ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 22(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,978 ครั้ง
    28 พ.ค. 63

 

อวี้เหลียนแอบเหลือบมองร่างสง่างามที่แผ่กลิ่นอายทรงอำนาจก่อนจะเสมองไปทางอื่น นางรู้สึกทำอะไรไม่ค่อยถูกอยู่หลายนาทีก่อนจะตั้งมั่นทำหน้านิ่งแล้วหันไปถามพยัคฆ์ทมิฬ

 

“แล้วข้าจะไปอย่างไรเล่า”

 

มันกรอกตาหันมามองคล้ายเอือมระอาแล้วตอบเสียงเรียบ

 

“จะไปอย่างไรได้เล่า”

 

ว่าจบมันก็มองไปยังม้าตัวสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและดูดุดันกว่าม้าปกติที่ถูกจูงมาถวายให้ชินอ๋องถึงที่

 

อวี้เหลียนเข้าใจความหมายซ้ำเจ้าพยัคฆ์นี่ยังแจกแจงเหตุผลให้ฟังโดยที่นางไม่ได้ถามเลย

 

“เจี๋ยหู่น่าจะกลัวเจ้าก่อปัญหา”

 

นางไม่อาจโต้แย้งได้เพราะนางก่อปัญหาแล้วจริงๆตั้งแต่ถูกยัดใส่กล่องไม้ส่งตรงมาที่นี่

 

ร่างสง่างามตวัดขาขึ้นไปบนอาชาทมิฬที่นับว่าเป็นม้าชั้นดีก่อนดวงเนตรคมจะปรายมองผู้ที่เขาต้องพาไปด้วย มือหนาดึงบังเหียนบังคับม้าให้ก้าวตรงไปหาเจ้าของร่างบาง อวี้เหลียนย่อมรู้ตัวและนางย่อมไม่กล้าเรื่องมากเพราะกลัวถูกทิ้งจึงเตรียมจะปีนป่ายขึ้นม้าแต่โดยดี แต่ผู้ที่นั่งสง่างมบนอาชากลับก้มกายลงมารั้งเอวนางขึ้นจนร่างลอย ดีที่นางไม่ใช่พวกที่ปากขยับร้องทุกครั้งที่ตกใจนางจึงทำเพียงไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะเท่านั้น

 

“นั่งดีๆ”

 

นางเงยมองเจ้าของเสียงดุดันยังไม่ทันมี่นางจะหายงงนางก็ถูกยกอีกรอบประหนึ่งนางเป็นเพียงตุ๊กตาตัวหนึ่ง ขานางที่เมื่อครู่ไขว้อยู่ด้านข้างยามนี้คล่อมอยู่บนอาชาตัวเดียวกับชินอ๋อง ชะตานางร้ายเช่นนางคงไม่ได้นั่งไขว้สวยๆอยู่ในอ้อมแขนบุรุษรูปงามชมวิว แต่กลับเป็นการถูกกักอยู่ภานในอ้อมแขนที่จับบังคับบังเหียนแล้วห้อตะบึงม้าไม่สนใจคนไม่เคยขี่ม้าอย่างนางเลยแม้แต่น้อย!!

 

นอกจากลมจะตีหน้านาง ร่างทั้งร่างยังสั่นสะเทือนอย่างไม่น่าเชื่อ นางยังรู้สึกว่าทั้งขาทั้งก้นนางกำลังจะพังแล้ว!!!

 

ประสบการณ์ขี่ม้าครั้งแรกของนางนับได้ว่าห่วยแตกสิ้นดี!

