สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 12 : Chapter.10 ต้องเลือก(Nc)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

สิ้นสุดความอดทน วั่งจีจึงค่อยๆพรมจูบไปทั่วร่างของเว่ยอิง และเล่นกับยอดอกสีชมพูที่ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน ปากก็พรมจูบไปตามตัว ส่วนมือก็เล่นกับช่องทางรักของคนเมาตรงหน้า เว่ยอิงครางเสียงแผ่วเบาเพราะความเสียวซ่าน ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักให้วั่งจีนอนลงกับเตียงนุ่ม และปลดกางเกงของคนตรงหน้าออก 
“หลานจ้าน~ ของเจ้าทำไมมันใหญ่จัง” พูดจบเว่ยอิงก็ใช้ปากอมแก่นกายของวั่งจี
“อึก อืมม” วั่งจีครางในลำคอ
เว่ยอิงค่อยๆดูดและอมแก่นกายใหญ่ของวั่งจีอย่างเพลิดเพลินจนมันใหญ่ขึ้น วั่งจีที่มองดูการกระทำของคนรักแบบอดไม่ได้ เขาต้องการคนตรงหน้าอย่างมาก ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะแต่งงานแล้วก็ตาม แต่เพราะเว่ยอิงมายั่วเขาก่อนเอง เส้นความอดทนและความถูกต้องได้ขาดออกจากกัน 
“อึก เว่ยอิง ปล่อยก่อนจะ อึก อื้อ~” วั่งจีปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเต็มหน้าของเว่ยอิง
“อืม น้ำของเจ้ามันหวานจัง ฮ๊า~ พี่รองหลาน ข้า.. อยากได้มากกว่านี้” เว่ยอิงกลืนน้ำสีขาวขุ่นลงคอ และพูดขอร้องให้คนตรงหน้ายอมให้ทำมากกว่านี้
“อืม” วั่งจีตอบเพียงสั้นๆ
เว่ยอิงเมื่อได้ยินคำตอบก็ลุกคุกเข่า ขยับตัวเอามือมาคล้องคอวั่งจีไว้และนั่งคุกเข่าคร่อมคนใต้ร่างไว้ จุมพิตที่ทั้งสองคนมอบให้ต่อกัน เป็นจูบที่ดูดดื่ม เต็มไปด้วยความโหยหาในตัวของกันและกัน เว่ยอิงหลับตาและสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของวั่งจีและกวาดเพื่อรับความหวานจากจูบของคนตรงหน้า ก่อนจะผละออกและมองหน้าของวั่งจีด้วยแววตาอ้อนวอน
“หลานจ้าน เบิกทางให้ข้าหน่อยสิ ข้ากลัวเจ็บ~” เว่ยอิงส่งเสียงออดอ้อน
“ได้สิ” วั่งจีตอบและใช้นิ้วใส่เข้าไปในช่องทางรักเพื่อเบิกทาง 
“อึก อื้ม~~ รู้สึกดีจัง อ๊ะ อ๊า~~ หลานจ้านตรงนั้นมัน อ๊ะ” เว่ยอิงครางออกมาเมื่อวั่งจีใส่นิ้วเข้าไปโดนจุดเสียว
“ตรงนี้งั้นหรอ” วั่งจีถามและสอดนิ้วเข้าไปให้โดนตรงนั้นแรงๆ
“อึก อื้ม~ อื้ออ รู้สึกดีมากๆเลย” เว่ยอิงครางเสียงหลง เพราะวั่งจีใส่นิ้วเข้าไปเพิ่ม
“พะ… พอแล้ว ข้าอยากได้มากกว่านี้อีก” เว่ยอิงผลักให้วั่งจีนอนราบกับเตียง
เว่ยอิงค่อยๆขยับตัวเองให้ช่องทางรักตรงกับแก่นกายของวั่งจี เว่ยอิงใส่แก่นกายเข้าช่องทางรักอย่างช้าๆ แต่ก็ต้องส่งเสียงครางออกมาดังเมื่อวั่งจีกดตัวของเขาให้ลงมาทับอย่างเร็ว 
