สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 18 : chapter.14 ฟ้าหลังฝนย่อมมีแสงสีรุ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

ตอนเช้าที่แสนสดใส วันนี้ควรจะเป็นวันว่างที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ผ่อนคลายหลังจากที่ทำงานอย่างหนัก แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของหวังอี๋ป๋อก็ดังขึ้น ผู้จัดการของเขาโทรมาโวยวายแต่เช้าจนไม่รู้ว่าพูดอะไร ยิ่งคนรับสายเพิ่งจะงัวเงียตื่นมารับสายด้วยแล้วยิ่งทำให้เสียงที่ได้ยินมันเลือนลาง
“ว่าอะไรนะครับ…” หวังอี๋ป๋อพูดน้ำเสียงงัวเงีย
“… นายได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหมอี๋ป๋อ ตอนนี้มีคนเผยรูปภาพนายกับเซียวจ้านไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นว่าเล่น” เสียงของผู้จัดการคนเก่งพูดขึ้น ทำให้หวังอี๋ป๋อเบิกตากว้าง
“อะไรนะครับพี่!” หวังอี๋ป๋อพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ
“เพิ่งจะสนใจหรออี๋ป๋อ ทางวงในอยากให้นายเลิกยุ่งกับเซียวจ้านนะรู้ไหม” คนปลายสายพูด คนยืนฟังถึงกับหน้าเสีย
ตั้งแต่ได้เข้างาน หวังอี๋ป๋อยังไม่เคยไปไหนมาไหนกับดาราคนไหนมากเท่านี้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาขนาดนี้ เหล่าแฟนคลับก็คงยังรู้เท่าไม่ถึงการ โพสรูปภาพลงไปด้วยความรู้สึกชอบ แต่มันดันส่งผลกระทบต่อตัวดาราที่อยู่ในภาพนี่สิ 
“และเซียวจ้านล่ะครับ” หวังอี๋ป๋อถาม
“น่าจะถูกเรียกไปแล้วนะ นายเองก็ถูกเรียกเหมือนกัน เจอกันใน 2 ชั่วโมงนะอี๋ป๋อ” ผู้จัดการบอกและตัดสายไป
หวังอี๋ป๋อรีบลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อเตรียมตัวไปโดนบ่นจนหูชา วันๆนึงจะให้มีเรื่องตลอดมันคงไม่ใช่และในหลายๆวันจะไม่ให้มีวันหยุดที่สงบสุขเลยก็คงไม่ถูกอีก แต่การเป็นดารามันต้องเข้าใจเรื่องแบบนี้ กฎเกณฑ์มากมายที่ขว้างกั้นอิสระของการเป็นดารานักแสดง
เมื่อเสร็จเรียบร้อยหวังอี๋ป๋อก็ออกมาที่จุดนัดพบทันที ผู้จัดการรอหวังอี๋ป๋ออยู่ก่อนหน้าแล้ว ตอนนี้ด้านหน้าของเขาก็คือห้องของผู้จัดการใหญ่ ภายในมีคนเข้าไปก่อนหน้านั้นอยู่แล้ว นั่งรอสักพัก คนข้างในก็ออกมา เซียวจ้านเดินออกมา สีหน้าเศร้าหมองจนเห็นได้ชัด 
หวังอี๋ป๋อถูกเชิญให้เข้าห้องของผู้จัดการใหญ่เพื่อพูดคุย บรรยากาศภายในห้องดูเงียบขรึม บวกกับความรู้สึกที่ไม่ดีเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น 
“สวัสดีครับ คุณหวังอี๋ป๋อ” ผู้จัดการใหญ่พูด
“สวัสดีครับ” หวังอี๋ป๋อกล่าวทักทายตอบ
“คุณคงรู้เรื่องกระแสในโลกโซเชียลแล้วนะครับ” ผู้จัดการใหญ่พูดและจ้องหน้าของหวังอี๋ป๋อ
