!i* Fic Baramos (บารามอส) :: The life after the war *i!

ตอนที่ 5 : Episode 5 :: สิ่งมหัศจรรย์ของป้อมอัศวิน & เข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ต.ค. 49

เช้าวันต่อมา

"เฟรินตื่นยังวะ" คิลที่ยืนอยู่นอกประตูเคาะเรียกเพื่อนสาวที่อยู่ในห้องข้างๆ

"ตื่นแล้วจ้า" เสียงหวานตอยรับกลับมา พร้อมกับประตูที่เปิดออก

"งั้นไปกัน วันนี้มีเรียนประวัติศาสตร์แต่เช้า เฮ้อ~~ ได้ไปนั่งหลับอีกแล้วสิเรา" คิลตบบ่าเล็กๆ ของเฟรินแล้วเดินบ่นกระปอดกระแปดออกมา

"เหอะ ทำอย่างกับว่าการนอนมันทำได้ยากนักนี้ นายควรจะปรับนิสัยบ้างนะคิล" เฟรินบ่นขึ้นบ้าง ทำเอาคิลคิดว่า ..มันเป็นสาวแล้วจริงๆ ว่ะ..

"เอาเถอะ รีบไปกัน เดี๋ยวก็สายกันพอดี" คาโลที่เงียบอยู่นานเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับเดินนำหน้าไป




ณ โรงอาหารดราก้อน




ประตูห้องอาหารที่เปิดออกเรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมอง ร่างของคนสามคนก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม แม้ว่าจะมีนักฆ่าอยู่ด้วยก็ตาม เรียกเสียงซุกซิบจากรุ่นน้องปีหนึ่งได้เป็นอย่างดี

"เฮ้อ เอาอีกแล้ว รุ่นน้องนี้ยังไงกันนะ ว่างมากนักรึไงกัน ซุบซิบอยู่ได้ทั้งวี่ทั้งวัน" เฟรินเริ่มออกอาการสาวแตก(?)

"เอาเถอะน่า รีบๆ ไปตักอาหารมากิน แล้วรีบๆ ไปเรียนเถอะ เดี๋ยวท่านตาแกก็ได้ฆ่าหรอก" คิลพูดกลั้วหัวเราะพลางเดินไปหยิบจานอาหาร

"อืมๆ เอ้อ คาโล วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ" เฟรินตอบรับคิลอย่างปัดๆ ก่อนจะหันมาถามคาโลที่ยืนอยู่หลังตน

"อืม วันนี้พี่โรเวนให้หยุดพักน่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยลุยงานต่อ" คาโลตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำเอารุ่นน้องหญิงที่ไม่เคยเจอ หรือเจอไม่บ่อยต่างพากันเคลิบเคลิ้ม

"เหรอ เฮ้อ~ นี้ขนาดนายยังไม่ได้เป็นหัวหน้าป้อมนะเนี่ย งานยังเยอะขนาดนี้ แล้วหน้านายเป็น นายจะมีเวลามายืนคุยกับฉันแบบนี้เหรอ" เฟรินเอ่ยตัดพ้ออย่างน้อยใจ

"โถ่~ ก็นายก็เป็นเสธซ้ายให้ฉันไง นายจะได้ทำงานร่วมกับฉัน ทีนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้วไง" คาโลรีบเอ่ยง้อ เพราะกลัวว่าสาวเจ้าจะงอนไม่หาย

"อืมๆๆ" เฟรินตอบรับแบบปัดๆ พลางเสมองไปทางอื่นเพราะเขินอาย

"อะแฮ่มๆ ทำอะไรเกรงใจเพื่อนบ้างเว้ย สงสารคนไม่มีแฟนบ้างเด้~~" เสียงดังมาจากทางด้านหลังพวกเขา และจะเป็นใครไม่ได้นอกจาก นายครี้ด ธันเดอร์

"นายจะหัดสงบปากสงบคำบ้างได้มั้ยเนี่ย" เฟรินหันไปตวาดแว้ดๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเหี้ยวโหด "เรื่องเมื่อวานยังไม่ได้เอาคืนเลยนะ"

"เฮ้ยได้ไง ไอ้คาโลมันแช่แข็งพวกเราจนเป็นหวัดไปแล้วนะ" ครี้ดร้องอย่างตกใจ พลางทำหน้าเหรอหรา

