ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,947 ครั้ง
    8 เม.ย. 63

อวี้เหลียนคิดว่าทุกสิ่งเข้าที่เข้าทางอีกครั้งจึงไร้ซึ่งความหวาดระแวงที่ควรจะมี นางเข้านอนเอาแรงหมายจะออกเดินทางอย่างกระตือรือร้นแต่ค่ำคืนอันเงียบสงบของนางกลับถูกทำลายเพราะหยกบัดซบที่ได้รับมา!!!! ไหนบอกว่ามันอาจจะมีประโยชน์กับนางไง ประโยชน์กับผีสิ!!!

 

"เจ้าเป็นใคร!!"

 

เสียงดุดันกดต่ำกับมือที่ปิดริมฝีปากนางเอาไว้แน่นซ้ำยังร่างหนาที่คร่อมอยู่เหนือร่างทำให้นางยากจะดิ้นหนีแต่มือหนาที่กดเอาไว้ราวกับทำให้แขนนางชาจนไม่อาจขยับได้ แต่ที่นางไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือเหตุใดจึงเป็นเขาที่มาถามนางได้ว่าเป็นใคร?

 

นางอยู่ในห้องพักตัวเองแต่จู่ๆกลับมีเสียงคล้ายของหล่นดังแว่วมาแต่ทันที่นางเดินมาดูร่างกายนางกลับถูกคนผู้นี้กระชากล้มลงก่อนที่เขาจะตรึงร่างนางกับพื้นมิให้ดิ้นหนี แรงกดดันจากปราณที่รุนแรงทำให้นางหายใจอย่างยากลำบาก แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับปากตอบเขากลับกระชากร่างนางลุกขึ้นพลิกตัวเองไปหลบอยู่ข้างผนังราวกับต้องการซ่อนจากใครซักคน

 

ท่อนแขนกำยำรั้งโอบร่างนางเอาไว้แน่นจนนางหายใจลำบากแต่นางผลักไสเท่าใดก็ไม้อาจสู้แรงเขาได้

 

"ท่าน...."

 

"เงียบ!"

 

ทันทีที่นางขยับปากน้ำเสียงกดต่ำเหี้ยมเกรียมกลับกระซิบเอ่ยจนนางต้องเม้มปากแน่น  นางไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะร้องไหมในเมื่อคนๆนี้กำลังบุกรุกห้องพักของนางแต่ท่าทีดุดันเคร่งเครียดของเขาบ่งบอกว่านางก็ไม่อาจไว้ใจคนที่ตามเขามาได้เช่นกัน ยิ่งปราณที่รุนแรงของเขายิ่งทำให้นางไม่แน่ใจ เขามีปราณรุนแรงถึงเพียงนี้ผู้ที่ตามมาไม่รู้ว่าจะฆ่านางปิดปากไปด้วยหรือไม่

 

"เจ้าเป็นใคร"

 

ร่างนางถูกดันเข้าหากำแพงอีกครั้งเมื่อผู้ที่ตามเขามาจากไป คำถามโง่งมของเขาทำให้นางอดที่จะโมโหไม่ได้

 

"คิดว่าข้าเป็นใครล่ะข้าต่างหากที่ต้องถาม!"ทั้งๆที่เขาเป็นคนบุกรุกเข้ามาแท้ๆ

 

นางพยายามพลักดันเขาออกแต่เขากลับตรึงมือนางกับกำแพงก้มหน้าที่ถูกปกปิดลงมาจนนางต้องกลั้นใจจ้องมองกลับ

 

แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้นางเห็นแววตาดุดันของเขาชัดเจน ดวงตาคมดุของเขาส่องประกายสีทองบ่งบอกระดับพลัง แค่ความรู้สึกราวถูกมีดคมทิ่มแทงยามถูกจ้องมองก็ทำให้นางขนลุกชันไปทั้งตัว

 

"เจ้าไปเอาหยกมาจากที่ใด!"

 

น้ำเสียงที่กระชากถามกับแรงบีบแขนที่มากขึ้นทำให้นางต้องเบ้หน้า

 

เขาถามถึงหยกอย่างบอกนะว่าเป็นหยกสีดำอันนั้น!!!

