The demon'god || ลำนำเทพอสูร

ตอนที่ 16 : บทที่ 16 อาจารย์ทั้งแปด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 639 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

     “ข้ามีนามว่าหลายฟู่ เป็นผู้พเนจรธรรมดาๆ มีวิชาเกาทัณฑ์ติดตัวเล็กน้อย คงพอสั่งสอนให้เจ้าสามารถหาเนื้อหาปลากินได้ไม่มีอดอยาก ทั้งยังมีเรื่องเล่ามากมายที่อยากจะเล่าให้เจ้าฟัง บนแผ่นดินนภาครามนี้มิมีที่ใดที่ข้ามิเคยไป หรือแม้แต่แผ่นดินใกล้เคียงข้าก็เคยไปมาบ้าง หากเจ้าอยากรู้สิ่งใดสามารถสอบถามข้าได้ ข้ายินดี” ต่อมาก็เป็นบุรุษวัยกลางคนที่มีลักษณะเหมือนชาวยุทธทั่วๆ ไป ที่ติดจะพูดมากนิดหน่อย


         แต่ในอดีตเขาเคยได้รับสมญานามว่าเนตรมังกรหนึ่งศรสังหาร จอมยุทธ์พเนจรที่มีฝีมือในการยิงเกาทัณฑ์ที่แม่นยำราวกับจับวาง ว่ากันว่าเขาเคยลอบสังหารจักรพรรดิแห่งเมืองเมฆาครามด้วยศรเพียงแค่ดอกเดียวจากระยะมากกว่าสิบลี้ ทำให้เป็นยอดยุทธอีกคนที่ไม่มีใครอยากจะมีเรื่องมีราวด้วยสักเท่าไหร่ เพราะหากไปทำให้อีกฝ่ายขุ่นค่องหมองใจ มิมีทางรู้เลยว่าตนเองจะตายวันตายพรุ่ง ด้วยระยะยิ่งที่ราวกับศรสวรรค์ สามารถเอาชีวิตได้อย่างง่ายดาย และด้วยเหตุนี้เองแม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างพูดมากจนมีหลายครั้งที่ไปกระทบกระทั่งผู้มีอำนาจทั้งหลาย แต่ก็ไม่มีใครคิดจะถือสาหาความต่อเขาแม้แต่คนเดียว


        “เจ้ามีกระบี่ที่ดี ข้าสือจื่อเซียนสามารถสั่งสอนการใช้กระบี่ให้เจ้าได้สักท่าสองท่า เจ้าจะได้พอมีวิชาไว้ปกป้องตนเองได้” เสียงจากชายชราที่มีใบหน้าอวบอิ่มผมเผ้ายาวเลยกลางหลังสีขาวโพลน ที่ยืนลูบเคราขาวที่ยาวจนถึงหน้าท้องกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอารี


       'เทพกระบี่สือจื่อเซียน’ เฒ่าชราผู้เดินบนเส้นทางแห่งกระบี่มาชั่วขีวิต จนในยามแก่เฒ่าจึงบรรลุมรรคาแห่งกระบี่อย่างแท้จริง ครั้งหนึ่งเขาเคยประมือกับจอมมารแห่งยุคโดยใช้เพียงกระบี่เก่าๆ ขึ้นสนิม แต่ก็สามารถเสมอกับจอมมารที่ใช้พลังแปดในสิบส่วน เป็นอีกหนึ่งยอดคนที่มือกระบี่ทั้งแผ่นดินอยากจะกราบเป็นอาจารย์ แต่ก็มิเคยรับใครเป็นศิษย์แม้แต่คนเดียว


   “สุดท้ายคงเป็นข้าสินะ…” เป็นชายผมสองสีที่แม้จะกับเก็บแรงกดดันเอาไว้ทั้งหมด แต่ก็มิอาจที่จะกับเก็บกลิ่นอายโลหิตที่แผ่ออกมาทั่วร่างได้ “ข้ามีนามว่าจินหลิ่ง”


    'จอมมารจินหลิ่ง จอมมารในหมู่มารอย่างแท้จริง ชั่วชีวิตที่ผ่านมาเขาคร่าชีวิตผู้คนมานับหมื่น โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดลงมือสังหารบิดาของตนเองตั้งแต่วัยแปดขวบโดยที่ตาไม่กระพริบ เป็นหนึ่งในผู้มีจุดชีพจรวิญญาณธรรมชาติที่หาได้ยากแสนยาก ทำให้เขามีพลังปราณที่โดดเด่นเหนือใคร และเกิดมาพร้อมกับจิตใจที่สงบนิ่ง..จนเกินไป