 

เป็นอีกครั้งที่นางถูกชินอ๋องผู้แข็งแรงโอบอุ้มทันทีที่มาถึงป่าใกล้เมืองเป่า แต่การกระทำของท่านอ๋องรวดเร็วปุบปับซ้ำยังไม่รู้จักถนอมคน นางที่เพิ่งผ่านแรงกระแทกบนหลังพอถูกจับวางบนพื้นขานางย่อมไม่อาจทรงตัวอยู่ได้จึงล้มพับลงทันทีท่ามกลางสายตาเหล่าทหารหาญ 

 

หากเป็นคุณหนูตระกูลอื่นเกรงว่าจะอับอายจนไม่กล้าแม้แต่จะร้องโอดโอยแต่นี่เป็นนางจึงเบ้หน้าภายใต้ผ้าอย่างไม่ปิดบังแล้วนั่งอยู่บนพื้นแบบนั้นเพื่อให้เหน็บชารวมไปถึงความเจ็บคลายลง

 

“หึ เป็นอย่างไรบ้าง”นางหันมองคนที่ถามคล้ายห่วงใยแต่มันกลับแยกเขี้ยวขบขันไม่หยุด

 

“คุณหนูจ้าวลุกขึ้นเถอะ”เป็นคนมาใหม่ที่ดูจริงใจกว่าแต่จะให้นางลุกตอนนี้หรือ? เกรงว่านางคงเดินขาถ่างอวดทหารทั้งกองให้อับอายกว่าเดิมกระมัง

 

“ข้าเดินไม่ถนัด”

 

นางบอกท่านเฟิ่งถูแล้วมองชินอ๋องลงจากม้าอย่างสง่างาม ทหารอื่นๆแม้จะมองนางแต่ไม่มีใครกล้ายุ่ง มีเพียงผู้ที่ตามท่านเฟิ่งถูมาที่กล้าขยับยิ้มส่งให้นาง มองดูแล้วพวกเขาล้วนเป็นคนที่นางเคยเห็นอยู่ในกระโจมท่านอ๋อง บางทีพวกเขาคงมีตำแหน่งไม่น้อยซ้ำยังเป็นคนหนุ่มที่ดูมีความสามารถอายุพวกเขาน่าจะไล่เลี่ยกัน

 

“เหตุใดยังไม่ลุกไปอีก”เสียงดุดันอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถามและนั่นทำให้เหล่าผู้ที่ส่งยิ้มให้นางล้วนหน้าตึงขึงขังขึ้นทันที

 

“หม่อมฉันเดินไม่ไหวเพคะ”นางตอบซ้ำ

 

“เกะกะ”และนั่นเป็นคำตอบที่นางได้รับ 

 

อวี้เหลียนไม่ตอบโตเพราะนางรู้สึกว่าชินอ๋องคุยกับนางมากกว่าปกติซ้ำนางยังขยับไม่ได้จริงๆจึงทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาราวกับคำกล่าวว่านั้นกระแทกตัวนางแล้วกระเด้งลอยละลิ่วออกไปไม่ระคายผิวแม้เพียงนิด

 

เจี๋ยหู่มองคนที่เหมือนจะสลดก็ไม่ใช่จะยอมรับก็ไม่เชิงบนพื้น เห็นแล้วชวนให้เขาคันมืออย่างบอกไม่ถูก นางดื้อ นั่นคือสิ่งที่เขารู้แต่นี่มันความดื้อด้านแบบไหนกัน? 

 

ลมหายใจอุ่นพ่นออกด้วยความหงุดหงิดกับคำถามที่ไม่อาจหาคำตอบ เป็นอีกครั้งที่ร่างสูงก้มตัวลงแล้วใช้อ้อมแขนยกร่างบางขึ้น มิใช่ว่าเขาใจดีกับนางเพียงแต่หากปล่อยเอาไว้เกรงว่าสตรีนางนี้ก็ยังคงนั่งอยู่เช่นนั้นจนหายเจ็บหายเมื่อยแล้วจะให้เขารอนางหรืออย่างไร!

