Hell-o (Minkyung x Yebin)

ตอนที่ 6 : CHAPTER 5: WARN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.ย. 60

     คังเยบินวิ่งออกมาโดยไม่ได้ดูทิศทางทำให้ตอนนี้เธอมาโผล่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งซื่งไม่คุ้นตาเท่าไหร่นัก ตอนนั้นเธอรู้แต่ว่าไม่อยากเห็นหน้าของใครบางคนอีกต่อไป เธอตัดสินสินใจนั่งพักตรงชิงช้าที่ปกคลุมด้วยรอยสนิมเขรอะและหวังว่ามันจะแข็งแรงพอรับน้ำหนักเธอได้ น่าแปลกเหลือเกินที่แถวนี้ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านเท่าไหร่เลยทั้งๆที่เวลานี้ควรจะเป็นเวลาที่มีผู้คนพลุกพล่านแท้ๆ หญิงสาวเริ่มแกว่งชิงช้าเบาๆ ชีวิตเธอในสองวันนี้วุ่นวายเหลือเกินการได้มานั่งเงียบๆแบบนี้ทำให้จิตใจได้สงบลงเสียหน่อย ทำไมกันนะทุกอย่างในชีวิตเธอมันถึงไม่ได้เป็นไปตามที่หวังเลยตอนที่รอดตายนั่นคิดไว้แล้วว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้มันไม่วุ่นวายเหมือนที่ผ่านมา แต่เปล่าเลยมันเหมือนเดิม เธอยังคงไม่สามารถเปลี่ยนอะไรให้เป็นไปตามความต้องการของเธอได้ หญิงสาวถอนหายใจยาวๆอีกครั้งเธอแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มสีเข้มขึ้นและคิดว่าคืนนี้จะไปไหนให้ไกลจากมินคยองดี อยู่ดีๆก็มีกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงยื่นมาให้ตรงหน้า เธอมองไปที่ตรงหน้าและพบกับหญิงสาวผมสั้นสีดำขลับคนหนึ่งซึ่งไม่เคยพบหน้ามาก่อน

เอ้า รับไปสิ หญิงสาวแปลกหน้าฉีกยิ้มให้คังเยบิน

ฉันไม่เอาเงินหรอก รับไปเถอะ เธอพยายามยื่นเครื่องดื่มให้คังเยบินอีกครั้งคราวนี้เยบินรับมันมาแต่โดยดี

เพิ่งย้ายมาอยู่หรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย เธอนั่งลงที่ชิงช้าข้างๆคังเยบิน

ไม่ค่ะ แค่วิ่งผ่านมาเฉยๆ เยบินส่ายหัวเล็กน้อย

วิ่งผ่านมาหรอหาที่โดดเรียนกันแน่หนูน้อย คังเยบินก้มมองดูชุดตัวเอง จริงด้วยสิ เธอยังใส่ชุดนักเรียนอยู่นี่นา

ฉันล้อเล่นนะอย่าคิดมากสิ หรือว่าเธอโดดเรียนจริงเนี่ย หญิงสาวแปลกหน้าขำกับท่าทางของเยบิน

ก็ไม่เชิง เยบินยักไหล่

โรงเรียนเธอมีอะไรน่าเบื่อนักหรอ ถึงได้โดดเรียนมานั่งจนมืดๆค่ำแบบนี้

แล้วโรงเรียนมันมีอะไรน่าสนใจบ้างล่ะ

เพื่อนๆไงล่ะ

เหอะๆ เยบินหัวเราะแบบแหยะๆ

เธอทะเลาะกับเพื่อนมาใช่ไหมเนี่ย

ไม่อ่ะ ยัยนั่นไม่ใช่เพื่อนฉันด้วยซ้ำไป

ถ้าเขาไม่ใช่เพื่อนเธอแล้วจะมานั่งคิดถึงเรื่องของเขาทำไมกันล่ะ

ก็เขา….เอ่อ…..มาทำให้ฉันลำบากใจด้วยการยัดเยียดอะไรที่มันยุ่งยากมาให้

งั้นก็แค่ไม่ต้องรับมันมาสิ

มันทำไม่ได้น่ะสิ เรื่องนี้มันยุ่งยากกว่าที่คุณคิดมากเลยล่ะ เธอคนนั้นเคยช่วยฉันไว้แต่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการที่เธอช่วยฉันไว้ในตอนนั้นเป็นการแลกเปลี่ยนที่ทำให้ฉันมาพัวพันเข้ากับเรื่องบ้าๆนี่คังเยบินกลอกตา