      ในอดีตเพียงแค่ทำให้เขาไม่พอใจ เขาสามารถฆ่าคนๆ นั้นทิ้งได้อย่างง่ายดายโดยไม่ลังเล จอมมารผู้โดดเดี่ยวที่แม้แต่เหล่าพรรคใหญ่ยังไม่กล้าข้องแวะด้วย แม้เขามิได้ใช้อาวุธอันใด แต่ด้วยเคล็ดวิชากรงเล็บกระชากวิญญาณของเขาก็พิชิตมาแล้วทั้งแผ่นดิน จะมีก็แต่พระธรรมมาจารย์หลงไท่เท่านั้นที่มิอาจจะทำอันตรายได้ ทั้งยังเขายังเป็นคนแรกในสมัยนั้นที่มีลมปราณมากมายมหาศาลถึงสองหมื่นปี!!



        “ประสกเทียนหลง ตามประเพณีแต่เดิมของยุทธภพนั้นมีกฏหนึ่งได้กล่าวเอาไว้ นั่นคือศิษย์หนึ่งผู้สามารถกราบกรานอาจารย์เพียงคนเดียว แต่ในเมื่อพวกเราทั้งหมดล้วนแล้วแต่ตกตายกลายเป็นผี พวกเราทั้งหมดจึงได้พูดคุยกันเอาไว้ก่อนแล้ว ว่าพวกเราทั้งหมดจะรับเจ้าเป็นศิษย์ของพวกเรา และไม่ใช่แค่อาตมากับประสกทั้งเจ็ดคนนี้เท่านั้น ประสกสามารถเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้จากดวงวิญญาณทุกตน พวกเขาเองก็ยินดีที่จะถ่ายทอดทุกสิ่งแก่ประสกไม่มีปิดบัง” เมื่อทุกคนแนะนำตัวกันเรียบร้อยแล้ว พระธรรมมาจารย์หลงไท่ก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดู คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ก็ยิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความเอ็นดูเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่จอมมารจินหลิ่งที่หารอยยิ้มจากเขาได้ยากแสนยากยังมีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก


     “ข้า…” เทียนหลงทำท่าจะเอ่ยบางอย่างออกมา แต่จิตใจของเขาตื้นตันจนเกินกว่าจะกล่าวสิ่งใดได้ ตลอดสิบปีในโลกอดีตที่เขาได้พบเจอ ตลอดเวลาตกเย็นจนถึงรุ่งสาง เขาจะอยู่ใกล้ๆ กับมารดาให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ส่วนเวลาที่เหลือเขามักจะคอยมองมารดาอยู่ห่างๆ คอยสังเกตุพฤติกรรมของผู้คนในจวนสกุลเย่ สิ่งที่เขาได้รับรู้นั้นคือการแก่งแย่งชิงดี ทุกผู้ทุกตนล้วนเห็นแก่ตัว


      โดยเฉพาะสำหรับพวกเขาสองแม่ลูกนั้นยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง เขายังคงจำเรื่องราวในสมัยยังเด็กได้ดี ตั้งแต่เขาจำความได้ไม่ว่าเขาจะไปที่ใดก็มักจะมีแต่คำชื่นขมและเยินยอปอปั้น ทุกๆ คนล้วนแล้วแต่แสดงด้านดีออกมาเสมอๆ แต่หลังจากที่เขากลับไปอีกครั้ง ทุกคำพูดทุกการกระทำมีเพียงแต่การเยาะเย้ยถากถาง รังเกียจรังแกจนเขาเจ็บปวดใจจนเหลือจะกล่าวออกมาเป็นคำพูด


       ยิ่งได้มองเห็นยิ่งได้ยินได้ฟัง จิตใจของเขาก็ยิ่งได้เรียนรู้ว่าทั้งชีวิตของเขานั้นมีเพียงแค่มารดาเพียงเท่านั้นที่รักเขาอย่างจริงใจ และมีเพียงพี่สาวแสนสวยทั้งสองคนที่มีความห่วงใยให้เขาอย่างบริสุทธิ์ เพราะขนาดท่านปู่และท่านพ่อที่แม้ลับหลังผู้อื่นจะแสดงว่ารักเขาและห่วงใยมารดาของเขาหนักหนา แต่ยังสามารถทอดมองมารดาและเขาที่หลับไม่ได้สติโดนทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าไม่แม้แต่จะคิดยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ


      เขาเกลียด! เขาเกลียดคนแบบนี้ที่สุด จนในตอนนั้นเองเขาก็ได้ปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้แล้ว เมื่อเขาได้กลับไปหามารดาอีกครั้งเขาจะปกป้องนางด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี และหากวันหนึ่งเขามีคนรักที่รักเขาอย่างจริงใจ ต่อให้ต้องพลิกฟ้าคว้ำแผ่นดินหรือแม้แต่ต้องปีนป่ายทำล้ายล้างสรวงสวรรค์ เขาก็จะไม่ยอมให้คนที่เขารักต้องมาเจ็บข้ำใจอย่างที่มารดาของเขาเป็นอย่างเด็ดขาด!