 

ร่างบางที่เบาราวกับผืนผ้าถูกโยนลงบนผ้าห่มที่ถูกขนมาพร้อมข้าวของโดยไร้คำกล่าว นั่นนับเป็นการโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี แต่อวี้เหลียนทั้งงุนงงทั้งรู้สึกดีไปพร้อมกันอย่างบอกไม่ถูก....อย่างน้อยนางก็ไม่ถูกโยนลงบนพื้นไม่ใช่หรือ? ถึงจะดูเหมือนเป็นการจับนางไปโยนทิ้งมากกว่าการช่วยเหลือนางก็ตาม เพราะเมื่อโยนนางลงท่านอ๋องก็หันไปสั่งให้คนของเขาเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย 

 

แน่นอนว่ายามนี้ฟ้ามืดแล้วซ้ำนี่ยังนับว่าเป็นป่าหากมิก่อไฟย่อมอันตราย ยังมีอาหารที่ต้องตระเตรียม นางมองสัตว์คล้ายไก่ที่ถูกนำมาย่างแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาทันที ความอดอยากหลายวันที่ผ่านมาทำนางหิวง่ายเหลือเกินแต่นางไม่เห็นทหารตั้งกระโจมเลยจึงคาดเดาว่าวันนี้พวกเขาคงนอนกางแจ้งและนางก็คงหนีไม่พ้นเช่นกัน

 

“คืนนี้ข้านอนข้างเจ้า”

 

นางบอกพยัคฆ์ทมิฬทันทีที่นางลุกเดินได้ นางสังเกตเห็นนานแล้วว่าทหารทุกคนล้วนไม่กล้าวุ่นวายกับมันหากนางนอนใกล้มันย่อมไม่มีใครกล้ายุ่ง

 

“ข้านอนข้างเจี๋ยหู่”

 

คำตอบนั้นทำให้อวี้เหลียนชะงักมือที่กางชุดตัวเองตากอีกรอบเพราะมันยังไม่แห้งดีนักตอนที่เก็บใส่ห่อผ้าแต่มันก็เพียงชั่วครู่

 

“ข้านอนคนละข้างกับท่านอ๋องก็ได้”

 

เป็นพยัคฆ์ทมิฬที่หยุดชะงักไปบ้าง เขาก็ไม่ได้คิดจะไล่เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาเช่นนี้ ความเขินอายเยี่ยงสตรีดูจะไม่มีในสมองของจ้าวอวี้เหลียนกระมัง 

 

มิใช่ว่าหากเขาเอ่ยเช่นนั้นเจ้าตัวควรจะคิดว่าได้นอนร่วมกับเจี๋ยหู่หรือ? 

ชิ......ไม่สนุก 

 

ลี่หู่คิดก่อนที่จะเดินไปร่วมวงประชุมวางแผนที่กำลังใช้ผืนดินแทนแผนที่คร่าวๆ ฟังดูแล้วคืนนี้เจี๋ยหู่คงต้องออกไปดูที่กำแพงเมืองเป่า ทหารบางส่วนย่อมต้องเฝ้าระวังที่นี่และซุกซ่อนตัวให้ดีด้วยเกรงว่าทหารแคว้นฮวนจะดักรออยู่ที่ชายป่าและจะสังเกตเห็นแสงจากกองไฟเข้า 

 

ดีที่ป่าแห่งนี้เป็นที่ที่ทหารของเมืองเป่าชำนาญ รอบๆที่พักจึงเป็นที่ที่ค่อนข้างทึบพบเจอยากแต่นั่นก็เสี่ยงเจอสัตว์ป่าเช่นกัน โดยเฉพาะสัตว์ที่มีปราณสูง นั่นเป็นเหตุผลที่ทหารแคว้นฮวนไม่กล้าเข้ามาในป่ามาลึกแต่ที่เจี๋ยหู่ไม่สนใจเรื่องนั้นเพราะมีเขาอยู่ หากมิใช่สัตว์ปราณสีดำที่มีอายุถึงห้าร้อยปีก็เป็นได้แค่ลูกหมาในสายตาเขา

 

“ท่านอ๋องยังไม่พบสาเหตุที่อีกฝ่ายเข้าไปในเมืองได้หรือ?”

