สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 9 : chapter.7 กลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

เช้าวันถัดมา เว่ยอิงและวั่งจีตื่นขึ้นมา ก็พบว่าข้างนอกปากถ้ำ มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เว่ยอิงไม่กล้าออกไปดูแต่ก็ทำได้เกาะแขนวั่งจี และเดินตามไป เว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีกำลังนั่งคุยกับเจียงเฉิงอยู่ ดูท่าทางเคร่งเครียดมากๆด้วย มันทำให้ทั้งสองรู้สึกไม่ค่อยดี
“มีคนคิดก่อกบฏงั้นหรอ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูด
“ใช่ ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม แต่ว่าก็มีการรวมกลุ่มเพื่อยุบสำนักเซียนเล็กๆหลายแห่ง อีกไม่นานพวกเราน่าจะเป็นพวกต่อไป” เจียงเฉิงพูดอธิบาย
หลังจากที่ทั้งสองคนที่แอบฟังได้ยิน ก็รู้สึกไม่ดีหนักกว่าเดิม อาจจะมีการปะทะกันเกิดขึ้นระหว่างที่พวกเขาอยู่ที่นี่ สักพักเซียนจื่อ หมาของจินหลิงก็เดินเข้ามาใกล้ เว่ยอิงตกใจเลยส่งเสียงร้องออกมา มันทำให้เจียงเฉิงลุกเดินมาตามเสียง รอบที่แล้วอาจจะแอบได้ แต่รอบนี้ยังไงก็ไม่พ้น
“นี่มันหมายความว่ายังไง” เจียงเฉิงชี้ที่ตัวของทั้งสอง
“อ่า แหะๆ พวกเขามาจากอีกโลกนึงน่ะ พวกข้าเห็นว่าใช้กระบี่หรือไม่มีวิชาอะไร ก็เลยพามาหลบที่นี่” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ
“นี่สินะ ที่คนเขาเล่าลือกัน ว่าเห็นคนหน้าตาเหมือนพวกเจ้าทั้งสองคนเดินไปทั่ว” เจียงเฉิงพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความโกรธ แต่ไม่มาก
“…………” ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
“คราวหลังระวัง อย่าให้ใครเห็นอีกล่ะ มันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าอาจจะเป็นคนรับกรรมอีกก็ได้ เข้าใจไหม” เจียงเฉิงพูดก่อนจะเดินออกไปข้างนอก พร้อมกับเรียกเซียนจื่อออกไปด้วย
“น่ากลัวชะมัด” เว่ยอิงพูด
“เจ้าเองก็กลัวหมาเหมือนกันรึ” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ใช่ กลัวมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว” เว่ยอิงตอบพร้อมกับค่อยๆเดินออกมา
“ข้าก็เหมือนกัน” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ 
ทั้งสี่คนยังคงนั่งอยู่ในถ้ำ กินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา รวมถึงเวินหนิงด้วย ไม่รู้จะไปที่ไหนต่อ หากไปไหนมั่วอาจจะถูกจับได้และเกิดเป็นเรื่องใหญ่ แต่ว่าอะไรก็ไม่แน่นอนเมื่อมีสิ่งที่ทำให้จำเป็นต้องออกไป ซือจุยวิ่งเข้ามาในถ้ำพร้อมกับจิ่งอี๋ด้วยสีหน้าเร่งรีบ
“หานกวงจิน! แย่แล้วขอรับ” ซือจุยพูด
“เกิดอะไรขึ้น” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ที่ท่าสัตตบงกช โดนพวกกบฏบุกขอรับ ประมุขเจียงตอนนี้กำลังรีบกลับไป” ซือจุยพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งหมดจึงรีบเดินทางไปท่าเรือสัตตบงกชเพื่อร่วมสู้ โดยที่เว่ยอิงและวั่งจีต้องตามไปด้วย ถึงแม้ว่าไปแล้วมันจะเสี่ยงก็ตาม แต่ก็จำเป็นจะต้องไป 
