สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 4 : chapter 4 โลกใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

ใบหน้าอันโศกเศร้าของชายผู้หนึ่ง กำลังมองสิ่งของในมือ มันคือกระพรวนประจำตระกูลนึง ตระกูลของคนที่เขารัก เขามองของในมือและกำมันไว้แน่น
“เว่ยอิง เจ้าอยู่ที่ไหนกัน” ชายหนุ่มเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา
ภาพทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเป็นตอนที่คนรักของเขานั้นตายต่อหน้าของเขา และชายหนุ่มได้แค่คิดถึงและรอคอยว่าสักวันจะได้เจอกับคนๆนั้นอีกครั้ง และเขาก็รอและรอมาตลอด คอยบรรเลงเพลงที่แต่งขึ้นเพื่อเขาและคนๆนั้น คอยตามหาและหวังว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง จนกระทั่งหลายปีผ่านไป
มีการปราบผีที่หมู่บ้านนึง โดยศิษย์ของสกุลหลาน และมันก็ไม่สามารถปราบได้โดยง่าย ตัวเขาจึงต้องไปปราบเอง แต่ก็สายไป มีคนตายไปแล้วถึง3คน จากที่ฟังศิษย์ของสกุลตนเล่ามา มีผีที่ฟื้นมาเพื่อสู้กับผีด้วยกัน ซึ่งตัวเขาเองก็เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เพียงแต่คนที่ทำแบบนั้นได้ ได้ตายลงไปแล้ว ระหว่างที่เขากำลังยืนพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นที่บนเขา ชายหนุ่มจึงตามเสียงไป พบว่ามีคนกำลังจะใช้กระบี่ฟันอีกคนนึงและบนเขาก็ยังมีกับดักผีอยู่ด้วย เขาจึงให้ศิษย์ตระกูลตนทำลายให้หมดส่วนตัวเขาไปช่วยคนที่กำลังจะถูกฟัน 
หลังจากเสร็จธุระเขาก็ออกจากที่ตรงนั้น ผ่านไปได้ไม่นานก็มีเสียงดังจากบนเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับมีเสียงขลุ่ย แต่เสียงนั้นมันกลับเพี้ยนหาได้ไพเราะ เขาจึงไปดูอีกครั้งและพบว่า มีปีศาจอยู่บนเขา และก็ถูกกำจัดไปแล้ว แต่สายตาขเขาก็ดันไปพบกับชายคนนึงที่กำลังเป่าขลุ่ยที่เสียงเพี้ยน เขาจึงไปยืนอยู่ข้างหลังคนๆนั้น พอคนๆนั้นค่อยเดินถอยหลังมาเขาก็เอามือข้างนึงจับแขนคนๆนั้น และก็สบตากันมันทำให้เขาได้รู้ว่า คนๆนี้ คือคนที่เขาคิดจริงๆด้วย
“ฮ่า ฮ่า” เสียงหายใจหอบเหนื่อย
“เว่ย….. อิง” วั่งจีตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่ร้อนและหอบเหนื่อย
ผ่านมาหลายเดือนหลังจากที่จบงาน ต่างคนต่างแยกกันกลับไปอยู่ที่บริษัทตนเอง นานๆทีจะได้เจอกัน ส่วนเว่ยอิง เจียงเฉิงบอกว่าเว่ยอิงจะไม่มาที่บริษัทตระกูลหลานอีกเพราะไม่อยากให้ใครบางคนเกลียดเขา วั่งจีที่ไม่ได้เจอเว่ยอิงอีก ก็ได้แต่เศร้าอยู่ภายในใจ หน้าตาของเขาอาจจะไม่ได้บ่งบอกอะไร แต่ใจของเขากลับมีหลายความรู้สึก
“จี.. วั่งจี” ซีเฉินเรียกผู้เป็นน้อง
“………” วั่งจีหันไปหาซีเฉิน
“เจ้าดูไม่สบายใจเลยนะ เจ้าลาพักผ่อนสักหน่อยเถอะ” ซีเฉินเดินเข้ามาหาและยื่นใบลาหยุดให้วั่งจี เขาห่วงน้องชายของเขามากๆ