 

อวี้เหลียนเอ่ยถามพลางนั่งเท้าคางอย่างรอคอยให้อาหารสุกเสียที นางไม่รังเกียจที่จะกินอาหารง่ายๆอย่างไรอร่อยหรือไม่อร่อยค่อยว่ากันอีกที

 

“ยัง”

 

ยังคงเป็นลี่หูที่เอ่ยปากตอบในขณะที่มันมีท่าทีเกียจคร้านยิ่งกว่าใครซ้ำยังมีทหารไปหาใบไม้มาปูให้มันอย่างดี สัตว์เลี้ยงของใครควรจะดูที่เจ้าของ คำนี้ไม่เกินจริง แม้แต่นางก็ยังได้บารมีท่านอ๋องคุ้มกะลาหัวให้มีใบไม้รองอย่างดีไปด้วยจนนางต้องขยับยิ้มส่งให้นายทหารผู้นั้นด้วยความขอบคุณ แต่เขากลับสะดุ้งหลบสายตานางทำท่าทางลุกลี้ลุกรนเร่งไปนั่งรวมกับเพื่อนทหารอย่างไม่ต้องการเข้าใกล้นางแม้เพียงนิด

 

อวี้เหลียนมองตามอย่างงุนงง นางมั่นใจว่าหน้านางยังไม่เปื้อนหรือดูน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนั้นแต่ยิ่งนางมองไม่เพียงทหารนายนั้นเพื่อในวงของเขาก็ยิ่งก้มหน้างุด

 

“นี่ใบหน้าข้าไปเลอะสิ่งใดมาโดยที่ข้าไม่รู้หรือไม่”นางหันไปถามเจ้าพยัคฆ์ตัวโตที่นับว่าพูดคุยกับนางมากที่สุด

 

“ป่าว พวกเขาก็แค่ไม่กล้ามองตรงๆเพราะคิดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงของเจี๋ยหู่ เช่นนั้นย่อมไม่มีใครกล้ามองเจ้า”

 

แม้มันจะตอบนางด้วยท่าทางเรียบเรื่อยแต่เหตุใดใจนางจึงเต้นผิดจังหวะกันเล่า 

 

อวี้เหลียนแอบเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าคมคายที่ฉายแววเคร่งเครียดอยู่ แต่ดูเหมือนเจ้าของใบหน้าจะรับรู้ว่าถูกจับจ้องดวงเนตรคมจึงปรายสายตามองมา นางรู้สึกว่าถูกจับได้แต่นางก็ยังไม่ละสายตาถึงแม้ว่าใจนางจะยิ่งเต้นรัวราวกับคนเพิ่งถูกจับได้ว่าทำผิดมาก็ตาม 

 

ต้องยอมรับว่ายามที่ดวงตาคมของชินอ๋องละกลับไปนางถึงกับแอบลอบถอนหายใจ นางรู้ดีว่าอาการผิดแปลกและความมั่นใจของนางถดถอยตั้งแต่วันนั้น วันที่นางวิ่งหนีลงจากหุบเขา นางไม่อาจบรรยายความรู้สึกยามนั้นได้และยิ่งไม่อาจหาข้อสรุปได้ว่าคนเองต้องการสิ่งใดกันแน่

 

นางมุ่งมั่นและคิดว่าการขอชินอ๋องช่วยเหลือเป็นทางเลือกที่ดี ต่อให้เป็นสตรีของเขาก็ยังดีกว่าเป็นสตรีขององค์ชายรอง ในเมื่อนางมาอยู่ที่นี่ไม่มีทางที่นางจะยื้อยุดคานเอาไว้ได้นานอยู่แล้วและด้วยฐานะของนางต่อให้หลุดพ้นการหมั้นหมายกับบรรดาองค์ชายแต่หากผู้ใดขึ้นครองบัลลังก์นางก็ยังถูกจับเข้าวังเป็นสนมอยู่ดี 

 

ทางเลือกที่จำกัดในสถานการณ์ที่ชวนให้คับข้องใจอึดอัดสำหรับคนที่มีความทรงจำเก่าเช่นนางอาจจะทำให้นางตัดสินใจผิดพลาดหรือกระทำสิ่งไม่สมควรเพราะขนมธรมมเนียมความคิดที่ต่างกันมาก มีเรื่องมากมายที่นางไม่แน่ใจและไม่อาจรู้ล่วงหน้าว่าการตัดสินใจของนางผิดหรือไม่เพราะนิยายไม่ใช่จะตรงไปหมดทุกอย่าง แต่นางมั่นใจว่าวันนั้นที่นางก้าวขึ้นไปหาท่านอ๋องไม่ใช่สิ่งที่นางจะเสียใจ อย่างน้อยตอนนี้นางก็ไม่ถูกเขี่ยทิ้งไว้ข้างทางแล้วยังมีพยัคฆ์ทมิฬนั่งข้างๆ