รุ่นพี่ที่พอจะรู้มาบ้างว่าถ้าทำให้เจ้าชายน้ำแข็งโกรธหรือเสียอารมณ์ อาจจะโดนแช่แข็งก็พากันขำกันใหญ่ แต่รุ่นน้องทั้งหลายกลับนั่งมองกันตาปลิบๆ เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"ก็ถ้านายยังไม่คิดจะหุบปากอีกล่ะก็ รับรองเลยว่านายจะได้ไปอยู่ปรโลกเป็นคนแรกแน่" เฟรินหันสายตาเหี้ยมโหดมาทางครี้ด แล้วแสยะยิ้ม ทำเอาครี้ด และคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างพากันเสียวสันหลัง

"จ้าๆ ไม่พูดแล้วๆ" ครี้ดพูดพลางทำแก้มป่อง เป็นเชิงว่า งอนแล้วนะ ซึ่งมันก็เป็นอาการที่ทำให้เฟรินคันมือคันเท้าขึ้นมาตะหงิดๆ

ซึ่งก็สร้างความขบขันให้แก่น้องๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวกับเขาซักเท่าไหร่




...................................................................




เหล่านักเรียนชั้นปี 3 กำลังเดินมุ่งหน้าไปลานกว้างเพื่อจะเรียนวิชาดาบกับอาจารย์ ลาเวน แต่ละคนก็เดินบิดขี้เกียจไปๆ มาๆ เพื่อคลายความเมื่อยขบในการนอนในคาบประวัติศาสตร์ของอาจารย์คิงชามัล

ซึ่งท่าทางนั้นๆ ก็ทำให้รุ่นน้องและรุ่นพี่ที่เดินผ่านไปมา หรือเดินสวนกันต่างหัวเราะคิกคัก แต่ก็ยังมีบางกลุ่มที่ยืนจับกลุ่มซุบซิบนินทารุ่นพี่

และเฟรินก็แอบได้ยินมาว่า เด็กพวกนั้นกำลังพูดถึงเธอ คาโล คิล เรนอน โร มาทิวด้า ครี้ด และ แองจี้อยู่ และก็จะเป็นเรื่องใดมิได้ นอกจากการจับคู่ว่าใครจะคู่ใคร

"เฮ้อ~~ เด็กพวกนี้นี้ รู้จักฤทธิ์รุ่นพี่น้อยไปซะแล้ว" เฟรินพึมพำเบาๆ พลางส่ายหัวอย่างระอา คาโลก็เป็นไปด้วย

"เอาน่า เอาไว้สอบกลางภาคแล้วจะรู้ว่าใผเป็นใผ" คิลเอ่ยขึ้นเหมือนกับรู้ดีว่าเฟรินพูดอะไรไปเมื่อกี้ ก็แหงน่ะสิ หูนักฆ่านะ

"อืม ก็คงใช่ เอาเถอะ รีบๆ ไปเรียนกัน" เฟรินว่าพลางเดินไปเข้าแถวเพื่อเรียนวิชาดาบ

วันนี้ลอร์ดลาเวนก็ไม่ได้ให้ทำอะไรมาก เพียงแค่ให้ซ่อมเพลงดาบที่เคยเรียนมาตั้งแต่ปี 1 และแนะนำติชมคนที่ทำได้ไม่ค่อยดีเท่านั้น

"พี่เฟรินเหนื่อยมั้ยครับ นี้น้ำครับ" รุ่นน้องชายคนหนึ่งเดินมาถามเฟรินพร้อมกับยื่นน้ำให้กับเธอ

"ก็ไม่หรอกจ๊ะ ได้ออกกำลังกายบ้างก็ดี ขอบใจจ๊ะ สำรับน้ำ" เฟรินตอบยิ้มๆ พลางรับน้ำมาดื่มแก้กระหาย และเมื่อคาโลเห็นเข้าก็เกิดอาหารที่เค้าเรียกว่า หึง.......

คาโลค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เฟริน โดยไม่ให้รู้ตัว แล้วคว้าขวดน้ำจากมือเฟรินไปทันที

"คาโล!!! นายทำอะไรน่ะ" เฟรินโวยวายทันที เพราะขวดน้ำที่โดนกระชากไป น้ำมันกระฉอกออกมาน่ะสิ - -"

"..." ไร้คำตอบจากเจ้าชายน้ำแข็ง

"ฮึ่ย!! ฉันไม่โกรธหรอกนะถ้านายจะเอาขวดน้ำไปน่ะ แต่นี้อย่ามาทำน้ำหกใส่ฉันสิ" เฟรินเดินเข้าลานไป บ่นไปพลาง

คาโลมองตามร่างอรชรนั้นจากไปอย่างเงียบๆ ใจก็นึกอยากขอโทษ แต่อีกใจก็ขอสั่งสอนเด็กซักหน่อยเถอะ ฮึ่ม!!