       แต่ตอนนี้นอกจากคนทั้งสามแล้ว เขาก็มีดวงวิญญาณอีกนับหมื่นที่จิตสัมผัสของเขาบอกได้ว่าทุกคนเป็นห่วงเป็นใยเขาอย่างแท้จริง ราวกับจิตใจของเขาเป็นทะเลทรายที่คงอยู่ได้ด้วยหยดน้ำเพียงไม่กี่หยด แต่ตอนนี้กลับมีความรักความห่วงใยจากคนมากมายไหลบ่าเข้าท่วมจนดวงใจน้อยๆ ปีติยินดีจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่


       ส่วนทั้งแปดที่มองใบหน้าท่าทางของชายหนุ่มก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีถึงความรู้สึกนึกคิดของเด็กชาย เพราะแววตาของเด็กน้อยได้บอกเล่าทุกสิ่งออกมา ทุกๆความรู้สึกได้ส่งผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาราวกับคำพูด


      “ไม่เอาน่าน้องชายเจ้าจะมามัวงอเเงเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้ามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่รออยู่มิใช่หรือ...มารดาของเจ้ายังรั้งรอให้เจ้ากลับไปรับนางออกมาจากสถานที่เฮ็งซวยพันนั้นอยู่นา เข้มแข็งเอาไว้” เสียงที่ดังราวกับฟ้าผ่าของปีศาจสุราเหล่าเอี้ยงดังสนั่นไปทั่ว ร่างใหญ่ยักษ์ราวกับควายป่าตัวโตๆ เขามาตบหลังชายหนุ่มหนักๆ จนตัวเอน แล้วหัวเราะร่าออกมา “เจ้าก็โขกศีรษะปราบพวกข้าเป็นอาจารย์เสีย พวกเราจะได้ไม่เสียเวลาไม่มากกว่านี้”


     “ข..ขะ..ขอรับ!”  แม้เสียงจะดังจนหูชา แม้ว่าหลังจะเจ็บแสบจนน้ำตาแทบเล็ด แต่เสียงนั้นและฝ่ามือนั่นกลับเรียกสติของเทียนหลงให้กลับเข้าร่างอีกครั้ง หลังจากที่ล่องลอยไปไกลโข


     ตุบ..


      เมื่อได้สติกลับมาเต็มสิบส่วน ชายหนุ่มก็ทิ้งเข่าลงต่อหน้าดวงวิญญาณทั้งแปด แววตาเป็นประกายมุ่งมั่น จิตใจแน่วแน่มั่นคงอย่างถึงที่สุด เขามองเข้าไปในดวงตาของผู้อาวุโสทุกคน แล้วโขกศีรษะลงพื้นดินอย่างแรงโดยที่ไม่กลัวบาดเจ็บแม้แต่น้อย ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม…


       “ข้าเย่เทียนหลง! ขอกราบผู้อาวุโสทั้งแปดเป็นอาจารย์ จากนี้ไปขอทุกท่านได้โปรดช่วยชี้แนะศิษย์ด้วย หากศิษย์ทำอันใดผิดพลาดหรือไม่ถูกไม่ควร โปรดท่านอาจารย์ทุกคนโปรดลงโทษสั่งสอนศิษย์ไม่เอาไหนคนนี้ด้วยขอรับ!” เทียนหลงกล่าวออกมาด้วยเสียงดังฟังชัด มิได้สนใจของเหลวสีแดงสดที่ลงมาผ่านหว่างคิ้วจรจใบหน้าแม้แต่น้อย เขาเคยได้ยินเรื่องการรับศิษย์มาบ้าง จึงพอจะรู้ว่าต้องทำเช่นไร สิ่งที่เขาทำ ความเจ็บปวดที่ได้รับ มันยังน้อยกว่าความตั้งใจของเขาที่มีมากนัก เขาอยากแข็งแกร่งขึ้น! เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใดอีกแล้ว เขามีโอกาศที่ดีที่จะได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายจากจอมยุทธ์ในอดีต แม้ไม่รู้ว่าพวกท่านทุกคนมีฝีมือมากมายขนาดไหน แค่ขนาดพี่สาวหยางปิงที่เป็นวิญญาณสถิตในสมบัติสวรรค์ยังเชื่อใจ พวกท่านเหล่านี้อย่างน้อยต้องมีฝีมือในระดับเดียวกับผู้อาวุโสของตระกูลเป็นแน่!