“อ๊า~ หลานจ้าน ขะ..ข้าเจ็บนะ อึก อื้มม” เว่ยอิงต่อว่า
วั่งจีประกบจูบกับเว่ยอิง ช่องทางรักที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามาตอดรัดแก่นกายของวั่งจีแน่น วั่งจีจูบแบบอ่อนโยนเพื่อให้เว่ยอิงได้ผ่อนคลายช่องทางด้านหลังซึ่งมันได้ผล พอผ่อนคลายวั่งจีจึงขยับเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็ต้องหยุด หวังจะแกล้งเว่ยอิงและมันได้ผลอย่างมาก
“อื้อ.. พี่รองหลาน หยุดทำไม อืม” เว่ยอิงบ่นออกมาอย่างขัดใจ
“เจ้าทำเองสิ” วั่งจีกระซิบบอกคนข้างบน
เว่ยอิงได้ยินก็เขินนิดหน่อย และค่อยๆขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ นี่คนเมาจริงๆใช่ไหม เสียงเนื้อกระทบกันไม่ดังมากนัก เว่ยอิงยังขยับขึ้นลงอย่างช้าๆเพราะไม่เคยทำให้ใครมาก่อน และเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆเมื่อเริ่มชิน เสียงครางหวานจากเว่ยอิงทำให้อารมณ์ของวั่งจีพุ่งขึ้นอย่างบอกไม่ถูก บางครั้งวั่งจีก็กระแทกสวนเข้าไปจนเว่ยอิงร้องเสียงหลง
“อ๊ะ อ๊า! มันเสียวสุดๆไปเลย อื้อ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า~~” สิ้นเสียงเว่ยอิงก็ขยับขึ้นลงเร็วขึ้น
“อื้อ อื้มม เว่ยอิง” วั่งจีส่งเสียงครางในลำคอ
“อ๊ะ! อ๊ะ อ๊า~ อึก อื้ม ละ.. อ๊า หลานจ้าน ฮึก อ๊า~ ข้าจะเสร็จ อ้ะ” เว่ยอิงร้องออกมาแทบไม่เป็นภาษาเพราะวั่งจีกระแทกแก่นกายใหญ่สวนเข้ามาเวลาที่เขาขยับลง
“ข้า เหมือนกัน อึก อื้ม~ เว่ยอิง อ๊ะ อ๊า~” วั่งจีครางออกมา
น้ำสีขาวขุ่นของเว่ยอิงเลอะเต็มหน้าท้องแกร่งของคนรัก พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นของวั่งจีที่ถูกปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางรักของคนร่างบาง ร่างบางซบลงบนอกแกร่งหลังจากปลดปล่อยออกมา เสียงหอบดังขึ้นในห้องนอนของเจ้าของบ้าน วั่งจีค่อยๆถอดแก่นกายออก
“อึก อื้อ~” เว่ยอิงส่งเสียงครางหวานๆออกมาเมื่อวั่งจีขยับเพื่อเอาแก่นกายออก
“อย่าร้องเสียงหวานๆนั่นได้ไหม” วั่งจีพูดออกมา 
ถ้าไม่ติดว่าเว่ยอิงคือคนเมาที่มายั่วเขา เขาคงจะไม่หยุดแค่นี้แน่ๆ พอเอาแก่นกายออกวั่งจีก็อุ้มเว่ยอิงไปอาบน้ำทั้งๆที่ยังหลับอยู่ และอุ้มกลับมานอนบนเตียงพร้อมกับเขาที่นอนกอดเว่ยอิงเพื่อความอบอุ่น วั่งจีนอนคิดเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ และยังปล่อยให้เรื่องมันเกินเลยขนาดนี้ เขาขอแค่ตื่นขึ้นมาความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเว่ยอิงจะไม่หายไป