“อ่า….” วั่งจีรับใบนั้นมาและเขียนลาหยุด
วั่งจีเดินออกจากบริษัทเพื่อตรงไปที่บ้านของเขา เขาจะไปตามหาเว่ยอิง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่า ที่ผ่านมามันคือความรัก เขารักเว่ยอิง และความฝันของเขาไม่ว่ามันจะคืออดีตหรือความบังเอิญก็ตาม แต่มันทำให้เขามั่นใจมากขึ้นว่าตัวเขาต้องการเว่ยอิง ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นาน แต่เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเขานั้นรักเว่ยอิง วั่งจีมาหาเจียงเฉิงที่บริษัท และก็พบว่าเว่ยอิงยังไม่กลับมาซ้ำยังไม่มีใครได้ข่าวคราวจากเว่ยอิงอีกด้วย 
“ข้าไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ที่ไหน แม้แต่คนสนิทก็ยังไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน” เจียงเฉิงพูด
“…………” วั่งจีไม่ตอบอะไร และหน้าออกมา
วั่งจีเดินออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยืนยันด้วยใจว่าจะตามหาเว่ยอิงให้พบ เขาเดินไปตามสถานที่ต่างๆที่เว่ยอิงเคยไปเพื่อถามหา แต่คำตอบยังคงเหมือนเดิม ไม่มีใครพบเห็น เขาจึงตัดสินใจไปที่ภูเขาแห่งหนึ่ง มันเป็นที่ๆเขาเคยมาเมื่อตอนยังเด็ก ระหว่างทางต้นไม้ที่สงบร่มเย็นปลิวไสว เป็นความสวยงามแห่งธรรมชาติที่วั่งจีชื่นชอบ แต่เมื่อมาถึงหมู่บ้านบนเขา มันกลับเงียบเหงาและเวิ้งว้างเหลือเกิน เขาเดินไปรอบๆสถานที่แห่งนี้ และเขาก็พบว่า ที่นี่มันคือสถานที่ในฝัน ภาพต่างๆในฝันของวั่งจีเริ่มกลับเข้ามาในหัว แต่ก่อนเขาและซีเฉินชอบที่นี่มาก มันเหมือนกับว่าเป็นบ้านของพวกเขา
“หลานจ้าน…..” เสียงของภาพในฝันทำให้วั่งจีหันกลับไปมอง
ไม่มีอะไรหรือใครเรียกเขาเลย เพราะว่าที่เขาได้ยินมันคือฝันของเขา ฝันที่มีเว่ยอิง วั่งจีในตอนเด็กไม่เคยสำรวจที่นี่แบบจริงๆจังๆมาก่อน ในตอนนี้เขาจึงถือโอกาสสำรวจที่นี่ให้ทั่ว ตามห้องต่างๆก็จะมีโต๊ะแบบเก่าถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ จนกระทั่งมีห้องๆนึง มันโล่งกว้าง กลางห้องมีผ้าคลุมสิ่งของบางอย่างอยู่ วั่งจีเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เขาเปิดผ้าคลุมออกก็พบว่า มันคือพิณ ที่มีลวดลายสวยงามและถูกเก็บรักษาอย่างดี 
ไม่รู้ว่าทำไมวั่งจีถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับพิณอันนี้ เหมือนเคยจับต้องและใช้งานมาก่อน เขาจึงค่อยๆนั่งลงและดูพิณอย่างรอบคอบ ก่อนที่เขาจะค่อยบรรเลงเพลงๆนึงขึ้น มันเป็นเพลงที่เขาเคยได้ยินในฝันแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้คุ้นเคย เขาหลับตาลงและเริ่มเล่นพิณ
“หลานจ้าน เจ้าร้องเพลงให้ข้าฟังหน่อยสิ” ภาพในฝันโผล่ขึ้นมาอีกครั้งขณะที่เขากำลังบรรเลงเพลง
