สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 7 : chapter.6 ความเครียด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

ก่อนอ่านเตรียมผ้าเช็ดเลือดให้ไรท์ด้วยครับ(น่าจะโดนกระทืบ+กระโดนถีบ+มีดแทง) เพราะเมื่อตอนที่แล้วก่อนจบมีคนหวังอะไรบางอย่างไว้เยอะนะครับ แต่แน่นอนมันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด


“หลานจ้าน… อย่าทำข้าเลย”
วั่งจีกับเว่ยอิง เดินออกมาดูเหตุการณ์ข้างนอก ก็พบว่าหลานวั่งจีกำลังดุจะตีเว่ยอู๋เซี่ยน ทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่
“หานกวงจิน อย่าทำคุณชายเว่ยเลยขอรับ” เวินหนิงยืนบังเว่ยอู๋เซี่ยนไว้
“นั่นสิ ข้าไม่ได้ทำอะไร… อึก อื้อ อ่อย อะ อ้านอ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดไม่ทันจบก็ถูกวิชาปิดปากของหลานวั่งจีปิดไว้ 
หลังจากที่ถูกวิชาปิดปาก เว่ยอู๋เซี่ยนก็เดินตามหลานวั่งจีแบบติดตัวเพื่อขอให้เปิดปากให้ เว่ยอิงที่เดินออกมาเห็นก็อดขำไม่ได้ เสียงขำของเว่ยอิงทำให้เวินหนิงหันมามอง เว่ยอิงไปหลบหลังของวั่งจีเพราะเขารู้สึกกลัวเวินหนิง เวินหนิงที่หันมาเห็นเลยเดินเข้ามาใกล้
“คุณชายเว่ยไม่ต้องกลัวข้าหรอกขอรับ” เวินหนิงพูด
“อ่าๆ แหะๆ” เว่ยอิงทำเสียงแก้เก้อและมายืนข้างๆวั่งจี
“ว่าแต่ สองคนนั้นมีเรื่องอะไรกันหรอ” เว่ยอิงถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้
“แค่ความหึงหวงเล็กน้อยน่ะขอรับ” เวินหนิงพูดและยิ้มให้
ถึงขึ้นชื่อว่าขุนพลผี แต่ก็ดูเป็นมิตรและยิ้มแย้มมากกว่าใครบางคนซะอีก เว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีที่ทะเลาะกันอยู่เมื่อกี้ จู่ๆก็เดินหายไปด้วยกัน แต่ก็ไม่มีใครเอะใจอะไร ทั้งสองคนเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว อีก3คนที่เหลือจึงช่วยกันหาของที่ยังหลงเหลืออยู่ที่นี่ ถึงแม้มันจะเหมือนไม่มีอะไรอยู่แล้วก็ตาม ใช้เวลาหาของกันจนถึงบ่าย หลานวั่งจีกับเว่ยอู๋เซี่ยนก็เดินกลับมา พร้อมกับอาหารกลางวัน ทั้งหมดกลับเข้าถ้ำและนั่งกินข้าวด้วยกัน 
“เวินหนิง เจออะไรบ้างไหม” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ไม่มีอะไรเลยขอรับ ทั้งหมดพังทลายไปหมดแล้ว” เวินหนิงตอบพร้อมกับก้มหน้า
“อืม ช่างมันเถอะ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและกระดกเหล้าเข้าปาก
“หานกวงจิน แล้วอาเยวี่ยนเป็นยังไงบ้างรึขอรับ” เวินหนิงถามขึ้น 
“เขาสบายดี” หลานวั่งจีตอบเสียงเรียบ เว่ยอู๋เซี่ยนที่ได้ยิน ก็หันมามองหลานวั่งจี
“ตอนนี้ เขาเหมือนเจ้ามากเลยนะหลานจ้าน ทั้งๆที่แต่ก่อน เหมือนข้ามากๆ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดเหมือนน้อยใจนิดๆ
