สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 11 : chapter.9 เทศกาลปล่อยโคมลอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    13 ก.ย. 62

หลายวันต่อมา
“หลานจ้านๆ” เว่ยอิงวิ่งเข้ามาในที่ทำงานของวั่งจีอย่างรวดเร็ว
“ข้าต้องการความสงบ อย่าส่งเสียงดัง” วั่งจีพูดอย่างเรียบนิ่งและสนใจงานตรงหน้าต่อ
“ข้าขอโทษ แต่มีร้านเนื้อย่างเปิดใหม่ ข้าอยากไป เจ้าไปกับข้าหน่อยสิ” เว่ยอิงพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ทำไมไม่ชวนคนรักเจ้าไปล่ะ” วั่งจีตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในใจยังอยากให้คนตรงหน้าอ้อนตน
“ข้าอยากไปกับเจ้านี่นา” เว่ยอิงเริ่มออดอ้อน
“วันนี้ข้าไม่ว่าง” วั่งจีบอกเหตุผล จริงอยู่ว่าเขาอยากไปแต่ยังไงงานของเขายังไม่เสร็จ คงไปไหนไม่ได้
“งั้นเทศกาลปล่อยโคมลอย เจ้าว่างเจ้าก็ไปกับข้าสิ” เว่ยอิงยังคงหาทางชวนไปจนได้
“ก็ได้ ว่าแต่วันนี้เจ้าว่างนักรึไง” 7วั่งจีพูดและเหล่มองคนตรงหน้า
“ข้าก็ว่างตลอดแหละน่า” เว่ยอิงตอบ
“เฮ้อ” วั่งจีถอนหายใจออกมา
วั่งจีไม่ค่อยอยากจะถามอะไรไปมากกว่านี้ เพราะว่าถึงจะถามออกไป คำตอบก็คงไม่ผิดกับที่เขาคาดการณ์ไว้แน่นอน เว่ยอิงมักจะมีข้ออ้างอยู่เสมอ วั่งจีสนใจงานตรงหน้าต่อโดยที่ไม่สนใจคนในห้อง ที่เดินจนรอบห้อง เว่ยอิงอาจจะซุกซนไปบ้าง แต่ก็เป็นคนที่เก่งและมีความสามารถคนนึงเลย เว่ยอิงยังคงเดินวนอยู่ในห้อง ทั้งที่ไม่ได้มีธุระอะไร จนกระทั่งซีเฉินเดินเข้ามา
“อรุณสวัสดิ์ คุณชายเว่ย” ซีเฉินคำนับทักทาย
“อ้ะ! อรุณสวัสดิ์ ท่านพี่ซีเฉิน” เว่ยอิงกล่าวทักทายกลับ หลังจากที่ตกใจที่มีคนเข้ามา
“ข้าเอาเอกสารมาให้วั่งจีน่ะ แล้วคุณชายเว่ยมาทำอะไรรึ” ซีเฉินบอกว่าตนมาทำอะไรเมื่อเห็นสีหน้าคนตรงหน้า และถามต่อ
“ข้าแค่อยากชวนหลานจ้านไปเที่ยว แต่เขาไม่ยอมไป ข้าเลยมานั่งเล่นที่นี่” เว่ยอิงพูด
“วั่งจี นี่เจ้าช่วยจัดการเอกสารตรงนี้ด้วยล่ะ” ซีเฉินยื่นเอกสารให้วั่งจีและเดินออกจากห้องไป
“โห้! งานเยอะขนาดนี้ ให้ข้าช่วยไหม” เว่ยอิงพูด
“ไม่ต้อง ถ้าเจ้าไม่นั่งเฉยๆ ก็กลับไปซะ” วั่งจีเอ่ยเสียงเรียบ
“ข้านั่งเฉยๆก็ได้” เว่ยอิงตอบ
วั่งจีนั่งทำงานต่ออย่างตั้งใจ โดยที่เว่ยอิงก็นั่งเฉยๆตามคำสั่ง อาจจะดูเหมือนว่าเว่ยอิงเชื่อฟัง แต่ที่จริงแล้วเว่ยอิงมาหลับอยู่ในห้องทำงานของวั่งจี วั่งจีละสายตาจากกองเอกสารและลุกมาห่มผ้าให้คนตรงหน้า มันไม่แปลกที่จะมีหมอนและผ้าห่มในห้องทำงาน เพราะวั่งจีก็เคยต้องทำงานจนดึกจนบางทีก็ต้องค้างที่นี่ วั่งจีกลับมานั่งทำงานต่ออย่างใจจดใจจ่อ แต่ในใจเขากำลังคิดว่า แบบนี้มันผิดเพราะเว่ยอิงมีครอบครัวแล้วแต่ยังมาอยู่กับเขาอีก ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายและลูกน้อง เป็นแค่เพื่อนกันแท้ๆ วั่งจีพยายามที่จะสนใจงานให้มากกว่าเรื่องในหัวตอนนี้ แต่มันก็ทำไม่ได้ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เว่ยอิงมาเกาะติดเขา