“ทราบแล้วครับ” หวังอี๋ป๋อตอบแบบกล้าๆกลัวๆ
“งั้นก็ดี ในตอนแรกผมว่าจะยกเลิกซีรี่ย์ที่พวกคุณแสดงคู่กัน แต่เพราะเซียวจ้านขอไว้และทำข้อตกลงกันแล้ว และผมหวังว่าคุณจะทำตาม” ผู้จัดการใหญ่พูดและเอนตัวหลังพิงเบาะด้านหลัง
“ข้อตกลงอะไรครับ” หวังอี๋ป๋อเงยหน้ามองคนตรงหน้า
“พวกคุณทั้งสองคนจะต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก” ผู้จัดการใหญ่บอกเสียงแข็ง
“อะไรนะครับ แต่พวกผมเป็นนักแสดงคู่กันนะครับ” หวังอี๋ป๋อโต้กลับเสียงดัง
“ได้แค่ในกอง หลังจากนั้นไม่ได้ และผมคิดว่าคุณคงไม่อยากให้อนาคตของตัวคุณและเซียวจ้านต้องพังลงนะครับ ไปได้แล้ว” ผู้จัดการใหญ่พูดตัดบท 
หวังอี๋ป๋อทั้งรู้สึกตกใจและหดหู่ในเวลาเดียว คนที่ต้องร่วมงานกันอีกหลายเดือน จะต้องมาถูกจับแยกเพียงเพื่อหน้าที่การงาน หวังอี๋ป๋อกลับมาที่รถของตัวเองและนั่งสำนึกผิด ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เซียวจ้านคงไม่ต้องมาเสี่ยงตกงานแบบนี้ ในขณะนั้นผู้จัดการส่วนตัวของเขาก็เดินมาหา
“ทำใจไม่ได้ล่ะสิอี๋ป๋อ” ผู้จัดการพูดและตบหลังปลอบใจ
“ทำไมต้องมีกฎเกณฑ์หรืออะไรแบบนี้ด้วย ไม่แฟร์เลย” หวังอี๋ป๋อพูดน้ำสีใสค่อยๆไหลออกจากดวงตากลม
“นายไม่ต้องห่วงน่า นายยังจะได้คุยกับเขาในกองถ่าย แต่ก็อย่าทำอะไรวู่วามล่ะ นายคงไม่อยากให้มีอะไรมากระทบหน้าที่การงานของนายหรอกนะ” ผู้จัดการบอก
“ครับ…” หวังอี๋ป๋อพยายามกลั้นน้ำตา
หวังอี๋ป๋อขับรถคันเก่งกลับคอนโดเพื่อพักผ่อน แต่ยิ่งพยายามจะพักผ่อนในหัวก็ยิ่งเป็นห่วงอีกคนที่ตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง ในหัวสับสนวุ่นวายแทนที่จะได้พักผ่อนสบายๆกลับมาเหนื่อยที่ความคิดตีกันไปตีกันมา ใจนึงก็ไม่กล้าจะทักไปเพราะกลัวอีกฝ่ายโกรธ ใจนึงก็อยากจะทักไปถามเพราะเป็นห่วง
หวังอี๋ป๋อ:จ้านเกอ เป็นไงบ้างครับ. 
……
อีกฝ่ายยังไม่ตอบกลับมา หวังอี๋ป๋อในใจกระวนกระวายเพราะอีกฝ่ายเองก็มีเรื่องไม่ต่างกัน สักพักเสียงโทรศัพท์ที่พเพิ่งจะโยนลงบนเตียงก็ดังขึ้น เซียวจ้านตอบข้อความของหวังอี๋ป๋อแล้ว นั่นทำให้เจ้าของโทรศัพท์ค่อนข้างจะดีใจขึ้นมา
เซียวจ้าน:ว่าไง โทษทีพอดีฉันเข้าห้องน้ำน่ะ
หวังอี๋ป๋อ:ครับๆ เป็นยังไงมั่ง
เซียวจ้าน:ก็ไม่ยังไงหรอกนะ นายมีอะไรรึเปล่า
หวังอี๋ป๋อ:ไม่มีอะไรหรอกครับ
เซียวจ้าน:งั้นแค่นี้ล่ะกันนะ
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่ติดต่อกันเลยตลอดทั้งวัน ทั้งที่ควรจะคุยเล่นกันแบบแต่ก่อน ก็ถูกห้าม ทั้งๆที่ควรจะได้รัก ก็ถูกกำแพงแห่งความถูกต้องขว้างไว้ หวังอี๋ป๋อใช้เวลาทั้งวันอยู่ในคอนโดไม่ยอมไปไหน ไม่ยอมกินอะไร จนกระทั่งเข้านอน