เช้าวันต่อมา เว่ยอิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับปวดตรงช่องทางรักด้านหลัง เมื่อสามารถปรับโฟกัสได้เว่ยอิงก็ต้องตกใจอย่างมาก เพราะเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอาภรอะไรสักชิ้นเลย และยิ่งมองเห็นคนข้างๆที่ยังนอนหลับอยู่ด้วย มันยิ่งทำให้เขาคิดหนัก พยายามจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ภาพความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆโผล่ขึ้นมา ใบหน้าขึ้นสีอย่างมาก เว่ยอิงลุกเดินเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเลและในที่สุด
“โอ้ย!” เว่ยอิงล้มลงกองกับพื้น แข้งขาอ่อนแรงไปหมด
“อืม.. เว่ยอิง!” วั่งจีตื่นขึ้นมาพอเห็นเว่ยอิงล้มก็ลุกไปช่วย
“ขะ…ข้าแค่จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ” เว่ยอิงตอบพร้อมกับใบหน้าขึ้นสีที่หนักกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าวั่งจีเองก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอาภรสักชิ้นเหมือนกัน แก่นกายที่ใส่เข้าไปในช่องทางรักของเขาตอนนี้ยังสงบอยู่
“ทำไมไม่บอกข้า มาข้าช่วยเจ้าเอง” วั่งจีพูดและอุ้มเว่ยอิงด้วยท่าเจ้าสาวพาเข้าห้องน้ำ
“นี่ เจ้าออกไปก่อนได้ไหม” เว่ยอิงยืนมือค้ำกับอ่างล้างหน้า ขาสั่นเทา ทั้งปวดขาและเจ็บตรงช่องทางรัก 
“ไม่” วั่งจีเอ่ยคำขาด 
วั่งจีแค่อยากจะดูแลเว่ยอิง เพื่อไถ่โทษเรื่องเมื่อคืนที่เขาไม่ควบคุมอารมณ์ตัวเองจนเกิดเรื่อง เว่ยอิงที่เถียงอะไรไม่ได้ก็จำต้องยอมให้วั่งจียืนเฝ้าอยู่อย่างนี้ พอทำธุระส่วนตัวเสร็จวั่งจีก็อาบน้ำให้เว่ยอิงถึงแม้ว่าคนร่างบางจะปฏิเสธ พออาบน้ำเสร็จวั่งจีก็อุ้มเว่ยอิงด้วยท่าเจ้าสาวออกมาจากห้องน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อยและพากันมากินข้าวที่ห้องกินข้าว และก็ต้องพบกับบุคคลไม่พึงประสงค์
“เว่ยอู๋เซี่ยน! เจ้าเมาไม่ยอมกลับบ้าน รู้ไหมว่าเหมียนเหมียนห่วงเจ้าแค่ไหน” เจียงเฉิงพูดอย่างหงุดหงิด เพราะเขามาตามพี่ชายตัวยุ่งตั้งแต่เมื่อคืน เป็นเหตุที่ทำให้เขาต้องนอนกับซีเฉินอย่างจำเป็น
“ไม่เอาน่าเจียงเฉิง ก็ข้าเมานี่นา จะให้ข้ากลับบ้านมันก็อันตรายใช่ไหมล่ะ ข้าเห็นว่าบ้านของหลานจ้านใกล้ดีเลยมาขอค้างน่ะ” เว่ยอิงพูดและพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดถึงแม้ว่าจะเจ็บตรงช่วงล่างตาม
“ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หญิงข้าคงไม่มาตามเจ้าหรอก” เจียงเฉิงพูด ทั้งพี่หญิงและเหมียนเหมียนเซ้าซี้ให้เขาตามหาพี่ชายตัวแสบตั้งแต่เมื่อวานเย็น
“แหะๆ งั้นเรากลับกันเถอะ” เว่ยอิงพูดและดึงเจียงเฉิงให้เดินทางกลับ