เวลาผ่านไปจนช่วงเที่ยงๆ เว่ยอิงก็ตื่นขึ้นมาลุกบิดขี้เกียจ หันซ้ายหันขวามองหาอีกคนนึงที่อยู่กับเขาก่อนจะหลับไป แต่ก็ไม่เจอใครเลย เว่ยอิงเดินออกจากห้องทำงานก็พบว่าพนักงานส่วนใหญ่ออกไปพักเที่ยงกันแล้ว เขาจึงเดินออกจากบริษัทไปยังร้านอาหารใกล้ๆและพบว่า วั่งจีอยู่กับเหมียนเหมียน ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่ในร้านอาหาร เหมียนเหมียนดูมีความสุขดี เว่ยอิงเห็นแบบนั้นในหัวก็คิดไปต่างๆนาๆ จนทนไม่ได้และวิ่งกลับไปยังบริษัทของตระกูลหลาน กลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม เขาหวังแค่สิ่งที่เขาเห็นจะเป็นฝัน สิ่งที่เขาคิดเป็นเพียงเรื่องที่คิดไปเอง คิดไปคิดมาจนปวดหัวและน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกแปลกๆที่ไม่เคยมีมาก่อน
ก๊อกๆๆ “เว่ยอิง! เปิดประตู” วั่งจีเดินมาเคาะประตู เพราะเว่ยอิงล็อกประตูไว้
“………….” ไร้ซึ่งเสียงตอบแต่เว่ยอิงก็เดินไปเปิดประตูให้
“เว่ยอิง! เกิดอะไรขึ้น” วั่งจีที่เห็นเว่ยอิงร้องไห้ก็ถามขึ้น
“เปล่าหรอก ไม่มีอะไร” เว่ยอิงตอบและยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา
“เว่ยอิง ไม่ต้องปิดข้าหรอก เจ้ากังวลเรื่องใด บอกข้าสิ” วั่งจีสวมกอดเว่ยอิงและพูดปลอมใจ
“ละ…หลานจ้าน ฮึก ข้าแค่รู้สึกแปลกๆ ฮือๆ เวลาที่เจ้าอยู่กับเหมียนเหมียนข้ารู้สึกแปลกๆ ทั้งคิดอะไรไปเรื่อยในหัว ทั้งโกรธทั้งเสียใจ ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นอะไร” เว่ยอิงกอดตอบและเอาหน้าซุกกับอกของวั่งจีก่อนจะระบายความรู้สึกทั้งหมดออกมา
“เรื่องนี้เองสินะ” วั่งจีพูด
“อ๊ะ! หลานจ้าน” เว่ยอิงอุทานด้วยความตกใจ
ยวั่งจีถอนกอดออกและปิดประตูล็อกห้องก่อนจะดึงเว่ยอิงให้เดินตามมาที่โซฟา โดยเขาให้เว่ยอิงนั่งบนตักของเขา ในแบบที่หันหน้าเข้าหากัน เว่ยอิงยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเขินอาย วั่งจีที่เงียบขรึมแท้จริงเป็นคนแบบนี้เองหรอกหรอ วั่งจีจับมือของเว่ยอิงออกและเอามาวางที่หน้าอกตน
“หลานจ้าน เจ้าทำอะไรน่ะ” เว่ยอิงพูดแบบเขินๆ
“ข้าเปล่า แต่เจ้าน่ะ ไม่ต้องกังวลเรื่องข้ากับเหมียนเหมียนหรอก นางมาถามหาเจ้า ข้าเลยบอกว่าเจ้าอยู่กับข้า นางเลยฝากให้ข้าดูแลเจ้า” วั่งจีอธิบาย
“งะ งั้นหรอกหรอ” เว่ยอิงเอามือมาเกาที่แก้มเพื่อแก้เก้อ
“แต่ทำไมเจ้าต้องให้ข้านั่งท่านี้ด้วยล่ะ” เว่ยอิงถามขึ้น
วั่งจีค่อยๆดึงต้นคอของเว่ยอิงลงมาและประกบริมฝีปากทั้งสองเข้าหากัน ทั้งสองจูบกันอยู่ในห้องเนิ่นนาน ก่อนที่เว่ยอิงจะส่งเสียงอู้อี้เพื่อบอกว่าเขาหายใจไม่ออก พอถอนจูบเว่ยอิงก็รีบกอบโกยอากาศเข้าปอดโดยเร็ว เสียงครางหอบหืดดังเป็นจังหวะๆ วั่งจีเอามือถลกเสื้อของเว่ยอิงเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของเว่ยอิง ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เอาอาหารมาส่งครับ” เสียงคนส่งอาหารดังจากข้างนอกห้อง
