The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 60 : บทที่ 58 การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

 

 

 

ครึกๆๆๆ

 

และแล้วก็เป็นไปตามที่สงป้าและหลิ่วปันได้คาดการเอาไว้จริงๆ เพราะผ่านไปอีกแค่ไม่กี่อึดใจ ก็ปรากฏความเคลื่อนไหวในจุดที่ชายหนุ่มถูกอัดกระแทกลงไปอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้ยอดฝีมือแทบทุกคนที่อยู่ก่อนและเพิ่งจะมาถึงต่างก็มีสีหน้าปั้นยากกันแทบทุกคน

 

“รีบอพยพทุกคนออกจากที่นี่ทันที” เมื่อแน่ใจแล้วว่าที่ตนทุ่มเทลงไปนั้นไม่สามารถที่จะทำอะไรร่างที่ควรจะแหลกเหลวไปแล้วได้ หลิ่วปันจึงกล่าวด้วยเสียงที่ถูกขยายด้วยพลังวัตจนได้ยินกันทั่วทั้งวัง เพราะจากนี้ต่อให้มันใช้ไพ่ใบสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถที่จะทำอะไรอีกฝ่ายได้กี่มากน้อย มันจึงทำได้เพียงแค่ลดความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ “พวกเจ้ารีบอพยพแกนหลักและชาวเมืองทั้งหมดออกไปให้ไกลและเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะข้าไม่รู้ว่าข้าจะต้านมันได้นานแค่ไหน...”

 

“...”  เมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้ที่ทรงพลังที่สุดในหมู่พวกมัน เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายรวมถึงยอดฝีมือที่ถูกเพราะเลี้ยงจากมหานครกำแพงฟ้าทุกรุ่นต่างก็หน้าเปลี่ยนสีเป็นซีดขาวทันที

 

“ไม่มีเวลามาลังเลอะไรอีกแล้ว ข้าไม่รู้ว่าองค์จักรพรรดิจะกลับมาทันไหม แต่ตอนนี้การรักษาชีวิตพวกเจ้าเอาไว้สำคัญต่ออาณาจักรมากที่สุด เพราะต่อให้ที่นี่ราบเป็นหน้ากลองแต่หารพวกเจ้าทุกคนยังมีชีวิตอยู่แล้วล่ะก็ สักวันมหานครกำแพงฟ้าจะกลับมาเรืองอำนาจอีกครั้ง...” ชายชราอันไปมองรอบๆ ด้วยแววตาที่คาดหวัง “แต่ถ้าพวกเจ้าทุกคนมาตายโง่ๆ เสียตอนนี้ท้ายที่สุดสิ่งที่องค์จักรพรรดิทุ่มเทและสิ่งที่พวกเราสร้างมาตลอดหลายพันปีจักสิ้นสุดลง อย่าให้เปลวไฟแห่งความหวังที่ข้าฝากเอาไว้กับพวกเจ้าต้องมอดดับ”

 

“หัวหน้า...” หลายคนถึงกับซีดจนไม่อาจจะซีดไปกว่านี้ได้อีกเมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้ที่เป็นใหญ่ที่สุดรองจากชายผู้แข็งแกร่งที่สุดของแผ่นดินนภาคราม

 

“ไปได้แล้ว! เหลืออีกแค่ไม่กี่อึดใจก่อนที่มันจะตั้งหลักได้ และเมื่อตอนนั้นมาถึงแม้แต่ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าจะหยุดมันได้หรือเปล่า” สงป้าหลับตาลงเมื่อสบตากับศิษย์รักที่มันฟูมฟักมากับมือ จากวันนี้มันคงไม่มีโอกาสที่จะได้เฝ้ามองการเติบโตของต้นกล้าที่มันฟูมฟักมาหลายปีอีกแล้ว ไหนจะครอบครัว ไหนจะเพื่อนพ้องของมัน...

 

“...” เมื่อได้ยินดังนั้นเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดรวมถึงเหล่ายอดฝีมือก็พอจะเข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ตอนนี้ได้เป็นอย่างดี พวกมันจึงลอบส่งเสียงผ่านลมปราณกันชั่วครู่ ก่อนที่แกนหลักกว่าครึ่งจะพุ่งหายไปพร้อมๆ กับเหล่ายอดฝีมือรุ่นหลังทั้งหมด เพื่อไปอพยพคนออกไปให้ได้มากและเร็วที่สุด

 

“พวกเจ้า!” เมื่อเห็นเหล่าชายชราอีกหลายคนที่ยังคงปักหลักนิ่งไม่ยอมจากไป หลิ่วปันถึงกับขมวดคิ้วก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นหลายส่วน “ทำไมยังไม่รีบไปอีกหา!!”