 

บัดซบ!! มันเป็นของต้องคำสาปหรืออย่างไรกันนางถึงซวยเช่นนี้!!

 

"มีคนให้ข้ามา" นางสบถในใจแต่ก็ยังต้องขยับปากตอบเจ้าของร่างสูงตรงหน้าแต่แรงบีบมือของเขากลับไม่ลดลงเลยซ้ำยังรุนแรงขึ้นอีก

 

"ใคร!"

 

"ข้าไม่รู้! แต่เขาบอกว่าเป็นของตอบแทนที่ยอมให้มาด้วยกัน......เจ็บ"

 

นางร้องบอกพยายามบิดข้อมือออกจากมือเขาและจ้องมองสบตาเขาด้วยความไม่พอใจแต่พอเขามองกลับมานางก็ได้แต่หันหนีแล้วแอบเบ้หน้า

 

คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ทั้งบ้าอำนาจเผด็จการแถมโคตรน่ากลัวเลย!

 

อวี้เหลียนหันมองสบตาดวงตาคมดุอีกครั้งเมื่อมือถูกคลายออกแต่เขากลับซวนเซแล้วทิ้งตัวลงเข้าหานาง

 

"ท่าน!!..."

 

"อึก! ไปตามเจ้าของหยกมาให้ข้า!"

 

เขาคำรามในลำคอทั้งที่น้ำเสียงดูเจ็บปวดไม่น้อยทำให้นางต้องก้มลงดูจุดที่เขาใช้มือกุมเอาไว้ แสงจันทร์ด้านนอกทำให้นางเห็นชัดเจนว่ามีเลือดเลอะมือเขามากมายแค่ไหนซ้ำมันยังเป็นสีดำจนน่าหวาดหวั่น ด้วยความตกใจและความหวาดกลัวนางจึงผลักเขากระเด็นออกจากตัวทำให้คนที่ซวนเซฝืนตัวเองมาตลอดหงายหลังแต่ถึงแบบนั้นด้วยความที่มีพื้นฐานร่างกายแข็งแรงและปฏิกิริยาฉับไวมือหนาจึงคว้าจับร่างบางทันท่วงทีส่งผลให้ทั้งสองร่างล้มลงไปด้วยกันอย่างแรง

 

"อึก!"

 

บุรุษในชุดสีดำส่งเสียงในลำคอยามที่แผ่นหลังกระแทกพื้นอย่างแรง บนร่างของเขายังมีร่างบางที่ทาบทับลงมาจนกระแทกโดนแผลจนเลือดไหลทะลักมากกว่าเดิม ดวงตาคมดุมองอีกฝ่ายที่ทำให้เขาเจ็บหนักกว่าเดิมด้วยแววตาเย็นยะเยียบราวกับจะบีบคออีกฝ่ายให้ตายคามือ

 

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ!!"

 

อวี้เหลียนร้องบอกอย่างตกใจ นางแค่ตกใจแล้วก็อยากผลักเขาออกไปนางแค่อยากหนีออกห่างซักหน่อยไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาเจ็บเพิ่มแม้แต่น้อย ตอนนี้มือของนางและเสื้อผ้าสีขาวของนางล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดก่อนจะกลับมาเป็นความหวาดกลัวอีกครั้งเมื่อเขากำข้อมือนางแน่นขึ้น

 

"โกหก! เจ้าคิดจะหนี!"

 

นางเม้มปากเอ่ยบอกอย่างยอมรับ "ก็ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี!!!"

 

นางตวาดใส่เขาอย่างเหลืออดแม้จะหวาดหวั่นว่าเขาจะทำร้ายนางก็ตามแต่ลึกๆแล้วนางกลับรับรู้ว่าเขาไม่ฆ่านางแน่นอนเพราะถ้าเขาจะทำคงทำนานแล้ว  ขนาดบาดเจ็บขนาดนี้เขายังมีแรงกำแขนเธอจนปวดไปหมด

 

"ส่งปราณออกมา!"