"นายน่ะ" คาโลกล่าวเสียงเย็นๆ และเหลือบตาไปทางเด็กปี 1 ทำเอาเด็กคนนั้นเสียวสันหลังวาบบบบ

"คะ....ครับ" หนุ่มน้อยตอบเสียงตะกุกตะกัก อย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ชื่ออะไร" คำถามสั้นๆ ออกมาจากปากเรียวได้รูปอย่างช้าๆ เหมือนภาพสโลว์โมชั่นในความคิดของเด็กหนุ่ม

"ซะ แซทเซอร์ฮะ แซทเซอร์ เดเบส เดอะ วอร์ริเออร์ ออฟ เอเธน ครับ" หนุ่มน้อยนามว่าแซทเซอร์รีบรายงานตัว ใช่แล้วเขาก็คือคนที่เฟรินจำชื่อได้เป็นคนแรกของการเปิดเทอมนั้นเอง! (จำไม่ได้เปิดไปดูได้ใหม่ในตอนต้นๆ นะคะ ตอนไรไม่รู้เหมือนกันลืม เอิ้กๆ)

"อ้อ! นายนี้เอง แซทเซอร์....." คาโลพูดค้างไว้แค่นั้นเป็นการลุ้นระทึกขวัญให้แก่หนุ่มน้อยข้างหน้าของตน

"คะ....ครับ" เด็กหนุ่มรับคำสั้นๆ ด้วยเสียงสั่นเทาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นๆ รอบๆ ตัวเขา

"อย่า มา ยุ่ง กับ คู่ หมั้น ของ ฉัน อีก" คาโลพูดเน้นย้ำทุกถ้อยคำด้วยเสียงเข้ม และสายตาดุๆ ทำเอาหนุ่มน้อยด้านหน้าตนสะดุ้งโหย่ง

"ครับๆ ผมจะไม่ยุ่งกับรุ่นพี่เฟรินอีกแล้วครับ" แซทเซอร์รับคำเสร็จก็รีบวิ่งหายไป เพราะความเกรงกลัวรุ่นพี่คนนี้

"ให้ตายสิ ทำฉันยุ่งไปหมด" คาโลบ่นขึ้นเบาๆ ก่อนจะเดินกลับไปเรียน แต่เมื่อกลบไปลานก็พบว่าหวานใจของตนได้หายไป

..หายไปไหนอีกล่ะเนี่ย!!..




อีกด้านหนึ่งของโรงเรียน

"ฮึ้ย!! ให้ตายสิไอ้บ้าคาโล จะหึงก็หึงไปสิทำไมต้องมาลงที่ฉักทุกทีเลยนะ ฮึ้ย!" ร่างบางเดินเตะฝุ่นเตะอากาศไปเรื่อยๆ จนมาถึงสวนหลังโรงเรียน แล้วเธอก็นั่งลงใตต้นแอปเปิ้ล


แซ่ด แซ่ด....


"ใครน่ะ!!" เฟรินร้องออกมาอย่างตกใจ พลางเรียกดาบคู่ใจออกมาถือไว้ในมือเพื่อความปลอดภัย

"โว้วๆ ใจเย็นๆ ครับพี่เฟริน ผมเองๆ" เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากหลังพุ่มไม้ใกล้ๆ ตัวเธอ

"แล้วผมเองนี้มันใครล่ะฮะ!!" เฟรินตะโกนอีกครั้งเป็นเชิงขู่

"โถ่พี่ฮะ ผมรุ่นน้องพี่นะฮะ อย่าเพิ่งฆ่าผมนะพี่" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับร่างหนาที่เดินออกมาจากหลังพุ่มไม้

"เห?!? คะ...ครอสตินใช่มั้ย?" เฟรินถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะเธอเองก็ไม่ใช่คนที่จะจำชื่อคนได้ง่ายๆ

"ครับ ผมเอง ดีจังที่พี่เฟรินจำชื่อผมได้ด้วย ^_^" รุ่นน้องผู้ไม่เจียมตัวรายที่สองพูดยิ้มหน้าบาน

"อืมๆ มีธุระอะไรมิทราบ" เฟรินตอบอย่างอารมณ์บูด เพราะเธอไม่มีอารมณ์มากพอจะมาเสวนากับใครในตอนนี้