 

อวี้เหลียนเลิกขบคิดในที่สุดเพราะนางรู้สึกราวกับตนเองไม่อาจหาคำตอบให้กับคำถามในใจตนเองได้แล้วกลับมาจ้อมมองอาหารจนมันสุกดี 

 

แน่นอนว่าเส้นสายสตรีของท่านอ๋องย่อมทำให้นางได้รับเนื้อสะโพกชิ้นใหญ่ที่ถูกวางมาให้บนใบไม้อย่างดี นางไม่สนใจท่าทางนางทหารอีกแต่เร่งจัดการรีบยัดของกินเข้าปากทันที 

 

นิสัยนางปกติเป็นคนชอบเก็บของชอบเอาไว้ทานทีหลัง แต่บางครั้งก็ทำให้นางถูกแย่งไปเสียเฉยๆเพราะความไม่รู้ของผู้อื่นว่านางจงใจเก็บเอาไว้ ในยามนี้สถานการณ์ของนางไม่คงที่หากไม่รีบกินแล้วท่านอ๋องเปลี่ยนใจนางคงอด!

 

หากเจี๋ยหู่รู้ว่าภาระที่เขาต้องดูแลขบคิดเช่นนั้นคงหน้าครึ้มแล้วไล่ให้ไปหาของกินเอง!

 

แม้กระทั่งยามนี้ชินอ๋องผู้เกรียงไกลก็ยังรู้สึกเอือมระอากับความอยู่ง่ายเกินไปไม่คล้ายสตรีในห้องหอของนาง 

 

นางไม่โวยวายแถมยามนี้ยังหลับสบายแทบจะใช้พยัคฆ์ของเขาต่างหมอนอยู่แล้ว!!! 

 

นี่เขามีตัวขี้เกียจเพิ่มหรือ? เหตุใดมองไปมองมาจึงไม่ต่างจากลี่หู่นัก! ซ้ำยังเข้าคู่กันได้ดีเหลือเกิน กินอิ่มก็พากันนอนไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น! ทั้งที่เขากับคนของเขาหารือเคร่งเครียดแล้วยามนี้ยังต้องออกไปสำรวจที่เมืองกลางดึง!

 

ประเสริฐ!! ชินอ๋องรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแต่ก็ไม่แน่ใจว่าหงุดหงิดคนหรือพยัคฆ์คู่กาย 

 

 

ดวงเนตรดุดันจึงมองนิ่งไปที่สองร่างแต่ในสายตาผู้อื่นที่มองมาราวกับว่าอ๋องทมิฬของพวกเขาห่วงกังวลคนงามยามที่ต้องทิ้งเอาไว้ที่นี่

 

 

จูลี่หลางหนึ่งในคนสนิทที่ติดตามรับใช้มานานย่อมประสานมือกล่าวกนักแน่น

 

“ท่านอ๋องโปรดอย่างกังวลกระหม่อมย่อมดูแลคุณหนูผู้นี้อย่างดีมิให้อันตรายใดกร้ำกรายรอพระองค์กลับมาพะยะค่ะ!!"

 

เฟิ่งถูตาเหลือกก่อนจะทำหน้าประหนึ่งอมยาขมเอาไว้ในปาก เพราะเขาดูจะเป็นคนเดียวมี่รู้ความสัมพันธ์ของท่านอ๋องกับคุณหนูจ้าวดีที่สุด 

 

สหายเขาผู้นี้เอ่ยเช่นนั้นมิได้หวังประจบประแจงแต่ย่อมหมายความตามนั้นจริงๆแต่คนฟังนี่สิกลับเลิกคิ้วคมขึ้นผินพระพักตร์มองเอ่ยถามเสียงเย็น

 

“ใครกังวล?”

