Hell-o (Minkyung x Yebin)

ตอนที่ 3 : CHAPTER 2: WHO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

     หญิงสาวเดินมองสัญลักษณ์ที่ข้อมือมาตลอดทางจนถึงบ้านของเธอ บ้านหรูหลังใหญ่ยังคงเงียบสงบเหมือนทุกวัน คังเยบินโยนรองเท้ากองรวมไว้กับคู่อื่นอย่างที่เธอทำเป็นประจำ การทำอะไรให้เป็นระเบียบไม่จำเป็นสำหรับเธอที่มีแม่บ้านมาคอยทำความสะอาดในทุกๆ3วันเท่าไหร่นัก เธอหย่อนตัวลงโซฟาแบรนด์ดังที่ออกจะใหญ่ไปหน่อยสำหรับคนเดียวและพลิกดูข้อมือไปมา เยบินตัดสินใจไปหยิบแลปทอปสีเงินยี่ห้อดังในห้องของเธอมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์แปลกๆนี่ เมื่อเธอเริ่มที่จะหาข้อมูลท้องเจ้ากรรมก็ดันมาร้องเอาซะได้ แหงล่ะเพราะเธอไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าเพราะคิดว่าการมีอาหารเละๆอยู่ในศพตอนตายคงน่าขยะแขยงไม่เบา หญิงสาวคิดได้ว่ามีพิซซ่าเหลืออยู่ในตู้เย็น2-3ชิ้น นั่นคงพอประทังหิวไปได้บ้าง เธอเดินไปเปิดตู้เย็น พิซซ่าที่ควรจะเหลือ2-3ชิ้นเหลือแต่กล่อง ระหว่างที่เธอกำลังสงสัยก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในความมืด

กินแบบนี้เธอก็เหมือนฆ่าตัวตายอยู่รำไรนั่นแหละ มินคยองยืนเคี้ยวพิซซ่าที่อยู่ในมือเธออย่างเอร็ดอร่อยบนเคาน์เตอร์ในครัว

เธออีกแล้ว! เข้ามาได้ไงเนี่ย แล้วนั่น ข้าวเย็นฉันนนนนนคังเยบินพยายามแย่งพิซซ่าชิ้นสุดท้ายคืนมาแต่ด้วยส่วนสูงที่ห่างกันมากกว่า10เซนติเมตรและเรี่ยวแรงที่หดหายไปจึงทำให้ความพยายามของเธอนั้นเปล่าประโยชน์ มินคยองกลืนพิซซ่าคำสุดท้ายลงไปด้วยสีหน้าเบิกบานต่างกับอีกคนที่คุกเข่าหอบอยู่ตรงพื้นเพราะหมดแรง มินคยองลงไปนั่งตรงพื้นข้างๆคังเยบินและลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆ

โถ่ น่าสงสารจังเลย คังเยบินปัดมือคนตัวสูงออก เขาส่งยิ้มกวนๆให้และเริ่มเดินไปจุ้นจ้านกับตู้เย็นอีกแล้ว

ยังจะกินอีกเรอะ! ฉันไม่เหลืออะไรไว้กินเองแล้วนะหญิงสาวนอนลงไปกับพื้นครัวและยกหัวขึ้นมาพูดกับคนตรงหน้า

บอกตอนไหนล่ะว่าจะกินเอง ฉันจะทำให้เธอกินหรอกเธอพูดตอบโดยไม่หันไปพลางหาวัตถุดิบในตู้เย็น

ให้ตายสิ เธอไม่มีวัตถุดิบทำอะไรเลยรึไง มิคยองขมวดคิ้วและยังพยายามหาของกินต่อไป

มีแต่รามยอนสองสามห่อตรงนู้นอ่ะ คังเยบินคว่ำหน้าลงกับพื้นและชี้ไปที่ตู้ที่อยู่ข้างๆตู้เย็น มินคยองเดินมาตรงศรีษะเยบินและก้มหัวคุยกับเธอ

โซเดียมสูงปรี๊ด ต่อให้เธอไม่ตายเมื่อ4ชั่วโมงที่ผ่านมาเธอก็ตายด้วยโรคไตแน่นอน

 คังเยบินพลิกตัวขึ้นมาคุยกับร่างสูงและโวยวายด้วยความหิว

แต่ตอนนี้จะหิวตายก่อนละ จะทำให้กินมั้ยเนี่ยไม่งั้นจะได้โทรสั่ง  

เห้อ ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร และก็กรุณาไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนที่ฉันจะเหยียบเธอให้แบนจะได้ไหม ร่างสูงเดินไปเปิดตู้ ในนั้นมีรามยอนอยู่สามห่อและเครื่องเทศอีกเล็กๆน้อยๆ เธอหยิบทุกอย่างออกมาหมดและเริ่มปรุงอาหารโดยมีคังเยบินช่วยยืนมองอยู่ห่างๆ ใช้เวลาไม่นานนักรามยอนร้อนๆส่งกลิ่นหอมก็มาเสิร์ฟถึงโต๊ะ คังเยบินไม่รอช้าคว้าตะเกียบคีบเส้นบะหมี่และเป่าให้เย็นก่อนที่จะซู้ดเส้นเสียงดัง

ไม่บอกก็รู้นะเนี่ยว่าอร่อย มินคยองนั่งเท้าคางและมองคนตรงหน้าอย่างขำๆ

มันอร่อยอยู่แล้วไหมล่ะ แล้วนี่น่ะของโปรดฉันเลย

ชอบกินแต่อะไรที่มันไม่ดีต่อสุขภาพนะเธอเนี่ย มาๆป้อนฉันบ้าง มินคยองอ้าปาก

เรื่องอะไรจะให้กิน เธอกินพิซซ่าฉันไปหมดแล้ว งั้นนี่ก็ของฉันคนเดียว คังเยบินกอดชามรามยอนแน่นและเริ่มกินต่อ