เมื่อไปถึง ก็พบว่ามีผู้คนล้มตายไปแล้วมากมาย ผู้คนต่อสู้กันแบบดุเดือด พอเห็นเจียงเฉิงเว่ยอู๋เซี่ยนจึงรีบเข้าไปช่วย รวมถึงหลานวั่งจีที่แยกไปช่วยอีกทางนึง ส่วนเวินหนิงคอยปกป้องเว่ยอิงและวั่งจีที่ไม่มีวิชาความสามารถอะไร เวลาผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะแต่อย่างใด และแล้วก็มีคนสวมผ้าปิดหน้าปิดตาโผล่มาข้างหลังของทั้งสองคนก่อนจะใช้กระบี่แทงเข้าที่ท้องของเว่ยอิง โดยที่ไม่รู้ตัวแล้วพาตัวไปที่ท่าเรือ วั่งจีเห็นจึงรีบตามไป
“หึๆ หานกวงจิน ท่านอย่าเข้ามาจะดีกว่านะ ไม่อย่างนั้น ปรมาจารย์อี๋หลิง เว่ยอู๋เซี่ยน จะโดนถ่วงน้ำอย่างแน่นอน” ชายสวมผ้าปิดปากพูดขึ้นและหันหน้าไปทางวั่งจี
“…………..” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงสายตาที่ตกใจ
“หลานจ้าน หนีไป” เว่ยอิงพูด
“ไม่” วั่งจีก้าวขาไปข้างหน้า พร้อมกับชายคนนั้นที่เดินถอยหลัง
“หานกวงจิน ท่านอย่าได้เล่นอะไรแผลงๆก่อนจะดีกว่า คนๆนี้สำคัญกับท่านมากรึยังไง” ชายคนนั้นพูด
เพราะความโกรธของวั่งจี จู่ๆเขาก็สามารถเรียกฉินออกมาและต่อสู้กับชายสวมผ้าปิดปาก สู้กันอยู่พักใหญ่ชายคนนั้นก็จับเว่ยอิงถ่วงน้ำและหายไป วั่งจีตามกระโดดลงน้ำเพื่อไปช่วยเว่ยอิงขึ้นมา แต่ว่าพอช่วยขึ้นมาได้ เว่ยอิงก็ไม่มีลมหายใจอีกแล้ว
“เว่ยอิง เว่ยอิง!!!!” วั่งจีเรียกเสียงดัง แต่ก็ไม่สามารถทำให้คนๆนี้ตื่นขึ้นมาได้อีก
“เว่ยอิง ข้ารักเจ้า รักเจ้ามากกว่าผู้ใด” วั่งจีกอดร่างไร้วิญญาณของเว่ยอิงไว้แน่น
วั่งจีร้องไห้ออกมาแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาสูญเสียคนรักไปแล้ว ตอนที่มีโอกาสเขากลับไม่พูดมันออกไป พูดในสิ่งที่อยากจะบอก วั่งจีนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่นานไม่ขยับไปไหน จนเวินหนิงตามมาเห็น เวินหนิงได้แต่มอง ไม่รู้จะช่วยยังไงเพราะว่าคนตรงหน้า ไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้ว
หลังจากสิ้นสุดการก่อกบฏ พวกกบฏก็ถูกจับตัวไว้ได้รวมถึงหัวหน้าของพวกมัน ได้มีการฝังศพของเว่ยอิงไว้ในโลงไม้ วั่งจีไม่แม้แต่จะกินอะไรเลยหลังจากที่เว่ยอิงตาย เขาก็ไม่รู้จะต้องทำอะไรต่อไป จนสุดท้ายเขาก็คอยติดตามเว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีไปตลอด ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็ต้องอยู่กับสองคนนี้ตลอด
“เจ้าพอจะคิดได้ไหม ว่าจะกลับไปยังไง” เว่ยอู๋เซี่ยนถามขึ้นระหว่างเดินทางไปท่าเรือสัตตบงกช
“ข้าไม่รู้…” วั่งจีตอบเพียงแค่นั้น
ความเงียบครอบคลุมทั้งสามคน ไม่ได้มีใครพูดอะไรกันเลย จนมาถึงท่าสัตตบงกช หลานวั่งจีได้นั่งลงพร้อมกับเล่นกู่ฉินถามวิญญาณ มีวิญญาณมาตอบ 
“เจ้าถามพวกเขาว่าอะไรรึ หลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ข้าถาม ว่าที่นี่มีดวงวิญญาณของคนแปลกที่อยู่ไหม” หลานวั่งจีพูดทำให้วั่งจีรู้สึกอยากรู้ขึ้นมาบ้าง
“แล้วคำตอบว่าอย่างไร” ยังคงเป็นเว่ยอู็เซี่ยนที่ถามต่อ
“ไม่มี” คำตอบนั้นทำให้วั่งจีจิตใจไม่สงบ 
