สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 6 : Chapter.5 เรื่องในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    16 ส.ค. 62

อ่า ขออธิบายนิดหน่อยนะครับ 
เว่ยอู๋เซี่ยน,หลานวั่งจี= อยู่ยุคโบราณที่ยังมีการใช้วิชาและกระบี่อยู่
เว่ยอิง,วั่งจี= อยู่ในยุคที่เจริญรุ่งเรือง มีรถมีโทรศัพท์ใช้


หลังจากลงมาจากเขา ทั้ง4คนก็กลับมาที่พำนักในตอนแรก วั่งจีและเว่ยอิงเริ่มเล่นพิณและขลุ่ยพร้อมกัน พวกเขาหวังว่ามันจะทำให้ส่งพวกเขากลับไปยังที่ๆเขาจากมาได้ แต่มันก็ไม่ได้ผล ไม่ว่าจะเล่นอีกเท่าไหร่มันก็ยังไม่สามารถกลับไปได้ 
“วั่งจี” เสียงคนเรียกหลานวั่งจีพร้อมเคาะประตูเรียก
“ท่านพี่ซีเฉิน” หลานวั่งจีเดินไปเปิดประตู
“เจ้ามีแขกมารึ” ซีเฉินพูดและหันไปมองอีกสามคนที่อยู่ในห้อง
“อ่า” หลานวั่งจีพยักหน้า
“ข้าได้ข่าวว่ามีคนหน้าตาเหมือนคุณชายเว่ยมาที่นี่ พวกเจ้าทราบรึไม่ ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ใด” ซีเฉินถาม หลานวั่งจีหันหน้าไปหาเว่ยอู๋เซี่ยน ก่อนทั้งคู่จะพยักหน้าให้กัน
“พวกเขาอยู่ที่นี่แหละขอรับ” หลานวั่งจีพูดก่อนที่จะเปิดทางให้ซีเฉินเดินเข้าพำนัก
เมื่อซีเฉินเดินเข้ามาเว่ยอู๋เซี่ยนก็เริ่มเอ่ยปากพูดและเล่าเรื่องทั้งหมดให้ซีเฉินฟัง เมื่อซีเฉินได้ฟังดังนั้นจึงเชิญให้ทั้งสองพักอยู่ที่กูซูก่อน ทั้งสองจึงตอบตกลงพวกเขาเองก็ไม่รู้จะไปพักอยู่ที่ไหน จนกว่าจะหาทางกลับไปยังที่ของเขาได้ จึงต้องอาศัยอยู่ที่นี่ก่อน ตอนนี้ก็ค่อนข้างเย็นแล้ว ซีเฉินจึงขอตัวกลับ วันพรุ่งนี้เขายังมีธุระต้องทำและงานอื่นๆอีก
ทั้ง4คนจึงนั่งคุยกันและพักผ่อนกัน หลานวั่งจีเล่นกู่ฉินเป็นเพลงที่สงบตามที่เขาเคยทำ แต่ครั้งนี้คนฟังมีหลายคนแต่ก่อนเขาอยู่กับเว่ยอู๋เซี่ยนแค่2คน เขาอยู่ด้วยกันแบบสงบไร้ความวุ่นวายจากโลกภายนอก เว่ยอู๋เซี่ยนและเว่ยอิงนั่งดื่มเหล้ากันอย่างมีความสุข ส่วนหลานวั่งจีกับวั่งจีก็ได้แต่นั่งมองทั้งสองดื่มกันจนเมา 
“หลานจ้าน~~~” เว่ยอู๋เซี่ยนเรียกหลานวั่งจีมาหาเขา
“มีอะไรรึ” หลานวั่งจีเดินเข้ามาถามก่อนจะค่อยๆนั่งลงข้างๆ
“ข้าง่วงแล้ว~~ พาข้าไปนอนหน่อยสิ ข้าลุกไปไม่ไหว” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและเอาหน้าซบกับแขนของหลานวั่งจี ทำสีหน้าออดอ้อนก่อนจะหลับคาตักหลานวั่งจี
“ข้าจะพาเขาไปนอน พวกเจ้า2คน นอนพักที่นี่ก็ได้นะ” หลานวั่งจีพูดก่อนจะอุ้มเว่ยอู๋เซี่ยนออกจากห้องนี้ไป
วั่งจีกับเว่ยอิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่นานนักเว่ยอิงก็หลับคาโต๊ะ วั่งจีจึงหาผ้ามาห่มให้เว่ยอิง ก่อนที่เขาจะค่อยๆเก็บของในห้องให้เป็นระเบียบ พอเก็บของจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็เดินออกมาข้างนอกเพื่อมองดูบรรยากาศข้างนอก 