“วั่งจี เมื่อคืนนี้คุณชายเว่ยเมาหนักมาก ลำบากเจ้าเลยสินะ” ซีเฉินพูดแบบยิ้มๆ
“ไม่หรอก” ว่าจบวั่งจีก็เดินไปหาอะไรกิน และกลับเข้าห้องไป
วั่งจีจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนที่เลอะคราบสีขาวขุ่นที่เขาทำไว้กับเว่ยอิง พอเปลี่ยนเสร็จเขาก็นอนอ่านหนังสืออยู่อย่างนั้น ที่บริษัทให้หยุดงาน2วัน รวมถึงเมื่อวาน วันนี้เขาจึงนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้อง แต่จิตใจกลับคิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้น และนึกเป็นห่วงเว่ยอิง แต่ไม่นานนักก็มีคนมากดออดประตูหน้าบ้าน วั่งจีจึงลุกขึ้นไปดู คนที่มาก็คือเหมียนเหมียน ถึงจะยังไม่รู้เหตุผลที่มา แต่มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องสามีข้า” เหมียนเหมียนเอ่ยออกมา วั่งจีจึงเชิญให้นางเข้ามานั่งคุยในบ้าน
“มีเรื่องอะไร” วั่งจีถาม
“ข้าต้องขอบคุณท่าน ที่ช่วยดูแลสามีข้า แต่จะเป็นอะไรหรือไม่ หากข้าจะขอให้ท่านเลิกยุ่งกับสามีข้า” เหมียนเหมียนพูด
“ทำไม” วั่งจีตอบเสียงเรียบนิ่ง
“มันจะดูเป็นการไม่ดี หากสามีภรรยาแต่งงานกันไป แต่ไม่เคยอยู่ร่วมกันเลยสักครั้ง กลางคืนกลับมาเขายังไม่เคยนอนกับข้าเลยสักครั้ง ไม่แม้แต่จะสนใจข้าเลย” เหมียนเหมียนอธิบาย เธอพยายามจะอยู่ร่วมกันด้วยความรัก แต่เว่ยอิงไม่เคยจะสนใจเธอเลย 
“ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น เจ้าไปบอกเว่ยอิงเถอะ หากเขายินยอม ข้าก็จะไม่ยุ่งกับเขา” วั่งจีพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับนึกโกรธเล็กน้อย แต่ยังไงมันก็ถูกของเหมียนเหมียน 
“งั้นข้าขอตัว” เหมียนเหมียนเดินออกไปด้วยสีหน้าผิดหวัง แต่ก็เต็มไปด้วยความแค้นเคือง 
เหมียนเหมียนรักเว่ยอิงด้วยใจจริง ตั้งแต่แรกพบ เว่ยอิงเป็นคนที่เจ้าชู้และกะล่อน ชอบที่จะหยอดสาวๆไปทั่ว ด้วยใบหน้าหล่อเหลาและความเจ้าชู้ทำให้หญิงสาวหลายคนหลงเสน่ห์ รวมถึงเหมียนเหมียนด้วย พอตกลงที่จะแต่งงานกันดูเว่ยอิงจะไม่ยินยอม แต่ก็ยังคงพูดตกลง หลังแต่งงานแทนที่เธอจะได้อวดคนอื่นๆเธอกลับถูกคนอื่นนินทา เธอจึงแค้นใจและหวังจะทำทุกอย่างเพื่อให้เว่ยอิงสนใจเธอมากขึ้น
หลังจากที่เหมียนเหมียนกลับไป วั่งจีก็ออกอาการไม่พอใจขึ้นมา เขาเดินกลับไปยังห้องของตนเองและนอนคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง แต่เขาก็ต้องหยุดความคิดทั้งหมดลง เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพูด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเว่ยอิงว่าจะตัดใจจากเขาไหม วั่งจีทำได้แต่หวังเข้าข้างตัวเองว่าเว่ยอิงจะเลือกเขา