แล้วการแลกเปลี่ยนนี้เธอหรือเขาคนนั้นได้ประโยชน์มากกว่ากันล่ะ

ฉันก็ยังไม่รู้….” เธอก้มหน้าและแกว่งชิงช้าเบาๆ

เห็นไหม เธอยังไม่รู้เลยว่ามันจะดีหรือจะร้าย ทำไมถึงมานั่งกังวลกับสิ่งที่มันยังไม่เกิดก่อนล่ะหญิงสาวแกว่งชิงช้าตามเยบิน

ก็ฉันกลัว กลัวไปหมดกับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เยบินเงยหน้ามองขึ้นท้องฟ้า เธอแค่กลัวและสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่กล้าเผชิญหน้ากับอะไรทั้งนั้น

มนุษย์มีความกลัวด้วยกันทั้งนั้นแหละ เธอแค่ต้องเลือกว่าจะปฏิบัติตัวกับมันยังไงหนูน้อย

มาเรียกฉันหนูน้อยอยู่ได้ คุณก็ดูไม่ได้แก่กว่าฉันเท่าไหร่เลย

เชื่อเถอะว่าฉันแก่กว่าเธอเยอะ เธอฉีกยิ้มจนเห็นฟัน

ไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไหร่นะถ้าดูจากหน้าของคุณ คังเยบินมองหน้าคนตรงหน้าอย่างละเอียด

ถ้าเธอรู้อายุจริงฉันเธอต้องหงายตกชิงช้าแน่หนูน้อย หญิงสาวแปลหน้าหัวเราะ

แต่ฉันไม่อยากรู้นี่ เพราะคุณต้องโม้แน่ๆเลย โอ๊ะ ป่านนี้แล้วหรอ ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับน้ำอัดลมนี่แล้วก็ขอบคุณที่อยู่คุยเป็นเพื่อน คังเยบินลุกขึ้นและโค้งลาโดยที่ไม่ได้สังเกตุเลยว่าสีหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ตรงข้อมือของเธอตอนที่เธอถกแขนเสื้อเพื่อดูนาฬิกา เธอเดินไปได้เพียงสองสามก้าวก็ต้องหยุดเพราะมีแรงกระชากจากข้อมือ

เธอนี่เอง…” คังเยบินหันกลับไปมองหน้าหญิงสาว ตาของหล่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับทับทิม เธอเห็นท่าไม่ดีแล้วจึงรีบสะบัดมือทิ้งและวิ่งอย่างสุดพลังแต่หญิงสาวแปลกหน้าหายตัวมาก็ดักหน้าเธอเอาไว้

จะรีบไปไหนกันเล่า เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่ดีๆเลย หญิงสาวแปลกหน้าเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆเยบินทีละก้าวและเยบินก็ค่อยๆถอยทีละก้าวจนเธอจนมุม

เอาล่ะ…. คราวนี้ก็ไปไหนไม่ได้แล้วนะ….” หญิงสาวแปลกหน้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เธอเป็นใครกันแน่! แล้วต้องการอะไร!” เยบินมองซ้ายมองขวาและพยายามตะโกนดังๆให้คนแถวนั้นได้ยิน

ต้องการตัวเธอไงสาวน้อย หญิงสาวแปลกหน้าเชยคางของเยบินขึ้น แต่ไม่ทันถึงเสี้ยววินาทีก็มีมือที่คุ้นเคยปัดมันออกไป

อย่ามาแตะเธอนะยูฮา มินคยองยืนบังเยบินไว้ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด

มินคยอง!” เยบินแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง

โอ้โห มาช้าเหลือเกินนะคุณคนโปรด หญิงสาวปริศนาที่มินคยองเรียกว่ายูฮายืนกอดอกและพูดด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน

เพราะไอ้นิสัยแบบนี้น่ะแหละถึงได้ทำให้เธอไม่ได้รับเลือก มินคยองยิ้มเยาะ

ไม่ได้รับเลือกก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ถูกเลือกนะโรอา เพราะถ้าตัวเลือกเหลือแค่ฉันคนเดียวเมื่อไหร่ ฉันก็จะได้เป็นผู้สืบทอดโดยปริยาย ยูฮายิ้มเจ้าเล่ห์และหายตัวไปอยู่ข้างๆเยบินและดึงแขนร่างเล็กเอาไว้

และถึงตอนนั้นของที่เป็นของแกทั้งหมดมันก็จะเป็นของฉั...” มินคยองไม่รอช้าผลักยูฮาติดกำแพงก่อนที่จะพูดจบเสียอีก ยูฮาผลักคืนและฮุกขวากลับไปแต่มินคยองหลบได้และเตะกลับไปที่ลำตัวของร่างสูง ยูฮาเซไปนิดนึงและศอกเข้าที่คิ้วซ้ายของมินคยองซึ่งทำให้มินคยองมึนไปนิดนึงและปล่อยแสงสีน้ำเงินออกมาจากมือเพื่อผลักยูฮา แต่ยูฮาปล่อยแสงสีม่วงคลุมตัวไว้เป็นโล่

ถึงขั้นต้องใช้พลังเลยหรอโรอา…. ได้เลยถ้าเธอต้องการแบบนี้ ยูฮาเริ่มปล่อยแสงสีม่วงไปเรื่อยๆใส่มินคยองแต่มินคยองก็โดนเฉียดๆหน้าไปแค่สองสามครั้ง เธอหาช่องว่างและยิงแสงสีฟ้ากลับไปถูกลำตัวของยูฮา ยูฮาทำหน้าเกรี้ยวกราวและกุมไปที่ท้องที่กำลังยุบเข้าออกอย่างรวดเร็วจากการหายใจ

พอเถอะยูฮา มินคยองยืนกอดอก

รู้อะไรไหม ว่าแกน่ะชอบคิดอะไรไปเองอยู่เรื่อยเลย คิดว่าตัวเองเป็นคนดี เป็นคนชนะทั้งๆที่ทุกๆอย่างมันยังไม่ถึงตอนจบด้วยซ้ำ ยูฮายืดแขนและปล่อยแสงสีม่วงไปทางเยบิน มินคยองรีบเอาตัวไปโอบร่างบางเอาไว้และปล่อยแสงสีฟ้าคลุมไว้

บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาแตะเธอ ดวงตาของมินคยองเปลี่ยนเป็นสีแดงทับทิมเหมือนของยูฮาในทันที เธอผลักยูฮาติดกำแพงและเริ่มบีบคอของคนตรงหน้า

เอาเซ่ ฆ่าฉันเลยสิ แกมันก็ไม่ต่างอะไรจากฉันนักหรอกโรอา ทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองอยากได้ แม้แต่ฆ่าพี่น้องร่วมสายเลือด มินคยองบีบแรงขึ้นแต่มีมือมาจับแขนเธอเอาไว้

พอได้แล้วมินคยอง ถ้าเธอฆ่าเขาก็ไม่ต่างอะไรจากที่เขาพูดมาเลย เยบินมองไปในดวงตามินคยองมันเปลี่ยนกลับเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว มินคยองลดมือลงยูฮาหายตัวไปทันทีที่มินคยองปล่อยมือ

กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้ เยบินลากคนตัวสูงเดินไปตามทางกลับบ้านที่ปรากฏในมือถือของเธอระหว่างทางเธอไม่ได้สังเกตุว่ามินคยองอมยิ้มนิดๆมาตลอดทางจนถึงบ้าน เยบินสั่งให้มินคยองนั่งลงตรงบริเวณห้องนั่งเล่นและนำอุปกรณ์ทำแผลมาจัดแจงเตรียมทำแผลให้มินคยอง