“เหตุใดเจ้าจึงยังไม่เข้านอน” หลานวั่งจีเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่สง่าและเรียบร้อย
“ข้ายังไม่ง่วง แต่ก่อนข้ามักจะอ่านหนังสือก่อนเข้านอนเสมอ” วั่งจีตอบและมองตาต่ำ
“เจ้าอยากอ่านหนังสือรึไม่” หลานวั่งจีถาม
“อืม” วั่งจีตอบก่อนจะค่อยๆเดินตามหลานวั่งจีไป
ไม่นานนักทั้งสองคนก็มาอยู่ที่ห้องหนังสือ หลานวั่งจีแนะนำหนังสือต่างๆให้วั่งจีอ่านก่อนที่ทั้งคู่จะนั่งลงข้างๆกัน แต่สักพักทั้งสองคนก็นั่งคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของอีกฝ่าย จนกระทั่งคุยมาถึงเรื่องของบุคคลที่3 ที่ตอนนี้หลับไปแล้ว
“เจ้ากับเว่ยอิงอยู่ด้วยกันในฐานะอะไรรึ” วั่งจีถาม
“พวกข้าอยู่ด้วยกันในฐานะสหายคนสนิท หากแต่ใจพวกข้ามิได้เป็นเช่นนั้น” หลานวั่งจีตอบขณะที่มือยังเล่นฉินอยู่
“แล้วใจพวกเจ้า มันเป็นอย่างไร…” วั่งจีถามด้วยความสงสัย มันจะใช่แบบในฝันของเขาไหม
“พวกข้า อยากอยู่ด้วยกันด้วยความรัก เพียงแต่ความรักแบบผิดเพศเช่นนี้ ท่านอาข้าไม่ยอมรับ และก็เป็นความอัปยศอดสู(อัป ยศ อด สู)ของคนในวงตระกูล” หลานวั่งจีหยุดเล่นฉิน
“แล้วพวกเจ้าล่ะ อยู่ด้วยกันแบบใด” หลานวั่งจีถามและหันไปมองวั่งจี
“แค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น” วั่งจีตอบ
“เจ้ากับเขาคงยังไม่ลงรอยกันถูกรึไม่” หลานวั่งจีถามพร้อมกับมือลูบบนฉิน
“ใช่” วั่งจีตอบ สายตามองต่ำลง
“ข้ากับเขาก็เคยเป็นเช่นนั้น จนกระทั่ง…” หลานวั่งจีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้วั่งจีฟัง 
หลังจากที่หลานวั่งจีเล่าจบทั้งคู่ก็แยกย้ายกันเข้านอน เรื่องที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมด มันไม่ต่างอะไรกับเรื่องของวั่งจี เขาเข้าใจและยอมรับความจริง ที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่ฝันแต่มันคืออดีต พอถึงห้องวั่งจีก็พยุงตัวเว่ยอิงมานอนบนเตียง และตัวเขาก็นอนลงข้างๆ สักพักเว่ยอิงก็เอาแขนมาพาดและละเมอถึงวั่งจี เว่ยอิงเอาแต่พูดขอโทษ และบอกรัก ไม่นานนักก็เงียบไป
วั่งจีที่ได้ยินดังนั้น เขาจึงพูดความในใจออกไป ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยิน แต่เขาก็ได้พูดออกไปแล้ว วั่งจีห่มผ้าให้คนตัวเล็กก่อนจะนอนหลับลงข้างๆกัน
เช้าวันถัดมา ก็มีเสียงดังโครมครามอยู่ข้างนอก เว่ยอิงตื่นขึ้นมาแต่วั่งจียังคงนอนอยู่ ‘เป็นคนที่หลับลึกจริงๆเลยนะ’ เว่ยอิงคิดเขาอมยิ้มออกมา สักพักเขาก็ลุกออกไปดูข้างนอก เป็นเว่ยอู๋เซี่ยนกับหลานวั่งจีกำลังพูดคุยกับคนๆนึง เว่ยอิงพยายามจะมองให้เห็นชัดๆ เมื่อเห็นใบหน้าที่ชัดเจน เขาถึงได้รู้ว่านั่นคือ เจียงเฉิง 