หลังจากจบเพลงเขาก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ห้องทั้งห้องเปลี่ยนไป ของทุกอย่างจัดเป็นระเบียบเรียบร้อย แทบยังดูสะอาดตา ที่น่าแปลกใจอีกอย่างนึงคือภายในห้องมีเตียงนอนและของทุกอย่างที่ไม่มีแต่แรก 
“ที่นี่ ที่ไหนกัน” วั่งจีพูดและมองไปรอบๆ
“ปะ… ปล่อยข้านะ” เสียงดังขึ้นจากข้างนอกห้อง
“มีเรื่องอะไรกัน” วั่งจีสงสัยจึงลุกขึ้นไปแอบดูพบว่าด้านนอกเป็นชายคนนึงกำลังถูกจับตัวมา เขาไม่ทันได้เห็นหน้าคนที่ถูกจับ
“พวกเจ้าปล่อยเขาเถอะ” มีชายคนนึงพูดขึ้นมา
“ตะ…แต่ว่า”
“อืม” คนที่กำลังรวบตัวชายคนนึงพูดไม่ทันจบ ก็ถูกห้ามปรามโดยชายอีกคนก่อนจะเดินออกไป
วั่งจีมองออกไปข้างนอกอีกครั้งจนเขาได้เห็นหน้าของทั้งสองคน ก่อนที่จะอึ้งไปกับภาพตรงหน้า มีเว่ยอิงถึง2คน 
“เว่ยอิง!” จู่ๆก็มีเสียงชายอีกคนนึงเข้ามาระหว่างทั้งสองคน
วั่งจีต้องอึ้งอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้า คือตัวเขาเองที่ใส่ชุดแบบคนจีนสมัยเก่า เขาเผลอปิดประตูเสียงดังไปหน่อยทำให้คนข้างนอกได้ยิน เขายังไม่ทันได้ขยับตัวก็ถูกจับออกไปอยู่ข้างๆกับเว่ยอิง
“พวกเจ้าเป็นใครกัน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดขึ้นและมองทั้งสอง
“พวกเจ้าทำไมถึงหน้าตาเหมือนพวกข้านัก” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและเดินไปรอบๆตัวทั้งสอง
“คุยที่นี่อาจไม่สะดวกนัก ไปคุยข้างในเถอะ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและก็พาทั้งสองเข้าห้องไปตามด้วยหลานวั่งจี
ทั้งสองคนยังคงไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาอยู่ที่ไหนทำไมถึงมีพวกเขา2คน และพวกเขามาที่นี่ยังไง
“พวกเจ้าจะบอกได้รึยังว่าพวกเจ้าคือใคร” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปาก
“ข้าชื่อเว่ยอู๋เซี่ยน ข้ากำลังนั่งเป่าขลุ่ยอยู่กลางป่าในเมืองของข้า แต่จู่ๆก็โผล่มาที่นี่” เว่ยอิงพูดขึ้นและหันหน้ามามองวั่งจี
“ข้าเองก็เช่นกัน เพียงแต่ข้าเล่นพิณ” วั่งจีตอบ
“อืมม…. พวกเจ้ามาจากไหนกันนะ แล้วต่อสู้เป็นไหม” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าตาสงสัย แต่ก็ได้รับคำตอบว่าไม่
“งั้นข้าขอดูของพวกนั้นได้รึไม่” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและกระดกเหล้าเข้าปาก
“อืม…” เว่ยอิงหยิบขลุ่ยขึ้นมา ส่วนวั่งจีก็ลุกไปหยิบพิณบนโต๊ะมา
“นี่มัน ขลุ่ยของข้ากับกู่ฉินของหลานจ้านนี่” เว่ยอู๋เซี่ยนทำหน้าตกใจหันไปมองหลานวั่งจีและทั้งสองก็หยิบของทั้งสองอย่างออกมาพร้อมกัน
“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดและเพ่งเล็งมองทั้งสอง
“ข้าก็คือข้าน่ะสิ ยังไม่รู้เลยว่าพวกข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เว่ยอิงพูด 
“ข้าว่า มันอาจจะเกิดจากที่พวกข้าเล่นเครื่องดนตรีพวกนี้ก็ได้” วั่งจีพูด
