สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 20 : ตอนพิเศษส่งตรงจากความฝัน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 พ.ย. 62

ขอเกริ่นก่อนเลยนะครับว่า มีคนรู้จักร(เน้นว่าแค่รู้จักร)สายมโนท่านนึง ส่งข้อความมาเป็นความฝันของเขา ก็ต้องขออภัยเลยนะครับว่าตอนนี้ไม่ใช่หวังเซียวหรือวั่งเซี่ยนแน่นอน มีแค่เว่ยอิงคนเดียวนอดนั้น มโนเต็มๆ ไปชมกันเล้ย
.
.
.
.
.
.
ข้าเป็นแค่คนธรรมดาๆคนนึงที่มีความสามารถด้านการต่อสู้ แต่แล้วอยู่มาวันนึง ข้าก็ถูกเรียกเข้าวังหลวง โดยมีคำสั่งให้ฉันสอนคนพิการให้สามารถป้องกันตนได้
"ข้าอยากให้เจ้ามาสอนคนพิการเหล่านี้" เจ้าเมืองผายมือไปยังเหล่าผู้พิการด้านข้าง
"ข้าตกลง" ข้าก้มหัวคำนับ
ท่านเจ้าเมืองสั่งให้ทหารนายนึงพาข้าชมสถานที่ พร้อมกับพาข้าไปยังห้องนอนและห้องเรียน ทั้งสองห้องห่างกันไม่มากนัก แทบจะตรงข้าใกันด้วยซ้ำ แต่ระหว่างกำลังจะไปชมสวน ข้าก็พบชายคนนึง เขายิ้มให้และเดินเข้ามา
"สวัสดี" ชายคนนั้นกล่าวทักทาย
"สวัสดี ข้าว่าข้าเคยเห็นหน้าท่านมาก่อนนะ" ข้าตอบพร้อมกับจ้องหน้าของเขา
"ข้าคือเว่ยอิง เจ้าล่ะคือใคร" เขาตอบ
"ข้าคือ.....(นางมโนบอกว่าช่วงนั้นเสียงเงียบไป)" ข้าเขินมาก เรายืนห่างกันแค่ไม่กี่เซน
เขายิ้มและเดินสวนข้าไป ใจข้าสั่นเทาอย่างมาก แต่ก็พยายามเก็บอาการและสำรวจพื้นที่ต่อ ภายในห้องของข้าไม่กว้างหนัก แต่ทางห้องเรียนและสวนกว้างมากๆ หลังจากสำรวจพื้นที่แล้ว ข้าก็เข้านอน
เช้าวันถัดมา นักเรียนของข้าก็พร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่ในห้อง เหล่าผู้พิการทั้งหลายแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่รักกันกลมเกลียวเยี่ยงพี่น้อง ข้าเริ่มให้พวกเขาหัดท่าป้องกันตัวแบบพื้นฐาน ทุกคนต่างตั้งใจกันมากๆ ข้าว่ามันง่ายกว่าสอนคนปกติเสียอีก
เที่ยงวัน ข้าก็พานักเรียนของข้าไปนั่งพักกินข้าวกันที่สวน มีร่มไม้หลายจุดให้นั่งพักผ่อนอย่างสงบ
"ข้าชอบที่นี่เหลือเกิน แต่ข้าคงไม่ได้อยู่จนกินผลของต้นไม้พวกนี้" หญิงชรานางนึงพูด
"ไม่เป็นไรหรอกท่าน ข้าว่ายังไงท่านก็ต้องได้ทันกินผลของมันเป็นแน่" ข้าพูดพร้อมกับจับไหล่ทั้งสองของนางไว้
นางเป็นผู้พิการทางขา นางไม่มีขาเลยทั้งสองข้าง บางทีนางอาจจะเป็นผู้ที่ชราที่สุดในนี้เลยก็ว่าได้
"นี่ๆ ข้ามีอะไรมาฝากเจ้าด้วยล่ะ" ชายหนุ่มคนเมื่อวานตะโกน
"เอ๊ะ!" ฉันแค่หันไปมอง
"เอาสิหนูน้อย เข้าไปรับของมาสิ" หญิงนางนึงพูด
"เข้าไปเอามาเลย เขาเป็นคนดีจริงๆเลยนะ" หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันกับข้า ผลักข้าให้เดินไปหาเว่ยอิง
ข้ารับของนั้นมา มันคือผลไม้สดที่หน้าตาหน้ารับประทาน
"ข้าให้เจ้า เจ้าจะแบ่งให้คนอื่นๆอีกก็ได้นะ ข้ามีเยอะเลยล่ะ" พูดจบก็หยิบตระกร้าผลไม้ให้ข้า
"ขอบคุณท่านมาก" ข้าคำนับขอบคุณด้วยความเขินอาย
"ไม่เป็นไร ไว้เจอกันนะ" เขาโบกมือและเดินผ่านไป
ข้าเดินกลับเข้าไปในร่มไม้พร้อมกับผลไม้ในมือมากมาย ก่อนจะค่อยๆแบ่งให้คนอื่นๆกินด้วย
"เอ่อ ข้ามองไม่เห็น ช่วยหยิบให้ข้าหน่อยสิ" หญิงตาบอดคนนึงพูดพร้อมคลำมือหาผลไม้ที่วางไว้
"อ่ะ นี่" ข้าหยิบผลไม้ให้ นางยิ้มขอบคุณ
ข้ามีความสุขที่ได้เห็นพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใส ถึงร่างกายของพวกเขาจะไม่เหมือนคนทั่วไป แต่พวกเขาก็ยังคงมีความสุข ช่างเป็นภาพที่น่าจดจำ
หลายเดือนต่อมา หลังจากที่สอนเสร็จ ฉันกำลังจะเตรียมตัวเพื่อเข้านอน จู่ๆก็มีทหารนายนึงมาเคาะประตู สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ
"วันพรุ่งนี้จะมีข้าศึกบุกมาที่นี่ เจ้าต้องดูแลผู้พิการทั้งหมดให้ดีที่สุด" ทหารนายนั้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"รับทราบ" ข้าพูดทั้งที่สายตายังคงจัดแจงตนเองอยู่
"นี่เรื่องคอขาดบาดตาย เจ้าอย่าได้ประมาท" สีหน้าของทหารคนนั้นดูน่ากลัวมากขึ้น
ข้าพยักหน้าตกลงและสั่นเทา พอทหารนายนั้นออกไป ข้าก็ล้มตัวลงนอนพร้อมกับความเครียดที่ระเบิดเข้ามาในหัว ข้านอนคิดอยู่นานจนเผลอหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าก็พาเหล่าผู้พิการหลบหนีจากข้าศึกไปอีกทาง แต่ไปได้ไม่ไกลนัก เว่ยอิงก็วิ่งไล่หลังมา พร้อมกับกองทัพข้าศึกอีกมากมาย พวกมันเริ่มฆ่าเหล่าผู้พิการซึ่งก็คือหญิงตาบอด นางยังเด็กด้วยซ้ำ ข้าพยายามปกป้องคนอื่นๆ มันบอกกับข้าว่า หากข้ายอมจำนน พวกมันจะไว้ชีวิตพวกเขา ข้าจึงก้มหัวทำตาม และถูกส่งเดินทางมายังดินแดนฝั่งข้าศึกในตอนพรบค่ำ ข้าเห็นผู้คนมากมายในนี้อ่อนแรงและสิ้นหวัง เว่ยอิงเดินมานั่งลงข้างๆข้า ในเวลาแบบนี้ข้าควรจะกังวลแต่ไม่ พอเขานั่งข้างๆข้ากลับรู้สึกเขินซะอย่างงั้น และข้าก็เผลอหลับไป
ในเช้าวันถัดมา พวกทหารพาพวกเราทั้งหมดไปรวมตัวที่สวนย่อมเล็กๆ มีส่วนของชั้นบนให้ยืน ผู้คนเป็นเชลยมากถึงเพียงนี้เลยหรือ เจ้าเมืองกล่าวอะไรบางอย่างก่อนจะค่อยๆถามหญิงสาวทีละคน ทุกคนต่างชี้ไปที่คนรักของตนเอง จนกระทั่งถึงข้า ซึ่งมิเคยมีความรัก
"เจ้าล่ะ" เจ้าเมืองถาม
ในตอนแรกข้าไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพราะคิดว่าไม่ใช่ข้า แต่แล้วเขาก็ย้ำอีก
"เจ้าล่ะ" เจ้าเมืองกล่าวอีกรอบ
"ขะ... ข้าหรอ" ข้าชี้ที่ตัวเอง
เจ้าเมืองพยักหน้ารับ นั่นทำให้ข้าเลิ่กลั่กมากๆ แต่แล้วสายตาก็ดันไปเห็นคนข้างๆ ข้าจึงชี้ที่เขาโดยไม่ลังเล เว่ยอิงมองหน้าข้าด้วยสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อย
"ข้าเนี่ยนะ" เว่ยอิงพูด
"อะ... อืม แล้วเจ้าสนใจจะเป็นคนรักของข้าไหมล่ะ" ข้าพูดออกมาจากใจ
ข้าชอบเขามาก เว่ยอิงพยักหน้าตอบ ก่อนจะเอ่ยคำลา
"เซียว... จ้าน" ข้าพูดออกมา
เว่ยอิงปลดปล่อยพลังมารของตนเองออกมา และทุกอย่างก็ดับลง
.
.
.
.
.
.