 

เขาบอกด้วยน้ำเสียงดุดันราวกับไม่สนใจอารมณ์ไม่คงที่ของนางซ้ำยังไม่สนใจจะปล่อยให้นางลงจากตัวเขาแม้แต่น้อย

 

"หมายความว่าอย่างไรปราณอันใด"

 

นางเอ่ยถามอย่างงุนงงแต่ดูเหมือนว่านางจะทำให้เขาหงุดหงิดอีกครั้งกับท่าทีโง่งมของนางเขาจึงกระชากมือนางไปวางเอาไว้ที่แผลอีกครั้ง

 

"ขับพิษออกมา ใช้ปราณของเจ้าขับพิษให้หมด!"

 

เจ้าของดวงตาสีทองเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยระคนทรมาน เขาอดทนกับพิษมาเกือบสามชั่วยามซ้ำยังฝืนใช้ปราณออกจากที่ซ่อนหนีมาหาคนของตัวเองจนตอนนี้ใกล้จะหมดสติเต็มที และถ้าเขาหมดสติไปพิษที่เขาฝืนใช้ปราณยับยั้งคงกระจายไปทั่วร่าง เดิมทีแล้วการขับพิษด้วยปราณต้องอาศัยยาสมุนไพรช่วยขับและดูดซึมแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาจนต้องฝืนใช้เพียงปราณของสตรีที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้นแม้จะรู้ว่าการทำเช่นนั้นจะทำให้ร่างกายเขาเจ็บปวดประหนึ่งถูกเข็มนับหมื่นทิ่มแทงเพราะแรงต้านทานจากปราณแปลกปลอมที่เข้าปะทะปราณในร่างที่ใช้ยับยั้งพิษก็ตาม

 

"แต่ข้าทำไม่เป็น!"

 

แม้จะรู้ว่านางโง่งมแต่เขาก็ต้องฝืนกัดฟันบอกเพราะเท่าที่เขาสัมผัสได้ปราณนางแข็งแกร่งไม่น้อย

 

"แค่ปล่อยปราณออกมา"

 

อวี้เหลียนรู้สึกเหมือนอยากร้องไห้ซะให้ได้คนตรงหน้าขนาดเจ็บหนักโดนพิษแบบนี้ยังดูเหี้ยมโหดจนนางไม่กล้าขัดใจเขา นางเพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าปราณใช้ขับพิษได้แล้วนางจะทำเป็นได้เช่นไร แต่พอสบตาเขานางก็ทำได้เพียงหลับหูหลับตาปล่อยปราณแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือ

 

"อ๊ากก!"

 

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้นางนางต้องหยุดชะงักแต่เขากลับเอ่ยสั่งให้นางทำต่อไป "อย่าหยุด!"

 

"ถ้าตายขึ้นมาอย่ามาโทษข้าแล้วกัน!!"

 

นางร้องบอกแล้วปล่อยปราณออกมาอีกครั้งพยายามที่จะครองสติตัวเองยามที่เขากัดฟันแน่นแล้วส่งเสียงในลำคออย่างเจ็บปวด เลือดสีดำของเขาไหลทะลักไม่หยุดแต่ตอนนี้นางกลับหยุดไม่ได้แล้ว นางรู้สึกราวกับปราณถูกดูดออกไปด้วยปราณที่แข็งแกร่งกว่าอย่างรวดเร็วแม้นางจะพยายามยับยั้งแต่กลับไม่เป็นผล ยิ่งนานเรี่ยวแรงและสตินางก็ยิ่งเลือนลางจนนางต้องส่ายหัวไล่ความรู้สึกมึนๆออกไป และนั่นทำให้เหงื่อที่ผุดพรายทั้งที่ไม่รู้สึกร้อนแม้แต่น้อยของนางร่วงหล่นราวกับหยาดฝนที่ถูกซัดกระเด็น

 

ร่างบางที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างหนาโงนเงนอย่างไร้เรี่ยวอยู่หลายครั้งใบหน้างดงามซีดเซียวผิดกับอีกฝ่ายที่สีหน้าเริ่มดีขึ้นในขณะเลือดสีดำคล้ำถูกขับออกจนหลงเหลือเพียงเล็กน้อย การขับพิษยังคงดำเนินไปจวบจนร่างบางสิ้นเรี่ยวแรงฟุบลงบนอกกว้างหมดสติไปในที่สุด

 