       “ดีๆ ดีมากศิษย์ข้าฮ่าา… จากนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้ดีที่สุด เจ้าจะเป็นผลงานชิ้นเอกของข้า..ไม่สิจะต้องเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมของข้าได้เป็นแน่!! ฮ่าา” เหล่าเอี้ยงหัวเราะออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตบหลังเทียนหลงที่เพิ่งลุกขึ้นป๊าบๆ อย่างถูกใจ ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ยิ้มกว้างออกมาไม่แพ้กัน มู่หยงต้าเทียนและหลายฟู่ก็เข้ามาร่วมวงยีหัวหนุ่มน้อยด้วยความเอ็นดู ส่วนคนที่เหลือก็ต่างมองชายหนุ่มด้วยแววตามาดหมาย ชายหนุ่มคนนี้จะต้องสืบทอดความรู้ทั้งหมดจากพวกเขา พวกเขาจะปั้นก้อนดินก้อนนี้ให้กลายเป็นมังกรโผนทะยานเข้าสู่สวรรค์ให้จงได้!!


     ส่วนเทียนหลงที่แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข โดยมิได้รู้เลยว่าทั้งแปดนั้นมีเป้าหมายอะไร ทั้งความแข็งแกร่งของแต่ละคนนั้นมากมายกว่าที่เขาคิดขนาดไหน...ผู้อาวุโสตระกูลเย่อย่างนั้นหรือ ของแค่เพียงหนึ่งในแปดลงมือ ตระกูลเย่ทั้งตระกูลอาจล่มสลายไปในชั่วข้ามคืน


     และเทียนหลงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าสิบปีต่อจากนี้เขาต้องเจอกับสิ่งที่เรียกว่านรกของจริง!!







 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 639 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #757 The U (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:19
    ชอบเรื่องนี้ ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #757
    1
    • #757-1 ipreechar(จากตอนที่ 16)
      20 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:27

      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเช่นกันครับ
      #757-1
  2. #697 Loveyoumyfriend (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 10:01
    ชอบที่บรรยายแบบนี้นะ ดูอ่านเข้าใจดี มีที่มาที่ไปไม่ตัดเรื่องไปมาทำให้งง ชอบๆๆๆๆๆๆ❤️
    #697
    0
  3. #619 KIZUkinada (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 13:14
    กุว่าฝึกเสร็จครบ 10 พอดี ร้อยตอน อธิบายโคตรเยอะ อีกนิดเดียว กุนึกว่าสารคดีแล้วน่ะ
    #619
    1
    • #619-1 KIZUkinada(จากตอนที่ 16)
      26 เมษายน 2562 / 13:15
      *10ปี ไอเด็กดีก็ไม่มีให้แก้ไขข้อความห่าไรเลย
      #619-1
  4. #562 icesMB (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:27
    น้องจะเก่งแล้วววว
    #562
    0
  5. #423 abeja2 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 14:46

    ขอบคุณครับ

    #423
    1
    • #423-1 ปู่ชา(จากตอนที่ 16)
      21 มีนาคม 2562 / 19:42
      ครับป๋ม
      #423-1
  6. #345 ถาม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 13:24

    ไหนว่าพ่อก็มาเยี่ยมนานๆทีไง

    ทำไมเทียนหลงถึงได้ไม่ชอบพ่ออยู่ล่ะ

    #345
    1
    • #345-1 satori102(จากตอนที่ 16)
      12 เมษายน 2562 / 16:31
      มันทดเเทนกันไม่ได้ครับ อีกอย่างคือพ่อมีเมียใหม่ก็เริ่มไม่สนใจสองเเม่ลูกเเล้ว เห็นเเก่ผลประโยชน์ของตระกูลมากกว่าตนรักเเละลูกตัวเอง
      ถึงเค้าจะมาเยี่ยมหรือเคยช่วยเหลือบ้างครั้งคราวเเต่มันทดเเทนกับสิ่งที่ทั้งสองคนต้องเจอไม่ได้หรอกครับ
      #345-1
  7. #267 kimurakung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 20:32
    ขอบคุณครับ
    #267
    0
  8. #266 บิลเลียส (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 18:52
    เหล่าเอี้ยง ผิดเจตนาไม่มิดแล้วนะนั่น
    #266
    0
  9. #221 Lucky_777 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 16:00
    โดดเดี่ยวเดียวดายในท้องเล
    #221
    1