“อ่า” วั่งจีวางเว่ยอิงบนโซฟาและเดินไปเอาอาหาร
“อ่ะ เจ้ากินสิ” วั่งจีเดินกลับมาเอาอาหารมาวางบนโต๊ะ
“อ่า ขอบใจนะ” เว่ยอิงตอบและยิ้มออกมา
“อืม” วั่งจีตอบ
“มากินด้วยกันสิ” เว่ยอิงพูด
“ไม่ล่ะ เจ้ากินเถอะ” วั่งจีบอก แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายก็ไม่ช่วยเลย กลับส่งเสียงร้องออกมา
“ท้องเจ้าร้องแล้วน่ะ มากินด้วยกันเถอะ ไหนๆเจ้าก็สั่งมาให้ข้า ข้าก็จะแบ่งให้เจ้า” เว่ยอิงพูดและยิ้มกว้าง
ทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกัน และวั่งจีก็กลับไปทำงานตามเดิม เว่ยอิงยังคงไม่ไปไหนก็ยังนั่งเล่นในห้องจนบ่ายก็ขอตัวกลับ วั่งจีตั้งใจทำงานต่อโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ส่วนเว่ยอิงก็เดินทางกลับโดยดี ทั้งสองคนต่างก็คิดถึงกันถึงแม้ว่าสมองจะห้ามขนาดไหน แต่สุดท้ายแล้วหัวใจก็เรียกหากันจนได้

วันเทศกาลปล่อยโคมลอย

เช้าวันนี้เว่ยอิงก็ยังคงมาหาวั่งจีที่บริษัทเหมือนทุกๆวัน บางครั้งก็ทำให้คนที่ถูกมาหาคิดว่าคนๆนี้ไม่มีงานทำจนต้องมาเกาะเขากิน ไวกว่าความคิดคนที่กำลังคิดถึงก็เปิดประตูห้องเข้ามา ซึ่งตรงกับตอนที่วั่งจีไม่ได้ใส่เสื้อพอดี เมื่อคืนเขาต้องเคลียงานจนเสร็จเพราะวันนี้วันหยุด เลยต้องอยู่ค้างที่นี่และไม่คิดว่าเว่ยอิงจะมาเช้าขนาดนี้
“อ๊าก!! ทำไมเจ้าไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะเนี่ย” เว่ยอิงส่งเสียงโวยวายและเอามือปิดหน้าไว้
“เกิดอะไรขึ้นรึคุณชายเว่ย” ซีเฉินเมื่อได้ยินเสียงก็เดินออกมาดู
“เจ้าน่ะ! เงียบๆไม่เป็นรึไงวันหยุดข้าต้องการพักผ่อน!” เสียงของหลานฉี่เหรินดังออกมาจากห้องที่ไม่ไกลกันนัก
“ท่านพี่ซีเฉิน หลานจ้านไม่ยอมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ข้าว่ามันจะดูไม่ดีถ้ามีคนอื่นที่ไม่ใช่ข้ามาเห็นเข้า” เว่ยอิงฟ้อง
“ข้าเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ จู่ๆเจ้าก็โผล่เข้ามา จะโทษว่าข้าผิดคงไม่ใช่” วั่งจีตอบเสียงเรียบและเอาผ้าขนหนูเช็ดผม
“คุณชายเว่ยอย่าได้แปลกใจ พวกข้าค้างคืนที่นี่ทั้งคู่ไม่แปลกที่พวกข้าจะอาบน้ำและแต่งตัวที่นี่ และหากไม่ใช่ว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จวั่งจีคงไม่เปลือยแบบนี้แน่” ซีเฉินพูดจบก็ขอตัวกลับห้อง
“เจ้าน่ะ ไม่กลัวคนอื่นที่ไม่ใช่ข้ามาเห็นรึไง” เว่ยอิงพูดและทำปากยู่
“ก็นอกจากเจ้าคงไม่มีใครเข้าห้องข้าโดยไม่เคาะประตู” วั่งจีตอบเสียงเรียบและไปใส่เสื้อผ้า
“อ๊ะ! กะ…ก็จริงแหะ” เว่ยอิงพูดแบบเขินๆ
“รีบๆเถอะน่า ข้าอยากไปเดินเที่ยวงาน” เว่ยอิงพูดทำท่าทางโกรธนิดๆเพื่อแก้เขิน
“งานเริ่มตอนมืดจะรีบไปไหนล่ะ” วั่งจีพูด
“ข้าอยากทำโคมลอยด้วยตัวเอง เจ้าช่วยข้าทำหน่อยสิ” เว่ยอิงพูด
“อืม” วั่งจีตอบ