เจ้าของร่างหนาที่ถูกทับอีกครั้งขมวดคิ้วน้อยๆเพราะความเจ็บจากการกดทับแต่เขากลับไม่มีความทรมานให้เห็นอีก แต่ถึงแบบนั้นก็ยังมีเม็ดเหงื่อผุดพรายไม่ต่างกันลมหายใจหอบกระชั้นบ่งบอกว่าเขาก็ไม่ได้มีแรงมากมายนัก ดวงตาสีทองดุดันปรายมองคนที่หมดสติไปเพราะสูญเสียปราณให้เขาจำนวนมาก ยิ่งผู้ที่บาดเจ็บมีปราณสูงเท่าไหร่ผู้ที่ใช้ปราณขับพิษให้ยิ่งต้องใช้ปราณจำนวนมากตามไปด้วย หากสตรีโง่ตรงหน้าเขาไม่มีปราณถึงขั้นสีม่วงเขาคงขับพิษออกไม่หมดและตายภายในวันพรุ่งแน่นอน

 

พิษนี้ไม่รุนแรงแต่ทำให้ร่างกายหยุดการทำงานเมื่อแพร่ออกไปอวัยวะภายในที่ได้รับจะค่อยๆหยุดการทำงานไปในที่สุดและเมื่อเข้าสู่หัวใจเขาก็จะตาย แต่การฝืนเอาออกแบบนี้เขาก็เจ็บจนไม่มีแรงแล้วเช่นกัน

 

ดวงตาคมปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาไม่มีแรงแม้แต่จะยกร่างผู้หญิงโง่ไม่รู้ความลงจากตัวเสียด้วยซ้ำจึงทำได้เพียงปล่อยให้นางนอนทับอยู่แบบนั้นตลอดทั้งคืน

 

 

 

ด้วยความเคยชินจากการตื่นนอนในเวลาเดิมทุกวันทำให้คนที่แม้จะได้รับบาดเจ็บขยับตัวตื่นในที่สุด คิ้วคมขมวดเข้าหากันยามที่รับรู้ถึงน้ำหนักที่ทาบทับอยู่ก่อนจะปรือตามองท่ามกลางความมืดสลัวของยามเช้า

 

บุรุษในชุดมิดชิดสีดำขยับลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะความเจ็บแต่ก็ยังประคองร่างบางเอาไว้ไม่ให้กลิ้งตกลงจากร่างตัวเองจนหัวกระแทก ดวงตาคมดุดันก้มลงมองอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วมองเลยไปยังบาดแผลของตัวเองที่มีเลือดแห้งเกรอะกรัง

 

ความเจ็บยังชัดเจนแต่เลือดของเขาจะหยุดไหลไปแล้วแต่หากเขาขยับตัวอีกด้วยแผลใหญ่เช่นนี้มันคงจะไหลอีกครั้ง

 

เจ้าของร่างสูงขยับลุกขึ้นแล้วฝืนอุ้มคนที่นอนทับเขาตลอดทั้งคืนขึ้นไปวางเอาไว้บนเตียงก่อนจะรื้อค้นของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะเพื่อตัดเอาผ้าบางส่วนมาพันแทนผ้าพันแผล แผ่นหยกที่ทำให้เขาเข้ามาอยู่ในห้องนี้รวมอยู่ในห่อผ้าของอีกฝ่าย เดิมทีแล้วเขาควรจะซุกซ่อนตัวรอคนของเขากลับไปแต่ศัตรูกลับตามรอยจนเจอเขาจึงต้องหลบหนีมา เขารู้ดีว่าคนสนิทเดินทางมาเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อหาซื้อสมุนไพรกลับไปเขาจึงจับกระแสปราณจากหยกแล้วเข้ามาในห้องนี้ด้วยความเข้าใจผิด แต่ในเมื่อคนสนิทของเขามอบหยกให้สตรีนางนี้เก็บเอาไว้เขาก็ไม่คิดจะเอาคืนในเวลานี้

 

ร่างสูงหยัดยืนอีกครั้งก่อนจะพุ่งตัวออกจากหน้าต่างไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองผู้ที่อยู่เบื้องหลังแม้แต่น้อยเพราะรู้ดีว่าอย่างไรทั้งเขาและนางย่อมต้องได้เจอกันอีกเป็นแน่

 

"คุณหนู!!!เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะคุณหนู! ใครก็ได้ช่วยด้วยท่านพี่ฟางอี้มาดูคุณหนูเร็วเข้า!!"