“อาเยวี่ยน คือใครรึ” เว่ยอิงถาม
“ลูกข้าเอง” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ เว่ยอิงมองแบบอึ้งมากๆ
“เจ้ามีลูกด้วยหรอ” เว่ยอิงถามอีกครั้ง
“เป็นเด็กที่ข้าเก็บมาเลี้ยงน่ะ เขาเป็นเด็กที่น่ารัก แต่ภายหลังหลานจ้านเป็นคนดูแล” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ
หลังจากนั้นทั้งหมดก็นั่งคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน ก็คงจะมีแต่2หนุ่มตระกูลหลานที่นั่งฟังอย่างเงียบๆ ใช้เวลาอยู่นานเวินหนิงก็ลุกออกไปข้างนอก พอถามก็บอกว่าไปทำอาหาร ซึ่งเว่ยอิงไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เวินหนิงทำอาหารเป็นและดีกว่าฝีมือเว่ยอู๋เซี่ยนมาก หลานวั่งจีที่นั่งเงียบอยู่นาน ก็หยิบฉินขึ้นมาเล่นเพลงๆนึง เพลงที่เขาแต่งให้คนรัก ผ่านไปสักพักก็ได้กลิ่นอาหารจากข้างนอก ทั้ง4คนจึงออกไปดู อาหารที่เวินหนิงทำมันดูน่ากินมากๆ จู่ๆก็มีเสียงเหยียบกิ่งไม้ใบไม้แถวๆนั้นดังขึ้น หลานวั่งจีจึงเดินไปตรวจดู ไม่นานหลานวั่งจีก็กลับมาพร้อมกับเด็กอีก3คน 
“ขุนพลผี!” เสียงเด็กคนนึงเรียกเวินหนิง
“อาเยวี่ยน เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เวินหนิงเงยหน้าขึ้นและมองเด็กคนนั้น
“ข้ามาหาพวกท่านนั่นแหละขอรับ และพวกท่าน……. นี่มันเรื่องอะไรรึขอรับ” เด็กคนนั้นถามขึ้น
“อา สองคนนี้ มาจากอีกโลกนึงยังหาทางกลับไม่ได้น่ะ แล้วพวกเจ้ามาหาพวกข้าทำไมกัน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและเดินไปหาเด็กคนที่พูด
“ก็แค่มาหาเท่านั้น จะต้องมีเหตุผลด้วยรึ” เด็กชุดเหลืองพูดขึ้น
“นี่จินหลิง เจ้าพูดให้มันดีๆหน่อย ข้าเป็นน้าของเจ้านะ” เว่ยอู๋เซี่ยนดุจินหลิง
“ข้าแค่ตามซือจุยมาก็เท่านั้น” จินหลิงพูด
“จินหลิง ทำไมเจ้าจะต้องโทษซือจุยด้วย เจ้าเองก็อยากมาไม่ใช่รึ” เด็กชุดขาวพูด 
“หึ” จินหลิงส่งเสียงและทำหน้าไม่พอใจ
“พวกเจ้าไม่ต้องทะเลาะกันหรอก ผู้อาวุโสเว่ย ข้าแค่อยากมาเยี่ยมบ้านเกิดน่ะ” ซือจุยพูด ก่อนจะเดินไปหาเวินหนิงที่ทำอาหารอยู่ และทั้งสองคนก็นั่งคุยกันตามประสาอาหลาน
“จิ่งอี๋ ทำไมเจ้าจะต้องตามเขาไปทุกที่ด้วย” จินหลิงถามและยืนมองซือจุยกับเวินหนิง
“ข้าก็ตามเพื่อนข้า ผิดรึไง” จิ่งอี๋ตอบ
หลังจากที่ยืนเถียงกันอยู่พักใหญ่ ทั้งหมดก็มานั่งกินข้าวร่วมกันที่ในถ้ำ เว่ยอู๋เซี่ยนเล่าเรื่องเกี่ยวกับเว่ยอิงและวั่งจีที่มาจากอีกยุคนึงให้เด็กๆฟัง ซือจุยจึงให้ความเคารพแก่ทั้งสองคน ต่างจากจินหลิงที่ทะนงตัวและนิสัยเหมือนน้า พอเริ่มมืดหลานวั่งจีจึงสั่งให้เด็กๆกลับไปยังที่อยู่ของตน ตอนนี้เด็กๆกลับไปหมดแล้ว พวกผู้ใหญ่จึงนั่งคุยกันถึงเรื่องที่จะทำให้ทั้งสองคนกลับไปยังที่ๆอยู่ของตนได้ แต่ว่ายิ่งคิดก็ยิ่งเครียด เพราะว่าเล่นเพลงเพื่อมา แต่เล่นเพลงเพื่อกลับไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่แปลก จนตกดึก วั่งจีและเว่ยอิงนอนด้วยกันในถ้ำรวมถึงเวินหนิงด้วย ส่วนเว่ยอู๋เซี่ยนเขาเลือกที่จะออกมาดูรอบๆข้างนอก เพื่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียว
“พวกเขาจะกลับไปได้ยังไง ในเมื่อใช้วิธีเดียวกับตอนที่มาแล้วก็ยังกลับไม่ได้ แล้วต้องทำยังไงกัน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดคนเดียวอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนึง
“เว่ยอิง..” หลานวั่งจีเดินเข้ามาหา
“อ่า เจ้าออกมาทำอะไรรึ” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ข้าควรถามเจ้ามากกว่า ว่าเจ้าออกมาทำอะไร” หลานวั่งจีถามกลับ
“ข้า… ข้าแค่ออกมานั่งคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบและหลบตาของหลานวั่งจี
“เจ้าอย่าคิดมากนะเว่ยอิง ข้าอยู่ข้างเจ้าเสมอ” หลานวั่งจีพูด
“ข้าดีใจจริงๆ ที่เจ้ายังอยู่ข้างข้าหลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดจบก็ประกบริมฝีปากบางลงบนปากของหลานวั่งจี
“อึก.. อื้อ หลานจ้าน ตรงนี้จะไม่มีคนเห็นรึ” เว่ยอู๋เซี่ยนเริ่มขยับตัวออกนิดหน่อย
หลานวั่งจีจับมือเว่ยอู๋เซี่ยนและพาไปที่ๆนึง ไม่ไกลจากที่นี่นัก แต่ก็ไร้ผู้คนผ่านไปผ่านมา หลานวั่งจีเริ่มปลดเสื้อผ้าทั้งของเขาและคนรักออก ทั้งสองจูบและเล้าโลมกันอยู่นาน เมื่อหลานวั่งจีเริ่มเห็นว่าเว่ยอู๋เซี่ยนเพลินไปกับรสจูบของเขา เขาก็ค่อยๆใช้นิ้วสอดเข้าไปยังช่องทางรักอันคุ้นเคย พอใส่นิ้วเข้าไป เว่ยอู๋เซี่ยนก็เริ่มจะบิดและเกร็งตัวเพราะความเสียวที่ก่อขึ้น 
“อึก อื้อ หลานจ้าน ข้า อึก อื้ม” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดไม่ทันจบก็ถูกประกบริมฝีปากอีกครั้ง
“อืม เว่ยอิง เจ้าห้ามทำให้ข้าหึงหวงเจ้าอีกล่ะ” หลานวั่งจีพูดและเล่นกับช่องทางรักของเว่ยอู๋เซี่ยน
“อึก อื้ม ขะ..ข้าก็ขอโทษแล้วไง อึก อ๊ะ” เว่ยอู๋เซี่ยนครางออกมาเพราะหลานวั่งจีเล่นกับช่องทางรักของเขาไม่เลิก
“อึก อ๊า ละ..หลานจ้าน ขะ…อึก ข้าไม่ไหวแล้ว รีบใส่ของเจ้าเข้ามาสิ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดแต่คนร่างใหญ่ก็ไม่ฟัง เอาแต่เล่นเล้าโลมไม่หยุด
“อึก อ๊า.. พะ…พี่รองหลาน ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊าา ช่วยใส่มันเข้ามาที” เว่ยอู๋เซี่ยนครางออกมาแบบอ้อนวอน
“อ๊ะ.. อ๊าา ฮ่า มันใหญ่เกินไปแล้ว อ๊ะ อ๊าา… เบาๆหน่อยสิ ขะ..ข้า อ๊าา เจ็บ อึก” เว่ยอู๋เซี่ยนร้องออกมา 