ทั้งสองคนเดินไปยังตลาดเพื่อเดินดูอุปกรณ์ทำโคมลอย และของกินมากมายที่มีขายในวันนี้ ผู้คนชุลมุนวุ่นวายมาก คงเป็นเพราะนี่เป็นวันหยุดและวันเทศกาล พอได้ของมาเรียบร้อยเว่ยอิงก็พาวั่งจีเดินไปยังร้านเนื้อย่างเปิดใหม่ที่เขาเคยตกลงกับวั่งจีว่าจะมาหลังจากปล่อยโคมลอยแล้วเพื่อจองโต๊ะ เว่ยอิงชวนให้วั่งจีไปนั่งทำโคมลอยที่บ้านของวั่งจี ตอนแรกวั่งจีก็ไม่เห็นด้วย แต่เพราะคนครงหน้านั้นออดอ้อนจนเขาใจอ่อน
“ไม่ได้มาซะนานเลย ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย” เว่ยอิงพูดและเดินสำรวจรอบๆบ้าน
“เจ้าจะทำโคมลอยไม่ใช่รึ มาสิ” วั่งจีเรียก
“อื้มๆ” เว่ยอิงขานรับและเดินไปนั่งลงข้างๆ
ทั้งคู่ช่วยกันทำจนเสร็จ เว่ยอิงยังตกใจที่วั่งจีทำโคมลอยได้ทั้งๆที่เป็นคนเงียบขรึมขนาดนี้ พอถามก็ทำให้รู้ว่าตอนยังเด็กวั่งจีเคยทำโคมลอยพร้อมกับซีเฉิน และแม่ของเขาที่เสียไปแล้ว เว่ยอิงได้ยินก็พูดต่อไม่ถูกมันเหมือนกับไปย้อนอดีตให้วั่งจี ที่มีทั้งเรื่องดีและไม่ดีในตอนนั้น แต่เขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปและตั้งใจจะสร้างความทรงจำดีๆให้กับวั่งจี
พอตกเย็น เว่ยอิงก็พาวั่งจีออกไปที่ๆเขาปล่อยโคมลอยกัน ทั้งสองคนปล่อยโคมลอยคู่กันและต่างคนต่างอธิฐานขอพร แต่ทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายขออะไรได้แต่เดาไว้ในใจ พอปล่อยโคมลอยเสร็จเว่ยอิงก็จูงมือวั่งจีไปที่ร้านเนื้อย่าง เว่ยอิงสั่งชุดใหญ่เลย ดูท่าจะกินเยอะน่าดูเลย วั่งจีนั่งกินไปก็มองเว่ยอิงไป เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าน่ารัก ทั้งที่กินเยอะขนาดนี้ยังไม่อ้วนเลย ในสายตาของวั่งจีเว่ยอิงคือคนที่เขารักและอยากให้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่สำหรับเว่ยอิงเขาคืออะไร
“นี่หลานจ้าน เจ้าไม่หิวหรอ” เว่ยอิงถามเพราะรู้สึกถึงสายตาที่มองเขาอยู่ตลอดเวลา
“ข้าไม่ค่อยหิวน่ะ เจ้ากินเถอะ” วั่งจีพูดและกินต่ออีกนิดหน่อย
“ข้าอยากกินเหล้าจังเลย~ ข้าขอกินได้ไหม” เว่ยอิงขอวั่งจี
“ตามใจเจ้าสิ” วั่งจีพูด
“ฮี่ๆ” เว่ยอิงยิ้มกว้างและหันไปสั่งเหล้า
พอเนื้อย่างหมดเว่ยอิงก็สั่งมาเพิ่ม ระหว่างก็นั่งคุยกันเพลินๆทั้งเรื่องงานและเรื่องต่างๆนาๆ จนกระทั่งดึกเว่ยอิงก็เริ่มเมาและลวนลามไปทั่ว วั่งจีจึงรีบให้พนักงานคิดเงินและพาเว่ยอิงเดินกลับบ้าน บ้านของวั่งจีใกล้กว่าบ้านของเว่ยอิงเขาจึงค่อยๆพยุงเว่ยอิงไป พอมาถึงบ้านเขาก็จัดการเช็ดตัวให้เว่ยอิง เว่ยอิงที่เมาไม่รู้เรื่องก็เริ่มละลานวั่งจี เว่ยอิงค่อยๆดึงคอของวั่งจีลงมาและประกบริมฝีปากบางบนริมฝีปากของอีกคน วั่งจีพยายามจะฝืนตัวเองเพื่อไม่ให้ทำอะไรกับคนเมาตรงหน้า แต่เว่ยอิงก็ไม่ยอมหยุดที่จะละลานวั่งจีเช่นกัน เว่ยอิงทั้งจูบแบบดูดดื่มซ้ำยังพยายามจะถอดเสื้อผ้าของวั่งจีอีกต่างหาก และสิ่งที่ทำให้วั่งจีถึงกับเส้นความอดทนขาดลง นั่นก็คือน้ำเสียงอันเย้ายวนของเว่ยอิง