ทางบ้านเว่ยอิง


“อาเซี่ยน มากินข้าวได้แล้ว” เจียงเยี่ยนหลีเรียกน้องชายของตนที่ตอนนี้ไม่ยอมออกไปไหนเลย
“ครับ” เว่ยอิงตอบและเดินมายังห้องกินข้าว
ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัว เว่ยอิงถึงจะเป็นแค่ลูกเลี้ยงแต่ก็เป็นที่รักยิ่งของคนในบ้าน เว่ยอิงนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆกับเจียงเฉิง ไม่นานนักเสียงประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนึงเดินเข้ามา เหมียนเหมียนทำสีหน้าหงุดหงิดอย่างมากเดินเข้ามานั่งข้างๆเว่ยอิง
“เป็นอะไรไป สีหน้าดูบึ้งตึง” เจียงเฟิงเหมียน(พ่อ)เอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรค่ะ ข้าแค่กำลังคิดว่าใครบางคนแถวนี้ไม่สนใจข้าเลย” เหมียนเหมียนพูดและเหล่มองไปที่สามีตน
“พวกเจ้าทะเลาะกันงั้นรึ” เจียงเฟิงเหมียนถามขึ้น
“เปล่าหรอกท่านน้า พวกข้าไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน” เว่ยอิงตอบและนั่งนิ่ง
“ท่านพี่ไม่มี แต่ข้ามี ท่านไม่เคยสนใจข้าเลย วันๆเอาแต่เที่ยวเล่นไม่ก็ไปอยู่กับพวกสกุลหลาน!” เหมียนเหมียนพูดขึ้นเสียง
“พอเลยนะ กินข้าวกันดีๆได้แล้ว หากพวกเจ้าทะเลาะกัน ให้ไปทะเลาะกันที่อื่น นี่เวลากินข้าว อย่าได้ก่อเรื่องอะไรเด็ดขาด” อวี๋ฟูเหริน(แม่)ลุกขึ้นห้ามปรามและว่ากล่าวตักเตือน 
หลังจากนั้นทั้งหมดก็นั่งกินข้าวอย่างสงบ จะมีแต่พี่หญิงที่คอยเอ็นดูน้องๆทุกคน ช่างเป็นพี่ที่ดีจริงๆ มีแต่เว่ยอิงที่น่าเป็นห่วง เพราะว่าเขาเอาแต่นั่งเขี่ยอาหารในจานไปมา ทั้งที่แต่ก่อนเขาจะกินข้าวเยอะมาก จนกระทั่งคนอื่นๆกินข้าวเสร็จ เว่ยอิงก็ยังคงเขี่ยอาหารไปมา สุดท้ายเขาก็ไม่กินอะไรเลย และทั้งบ้านก็เงียบสงบจนเหมือนไม่มีคนอยู่ จนเจียงเฟิงเหมียนเริ่มบทสนทนา
“เรื่องที่เจ้าพูด ก็อาจจะถูกของเจ้า แต่หากเราไปมีเรื่องกับตระกูลหลาน มันจะไม่ใช่เรื่องดีของบริษัทเรานะ” เจียงเฟิงเหมียนพูดขึ้น
“ข้าไม่คิดจะมีเรื่องอันใดกับตระกูลหลาน ขอแค่ท่านพี่เว่ยสนใจข้าในฐานะภรรยาบ้าง ข้าถูกหมางเมินและไร้ซึ่งการใส่ใจดูแล วันๆนึงข้าพูดคุยกันไม่ถึง3คำด้วยซ้ำ” เหมียนเหมียนพูดว่ากล่าวเว่ยอิงที่ตอนนี้ นั่งนิ่งและเงียบขรึม
“อาเซี่ยน เจ้าเป็นอะไรไหม” เจียงเยี่ยนหลีทักขึ้นเมื่อเห็นว่าเว่ยอิงเริ่มมีสีหน้าแปลกๆ
“เว่ยอู๋เซี่ยน ทำไมเจ้าตัวร้อนอย่างนี้เล่า” เมื่อพี่หญิงทักขึ้น เจียงเฉิงจึงลองจับตัวของเว่ยอิงดูก็พบว่ามีไข้ขึ้นสูง
“ท่านพี่เว่ย ต้องคุยกับข้าให้รู้เรื่องก่อน ข้าไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น” เหมียนเหมียนพูดและดึงแขนเว่ยอิงไว้ เมื่อเว่ยอิงจะลุกไปที่อื่น
“เจ้ามีอะไรก็ว่ามาสิ จะได้หายคาใจเจ้า ส่วนข้าจะได้ไปพัก” เว่ยอิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเงียบขรึม
“ข้าขอให้ท่านพี่เลิกยุ่งกับหลานวั่งจีได้หรือไม่” เหมียนเหมียนถาม
“ทำไม” เว่ยอิงถามกลับ
“ท่านพี่ไปอยู่กับเขา ไม่สนใจข้า ท่านกับข้ายังเป็นสามีภรรยาอยู่ใช่หรือไม่!” เหมียนเหมียนพูดเสียงดัง
“ข้าจะไม่เลิกยุ่งกับเขา หากเจ้าไม่พอใจ ก็หย่ากับข้าไปเลย” เว่ยอิงพูดเสียงดังเช่นกันและสบัดมือของเหมียนเหมียนออก
เว่ยอิงเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองและล็อกกลอนประตู ขังตัวเองเอาไว้ในห้อง ไม่ว่าใครจะมาเรียกอะไรก็ไม่สนใจ เหมียนเหมียนทุบประตูห้องเสียงดังจนรำคาญไปถึงข้างบ้าน ท้ายที่สุดอวี๋ฟูเหรินก็ต้องมาหยุดการกระทำทั้งหมดของหญิงสาว และคนที่เหลืออยู่ก็คอยพูดบอกเว่ยอิงถึงแม้ว่าจะไม่มีการตอบกลับก็ตาม เวลาผ่านไปพอเว่ยอิงมั่นใจว่าทุกคนหลับไปแล้ว เขาก็เก็บเสื้อผ้าและหนีออกจากบ้านไป