เช้าวันต่อมา หวังอี๋ป๋อมาที่กองถ่ายด้วยสภาพทรุดโทรม ดูไม่ร่าเริงอย่างที่เคย คนอื่นๆในกองถ่ายที่เห็นสภาพร่างกายของหวังอี๋ป๋อก็เป็นห่วง ร่วมถึงเซียวจ้านด้วย ทุกคนไถ่ถามด้วยความเป็นห่วง คำตอบที่ได้กลับมาก็ยังคงเหมือนเดิม หวังอี๋ป๋อบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร
“เอาล่ะๆ เข้าฉากได้แล้ว” เสียงผู้กับกำตะโกนเรียก
“นายไหวแน่นะอี๋ป๋อ” หลิวไห่ควานเดินเข้ามาถาม
“ครับ ผมไหว” หวังอี๋ป๋อพยักหน้ารับและเดินไปเข้าฉาก
การถ่ายทำเป็นไปอย่างราบรื่นจนพักเที่ยง ทุกอย่างเหมือนเดิมต่างจรงที่หวังอี๋ป๋อไม่ค่อยสนใจเซียวจ้าน แทบร่างกายยังดูอ่อนเพลียมากๆ ต่างคนต่างหมางเมินกัน ไม่พูดคุยกันแม้แต่คำเดียว จนคนในกองเริ่มสงสัยว่าสองคนนี้เปลี่ยนไป คำตอบเหมือนกันทั้งสองฝ่าย คือไม่มีอะไร
ถ่ายทำไปได้ไม่ทันไร หวังอี๋ป๋อก็เป็นลมคากองถ่าย คนอื่นๆตกใจอย่างมากรีบเข้าไปดูอาการ เซียวจ้านก็เข้าไปดูอาการไม่ต่างกัน จนกระทั่งรถพยาบาลมา ในวันนี้กองถ่ายจึงต้องยกเลิกการถ่ายทำชั่วคราว นักแสดงคนอื่นๆพอเปลี่ยนชุดกันเสร็จก็พากันตามไปที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ
“ยังไม่ออกมาหรอครับ” เซียวจ้านถามหลิวไห่ควานที่มาก่อนหน้า
“ยังเลย อาการคงจะหนักน่าดู” หลิวไห่ควานพูดด้วยความเป็นห่วง
พูดถึงไม่ทันไรคุณหมอก็เดินออกมาจากห้องไอซียู
“ใช่ญาติคนไข้รึเปล่าครับ” หมอถาม
“ไม่ใช่ครับ ผมเป็นเพื่อนร่วมงานของเขา” หลิวไห่ควานบอก
“อ่อ ครับ คนไข้แค่เป็นลม เนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอและกินอาหารไม่ตรงเวลา” หมอพูดบอกอาการ
“เขาเครียดอะไรรึเปล่านะ เพราะปกติเขาก็ดูแลตัวเองดีอยู่นะ” หลิวไห่ควานพูดและทำท่าคิด
“เขาคงเครียดเรื่องงานมั้งครับพี่หลิว” เซียวจ้านพูดถึงแม้ในใจจะพอรู้อยู่แล้วว่าหวังอี๋ป๋อเครียดเรื่องอะไร
สักพักก็มีคนมาย้ายร่างของหวังอี๋ป๋อไปยังห้องพักฟื้น พร้อมกับนักแสดงคนอื่นๆที่ตามมาที่หลัง พอย้ายเข้าห้องพักฟื้น คนอื่นๆก็นั่งรอที่ด้านนอกของห้อง มีหลิวไห่ควานคอยนั่งดูอาการอยู่ด้านใน ระหว่างรอ คนอื่นๆก็นั่งคุยเรื่องต่างๆนาๆ จนวนมาถึงเรื่องที่เป็นกระแสในปัจจุบัน
“นี่เซียวจ้าน เรื่องข่าวของนายกับหวังอี๋ป๋อเป็นจริงรึเปล่า” เสวียนลู่ถาม
“ก็แค่ไปกินข้าวด้วยกันและเขาก็คอยส่งผมที่คอนโดแค่นั้น” เซียวจ้านตอบ
“วงในห้ามพวกนายสองคนอยู่ด้วยกันหรอ” จูจ้านจิ่นถามขึ้นเพราะเขาเองก็เคยได้ยินจากวงในมาบ้าง
“อืม” เซียวจ้านตอบ
“ไม่แฟร์เลยเนอะ พอเป็นดาราก็ห้ามนู่นห้ามนี่ เหมือนถูกบังคับเลยว่าไหม” เสวียนลู่พูดขึ้น
“อย่าบ่นเลยนะ ยังไงซะมันก็คือสิ่งที่ถูก มันก็มากเกินไปจริงๆ” วังจั๋วเฉิงพูดขึ้นบ้าง