 

เสียงโวยวายใกล้หูทำให้คนที่หมดสติไปทั้งคืนขยับตัวในที่สุด

 

อวี้เหลียนปรือตามองแต่ยังไม่ทันที่นางจะเห็นชัดดีเสียงโวยวายของคนที่พุ่งเข้ามาใหม่กลับทำให้นางต้องขมวดคิ้วมุ่น

 

"คุณหนูขอรับ! คุณหนู!ไปตามหมอมาเร็ว......!"

 

ฟางอี้สั่งแต่เขากลับสังเกตเห็นคนบนเตียงลืมตาขึ้นมาเสียก่อนจึงหยุดชะงัก

 

"คุณหนูขอรับ!"

 

อวี้เหลียนพยายามยันตัวเองลุกขึ้นแม้จะยังงุนงงกับท่าทีของคนสนิท

 

"คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างขอรับแล้วเกิดอะไรขึ้นผู้ใดทำร้ายท่าน"

 

"ท่านพี่คุณหนูมีเลือดเต็มไปหมดให้คนไปตามหมอมาก่อน"

 

นางไม่เข้าใจคำถามของฟางอี้แต่พอฟางอันเอ่ยถึงเลือดนางก็รู้สึกกระจ่างแจ้ง อวี้เหลียนก้มมองตัวเองแล้วมองหาคนที่ทำให้นางเป็นแบบนี้แต่กลับพบเพียงกองเลือดไม่ไกลจากเตียงนัก

 

"ไม่ต้อง ข้ามิเป็นอันใด" นางเอ่ยกับคนสนิทและฟางอี้เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายมากกว่านี้

 

"นี่ไม่ใช่เลือดข้า แต่เป็นเลือดผู้อื่น"

 

"เลือดผู้อื่น? มีผู้ใดลักลอบเข้ามาในห้องท่านหรือขอรับ!" ฟางอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจระคนเคร่งเครียดเขาเอ่ยถามเสียงกดต่ำ

 

"มันเป็นใครขอรับคุณหนู!"

 

เขาทำหน้าที่คุ้มกับแต่ปล่อยให้มีคนเข้ามาในห้องพักของคุณหนูได้เช่นนี้เขาจะมีหน้าไปพบนายท่านได้เช่นไร 

 

"ไม่แปลกที่พวกเจ้าจะไม่รู้ ปราณของเขาอย่างน้อยก็ขั้นสีทองแล้ว"

 

อวี้เหลียนเอ่ยบอกอย่างเข้าใจฟางอี้อยู่ข้างห้องนางแต่กลับไม่รับรู้สิ่งใดหากท่านพ่อทราบเรื่องคนคุ้มกับของนางทั้งขบวนคงถูกลงโทษ

 

"พวกที่ขอตามมากับขบวนของเราอยู่ที่ใด พวกเขาน่าจะรู้จักกับผู้ที่คนที่บุกเข้ามา"

 

นางเอ่ยถามเพราะตัวนางก็อยากจะรู้เช่นกันว่าบุรุษเผด็จการผู้นั้นเป็นใครและอยากจะโยนหยกคืนให้พวกเขาไปเสีย

 

"พวกเขาออกเดินทางไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วขอรับ"

 

อวี้เหลียนขมวดคิ้วเข้าหากันถ้าเป็นเช่นนั้นพวกเขาคงคลาดกันเป็นแน่

 

"คุณหนูหากเป็นดังที่ท่านกล่าวอาจจะเป็นผู้ที่พวกเขาซื้อยาไปให้ข้าน้อยเห็นว่าพวกเขาซื้อยาจึงเอ่ยถาม ดูเหมือนว่าจะมีสหายของพวกเขาบาดเจ็บได้รับพิษขอรับ"

 

