The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 51 : บทที่ 49 ต้นกำเนิดของจอมอสูร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 384 ครั้ง
    3 ส.ค. 63

 

          กว่าหลายพันปีมาแล้วที่แผ่นดินเล็กๆ ที่ชื่อว่าแผ่นดินนภาครามสุขสงบมาตลอด แต่เมื่อไม่นานมานี้กลับมีข่าวคราวที่น่าตื่นตลึงออกมาเป็นระลอกๆ ไม่ว่าจะเป็นข่าวคราวการหายไปของปีศาจในหุบเหวกลืนวิญญาณ ที่เป็นผู้เฝ้าสมบัติสวรรค์ที่ไม่มีใครรู้รายละเอียดเกี่ยวกับมันมากนัก แม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องราวใหญ่มากๆ สำหรับทวีปนภาคราม แต่สำหรับแผ่นดินใหญ่แล้วเรื่องอะไรทำนองนี้ไม่ได้รับความสนใจมากเท่าไรนัก สายข่าวจากแผ่นดินอื่นๆ จึงไม่ได้ใส่ใจมันมากเกินไป




 

          แต่ต่อมาข่าวที่ได้รับความสนใจมากก็คือการปรากฏตัวของชายหนุ่มรุ่นหลังวัยเพียงแค่ไม่กี่สิบปี ที่มีพลังความสามารถมากพอที่จะเข่นฆ่าสังหารยอดฝีมือสุดขีดจำกัดของระดับชีพจรมนุษย์ ที่มีพลังวัตกว่าสามพันปีได้ถึงสองคนภายในเวลาไม่ถึงเค่อ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ใหญ่มากสำหรับแผ่นดินนภาครามแห่งนี้ หรือแม้แต่โลกภายนอกเองก็สนใจข่าวคราวนี้เป็นอย่างมากเช่นกัน ที่สำคัญที่สุดคือมันสามารถหลบหนีได้แม้แต่อยู่ต่อหน้ายอดฝีมือที่ทำลายขีดจำกัด ที่มีพลังวัตมากกว่าสามพันปี ซึ่งบุคคลเหล่านี้ต่อให้เป็นโลกภายนอกยังได้รับการยอมรับอยู่บ้าง เพราะสามารถที่จะใช้ลมปราณขับเคลื่อนธรรมชาติภายนอกได้ ซึ่งนับว่าเป็นจอมยุทธ์ที่แท้จริง




 

          แต่ถึงอย่างนั้นข่าวคราวของเด็กน้อยที่ใช้ร่างวิญญาณที่แม้แคว้นทั้งห้าจะปกปิดมากขนาดไหนข่าวก็ยังคงรั่วไหลไปถึงหูคนนอก ว่าเด็กหนุ่มแสนพิเศษคนนี้สามารถหลบหนีจากการจับกุมมาได้อย่างง่ายดายท่ามกลางยอดฝีมือ…




 

          สำหรับชาวบานร้านตลาดทั่วไปเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องราวที่ตื่นเต้น เป็นเรื่องเล่าสนุกสนานอีกเรื่องหนึ่ง แต่สำปรับเหล่าผู้มีอำนาจทั้งหลายก็ต่างรู้สึกได้ถึงความไม่มั่นคง ซึ่งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องราวภายในอีกต่อไป เมื่อเรื่องนี้เริ่มกระจายออกไปในแผ่นดินรอบๆ บ้างแล้ว แม้อาจจะไปในรูปแบบของข่าวลือ แต่เหล่ากลุ่มอำนาจต่างๆ เริ่มส่งคนมายังแผ่นดินนภาครามเพื่อค้นหาความจริงของเรื่องราว และที่สำคัญที่เป็นเรื่องที่ทุกคนอยากรู้ก็คืออะไรที่ทำให้เด็กขนอ่อนสามารถต่อกรกับเหล่ายอดฝีมือที่เป็นเหมือนกับเหล่าขิงแก่ข่าโบราณเหล่านั้นได้ เพราะว่าต่อจะให้เป็นยอดฝีมือหรือเหล่าอัจฉริยะจากแผ่นดินใหญ่ ยังต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าที่จะสามารถต่อสู้กับคนรุ่นเก่าได้อย่างสูสี




 

          เรื่องราวของหนุ่มน้อยนามเย่เทียนหลงก็เลยเป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าภายในแผ่นดินนี้อีกต่อไป แต่กลายเป็นปริศนาที่แม้แต่คนนอกก็ยังอยากรู้อยากเห็น