วั่งจีนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องของเขา เพราะซีเฉินยังไม่กลับมาวั่งจีจึงตั้งใจจะรอ เผื่อว่าเช้ามีงานด่วนเขาจะได้ตื่นแต่เช้า แต่ผ่านไปสักพัก เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น วั่งจีลุกออกจากห้องไปเปิดประตูด้วยความสงสัย หากเป็นซีเฉินคงไม่จำเป็นต้องกดออดเรียก พอเปิดประตูเขาก็ต้องตกใจองตกใจ




ไรท์กลับมาด้วยความไวเท่าเดิม 5555 รักรีดทุกคนครับ NC กาก ก็ขออภัยนะครับ ดีใจที่ยังมีคนอ่านอยู่ ผมยังนึกสงสัยนะครับว่ามีคนติดตาม2แอพพลิเคชั่นรึเปล่า เพราะถ้าใช่ล่ะก็ รีดสามารถเม้นได้นะครับ ผมนับหมดอยู่แล้ว อิอิ ความค้างคาจะยังคงมีต่อไป เพราะผมเป็นไรท์ที่ไม่มีพล็อตในหัว แต่มีพล็อตตอนจบอยู่นะ 5555 เพราะฉะนั้น ผมแต่งสดทุกตอนครับไม่ต้องห่วงเลย ขอบคุณทุกการติดตามและคอมเม้น ส่วนใหญ่ผมจะชอบอ่านคอมเม้น มีคนติเตียนถามว่าปรับปรุงไหม ก็ไม่นะ รักรีดครับ กดไลค์ กดติดตาม และคอมเม้นคุยกันได้นะ เจอกันสัปดาห์หน้า 


ปล.ถ้าคุณจำได้ จะมีตอนที่บอกว่าบุคคลไม่พึงประสงค์อยู่ ตรงประโยคนั้นพวกคุณกำลังนึกถึงใครกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #62 zezeuiaz (@zezeuiaz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 07:05

    ไรท์ ช่วยรับไว้พิจารณาหน่อยได้ไหม มีสองจุด 

    1.เรื่องพ่อเจียงบังคับเว่ยอิงแต่งงาน เราคิดว่ามันขัดแย้งกับนิสัยมาก ถ้าเป็นแม่เจียง ยังเป็นไปได้มากกว่า 

    2.เปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนได้ไหม เหมียนอยู่ข้างวั่งเซี่ยนมาตลอด ไม่อยากให้รับบทนี้เลย

    ปล. เราไม่ได้บังคับนะ แค่เสนอไว้เผื่อรี


    #62
    0
  2. #37 I am kungking (@I_love_rov) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 19:46

    อยากอ่านต่อ สู้ๆนะคะ
    #37
    1
    • #37-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 12)
      6 ตุลาคม 2562 / 00:59
      ขอบคุณครับ รอได้เลยย
      #37-1
  3. #33 JanGamer (@JanGamer) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 16:21
    เว่ยอิงมาบ้านของหลานใช่มั้ยค่ะ
    #33
    1
    • #33-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 12)
      23 กันยายน 2562 / 16:07
      ใช่ไหมน้าาา
      #33-1
  4. #32 suwannanung1311 (@suwannanung1311) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:32
    สนุกค่ะมาต่อหลายๆตอนได้ไหม ตอนจบขอแบบสมหวัง
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #32
    1
    • #32-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 12)
      21 กันยายน 2562 / 12:14
      โอ้โห้!!!! รีบจบดีก่า ฮิฮิ
      #32-1
  5. #31 lapoopal (@lapoopal) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 22:11
    อยากให้มาต่อเร็วๆแล้ว
    #31
    1
    • #31-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 12)
      21 กันยายน 2562 / 07:21
      อาทิตย์ละหนก็เพียงพอ 5555 ไรท์ไม่ไหวจริงๆครับ แหะๆ
      #31-1