คำกล่าวของฟางอี้สนับสนุนความคิดของนางได้เป็นอย่างดีแต่ในตอนนี้นางคงทำอะไรได้แล้วแม้กระทั่ง จะทิ้งหยกก็ไม่อาจทำได้นางจึงให้ฟางอันช่วยอาบน้ำแต่งตัวและเตรียมออกเดินทางกลับอย่างไม่คิดจะสนใจอีก  นางไม่อยากให้การเดินทางเลื่อนออกไปจนไปถึงที่จวนค่ำมืด หยกนี้หากจำเป็นจริงๆนางจะขอให้ท่านพ่อนำไปคืนก็ย่อมได้ ด้วยฐานะของท่านพ่อคงไม่ยากนัก แน่นอนว่านางไม่คิดจะใช้หยกนี้แม้แต่น้อยมิใช่ว่านางไม่เห็นประโยชน์เพียงแต่นางไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นอีก

 

กลุ่มแรกก็ฆ่าคนตายประหนึ่งฟันหุ่นฟาง อีกคนยิ่งแล้วใหญ่ทั้งแผลทั้งพิษแล้วยังทำรุนแรงใส่นางอีก บุรุษเช่นนี้จะมีสตรีใดอยากเข้าใกล้กัน! นางเกรงว่ามีเก้าชีวิตก็ยังไม่พอให้เสี่ยงกับคนพวกนี้ แค่เรื่องเอาตัวรอดจากการตายอนาถของตัวเองนางก็จะแย่อยู่แล้วหากต้องวุ่นวายเพราะเรื่องอื่นหรือซวยเพราะใครอีกนางขอปฏิเสธเด็ดขาด!

 

ถึงนางจะมาอยู่ร่างนี้แบบงงๆแต่ใครมันจะไม่กลัวตายบ้างเล่า!

 

.....................

ปล.นิยายเรื่องนี้ผู้แต่งไม่ต้องการให้เคร่งเครียดหากใครชอบตัวเอกเก่งเว่อวังเอาคืนสะใจไม่แนะนำค่ะเพราะผู้เขียนต้องการให้เนื้อเรื่องไปแบบสบายๆ

ปล.กรุณาอย่าถามหาขนบธรรมเนียมที่ เคร่งครัด กับนิยายเรื่องนี้ ตัวเอกสมควรจะเป็นตัวร้ายแต่ชีวิตเดิมไม่ได้ร้ายเพราะฉะนั้นคงไม่สะใจใครหลายคนแต่นางขี้อ่อยเพราะฉะนั้นกรุณาอย่าถามหาศีลธรรมความเป็นสตรีที่ดีเว่อวังจากนิยายเรื่องนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.947K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2801 oomnyBenjy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 00:42
    งงอ่ะ มีปรานแต่ใช้ทำอะไรไม่เป็นแล้วคือปรานที่มีก็แข็งแกร่งด้วยนะ ถ้างั้นจะมีไปทำไมอ่ะ 🤔🙄🤔
    #2,801
    0
  2. #2793 Anusara Oonsakol (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 20:24
    มีความคล้าย ชะตาพ่ายฯ
    #2,793
    0
  3. #2785 1988yongsi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 09:23
    เป็นพี่อิเต้??ท่านอ๋องอายุกี่ปี??
    #2,785
    0
  4. #2671 Madamlimbo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 23:32

    ลงเรือลำนี้แหละค่ะ ฟิน

    #2,671
    0
  5. #1759 Aew_ann (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:30
    นางไม่คิดฝึกการต่อสู้บ้างหรือ ทำไมคิดแค่ตื้นๆ
    #1,759
    1
    • #1759-1 Just_dust(จากตอนที่ 5)
      28 พฤษภาคม 2563 / 05:01
      พระเอกสินะค่ะ

      ชอบๆๆๆเลิฟเรื่องนี้ค่ะ

      อ่านสบายๆไม่ปวดหัวดีค่ะแต่อยากให้นางเก่งกว่านี้นิดหนึ่งอิอิ
      #1759-1
  6. #1363 sasamama (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 11:53
    สนุกนะคะ เนื้อเรื่องมาเรื่อยๆ แต่มีบางฉากตัดไวไปนิด สู้ๆค่ะ รอติดตามผลงาน
    #1,363
    0
  7. #1358 มะuาวไม่มีน้ำ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 02:04
    คล้ายเรื่องที่เราเคยอ่านเลยค่ะ
    #1,358
    2
    • #1358-1 11010anfield(จากตอนที่ 5)
      25 พฤษภาคม 2563 / 14:36
      คิดเหมือนกัน 55555.
      #1358-1
    • #1358-2 minizipzap(จากตอนที่ 5)
      18 มิถุนายน 2563 / 03:08
      คล้ายจริงๆค่ะ คล้ายกันหลายจุดด้วย
      #1358-2
  8. #1198 T--dZ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:51