เว่ยอู๋เซี่ยนครางออกมาทั้งๆที่หลานวั่งจีแค่ใส่แท่งร้อนเข้าไปแบบยังไม่มิดด้าม หลานวั่งจีค่อยๆขยับเพื่อที่จะใส่แท่งร้อนไปในช่องทางรักได้ แต่ช่องทางรักไม่ผ่อนคลายเขาจึงขยับไม่ได้ ถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกของทั้งสองแต่เว่ยอู๋เซี่ยนก็ยังไม่ชินอยู่ดี หลานวั่งจีประกบริมฝีปากลงบนฝีปากของเว่ยอู๋เซี่ยนอย่างอ่อนโยน เป็นจูบที่เนิ่นนานจนช่องทางรักเริ่มผ่อนคลาย หลานวั่งจีค่อยๆดันแท่งร้อนเข้าไปจนกระทั่งสุด
“อ๊ะ! อั๊ก หลานจ้าน ข้างในมัน… อ๊าา” เว่ยอู๋เซี่ยนครางออกมา
“เว่ยอิง ข้าจะทำเบาๆ เจ้าทนหน่อยนะ” หลานวั่งจีพูดจบก็ค่อยๆขยับอข้าออกเป็นจังหวะอย่างช้าๆ
“อึก อ๊ะ อ๊ะ อื้มม” เว่ยอู๋เซี่ยนครางเสียงค่อนข้างดังเพราะความเสียวซ่าน 
“ลดเสียงของเจ้าลงหน่อยสิ” หลานวั่งจีพูด
“อื้ม พะ… พี่รองหลาน ได้โปรด ทำข้ามากกว่านี้สิ ข้าไม่ไหวแล้ว” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดออกมา 
หลานวั่งจีได้ยินแบบนั้นก็ขยับถี่ขึ้นและแรงขึ้น เว่ยอู๋เซี่ยนครางตามจังหวะด้วยเสียงที่เบาลงเพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่ไม่ได้ยิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของทั้งสองคน ครั้งแรกของทั้งสองคนก็คือตอนที่เว่ยอู๋เซี่ยนกลับมา ถึงจะอยู่ในร่างของโม่เสวียนอวี่ แต่เว่ยอู๋เซี่ยนก็ยังคงเป็นเว่ยอู๋เซี่ยน คนที่ทำหยกคู่สกุลหลานเปลี่ยนไปได้ 
“อึก อ๊ะ.. อ๊าาา หลาน อ๊ะ หลานจ้าน ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าจะเสร็จอ่ะ อ๊าาาา” สิ้นเสียงเว่ยอู๋เซี่ยนก็ปล่อยน้ำสีขาวออกมา
เมื่อสิ้นเสียงเว่ยอู๋เซี่ยนก็สลบไป ร่างของโม่เสวี่ยนอวี่นั้นอ่อนแอกว่าร่างเก่าของเขามาก ทำให้เหนื่อยและทำอะไรต่างๆได้ไม่ค่อยถนัด หลานวั่งจีอุ้มเว่ยอู๋เซี่ยนไปล้างตัวที่บ่อน้ำใกล้ๆ เมื่อล้างตัวเสร็จหลานวั่งจีก็ใส่เสื้อผ้าทั้งของตนและของคนรักให้เรียบร้อย หลังจากนั้นเขาก็อุ้มคนรักกลับไปยังถ้ำ พอกลับมาก็เห็นเวินหนิงยังไม่หลับ เวินหนิงเมื่อหันมาเห็นก็ตกใจที่เห็นเจ้านายตนสลบไป
“หานกวงจิน คุณชายเว่ยเป็นอะไรรึเปล่าขอรับ” เวินหนิงเดินเข้ามาถาม
“ไม่เป็นไรอะไรหรอก แค่สลบไป เจ้าพาเขาไปพักที คืนนี้ข้าจะเฝ้ายามให้” หลานวั่งจีพูดจบก็ค่อยส่งตัวเว่ยอู๋เซี่ยนให้เวินหนิงพยุงไปนอน
“ขอบคุณหานกวงจิน ที่ดูแลคุณชายเว่ย” เวินหนิงพูดจบก็ค่อยๆพยุงเว่ยอู๋เซี่ยนไปพัก
หลังจบบทสนทนา หลานวั่งจีก็เดินออกมาตรวจดูข้างนอก จริงอยู่ที่เรื่องราวต่างๆสงบลงแล้ว แต่ก็ยังคงมีภูตผีต่างๆอยู่ หลานวั่งจีนั่งลงที่ก้อนหินใหญ่ก้อนนึงและหยิบฉินขึ้นมาบรรเลงเพลง อู๋จี(Wu ji) เพลงที่เขาแต่งให้คนรักเพื่อให้จิตใจสงบและเย็นลง เล่นอยู่สักพักเวินหนิงก็เดินออกมา นั่งลงข้างๆ
“หานกวงจิน ข้าขอบคุณ ที่ท่านช่วยดูแลคุณชายเว่ยแทนข้า” เวินหนิงพูดและคำนับ
“………….” ไม่มีเสียงตอบรับ