“พวกเจ้าสองคนซ่อนอะไรไว้ใช่รึไม่” เจียงเฉิงพูด
“พวกข้าเปล่านะ” เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ หลานวั่งจีที่ยืนอยู่ข้างๆก็ได้แต่นิ่งเงียบตามประสา
“งั้นพวกเจ้ากล้าให้ข้าค้นที่นี่ไหม” เจียงเฉิงพูด เว่ยอู๋เซี่ยนหันไปมองหลานวั่งจีเพื่อถามว่าได้รึไม่ หลานวั่งจีจึงพยักหน้า
หลังจากที่หลานวั่งจีพยักหน้า เจียงเฉิงก็ค่อยๆค้นทีละห้องๆ เว่ยอิงที่เห็นเหตุการณ์จึงลุกไปปลุกวั่งจีให้ซ่อนตัว ใช้เวลาเพียงไม่นาน เจียงเฉิงก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่อารมณ์เสียเอามากๆ เขาพยายามมองหาบางอย่างในห้อง แต่เขาก็ไม่พบสิ่งที่เขาหา 
“อย่าให้ข้ารู้ว่าพวกเจ้าซ่อนอะไรไว้นะ” เจียงเฉิงพูดและเดินออกไป
เว่ยอู๋เซี่ยนเดินเข้ามาในห้องและเดินเข้ามาตรงที่ซ่อนของทั้งสองก่อนที่จะค่อยๆดึงตัวทั้งสองออกมา และก็นั่งลงที่โต๊ะตัวเดิมที่พวกเขานั่งคุยกันเมื่อคืน 
“พวกเจ้าซ่อนเก่งดีนี่” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดขึ้น
“เปล่าซะหน่อย” เว่ยอิงพูดพร้อมกับเชิดหน้า
หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็พากันไปกินข้าว แต่ครั้งนี้เว่ยอู๋เซี่ยนพามาที่แห่งหนึ่งไกลจากที่ๆเขาอยู่เมื่อกี้มาก เว่ยอู๋เซี่ยนเรียกที่แห่งนี้ว่า อี๋หลิง พวกเขานั่งกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง อาหารรสชาติอร่อยเพียงแต่ มีคนขี้นินทาอยู่ในร้าน ชาวบ้านพวกนั้นพูดถึงเรื่องของปรมาจารย์อี๋หลิง และเรื่องที่ว่ามีคนพบเจอคนหน้าตาเหมือนกับเว่ยอู๋เซี่ยน เว่ยอิงสังเกตท่าทีของหลานวั่งจีที่แสดงถึงอารมณ์โกรธชัดเจน แต่ก่อนที่จะทำอะไรก็ถูกเว่ยอู๋เซี่ยนห้ามปรามไว้
“หลานจ้าน อย่าทำอะไรเลย เรื่องมันผ่านไปแล้ว” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและบอกให้กินข้าวต่อไป
ระหว่างกินข้าวก็มีการพูดคุยเล่นกันนิดหน่อย ไม่ได้เสียงดังมาก คุยเล่นกันตามประสาเพื่อน ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกัน แต่ก็สามารถเข้ากันได้จนน่าแปลกใจ คงเพราะเป็นคนๆเดียวกันแต่อยู่คนละยุคก็เท่านั้น
“เวลากินห้ามพูด” จู่ๆหลานวั่งจีก็พูดขึ้นมา วั่งจีเองก็เห็นด้วย
“หลานจ้าน เจ้าอย่าเคร่งครัดมากน่า” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน ทำให้อีกสองคนถึงกับส่ายหน้าให้กับการกระทำตรงหน้า
เมื่อกินข้าวเสร็จเว่ยอู๋เซี่ยนก็พาทั้งหมดเดินขึ้นเขาไป มันเป็นป่าเขา ขึ้นเขาไปไม่ไกลนักก็ไปถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เป็นหมู่บ้านรกร้างที่ไม่มีผู้คนอยู่แล้ว เว่ยอู๋เซี่ยนเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่หมองลง แต่แล้วเขาก็เดินเข้าไปในถ้ำตรงหน้า 