ความห่วงใย ความคิดถึง ความรู้สึกต่างๆนาๆเข้ามาในหัวของวั่งจีไปหมด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นผ่านไปไวมาก แต่มันยังคงตราตรึงในใจไม่น้อย ทั้งสามคนได้ตรงไปยังหลุมฝังศพของเว่ยอิง แต่แล้วพอมาถึงวั่งจีก็เป็นลมล้มลงไป ทุกอย่างมืดมนไม่เห็นอะไรเลย 








วั่งจีเมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่า ตัวเขาอยู่ที่โรงพยาบาลโดยมีซีเฉินนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ ตอนนี้มันก็เช้ามากๆเพิ่งจะตี5 เมื่อดูจากนาฬิกาในห้อง เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจำได้แค่เขาเดินไปที่หลุมศพของเว่ยอิงและเขาก็สลบไป
“อืม” ซีเฉินค่อยๆลุกขึ้น เมื่อรู้สึกถึงการขยับตัวของคนบนเตียง
“วั่งจี ตื่นแล้วหรอ” ซีเฉินถาม
“อ่า” วั่งจีตอบ
ซีเฉินเดินออกไปเรียกพยาบาลให้มาตรวจอาการของวั่งจี วั่งจียังคงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นรวมถึง สงสัยว่าเขากลับมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่นานนักพยาบาลก็เดินเข้ามาตรวจอาการ 
“คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก รอหมอมาตรวจร่างกายตอนเช้านะคะ” พยาบาลพูดก่อนจะเดินออกไป
“เกิดอะไรขึ้น” วั่งจีถาม
“ข้าเห็นว่าเจ้าหายไปหลายวัน เลยออกตามหาและก็ไปเจอเจ้าอยู่ที่หมู่บ้านบนเขานั่น เจ้าสลบไปหลายวัน ข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไร” ซีเฉินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
“อืม” วั่งจีตอบ
หลังจากสิ้นสุดบทสนทนาก็ไม่มีการพูดคุยกันอีก จนกระทั่งหมอเดินเข้ามาตรวจร่างกาย ซีเฉินขอตัวกลับไปทำงาน ทิ้งให้วั่งจีอยู่คนเดียวเพราะหมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่เมื่อหมอและซีเฉินออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนเดินเข้ามาในห้องเป็นคนคุ้นตา และคนที่คุ้นเคยมันทำให้วั่งจีรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
“ไงหลานจ้าน ข้ามาเยี่ยมเจ้าน่ะ” เว่ยอิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ไม่คิดจะคุยกับข้าหน่อยหรอ ข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้านะ” เว่ยอิงพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นอีกคนไม่ได้ตอบอะไร
“นี่ๆ ข้าฝันด้วยล่ะ ว่าข้ากับเจ้าไปอยู่ในอดีต พวกเราดูเข้ากันได้ดีเลยล่ะ แต่สุดท้ายข้ากลับถูกคนแปลกหน้าฆ่าตาน และที่น่าตกใจที่สุดคงเป็นสิ่งที่ข้าได้ยินจากปากเจ้าก่อนตายล่ะ” เว่ยอิงเล่า
“ข้าพูดว่าอะไร” วั่งจีขัดขึ้นระหว่างที่เว่ยอิงกำลังเล่า
“อืม…. เจ้าพูดว่าเจ้ารักข้า” เว่ยอิงพูดขึ้นก่อนจะมองวั่งจีอย่างสงสัย
“ช่างมันเถอะ แต่ตอนถูกฆ่ารู้สึกเจ็บจริงๆแหะ 5555” เว่ยอิงหัวเราะออกมาแบบไม่คิดอะไร หารู้ไม่ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดหนัก
มันคงจะบังเอิญเกินไปแน่ๆที่คนสองคนจะฝันเหมือนกัน และรู้สึกเหมือนฝันที่เป็นจริงแบบนี้ ถึงเว่ยอิงจะไม่ได้คิดอะไร แต่วั่งจีกลับคิดหนักเพราะเขามั่นใจว่าที่เกิดขึ้นมันเป็นจริง เขามองหน้าของเว่ยอิงด้วยสีหน้าที่สงสัยและจับผิดบางอย่าง
“เจ้ามองอะไร” เว่ยอิงเอียงคอถามเหมือนเด็กขี้สงสัย
“เปล่า ว่าแต่เจ้าคิดยังไง กับการที่ข้าบอกว่ารักเจ้า” วั่งจีถามขึ้น