“อืม… แต่สิ่งนี้ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาจะมีได้หรอกนะ” เว่ยอู๋เซี่ยนบอกและหยิบให้ทั้งสองดู
“หมายความว่า พวกข้าพิเศษรึ” เว่ยอิงทำหน้าตาดูตื่นเต้น 
“ข้าไม่แน่ใจ เจ้าว่ายังไงรึหลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนหันไปมองหลานวั่งจีที่นั่งเงียบ
“พวกเจ้าอาจจะมีความสัมพันธ์กับของสิ่งนี้ แต่ก็น่าแปลกใจที่ของพวกนี้มันเหมือนกับของพวกข้า” หลานวั่งจีหยิบกู่ฉินออกมาและลองเล่นเพลงถามวิญญาณของพิณ
“เจ้าถามว่าอะไรรึหลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ข้าถามว่าพวกเขามาที่นี่ได้อย่างไร” หลานวั่งจีเล่นกู่ฉินถาม แต่ก็ไร้เสียงตอบรับอยู่ครู่ใหญ่ พิณของวั่งจีก็เล่นเอง
“นั่นใช่คำตอบไหม” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“อืม เขาตอบว่าเขาพาพวกเขามา” หลานวั่งจีตอบและเริ่มถามคำถามต่อไป
“รอบนี้ว่าอย่างไร” เว่ยอู๋เซี่ยนถามเรื่อยๆ
“ข้าถามว่า พวกเขาเป็นใคร คำตอบคือ พวกเขาคือพวกเราในอีกภพชาตินึง” หลานวั่งจีตอบก่อนจะมองหน้าทั้งสอง 
“อืมม…. แล้วพวกเขามาทำไม” เว่ยอู๋เซี่ยนถามขึ้นพร้อมกับกระดกเหล้าขึ้นอีก1อึก
“เขาตอบว่า มีคนนึงกำลังหาอีกคนนึง และพอเขาทั้งสองบรรเลงเพลงด้วยขลุ่ยและกู่ฉินอันเป็นตัวแทนพวกเราพร้อมกันในต่างสถานที่ ทำให้พวกเขามาที่นี่” หลานวั่งจีอธิบาย
“งั้นในทางกลับกัน ถ้าพวกเขาเล่นอีก1ครั้ง ก็จะกลับไปได้น่ะสิ” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดแบบมีเหตุผล หลานวั่งจีจึงเห็นด้วย
“งั้นพวกข้ายังไม่ไปนะ” เว่ยอิงพูดและทำท่าสบาย
“ทำไมรึ” เว่ยอู๋เซี่ยนถาม
“ก็ที่นี่มันเหมือนในความฝันของข้า และพวกเจ้าก็คือคนในความฝัน ในเมื่อเป็นอย่างนั้นข้าก็อยากรู้จักตัวเองในตอนนี้ให้มากขึ้น” เว่ยอิงพูดและทำหน้าตาเหมือนเด็ก
“เจ้านี่ ทำตัวยังกับเด็กไม่รู้จักโต” วั่งจีพูดขึ้นมา
“เจ้าว่าอะไรนะหลานจ้าน” เว่ยอิงหันไปมองวั่งจีด้วยสีหน้าโกรธเคือง แต่ก็ต้องสงบลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าก่อนจะแยกกัน เขาเป็นคนทำให้วั่งจีโกรธ
หลังจากนั้นเว่ยอู๋เซี่ยนจึงให้ทั้งสองคนเปลี่ยนชุดพร้อมกับใส่หน้ากาก และก็พาไปชมรอบๆกูซู รวมถึงสถานที่อื่นๆด้วยอีกนิดหน่อย ทั้งสองคนมองเห็นว่าอีกสองคนนั้นเหมือนกับสหายคนสนิทกัน ที่เข้าใจกันในทุกๆเรื่องและยังเข้าขากันได้ดี ต่างจากพวกเขาที่รู้จักกันได้ไม่นาน ก็ก่อเรื่องให้ผิดใจกัน
“หลานจ้าน… ตอนนั้นข้าขอโทษนะ” เว่ยอิงพูดด้วยสีหน้าสำนึกผิด
“ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษเจ้า ข้าเองก็ผิดไม่แพ้กัน” วั่งจีพูดออกมาทำให้เว่ยอิงยิ้มออกมาอย่างร่าเริง
“นี่ๆ ถึงแล้วมาพักกันก่อนเถอะ” เว่ยอู๋เซี่ยนเรียกทั้งสองคนที่ตามหลังมา