"ก็มีเรื่องนิดหน่อยน่ะฮะ" ครอสตินยิ้มอีกครั้งก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ๆ เฟริน

"อะไร รีบๆ พูดมา" เฟรินตอบปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้าจังๆ กับรุ่นน้องนามว่าครอสติน เจ้าชายแห่งฟรานซ์

"คือ......ผมอยากจะบอกพี่ว่า ผม.........." ครอสติมพูดถึงแค่นั้นก็เงียบไป เฟรินสังเกตุเห็นอาการอึกๆ อักๆ ของรุ่นน้องก็เริ่มรำคาญขึ้นทุกทีๆ จึงเร่งอีกครั้ง

"อะไร เร็วๆ ฉันจะไปเรียนต่อแล้ว"

"เอ่อครับ........ พี่เฟรินฮะ ผมคิดว่าผมชอบพี่เฟรินฮะ ช่วยคบกับผมได้มั้ยฮะ!!" ครอสตินดูเหมือจะอึกอักในตอนแรก แต่เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว จึงพูดมันออกมา

"ฮ๊า~!!!!!!!" เฟรินเองก็ตกใจจนแทบจะช็อค แต่ดีที่ยังคลองสติไว้ได้

"นี้นายอย่ามาล้อเล่นนะ เพิ่งจะเจอกันไม่นาน นายจะมาชอบฉันได้ยังไงกัน" เฟรินพูดเหมือนว่า ฉันรับไม่ได้

"รักแรกพบไงฮะ พี่เฟรินคบกับผมเถอะนะฮะ" ครอสตินยังคงเซ้าซี้ต่อ

เฟรินนิ่งไปจนรุ่นน้องผู้ไม่เจียมบอดี้คนที่สองนึกว่าเธอช็อคไปเสียแล้ว

"หึหึ ได้ซี้~" เฟรินตกปากรับคำในท้ายที่สุด




หลังต้นแอปเปิ้ล

ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนฟังคนทั้งคู่สนทนากันมานาน แต่ที่ทำให้เขาต้องแทบช็อคคือคำตอบของหยฺงสาวผู้เป็นที่รักของเขา

..หึหึ ได้ซี้~..

คำพูดนี้ยังคงติดอยู่ในหัวสมองของเขา เขาพยายามจะไล่มันออกไป และรีบหันหลังเดินออกไปจากที่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ




กลับมายังที่ที่เฟรินยืนอยู่

"จะ.....จริงเหรอครับ!!" ครอสตินดูท่าทางดีใจมาก จนแทบจะกระโดดมากอดเฟริน แต่ก็โดนเสียงของเธอขัดขึ้นเสียก่อน

"แต่................แต่นายคงต้องผ่านสมรภูมิรบทั้งสามด่านให้ได้ก่อนนะ" เฟรินพูดยิ้มๆ เหมือนจะเยาะเย้ยเด็กหนุ่มตรงหน้า

"ยังไงครับ??" ครอสถามอย่างงงงวย

"ก็ ด่านแรก ท่านพ่อของพี่ ท่านจ้าวเอวิเดส และเมืองเดมอสของพี่ไง ด่านที่สองก็บารามอส ท่านตาชามัล และด่านที่คาโนวาล ด่านนี้ทั้งคาโลและทั้งแผ่นดินเลยล่ะมั้ง ฮะๆๆๆๆ" เฟรินสาธยายจบก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ร่างบางจะเดินหายไปจากที่ตรงนั้น ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มไม่เจียมบอดี้รายที่สองไว้ให้โดดเดี่ยวเดียวดาย..........









To be contonue............................................?!?

เย้ มาอัพแล้วนะคะ ขอโทษด้วยค่าที่อัพช้ามากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

พอดีหัวมันตัน แล้วก็บวกกับความขี้เกียจสุดขีด - -***

เอาเป็นว่าจะพยายามอัพตอนต่อไปให้เร็วที่สุดนะคะ ^_^//

ปล.อาจจะมีบางคำที่พิมพ์ผิดก็ได้นะคะ ตอนนี้เบลอมากๆ เลย แต่คิดว่าพิมพ์ได้ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ ^_^ ไปนะคะ

ฝันดีค่ะทุกคน

อัพเดทล่าสุด 20 ต.ค 2549 เวลา 22.45 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

184 ความคิดเห็น

  1. #175 'frencill♥ (@tchz-fc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:36
    น่านนนนน ซวยแล้วไง- -
    #175
    0