ทุกอย่างดับลง เดาไม่อยากครับ ตื่นนั่นเอง รู้ไหมครับเกิดอะไรขึ้น
(ขอแทนนางว่าเจ๊นะ)
เจ๊: เห้ย! แกๆ
ไรท์: อะไร
เจ๊: เมื่อคืนอ่ะ เราฝันถึงเซียวจ้านด้วย
ไรท์: อือ แล้ว
เจ๊: คืองี้เว่ย ~~~ บลาๆๆๆๆ
ไรท์: มึงบ้า
เจ๊: โอ้ย แต่คือดีอ่ะ เซียวจ้านตกลงเป็นแฟนกูเชียวนะ
ไรท์: อืม

(ในใจไรท์: จ้าๆ ฝันดีเกิน ละเมอเกินล่ะจ้า มึงเพ้อล่ะจ้า บ้าไปแล้วว)


ก็อาจจะมีกำหนดอัพต่อในเร็วๆวันนะครับ ยังมีรีดรออยู่ไหมเอ่ย ใครที่เคยฝันถึงเรื่องแบบนี้ ลองมาเล่าแชร์ประสบการณ์กันหน่อยนะครับ ผมว่าพวกคุณก็คงไม่ต่างจากอีเจ๊นี่ 555
See you next episode.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #60 oak2704 (@oak2704) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 19:27
    อยากอ่านต่ออ่ะ
    #60
    0