“ว้าว~ ที่นี่สวยมากๆเลย” เว่ยอิงทำหน้าตกตะลึง ต่างจากวั่งจีที่ทำหน้านิ่งตลอดเวลา
“ใช่ไหมล่ะ ที่นี่น่ะ ข้ากับหลานจ้านเคยมาอาบน้ำด้วยกันล่ะ ตอนนั้นโดนทำโทษหนัก และบ่อน้ำแห่งนี้ช่วยสมานแผลได้” เว่ยอู๋เซี่ยนอธิบาย
“งั้นหรอ ข้าอยากเล่นน้ำจังเลย ลงไปเล่นได้รึไม่” เว่ยอิงพูดและทำหน้าออดอ้อน
“เจ้าต้องถามเจ้าของที่สิ ไม่ใช่ข้า” เว่ยอู๋เซี่ยนชี้ไปที่หลานวั่งจี
“ข้าลงเล่นได้รึไม่” เว่ยอิงทำหน้าตาออดอ้อนอีกครั้ง
“ตามใจเจ้าสิ” หลานวั่งจีหันหน้าหนีไปทางอื่น
“หลานจ้าน มาเล่นเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ นะๆๆ” เว่ยอิงทำหน้าตาออดอ้อนไปทั่วจนวั่งจีใจอ่อน
“อืม” วั่งจีเดินไปหาเว่ยอิงและถอดเสื้อผ้าลงเล่นน้ำ
“หึๆ เจ้าว่าพวกเขาเหมือนพวกเราใช่ไหมหลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูด แต่สายตาบอกบุคคลทั้งสองไม่วางตา
“ข้าไม่รู้” หลานวั่งจีบอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“อย่าเย็นชากับข้านักสิหลานจ้าน” เว่ยอู๋เซี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
“นี่หลานจ้าน ข้ารักเจ้านะ” เว่ยอู๋เซี่ยนกอดคอหลานวั่งจีก่อนจะประทับจูบลงไปบนริมฝีปากงาม
“ข้าก็เช่นกัน” หลานวั่งจีจูบตอบ
ในขณะที่สองหนุ่มจากอีกภพกำลังเล่นน้ำอย่างมีความสุข ทางด้านของอีกสองคนที่อยู่ที่นี่ก็กำลังมีความสุขกับการที่ได้อยู่กับคนรัก พวกเขาเฝ้ารอคอยกันมานานหลายปี กว่าจะได้พบกันและเป็นได้เช่นนี้ ต่างจากสองคนที่เล่นน้ำ ที่พวกเขารอกันไม่นานก็ได้พบกัน แต่ว่าพวกเขาได้รักกันแบบที่สองคนนี้รักรึไม่ คงต้องให้พวกเขาถามใจตัวเองดู




มาแล้วครับบ มันดูแปลกๆจริงๆแล้วนะเนี่ย อ่านงงกันไหมก็บอกได้นะครับ และก็รักรีดทุกคนนะครับ จากตอนที่แล้วที่ถามว่าจะเอาNCไหมนั้น ก็ขอกันมาเยอะเหมือนกัน คงต้องรออีกหน่อยนะครับเพิ่งเปิดเรื่องได้ไม่กี่ตอน อดใจรอหน่อยนะครับ คอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะครับ เจอกันใหม่อาทิตย์หน้าครับ พรุ่งนี้ไรท์ไปเข้าค่ายตอนแรกว่าจะแจ้งหยุดอัพ แต่คิดถึงรีดเลยมาอัพให้ รักนะครับไปแล้วว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #13 KOONNOOKY (@KOONNOOKY) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:03
    ดีงามมมมมม//ฟิน
    #13
    1
    • #13-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 4)
      10 สิงหาคม 2562 / 04:40
      จริงหรอครับเนี่ย
      #13-1
  2. #11 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 08:57
    ยังไม่แคร์ใครเหมือนเดิมคะคู่นี้5555 (รักพวกเค้าจัง)
    #11
    1
    • #11-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 4)
      9 สิงหาคม 2562 / 09:23
      ของงได้ไหมม
      #11-1