 

          แต่เมื่อยิ่งคนหาเรื่องราวของชายหนุ่มก็ยิ่งเป็นปริศนาขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเรื่องราวของมารดาที่หายตัวไปอย่างลึกลับตั้งแต่สิบปีก่อน ที่ไม่ว่าชาวบ้านชาวเมืองก็ยังไม่รู้ และสิ่งที่ทุกคนรู้กันก็คือเรื่องราวคร่าวๆ ที่ถูกตีแผ่ออกไป ซึ่งแม้ข่าวเหล่านี้มันจะสามารถเป็นเรื่องเล่าที่บีบหัวใจของชาวบ้านทั่วๆ ไปได้ แต่มันกลับเป็นเพียงเรื่องปกติของเหล่าจอมยุทธ์ทั่วไปเสียด้วยซ้ำ เพราะอันที่จริงแล้วกว่ายอดฝีมือแต่ละคนจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้นั้น ล้วนแล้วต้องผ่านเส้นทางโลหิตกันมาแทบทั้งสิ้น หากไม่นับเหล่าคุณหนูคุณชายที่ถูกประคบประหงมอย่างดี ความตายของผู้อื่นเพื่อให้ตนเองก้าวไปข้างหน้าล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องปกติ...




 

          ตั้งแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ ใจกลางทวีปนภาคราม ชายหนุ่มก็ถูกหมายหัวจากคนทั่วทั้งแผ่นดิน รวมไปถึงคนภายนอกไปโดยไม่รู้ตัว และเหล่ากลุ่มคนเหล่านี้เองที่ทำให้ชายผู้อยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนภาครามไม่ค่อยพอใจนัก แต่กลับไม่สามารถที่จะแทรกแซงอะไรได้เลย เพราะถึงแม้ว่าสำหรับทวีปนภาครามพลังวัตหมื่นปีและเคล็ดวิชาที่มันมีจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แต่หากเทียบกับกลุ่มก้อนอำนาจที่มีประวัตยาวนานหลายหมื่นปีจากโลกภายนอกแล้ว ตัวอันอาจจะเป็นเพียงแค่ระดับผู้อาวุโสเท่านั้น ไม่สามารถนับเป็นแกนหลักของตระกูลเสียด้วยซ้ำ




 

          เมื่ออะไรหลายๆ อย่างเริ่มที่จะหลุดจากการควบคุมไป จักรพรรดิเทพสวรรค์ก็เริ่มจะเก็บเนื้อเก็บตัวมากขึ้น เพราะถึงแม้ว่ามันจะหมายตาสองสมบัติแห่งสวรรค์เอาไว้ เพราะพอจะรู้คร่าวๆ ว่ามันทรงอำนาจมาก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นแค่สมบัติที่สูญเสียพลังไปแทบหมดสิ้นแล้ว ตัวมันเองยังรู้อะไรอีกหลายอย่างจากชีวิตก่อนหน้า… ‘ไว้รอโอกาสอื่นเอาก็ได้ข้ายังมีเวลาอีกนาน แม้คันฉ่องและกระบี่นั่นจะน่าเสียดายไปหน่อยก็เหอะ น่ารำคาญจริงๆ ให้ตายสิ!’




 

          แต่เมื่อหลายเดือนผ่านไปเรื่องราวของชายหนุ่มก็ๆ จืดจางไป เพราะว่าต่อให้ตามหาอย่างไรก็ไม่มีใครพบเจอชายหนุ่มผู้สร้างเรื่องราวสะท้านฟ้าสะเทือนดิน จึงมีข่าวลือต่างๆ นาๆ ออกมา ไม่ว่าจะเป็นข่าวที่ว่าเขาอาจจะตายไปแล้วเพราะมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ และไม่เคยมีใครได้ยินว่ามีสิ่งใดที่ทำให้คนหนุ่มสาววัยไม่ถึงสามสิบปีสามารถเข่นฆ่ายอดฝีมือรุ่นเก่าอายุเกือบพันปี มันจึงควรจะเป็นสิ่งต้องห้ามที่ต้องแลกมันมาด้วยชีวิต



 

          บ้างก็ว่าเขาอาจจะหนีไปแล้วเพราะคงไม่มีใครโง่พอที่จะต่อสู้กับขั้วอำนาจทั้งหมดในแผ่นดิน เพราะถึงอย่างไรหากลองคิดดีๆ ถ้ามันแข็งแกร่งมากขนาดที่จะสู้กับคนทั้งหมดได้ คงไม่รีบหนีไปขนาดนั้น