“หึ ทุกอย่างมันพังทลายไปหมดแล้วสินะ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดลอยๆแต่ก็มากพอที่อีกสามคนจะได้ยิน
“ที่นี่คือที่ไหนงั้นหรอ” เว่ยอิงถาม
“ที่นี่คือล่วนจั้งกั๊ง” หลานวั่งจีตอบเสียงเรียบ
“มันเคยเป็นที่สำคัญสำหรับข้ามากๆ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดขึ้น สีหน้าดูเศร้าหมองลงแต่ไม่มากนัก
ขณะที่ภายในอยู่ในความเงียบแต่ข้างนอก กลับมีเสียงเดินของใครบางคน อยู่ข้างนอก หลานวั่งจีเดินออกไปเพื่อสำรวจว่ามีใครอยู่ข้างนอก ไม่นานก็มีเสียงการต่อสู้กันเกิดขึ้น เว่ยอู๋เซี่ยนจึงให้ทั้งสองอยู่ที่นี่และตัวเขาออกไป 
“หลานจ้าน เจ้าว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น” เว่ยอิงถาม
“ข้าเองก็ไม่รู้” วั่งจีตอบและหันไปมองเว่ยอิง
“ข้ากลัว” เว่ยอิงพูดและจับแขนวั่งจีไว้แน่น
วั่งจีไม่พูดอะไรแต่ก็ยังคงยืนรออยู่กับที่ สักพักทั้งสองคนก็เข้ามาพร้อมกับคนแปลกหน้าคนนึง ก่อนที่จะได้ทำอะไรต่อไป เว่ยอู๋เซี่ยนจึงแนะนำคนแปลกหน้าให้รู้จัก นั่นก็คือ เวินหนิง เป็นขุนพลผีของเว่ยอู๋เซี่ยนแต่ก่อน เวินหนิงเคารพเว่ยอู๋เซี่ยนกับหลานวั่งจีมากๆจึงเป็นบุคคลที่ไว้ใจได้มากที่สุด 
“คุณชายเว่ย สองคนนี้คือ….” เวินหนิงถามแบบตะกุกตะกัก
เว่ยอู๋เซี่ยนให้ทั้งสองคนถอดหน้ากากออก เวินหนิงเห็นจึงตกใจอย่างมาก ทำตัวไม่ถูกซ้ำยังถามคำถามหลายข้อ เว่ยอู๋เซี่ยนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังและอธิบายข้อสงสัยทั้งหมดให้เวินหนิงฟัง พร้อมกับกำชับว่าห้ามบอกใครเป็นอันขาด เวินหนิงดูเป็นคนที่เชื่อฟังและซื่อสัตย์มากจริงๆ แต่เวินหนิงมีผิวที่ซีดมากแลดูน่ากลัว 
“เวินหนิง ที่นี่พอจะมีอะไรหลงเหลือบ้างไหม” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ไม่รู้ขอรับ เดี๋ยวข้าไปดูให้” พูดจบเวินหนิงก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“จะเอาของอะไรมาทำอะไร” หลานวั่งจีถาม
“ข้าอยากจะพักอยู่ที่นี่สักคืน พวกเจ้าสนใจรึไม่” เว่ยอู๋เซี่ยนถามขึ้นและมองไปที่สองคนที่ตอนนี้แทบจะนั่งกอดกัน
“อืมๆ ก็ดี” เว่ยอิงตอบ แต่สีหน้าของวั่งจีดูไม่พอใจเท่าไหร่
“พวกเจ้าสองคนดูไม่ค่อยถูกกันเลยนะ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและเพ็งมองที่ทั้งสอง
“เว่ยอิง” หลานวั่งจีเรียกเว่ยอู๋เซี่ยนให้เดินออกไปคุยกันข้างนอก
“นี่หลานจ้าน พวกเราสองคนไม่ถูกกันตรงไหนหรอ” เว่ยอิงพูด
“ก็เพราะเจ้าและข้า ความคิดไม่ตรงกันยังไงล่ะ” วั่งจีพูดและหันไปมอง
“งั้นหรอ จะว่าไป เจ้าเล่นพิณถึงมาที่นี่ เจ้าว่างขนาดนั้นเลยรึ” เว่ยอิงถามและทำหน้าตาสงสัย
“เปล่า…” วั่งจีตอบพร้อมกับหันหน้าหนี
“งั้นทำไมเจ้าถึงได้มาเล่นพิณอยู่ในบ้านบนเขาอย่างนั้นได้ล่ะ เจ้ามาหาอะไร” เว่ยอิงถามพร้อมกับเอาหน้าเข้าไปใกล้ 