เธอไม่โกรธฉันแล้วหรอมินคยองถามในขณะที่เยบินกำลังง่วนกับการอ่านวิธีปฐมพยาบาลในโทรศัพท์

โกรธ แต่ก็ปล่อยเธอไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก เพราะเธอช่วยฉันไว้อีกแล้ว ถึงแม้ต้นเหตุจริงๆก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันซวยแบบนี้ มินคยองก้มหน้างุด เป็นความผิดของเธอจริงๆนั่นแหละที่ทำให้คนที่ไม่เกี่ยวอะไรต้องมาซวยไปด้วย

แต่ก็นะ พระเจ้าอาจจะลงโทษฉันอยู่ก็ได้ที่เป็นคนไม่ดีมาตลอด บางทีนี่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ฉันต้องยอมรับล่ะนะคังเยบินเริ่มเหยาะแอลกอฮอลล์ลงสำลีและเช็ดไปที่ใบหน้าของคนตัวสูงแรงๆจนเธอร้องโอ้ย

แค่นี้ยังร้องเจ็บเลย แล้วจะปกป้องฉันได้ไงเนี่ย

ถ้าต้องปกป้องเธอต่อให้เจ็บเหมือนตายสัก10ครั้งฉันก็จะไม่ร้องไม่บ่นสักแอะ มินคยองทำหน้าจริงจัง

ให้มันจริงเถอะแม่คุณ ขนาดทำแผลแมวข่วนแค่นี้ยังโวยวายเลย คังเยบินปิดพลาสเตอร์ให้มินคยองที่หน้า มินคยองจับหน้าเยบินเอาไว้

ชอสาบานในฐานะเนื้อคู่ของเธอเลยคังเยบิน มินคยองเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆร่างบางเยบินหลับตาพริ้มรอสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเปิดประตูทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งโหยงและผละออกจากกัน

ว้ายตายแล้ว ฉันมาขัดจังหวะแกป่ะเนี่ย คยอลคยองปิดตา

เธอมาทำไมตอนนี้เนี่ย!!!” กลายเป็นมินคยองที่โวยวายและกุมขมับ

ก็พอดีเห็นเรนาลืมกุญแจห้องซ้อมไว้เลยเอามาคืนน่ะค่ะ เอ้านี่แก ฉันวางไว้ตรงนี้นะ บรัย คยอลคยองวางกุญแจไว้ที่ที่วางแจกันตรงใกล้ๆชั้นวางรองเท้าและรีบปิดประตูวิ่งแจ้นไปทันที มินคยองส่ายหัวสองสามทีก่อนลุกและเตรียมตัวไปบ้าง แต่มีคนกระตุกชายเสื้อของเธอเอาไว้

จะไปไหนน่ะ เยบินเอียงคอ

ก็กลับบ้านไง

นอนที่นี่ได้นะ

ไม่ดีมั้ง รบกวนเธอเปล่าๆ มินคยองทำตัวเลิกลั่ก

ถ้าเกิดคนนั้นเขามาทำร้ายฉันอีกทีล่ะ เยบินพยายามหาข้ออ้าง

ฉันก็จะมาช่วยเธอทันทีนั่นแหละ

ไม่อยากอยู่กับฉันขนาดนั้นเลยหรอ คังเยบินทำหน้าเศร้าๆ

ไม่ได้ไม่อยากอยู่ แต่เห้อ…. ก็ได้ ฉันจะค้าง เยบินยิ้มกว้าง มินคยองถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีและภาวนาให้คืนนี้ผ่านไปได้ด้วยดี






แนะนำตัวละครเพิ่มเติม


พี่เขาร้ายนะคะเรื่องนี้



ปล.โจวโจวลูกแม่ กขค.แห่งปีจีจีเลอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #12 atmosphere (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 01:42
    ขอยาดขำคุณโจว5555555555 ขัดจังหวะเว่ออ่ะะะะ

    คุณยูยูแบ้ดหรอเนี่ยยย อันเดวววววว

    #12
    0