น่านะ แบ่งให้ฉันหน่อย

ไม่มีทาง

ถ้าเธอไม่แบ่งงั้นฉันกินคนเดียวนะ ชั่วพริบตาเดียวชามรามยอนก็ไปอยู่ในมือของร่างสูงซะแล้ว

เห้ย เอาไปตอนไหนอ่ะ เอาคืนม้าาาาาาาาคังเยบินพยายามแย่งชิงรามยอนชามน้อยกลับมาแต่ทุกครั้งที่เธอได้มันมาไว้ในมือ รามยอนถ้วยนั้นจะกลับไปหามินคยองได้อย่างน่าประหลาดทุกที

ว่าไง จะยอมแบ่งให้ฉันได้รึยังมินคยองถามเยบินที่กำลังเอื้อมมือไปให้ถึงชามรามยอนจนไม่รู้ตัวว่ากำลังคร่อมร่างของคนตัวสูงไว้อยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆของตัวเยบินทำเอาเธอเสียสมาธิจนพลาดท่าให้คังเยบินชิงรามยอนไปได้อีกครั้ง

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันไม่มีวันแบ่งให้เธอหรอก คังเยบินปีนขึ้นไปบนโซฟาและชูรามยอนไว้เหนือหัว

แต่มันอยู่ในมือฉันนะ เธอไม่ต้องแบ่งหรอก คังเยบินมองไปที่มือมินคยอง รามยอนไปอยู่ในมือเธอแล้วจริงๆ

ทำไม!!!! เลิกใช้กลบ้าๆนี่ซะที แบบนี้มันขี้โกงชัดๆ

การใช้ความสามารถพิเศษไม่ถือเป็นการโกงนะคุณคังเยบิน มินคยองยิ้มมุมปากกวนๆให้คังเยบิน

ก็ได้! ฉันแบ่งให้ก็ได้ คังเยบินยอมจำนน เพราะเธอรู้ว่าถึงแย่งต่อไปยังไงเธอก็ไม่มีวันได้รามยอนมากินแน่ๆ

แต่แรกก็จบละ มินคยองถอนหายใจ เธอเหนื่อยเหมือนกันกับการใช้พลังไปกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ ถ้าคังเยบินดื้อด้านกว่านี้สักหน่อยเธออาจจะยอมแพ้ไปแล้ว

แค่คำเดียวนะ

ก็ยังดี ร่างสูงยักไหล่และเอียงคอ

อะ เอาไป คังเยบินยื่นชามให้ร่างสูง

ป้อนหน่อยสิ มินคยองอ้าปากรอ

ยังจะให้ป้อนอีก ก็ได้ หญิงสาวคีบเส้นบะหมี่ยัดใส่ปากคนตรงหน้า

โอ้ย ร้อน ไม่เป่าให้เลย มินคยองทำหน้าเหยเก

เว่อร์ละ แย่งกันไปแย่งกันมาจนเย็นหมดละไหม เยบินทับไปที่ไหล่ของคนตัวสูงเบาๆและยิ้มเยาะ

ไม่คิดว่าฉันจะทำให้มันกลับมาร้อนอีกรอบหรือไง

นั่นสิ ลืมคิดไปเลย แต่เธอไม่เป็นไรอยู่แล้วหนิขนาดกระโดดตึก50กว่าชั้นยังมานั่งกินรามยอนอยู่ตรงนี้ได้เลย

เธอก็เหมือนกันแหละ

นั่นก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละมินคยอง ถามจริงๆนะ เธอน่ะเป็นใครกันแน่ คังเยบินมองเข้าไปในตาของมินคยองและตั้งใจรอฟังคำตอบ

เป็นยมทูต

อย่าล้อเล่นสิ เยบินจิ๊ปากและทุบไปที่ไหล่ของมินคยอง

ฉันไม่ได้ล้อเล่น มินคยองทำหน้าจริงจัง

ถ้าเธอเป็นยมทูตแล้วทำไมถึงได้ช่วยชีวิตฉันไว้ล่ะ เธอน่าจะต้องปล่อยให้ฉันตายแล้วเอาวิญญานไปสิ

เพราะฉันเลือกเธอยังไงล่ะคังเยบิน มินคยองยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เลือก? ทำไมต้องเป็นฉันเยบินทำหน้างงๆ

เดี๋ยวเธอก็รู้ ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้

แล้วสัญลักษณ์นี่มันคืออะไรหรอ คังเยบินชูข้อมือที่มีสัญลักษณ์ประหลาดให้มินคยองดู

สัญลักษณ์นั่นแปลว่า...” เธอโน้มข้อมือคังเยบินมาประทับจุมพิต

เธอเป็นของฉัน

 



 

ปล. หิวอ่ะ ถ้ามีคำผิดเดี๋ยวแก้ให้นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #3 parnpuparn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 16:22
    5555หิวตามเลยค่ะ
    มินกยองเลือกเยบินทำไมกันน้า แถมยังมาคอยดูแลอีก หรือเยบินตายแล้ว?
    #3
    1
    • #3-1 PraiseTheKrown(จากตอนที่ 3)
      12 กันยายน 2560 / 21:19
      ต้องรอติดตามดูค่ะ อิอิ
      #3-1