นั่งคุยเล่นกันเหมือนวันนี้เป็นวันว่าง เซียวจ้านคอยฟังคนอื่นๆพูด มันก็อย่างว่าแหละประเทศของเขามีกฎเกณฑ์เรื่องรักข้ามเพศอยู่เยอะ การมีข่าวนักแสดงชายสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันมันดูไม่ดี ความถูกต้องบางครั้งมันก็แย่แต่ในบางครั้ง มันก็ดี
สักพักหลิวไห่ควานก็เดินออกมาจากห้องพัก และบอกว่าหวังอี๋ป๋อฟื้นแล้ว คนอื่นๆทยอยกันเข้าไปเยี่ยมอย่างเป็นระเบียบ เข้าเยี่ยมได้แค่ทีละคนสองคน จึงต้องทยอยเข้าไปเยี่ยมกัน พอเยี่ยมเสร็จก็พากันแยกย้ายกันกลับ เหลือแค่เซียวจ้านที่ยังไม่เข้าไป 
“เซียวจ้าน ฉันกลับล่ะนะ ถ้ายังไม่สบายใจก็ไม่ต้องเข้าไปก็ได้ คิดให้ดีล่ะ” อวี๋ปิ๋นเดินออกมาโบกมือลาและเดินจากไป
เซียวจ้านนั่งเถียงกับตัวเองอยู่สักพัก จนสุดท้ายก็ตัดสินใจเข้าไปเยี่ยมคนน้อง หวังอี๋ป๋อนอนมองสายน้ำเกลือที่แขนของตัวเอง เมื่อเห็นว่ามีคนมาเยี่ยมก็มองตาม แต่ไม่คิดว่าคนที่เข้ามาจะเป็นคนที่เขาถูกห้ามให้อยู่ด้วยเป็นเวลาชั่วคราว
“เป็นไงบ้าง” เซียวจ้านถามสายตามองตามสายน้ำเกลือระโยงระยาง
“ก็ดีขึ้นแล้วมั้งครับ” หวังอี๋ป๋อตอบและยิ้มอ่อนๆ
“อย่าพูดแบบนั้นสิ ใครๆก็เป็นห่วงนายนะ” เซียวจ้านพูดแบบจริงจัง
“ไม่เป็นไรหรอกเกอ ผมสบายดี เดี๋ยวก็หาย” หวังอี๋ป๋อยิ้มกว้าง
“งั้นคืนนี้ฉันเฝ้าไข้นายเอง” เซียวจ้านพูดและวางกระเป๋าไว้ที่โซฟา
“จะดีหรอเกอ พวกเขายิ่งห้ามพวกเราอยู่นะ เกอไม่กลัวรึไง” หวังอี๋ป๋อพูดสีหน้ากังวลอย่างมาก
“กลัวทำไม ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย” เซียวจ้านพูดและนั่งลงข้างเตียง
“ไม่กลัวตกงานรึไง ผมไม่อยากถูกหาว่าเป็นคนทำเกอตกต่ำหรอกนะ” หวังอี๋ป๋อพูดและหันมองไปทางอื่น
“นายอย่าพูดแบบนั้นนะ! ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆล่ะก็ ทุกสิ่งมันคือสิ่งที่ฉันตัดสินใจด้วยเอง เพราะงั้นหยุดโทษตัวเองได้แล้ว” เซียวจ้านว่าเสียงดุจนคนน้องเริ่มกลัว
“เกอดุนี่น่ากลัวเนอะ” หวังอี๋ป๋อเริ่มพูดหยอกเล่น
“ทำไมรู้สึกว่านายไม่ได้กลัวฉันเลยล่ะ” เซียวจ้านพูด
“555 แกล้งเกอสนุกดีนะครับ” หวังอี๋ป๋อยิ้มกว้าง
“ขออนุญาติค่ะ” เสียงแม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเย็น
“ขอบคุณครับ” เซียวจ้านกล่าวขอบคุณและลุกไปหยิบถาดอาหารมาให้
“กินเองได้ไหม” เซียวจ้านถาม
“ไม่ไหวครับเกอ” หวังอี๋ป๋อตอบ
“มา เดี๋ยวฉันป้อน” เซียวจ้านทำท่าจะป้อนข้าวอีกคน
“ดีใจจังพี่เอาใจผมด้วย โอ้ย! 555” หวังอี๋ป๋อพูดและร้องอวดครวญเมื่อโดนคนพี่ตีเข้าที่แขน
“งั้นนายกินเองล่ะกัน ฉันจะนายไปหากินของฉัน” เซียวจ้านพูดและทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็โดนอีกคนจับแขนไว้