“หลานจ้าน~ ข้ารักเจ้า ได้โปรดทำข้าสิ ข้ารอโอกาสนี้มานานแล้ว หลานจ้าน~~ ข้าอยากมีอะไรกับเจ้า ช่วยทำให้ข้าหน่อยสิ” เว่ยอิงพูดและจับมือของวั่งจีให้ลูบไล้ไปตามร่างกายของเขาเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของคนตรงหน้า ด้วยผิวที่ขาวและบอบบาง
“เว่ยอิง เจ้าพูดเองนะ” และในที่สุดเส้นความอดทนมันก็ได้ขาดลง





กลับมาแล้วๆๆๆ คิดถึงกันไหม ไรท์คิดถึงรีดมากๆเลย แต่จากที่ดูยอดนักอ่าน น้อยลงกว่าที่คิดมากๆเลยฮะ อ่อและขอถามหน่อยครับ อ่านจบแล้วคงจะค้างไปตามๆกัน สนใจNCอีกสักตอนไหม หึๆ ถ้ามีคนเม้นมากกว่า10คน (จากทุกแอพที่ลง) จะแต่งNC ให้อีกแบบไม่กลัวแบน(แบรนซุปไก่สกัดอิอิ) เจอกันสัปดาห์หน้าฮะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #30 ElizaBooky (@ElizaBooky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:23
    ต้องการอย่างมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกฮะ
    #30
    1
    • #30-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 23:14
      โอเครครับ ดีใจจังมีรีดติดตามเยอะขนาดนี้ เป็นเรื่องแรกด้วยสิแหะๆ
      #30-1
  2. #29 suwannanung1311 (@suwannanung1311) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 18:59
    รีบกลับมาอัปไวๆๆนะค่ะ
    #29
    1
    • #29-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 23:13
      ได้เลยครับ
      #29-1
  3. #28 SS-karnagi (@SS-karnagi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 22:30

    ต้องการคับบบ
    ปล.เมนเอง10เมนได้มายยยย
    #28
    1
    • #28-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 05:46
      ผมนับยังไงดีเนี่ยคุณมีตั้งสองเม้นอิอิ
      #28-1
  4. #27 SS-karnagi (@SS-karnagi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 22:30
    ต้องการค่าาา
    #27
    1
    • #27-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 05:46

      ครับผม
      #27-1
  5. #26 bbowwipa-12 (@bbow1234567890) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 22:26
    รอต่อไปจร้าาาา
    #26
    1
    • #26-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 05:45
      รอเลยครับ
      #26-1
  6. #25 KOONNOOKY (@KOONNOOKY) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 19:07
    เย้!!! สนุกมากเลย จะรอติดตามตอนต่อไปนะ สู่ๆคุณนักเขียน 🍀🍀😊
    #25
    1
    • #25-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 05:45
      ขอบคุณครับ
      #25-1
  7. #24 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 17:41
    ต้องการค่าาาา
    #24
    1
    • #24-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 11)
      14 กันยายน 2562 / 05:45
      รอครบ10นะครับได้แน่นอน
      #24-1