“นี่เจ้าจะทำอะไร” วั่งจีเขยิบหน้าหนี และเอามือดันหน้าของเว่ยอิงออก
“ข้าเปล่านะ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า….” น้ำเสียงของเว่ยอิงค่อยๆเบาลง และน้ำเสียงเปลี่ยนไปเมื่อกี้ยังคงร่าเริง แต่ตอนนี้มันเหมือนกับคนที่กำลังจะร้องไห้ 
“เจ้าเป็นอะไร” วั่งจีถาม
“ขะ… ข้าเปล่า” เว่ยอิงพูด วั่งจียืนมองเว่ยอิงจากด้านหลัง และก็พบว่า เว่ยอิงกำลังร้องไห้
“เว่ยอิง ข้าขอโทษ ที่ตอนนั้นข้าไล่เจ้า” วั่งจีพูดพยายามจะปลอบใจเว่ยอิง
“ช่างเถอะ วันนั้นข้าเองก็ผิด ถึงข้าจะรักเจ้า แต่ข้าก็ไม่มีสิทธิ์อะไรไปทำอย่างนั้นกับเจ้า” เว่ยอิงพูดพร้อมกับหันหน้ามาหาวั่งจีและยิ้มกว้าง
เว่ยอิงยิ้มกว้างเพื่อบ่งบอกว่าเขาสบายดี แต่วั่งจีก็รู้ว่าในใจของเว่ยอิง ยังคงเจ็บปวดและเสียใจมาก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้น มันเกิดขึ้นเพราะวั่งจีตกใจและด้วยความโมโห เว่ยอิงบอกความในใจออกไปแล้ว และเขาก็รอเพียงความหวังในเศษเสี่ยวเล็กๆ เพื่อให้วั่งจีมีใจตรงกับเขา 
“ละ… หลานจ้าน ยะ…. อย่าทำข้านะ!!” เสียงเว่ยอู๋เซี่ยนดังออกมาจากข้างนอก
“พวกเขาทำอะไรกันนะ” เว่ยอิงพูดขึ้น…..


คัตๆๆๆๆๆ




โอเครที่เคยแจ้งไปก่อนหน้านี้ จะบอกว่ารีดทุกคนโชคดีเกินจริงๆ ไรท์แต่งเสร็จแล้วทันก่อนวันพรุ่งนี้ด้วย ดีใจสุดยอดเลยล่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาถึงแม้ว่ามันจะไม่มากเท่าที่ต้องการ แต่มันก็มากพอจะทำให้คนๆนึงสามารถทำในสิ่งที่ต้องการได้ ขอบคุณมากนะครับ รักรีดนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #19 kaviki:P (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 20:58
    รออยู่นะครับ^^
    #19
    1
    • #19-1 PpetchSL(จากตอนที่ 6)
      22 สิงหาคม 2562 / 04:29
      รอต่อปายยย
      ไรท์สมองตันชั่วขณะครับ รอพบหมอ😆😆
      #19-1
  2. #17 KOONNOOKY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 14:31
    ค้างกึกเลยจ๋า~~~ รอต่อไป~~~~ ^w^
    #17
    1
    • #17-1 PpetchSL(จากตอนที่ 6)
      18 สิงหาคม 2562 / 05:48
      รอคร้าบรอ
      #17-1
  3. #16 myself1507aya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:33

    รอนะคะ สนุกคะเรื่องนี้
    #16
    1
    • #16-1 PpetchSL(จากตอนที่ 6)
      17 สิงหาคม 2562 / 06:42
      ขอบคุณครับ
      #16-1
  4. #15 Lifia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:08
    รอไรท์เสมอเจ้า
    #15
    1
    • #15-1 PpetchSL(จากตอนที่ 6)
      17 สิงหาคม 2562 / 06:42
      ขอบพระคุณคร้าบบบ
      #15-1