หลานวั่งจียังคงเล่นฉินต่อไป เขารับรู้ในสิ่งที่เวินหนิงพูดแต่ก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไร เวินหนิงเป็นขุนพลผีที่ซื่อสัตย์และภักดี แต่ได้แยกตัวไปเมื่อหลังจบเรื่องของจินกวงเหยา ตลอดที่ผ่านมา เขาเลือกที่จะอยู่เคียงข้างกับเว่ยอู๋เซี่ยนมาตลอด เพื่อปกป้องและดูแลในฐานะคนรัก และตอนนี้คนรักของเขากำลังเครียดเกี่ยวกับเรื่องของอีกสองคน ที่มาจากอีกโลกนึง หลานวั่งจีคิดหาวิธีที่จะช่วยทั้งสองคนให้ได้ มาอย่างไรแต่ดันกลับอย่างนั้นไม่ได้ มันอาจจะหมายถึง สองคนนั้นมีเรื่องที่แตกต่างจากตัวของเขาและคนรัก หลานวั่งจีคิดถึงเรื่องที่แตกต่างกันระหว่างคู่ของเขาและคู่ของวั่งจีกับเว่ยอิง สิ่งที่แตกต่างมันก็แทบจะไม่มีเลย หรือว่าจะเป็นเรื่องของจิตใจกันนะ




มาแล้วครับ NC กากๆที่ทุกคนรอคอย อาจจะแต่งได้ไม่ดีเท่าใครแต่ก็แต่งด้วยใจ 555 ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจกันเสมอมานะครับ ปัจจุบันก็พยายามจะเข้ามาเช็คคอมมเม้นของรีด พยายามตอบทุกเม้น มากน้อยก็ตอบนะครับ อยากถามอะไรถามได้นะครับ แต่ถ้าจะถามว่าตอนต่อไปเป็นยังไงคงตอบไม่ได้ เพราะทุกวันนี้ก็แต่งไปคิดไปไม่เคยมีพล็อตในหัวเลย555 รักรีดทุกคนนะครับ ขอกำลังใจจากใจคนอ่านเยอะๆนะครับ ถ้าสมมุติว่าไรท์มีคำถามมาถามรีดทุกคนเนี่ย จะมีคนเล่นไหมอ่ะ คือไรท์แค่อยากจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับรีดครับ ด้วยเรื่องไร้สาระ 
คำถาม: ในโทรศัพท์รีดมีเกมอะไรบ้าง และชอบเกมไหนมากที่สุด?
ตอบหรือไม่ตอบก็ได้นะ ไรท์ไม่ซีเพราะว่าแค่อยากเล่นกับรีดครับ รักรีดนะครับ 
See you next episode 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #53 pakphum126354 (@pakphum126354) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 20:34
    มันช่าง...ดีงามจริงๆ
    #53
    1
    • #53-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 7)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 21:27
      ขอบคุณง้าบบ
      #53-1
  2. #48 miko2125 (@ploy21255) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 14:54
    ดาเมจรุนแรงมากตอนนี้
    #48
    1
    • #48-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 7)
      25 ตุลาคม 2562 / 22:08
      ว้าววว
      #48-1
  3. #42 kaviki:P (@Gofriend006) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:20
    ...//เก็บศพผมที
    #42
    1
    • #42-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 7)
      18 ตุลาคม 2562 / 06:06
      ไหงงั้นล่ะครับรีด ตื่นมาอ่านนิยายผมก่อน//โดนตบ
      #42-1