 

“ไม่เอาน่าหัวหน้า”หนึ่งในเหล่าแกนหลักกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “อย่างน้อยพวกเราทั้งเจ็ดถึงแม้ว่าจะไม่สามารถที่จะช่วยอะไรได้มากมาย แต่ต่อให้ไอ้ปีศาจนั้นมันจะแข็งแกร่งสักแค่ไหนอย่างน้อยก็ยังต้องใช้เวลาหลายลมหายใจเพื่อปลิดชีวิตพวกเราทั้งหมด ถึงจะช่วยอะไรได้ไม่มากแต่ก็เหมือนที่หัวหน้ากล่าว พวกเรามันไม้ใกล้ฝั่งเต็มทีแล้ว จะตายไปให้หน่ออ่อนเหล่านั้นเติบโตขึ้นมันคงจะเป็นเรื่องดีเพียงไม่กี่เรื่องในชีวิตพวกเรา และพวกเราก็ไม่คิดเสียใจอย่างแน่นอน”

 

หนึ่งในอาวุโสทั้งเจ็ดกล่าวออกมาด้วยใบหน้าแย้มยิ้มไม่ยี่หระ เพราะถึงแม้พวกมันไม่ใช่ตังดีอะไร ทั้งชีวิตที่ผ่านมีมีหลายร้อยหลายพันชีวิตที่พวกมันเข่นฆ่าเพื่อที่จะก้าวมาถึงจุดจุดนี้ แต่ดั่งคำกล่าวที่ว่าต่อให้พยัคฆ์ร้ายกาจขนาดไหนมันก็ไม่กลืนกินเลือดเนื้อของมันเอง

 

ถึงพวกมันจะเป็นตัวชั่วช้าสามานหนักหนามาชั่วชีวิต แต่ชีวิตพวกมันทุกคนก็ได้ชายที่ลอยค้างอยู่กลางหาวนั่นหยิบยื่นชีวิตใหม่ให้ และเป็นองค์จักรพรรดิที่มอบโอกาสที่จะเป็นพวกมันในวันนี้มา พวกมันเองถึงยามปกติจะเหมือนทะเลาะเบาะแว้งกันประจำ แต่หากเพื่อมหานครกำแพงฟ้ากับองค์จักรพรรดิของพวกมันแล้วล่ะก็ พวกมันยินดีแม้ต้องแลกมาด้วยชีวิต!

 

“พวกเจ้า!” หลิ่วปันถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำกล่าวของพวกมัน ก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใสและจริงใจชนิดที่ไม่เคยยิ้มมาตลอดหลายพันปีมานี้ “ดี!! ในเมื่อพวกเจ้าพร้อมที่จะตายแล้วล่ะก็ พวกเราทุกคนมาหยุดมันด้วยกัน ถึงมันอาจจะไม่สามารถที่จะซื้อเวลาพอให้องค์ราชันย์กลับมาทัน แต่อย่างน้อยก็ให้ชาวเมืองรอดออกไปก่อนได้ก็ยังดี”

 

“ดี!!” ทั้งเจ็ดขานรับออกมาพร้อมกัน ก่อนที่จะทำลายแก่นโลหิตในร่างที่บำรุงรักษามาชั่วชีวิต เพื่อเพิ่มพูนพลังวัตขึ้นมาอีกหลายส่วน หมายว่าอย่างน้อยพวกมันก็จะยังสามารถที่จะยื้อเอาไว้ได้นานพอ

 

เคยมีคำกล่าวเอาไว้ว่าสำหรับผู้หญิงที่แท้จริงแล้วหากเพื่อคนที่รักย่อมยินยอมแม้จะถูกใช้เป็นของคนที่รัก และสำหรับผู้ชายที่มั่นคงแล้วนั้น หากเพื่อคนที่มองเห็นคุณค่าในตัวมัน ต่อให้ต้องทิ้งชีวิตเพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้มของคนที่มอบคุณค่าให้แก่มันมันก็ไม่แม้จะเสียดาย

 

แต่อนิจจา สิ่งที่พวกมันวาดฝันและหมายมั่นปั้นมือเอาไว้กลับไม่ได้เป็นอย่างที่พวกมันคิด....

 

ฉัวะ.....


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #661 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 14:05

    ......กว่าจะได้อ่าน ฮืออ
    #661
    0