 

          ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็แล้วแต่ สิ่งที่รู้กันโดยทั่วไปเมื่อเวลาผ่านมาเรื่อยๆ ก็คือชายหนุ่มได้หายไป…




 

          และเมื่อหลายๆ คนเริ่มลืมเลือนเรื่องราวของเขาไปอย่างช้าๆ ก็เกิดเรื่องละบือลั่นอีกครั้งในดินแดนบ้านเกิน ด้วยการกลับไปยังตระกูลแล้วเข่นฆ่าผู้คนไปหลายสิบ ทำให้ผู้คนบาดเจ็บอีกหลายร้อย ส่วนหนึ่งของคนที่ตายไปยังเป็นเหล่าผู้อาวุโสเกือบสิบคน และที่หนักหนาที่สุดคงเป็นการทำร้ายฮูหยินใหญ่ที่เป็นถึงพระธิดาในจักรพรรดิเมฆครามแห่งราชวงศ์เมฆา ที่กลายเป็นผักไม่อาจจะลุกขึ้นมาได้อีก




 

          และเรื่องนี้เองก็ทำให้จักรพรรดิเมฆาทรงกริ้วอย่างรุนแรง และออกหมายจับชายหนุ่มไปทั่วทั้งแคว้นในวันเดียวกัน...แต่มันไม่ได้จบแค่นั้น




 

          วันต่อมาชายหนุ่มปริศนาก็บุกไปถึงท้องพระโรงในขณะที่องค์จักรพรรดิกำลังว่าราชกาลอยู่ และสังหารผู้คนไปครึ่งร้อย พร้อมทั้งทำลายพลังบ่มเพาะของจักรพรรดิทิ้ง ทั้งยังตัดแขนทั้งสองขององค์ชายใหญ่ แล้วก็หายตัวไปราวกับสายลม ชนิดที่ไม่มีใครเคยพบเจอเขาอีก…




 

          แม้ว่าตัวจะหายไป แต่รูปวาดเสมือนของชายหนุ่มรูปงามที่มีผ้าสีดำตุ่นๆ คาดปิดตาเอาไว้ราวกับคนตาบอดก็ถูกแจกจ่ายไปทั่วทั้งแผ่นดิน พร้อมกับรูปวาดของสาวงามสองคนที่เคยปรากฏตัวพร้อมกันกับเย่เทียนหลง ก็ไม่พ้นถูกประกาศแจกจ่ายออกไปเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เนิ่นนานมานับเดือนแล้วที่ไร้ซึ่งข่างคราวของบุคคลปริศนาที่เป็นทั้งเทพและมารในสายตาของคนทั่วไป



 

          และในตลอดเวลาว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมาอาณาจักรเมฆาก็เกิดความเปลี่ยนแปลงต่างๆ มากมาย ทั้งการล่มสลายของราชวงศ์ที่ยืนยาวมาหลายพันปี และการกระจายอำนาจการปกครองไปยังตระกูลต่างๆ โดยไม่มีตระกูลใดที่กล้าจะแต่งตั้งตนเองเพื่อเป็นผู้ครองแผ่นดินเพียงเพราะคำกล่าวเดียวที่ดังไปทั่วทั้งอาณาจักร…




 

          “...สักวันข้าจะกลับมา”



 

 

และนี่ก็คือบทเริ่มต้นของจอมมาร ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งแผ่นดิน...จนแทบล่มสลาย...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 384 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #590 0810000744 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:05

    เนื้อเรื่องงงไม่รู้เลยครับ

    #590
    0
  2. #589 joelamtan (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 13:26
    ขอบคุณครับ สู้ๆๆครับ
    #589
    1
    • #589-1 ปู่ชา(จากตอนที่ 51)
      20 เมษายน 2562 / 07:53
      เช่นกันนะ ขอบคุณครับ
      #589-1
  3. #587 plai_082 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:53
    fighting!!!
    #587
    1
    • #587-1 ปู่ชา(จากตอนที่ 51)
      20 เมษายน 2562 / 07:54
      ไฟท์โตะ!! >_<
      #587-1
  4. #586 joelamtan (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 21:53
    สู้ๆครับ รอได้
    #586
    1
    • #586-1 ปู่ชา(จากตอนที่ 51)
      20 เมษายน 2562 / 07:55
      ขอบคุณนะ
      #586-1