    นางเอกงงๆ


    พระเอกก้มาแบบงงๆ


    เหมาะสมกันจริงๆ 555

    #1,198
    0
  9. #1143 ne-run-cha-ra (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 22:25
    ตัดฉากเร็วไปหน่อย อ่านแล้วเลยงงๆ นางเอกเข้าพัก อยู่ๆก็มีคนเข้ามาในห้องเลย
    #1,143
    0
  10. #977 na46105 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 18:54
    สนุกดีค่ะ เเต่พระเอกด่านางเอกโง่อย่างเดียวเลยจริงๆน่าจะซึ้งใจที่นางเอกช่วยหน่อยย
    #977
    0
  11. #823 Supriya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 23:01
    สนุกมากค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะไรท์ ยัยน้องสู้ๆนะ //ชูป้ายไฟ
    #823
    0
  12. #682 Pui99cw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 17:15
    จะมี ebook มั้ยคะ อยากอ่านเต็มๆแล้ว
    #682
    0
  13. #551 Ffuy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 14:53
    ตอนนี้สนุกมากๆๆๆๆ
    #551
    0
  14. #494 Nee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 17:59

    ขอบคุณ

    #494
    0
  15. #210 nat-nanako (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:46
    คุ้นๆ

    ชะตาพ่าย?
    #210
    2
    • #210-1 Olio (จากตอนที่ 5)
      8 พฤษภาคม 2563 / 14:33
      ใช่ค่า เราก็คิดว่าตอนนี้เนื้อหาเหมือนเรื่องชะตาพ่ายเลยค่ะ
      #210-1
    • #210-2 Prangpraty !~(จากตอนที่ 5)
      10 พฤษภาคม 2563 / 02:01
      เราคุ้นตั้งแต่บทแรกๆเลยค่ะ
      #210-2
  16. #150 sujittraphomphai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:30

    ......
    #150
    0
  17. #79 Puig (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:12
    นิยายคุ้นๆเหมือนเคยอ่านมานานแล้วอ่ะ ไรท์รีไรท์ใหม่เหรอ
    #79
    1
    • #79-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      16 เมษายน 2563 / 23:12
      รีไรท์แค่ 21 ตอนค่ะ เคยลงไว้แค่นั้นแล้วก็หยุดลงไปตอนนี้แต่งจบแล้วเลยเอามาเริ่มลงใหม่
      #79-1
  18. #42 Smallevening (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 19:31

    สนุกค่ะ รอๆๆๆๆ
    #42
    1
    • #42-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:04
      ขอบคุณค่ะ
      #42-1
  19. #41 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 17:12

    นางเจอพระเอกของนางแล้วใช่ป่ะ มาต่อนะไรท์
    #41
    1
    • #41-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:04
      มาแล้วจ้าา
      #41-1
  20. #40 saisai445 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 10:57

    รอตอนต่อไปค่ะสู้ๆคะไรท์
    #40
    1
    • #40-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:04
      จ้าา มาแล้วๆ
      #40-1
  21. #38 Killer-bova (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 08:00
    สตรีหน้ามึนและขี้อ่อย ชอบๆ
    #38
    1
    • #38-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:05
      555 ก็ไม่อ่อยขนาดน้านนน
      #38-1
  22. #37 Meme1112 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 06:01
    เรื่องสนุกค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #37
    1
    • #37-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:05
      ขอบคุณค่า
      #37-1
  23. #35 JInoo_× (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 01:44

    ชอบเรื่องนี้ค่ะ รอออ
    #35
    1
    • #35-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:05
      ขอบคุณที่ชอบนิยายไรท์^^
      #35-1
  24. #34 Jira123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 00:39
    ชอบ ปล.ค่ะ 555
    #34
    1
    • #34-1 Porjounju(จากตอนที่ 5)
      9 เมษายน 2563 / 23:06
      555 งานเข้า ปล.ไรท์แล้วสิ
      #34-1