“ป้อนผมหน่อยนะครับเกอ~~ ผมกินเองไม่ไหวจริงๆ” หวังอี๋ป๋อส่งเสียงออดอ้อน
“นายก็อย่ากวนฉันสิอี๋ป๋อ” เซียวจ้านพูดและกลับมานั่งที่เดิม
เซียวจ้านค่อยๆป้อนข้าวให้หวังอี๋ป๋ออย่างตั้งใจ แต่บางครั้งก็ถูกหวังอี๋ป๋อแกล้ง พอจัดการให้คนน้องกินข้าวจนเสร็จ เซียวจ้านก็ออกไปหาของกินมากินบ้าง ตลอดทางมีแต่เหล่าแฟนคลับคุยเม้าท์ถึงตัวเองและหวังอี๋ป๋อ น่าจะเป็นเรื่องที่พวกเขาสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันซะส่วนมาก แฟนคลับหลายๆคนถ่ายรูปของเขาไว้ ใจนึงก็กลัวจะเป็นข่าวใหญ่และถูกต่อว่าอีก แต่เขาก็ต้องเลิกคิดถึงเรื่องนั้นเพราะเขาไม่แคร์หรอกว่าต่อไปจะเป็นยังไง สนใจแค่ไม่ให้คนน้องของเขาเป็นอะไรไปอีก








มาแล้วๆ เริ่มมีหวานกันแล้วนะ หวานอีกๆ 5555 เอแต่ ข่าวออกจะดังขนาดนี้มีแฟนคลับถ่ายรูปออกไปอีก จะมีอะไรแย่กว่านี้อีกเนี่ย คอยตามชมและให้กำลังใจพวกเขาทั้งคู่ด้วยนะครับ รักรีดทุกคนครับ ช่วยคอมเม้นและสนับสนุนตอนพิเศษกันด้วยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #58 kaviki:P (@Gofriend006) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 22:10
    บ้างครั้งก็รู้สึกโกรธ เรื่องห้ามรักเพศทางเลือกนะ
    #58
    1
    • #58-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 18)
      4 พฤศจิกายน 2562 / 07:55
      อันนี้คงห้ามไม่ได้จริงๆ ประเทศจีนคบได้แต่ห้ามแต่งครับ ฟังจากพี่สาวมา
      #58-1
  2. #57 bbowwipa-12 (@bbow1234567890) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 22:55

    น่ารักกกสู้นะทั้งสองคน
    #57
    0
  3. #56 pakphum126354 (@pakphum126354) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 22:30

    แต่งสนุกมากกกก(ก.ไก่ล้านตัว)
    #56
    1
    • #56-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 18)
      2 พฤศจิกายน 2562 / 05:34
      ขอบคุณ~~
      #56-1
  4. #55 Lazy~Sorry (@I_love_rov) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 22:23
    อยากอ่านต่อง่าา//กลิ้งทั่วกูซู
    #55
    1
    • #55-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 18)
      2 พฤศจิกายน 2562 / 05:33
      เจอกันทุกคอนเลยยย ขอบคุณงับ
      #55-1
  5. #54 SS-karnagi (@SS-karnagi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 20:37

    โอ้ยยยย!!!ตับพังสงสารโว้ยยยยย
    #54
    1
    • #54-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 18)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 21:28
      อ่ะเด๊ะ!
      #54-1