว เพราะสิ่งที่นางมองเห็นจากคันฉ่องเก้าจันทรานั้นมันไม่เป็นแบบนี้ เพราะอันที่จริงเทียนหลงต้องได้สติมาสักพักแล้วสิ ไม่ใช่ว่าคุ่มคลั่งจนไม่สามารถที่จะควบคุมตนเองได้เช่นนี้   

 

แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้มันราวกับปีศาจอะไรบางอย่างที่สามารถกลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งหมดลงไป...จนไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ!!

 

ฮ่า ฮ่าฮ่า

 

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงปริศนาที่ดังขึ้นในความคิดของทั้งสอง ซึ่งมันดังเสียงยิ่งกว่าฟ้าร้องและก้องเสียสิ่งกว่าเสียงใดๆ ที่ทั้งสองเคยได้สดับรับฟังมาชั่วชีวิต!! 

 

“ใคร! ใครกัน!!” ทั้งสองถึงกับทรุดตัวลงแล้วคำรามออกมาเสียงดัง เพราะถึงแม้ทั้งสองจะไม่อาจจะเทียบได้กับสมัยที่ยังรุ่งเรื่อง แต่ความแข็งแกร่งของทั้งสองในตอนนี้ยังมีมากว่าไอ้จักรพรรดิเทพสวรรค์อะไรนั้นหลายเท่านัก แต่การที่ใครบางคนจะสามารถที่จะแทรกแซงเข้ามาภายในจิตสำนึกของทั้งสองได้โดยที่พวกนางไม่รู้ตัวนั้นมันย่อมเป็นอะไรที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

 

เพราะถึงอย่างไรทั้งสองคนก็ยังเคยเป็นหนึ่งในจุดสูงสุดของสวรรค์ที่เป็นรองเพียงแค่สามคนเท่านั้น เท่ากับว่าแม้พลังของทั้งคู่จะลดลงไปมาก แต่จิตใจและความนึกคิดของทั้งคู่ยังไงก็ยังคงเป็นของเทพแท้จริงอยู่...

 

“....”  ทั้งๆ ที่ไม่สามารถที่จะมองเห็นหรือรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายได้ แต่ทั้งสองกลับสามารถที่จะสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มที่อบอุ่นที่มองมาและความเอ็นดูจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี...

 

“นี่มันอะไรกัน ท่านเป็นใคร!!” หยางปิงที่มุทะลุดุนและอารมณ์ร้อนยังคงไว้ท่าที แม้จะปวดหัวราวกับมันจะระเบิดออกยังสามารถที่จะควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อยู่

 

“.....”    พวกเจ้าไม่สามารถที่จะรับรู้ถึงตัวตนของข้าได้ แค่พวกเจ้าไม่ตายลงแค่นี้ก็ถือกว่าเก่งมากแล้ว เพราะอันที่จริงแม้แต่ฟูชีหรือหนี่วาเองยังไม่สามารถสื่อสารกับข้าได้ด้วยซ้ำ 

 

แม้จะไม่ได้ยินเสียงแต่กลับสามารถที่จะเข้าใจความหมายได้ มันเป็นเรื่องอัศจรรย์ เสียจนทั้งสองยังลืมหายใจ...

 

“......”    ในตอนนี้พวกเจ้าทั้งสองไปพักได้แล้ว ที่เหลือข้าจะจัดการเอง

 

ความนึกคิดที่ถูกส่งผ่านมาอีกครั้งราวกับประกาศิตจากพระเจ้าที่ไม่อาจจะขัดขืนได้

 

‘พระเจ้า!!’  นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่ทั้งสองจะถูกบังคับให้กลับคืนไปยังรอยสัก ของเทียนหลง ซึ่งในตอนนี้ชายหนุ่มกำลังกลายเป็นปีศาจบ้าคลั่งอย่างเต็มตัว ได้ไล่ฆ่าชาวเมืองทุกคนที่มองเห็นอย่างไม่ละเว้น แม้กระทั่งฉีกกินร่างกายเลือดเนื้อของคนที่ถูกฆ่าลงไปราวกับว่ามันเป็นอาหารอันโอชะ!!

 

ระหว่างที่ไล่ล่าและฆ่าอย่างเมามันจู่ๆ ร่างของปีศาจโลหิตก็แหงนหน้าขึ้นมองไปยังท้องฟ้า ก่อนที่จะร้องคำรามออกมาด้วยความไม่พอใจ

 

“!!”

 

แตกต่างกับอีกฝ่ายที่มองลงไปยังเมืองที่ตนเองได้สร้างขึ้นมากับมือกำลั่งล่มสลายจนแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้!!

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 132 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #680 gooain (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 12:55
    สู้ๆครับ เป็นกำลังใจให้ครับ
    #680
    0
  2. #668 mayuree (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 09:08

    เป็นธรรมดา ค่ะ คนที่อยู่ไกล ก็ห่วงก็คิดถึง คนอยู่ใกล้ไม่ใช่ไม่รักไม่ห่วงแต่เห็นอยู่ว่า ยังอยู่ยังเห็น ยังสบายดีค่ะ สู้ๆๆค่ะ พระในบ้าน ดีกับตัวเราค่ะ

    #668
    0
  3. #667 Lucky_777 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 06:08
    สู้ๆครับไรท์
    #667
    0
  4. #666 Kickof (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:01

    ไม่เป็นไรครัป ผมเป็นกำลังใจให้ครัป
    #666
    0
  5. #665 มนันยา (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:31

    ไม่มีใครดีที่สุด ไม่มีใครเลวที่สุด ทุกคนเป็นสีเทาเพราะฉะนั้นอย่าให้ร้ายตัวเองนักทำใจให้สบายทำทุกอย่างไปตามแรงกำลังของเรา ใครไม่เห็นไม่เป็นไร ทำแล้วเรามีความสุขก็พอ ให้กำลังใจนะค่ะสู้ๆ ยิ้มเข้าไว้

    #665
    0
  6. #664 Buaran (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 19:53
    สู้ๆท้อได้แต่อย่าถอยนะ
    #664
    0
  7. #663 Supato (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 17:05
    สู้ๆครับ
    #663
    0