“รู้สึกเหมือนกับว่าฝันเป็นจริง” เว่ยอิงตอบด้วยสีหน้าที่ถอดสี เพราะเขารักวั่งจีจริงๆ ทั้งที่วั่งจีเคยปฏิเสธรักนั้นแล้ว
“แล้วถ้าข้าบอกว่า ข้ารักเจ้าจริงๆล่ะ” วั่งจีพูดขึ้น
“ข้าดีใจมากๆเลยล่ะ นี่เจ้าพูดจริงใช่ไหม” เว่ยอิงทำสีหน้าดีใจแบบออกนอกหน้ามากๆ
“จริงสิ” วั่งจีตอบเพียงเท่านั้น ก่อนที่เว่ยอิงจะเข้ามากอดเขา
“ข้า ฮึก.. ดีใจที่ได้ยินคำนี้จากปากเจ้า ฮึก….” เว่ยอิงพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
“เจ้าร้องไห้ทำไม” หลังจากผละตัวออกจากกันวั่งจีก็เอามือมาเช็ดน้ำตาให้เว่ยอิง
“ข้า…. ข้ามีความสุข” เว่ยอิงเอามือมาจับมือของวั่งจีก่อนจะหยิบมือมาวางที่ข้างเตียงดังเดิม
“มีความสุข แล้วเจ้าจะร้องทำไมล่ะ” วั่งจีถามขึ้น แต่ครั้งนี้เว่ยอิงกลับร้องออกมามากกว่าเดิม
“ข้า… ฮึก… ฮือ~~ ฮึก ข้า…. ข้ากำลังจะ…. แต่งงาน” คำพูดของเว่ยอิงทำให้วั่งจีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย
“กับใคร เมื่อไหร่” วั่งจีถามอย่างร้อนรน พยายามกลั้นน้ำตาอย่างมาก
“ข้า… จะแต่งกับเหมียนเหมียน ประมาณเดือนหน้า ที่ข้ามาจริงๆแล้ว ข้าจะมาบอกเรื่องนี้แหละ ไม่คิดว่า….. มันจะทำให้ข้า…….” เว่ยอิงพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด
“เจ้าควรจะดีใจนะ จะได้แต่งงานมีครอบครัวแล้ว เจ้าควรมีความสุขกับมันนะ” วั่งจีพูดปลอบเว่ยอิงถึงแม้ในใจจะเจ็บปวดขนาดไหน
“อืม ข้าจะฟังเจ้า ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะไป” เว่ยอิงเช็ดน้ำตาของตัวเองและเดินออกจากห้องไป
ตอนนี้วั่งจีหัวใจเหมือนจะหยุดเต้น เขาไม่เคยเจ็บปวดอะไรขนาดนี้มาก่อน น้ำตาที่เก็บซ่อนตอนนี้มันถูกปล่อยออกมามากมาย ความรู้สึกต่างๆมันหายไปหมดเหลือแต่ความเจ็บปวด ได้แต่นั่งโทษตัวเองที่ มารู้สึกและยอมรับอะไรในวันที่สายไป 
“ทำไมกันนะ ทำไม ฮึก อึก ในตอนนั้นข้าถึง…… ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกให้เร็วกว่านี้ ทำไมข้า…ฮึก ฮือ… ฮึก นี่ข้ากำลังจะเสียเจ้าไปอีกครั้งงั้นหรอ เว่ยอิง” วั่งจีได้แต่สบถคำพูดต่างๆนาๆออกมา
จมอยู่กับความเศร้า เสียใจ จมอยู่กับภาพเดิมๆซ้ำๆ เหตุการณ์ต่างกันแต่ยังไง มันก็ทำให้เจ็บและทรมาณได้ไม่ต่างกัน ได้แต่นั่งโทษตัวเอง แล้วอย่างนี้เขาจะมีหน้าไปเจอกับคนๆนั้นอีกงั้นหรอ 
















กลับมาแล้วครับ มีใครรู้สึกอะไรแปลกๆไหม ไรท์งงตัวเองจังเลยย รักรีดครับ วันนี้ไม่มีอะไรมาก บาย 


ระบายหน่อยนะ

ทำไมอัพไม่ได้ว่ะ อัพได้แต่ไม่เตือนรีดแบบนี้ คนอ่านหายหมด กำลังใจไปหมดแล้ว พอ พอเลยยยย จะรีบๆปิด รีบๆจบ จะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความที่แจ้งเตือนรีดไม่ได้แบบนี้!!!!

See you next episode 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #21 suwannanung1311 (@suwannanung1311) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 17:57
    รออ่านอยู่นะค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 9)
      3 กันยายน 2562 / 21:12
      ขอบคุณครับ
      #21-1