 

จูลี่หลางสะดุ้งระคนงงงวย นี่เขาทำอันใดผิดไป?ท่านอ๋องจึงแผ่เงาทะมึนออกมานอกร่างเช่นนี้

 

จิตใจสับสนของคนที่หวิดจะซวยเพราะความหวังดีระงับลงไม่ต่างจากเจ้าของใบหน้าครึ้มเมื่อผู้ที่ทำให้จูลี่หลางเกือบซวยขยับตัว ร่างเล็กขดตัวมากขึ้นซ้ำยังซุกเข้าหาร่างกายใหญ่โตของพยัคฆ์ทมิฬราวกับจะฝังร่างกับขนนุ่ม 

 

ไม่ต้องมีผู้ใดบอกย่อมมองออกมาความหนาวกำลังทำให้คนนอนหลังไม่สบายตัวเอาเสียเลย แต่ถึงแบบนั้นชินอ๋องผู้สูงส่งก็ทำประหนึ่งไม่เข้าใจหมุนตัวเดินนำคนทะยานตรงไปที่เมืองเป่าตามแผนโดยไม่เอ่ยวาจาใดๆทั้งสิ้น เดือดร้อนเจ้าของขนนุ่มที่ถูกกอดเกี่ยวจนขยับตัวลำบากต้องเปิดเปลือกตาขึ้นอีกรอบ

 

จะคุยกันเหตุใดไม่ไปคุยไกลๆ ใกล้ถึงเพียงนี้มีหรือที่เขาจะไม่ตื่น!!!

 

แถมเจี๋ยหู่ก็ปากหนักเหลือเกิน!

 

มันหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ลุกขึ้นเดินไปคาบเอาผ้าห่มขนสัตว์นุ่มสีดำสนิทของคนที่เหมือนจะจงใจทิ้งเอาไว้มาคลุมร่างบางมิให้กอดเขาจนแทบจะเอาขาขึ้นมาเกยอยู่แล้วแทน....มองดูแล้วขนเจ้าพวกสัตว์ชั้นต่ำก็นับว่ามีประโยชน์ไม่น้อยละนะ

 

........

คือท่านอ๋องแกก็ไม่ได้อะไร แค่ทิ้งผ้าเอาไว้เฉยๆ หึหึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.978K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2815 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 19:20
    แหม่ ท่านอ๋องงงง
    #2,815
    0
  2. #2659 BBBoBowww (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 22:21
    บทนี้น่ารักกกกกก เหมือนมีแมว2ตัวอยู่กับท่านอ๋อง
    #2,659
    0
  3. วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:54
    อยู่ง่ายกินง่ายก็ไม่พอใจ ลุงอยากให้โวยหรืออยากให้อ้อน หื้มมมมมม
    #2,471
    0
  4. #2208 150221 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 10:26
    ชอบความอยู่ง่ายกินง่ายของนาง
    #2,208
    0
  5. #2126 7rawi (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 03:57
    งุ้ยยยยยยย
    #2,126
    0
  6. #2125 Baby.Aimer' (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 02:28
    ปากหนักดีแท้ลุง ชอบทุกตอนทีมีน้อนเสือ
    #2,125
    0
  7. #2035 IceZyWu (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 10:55
    แง้ชอบบบบบ รออีบุ๊คเน้อออออ
    อยากเปย์แล้ว555
    #2,035
    0
  8. #2032 tay2530tay2530 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 06:53
    รออยู่นะคะไรท์
    #2,032
    0
  9. #2030 deang88 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:06
    เรื่องนี้ก็ตามติดอยู่น๊ามาอัปเย็ววววลุ้นท่านอ๋องอยู่อะ
    #2,030
    0
  10. #2029 Meowwww (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:04

    ไหนบอกอัพวันเว้นวัน ครั้งละ 2 ตอน...ฮื่อออออ

    #2,029
    0
  11. #2027 fallinluvw/bed (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:55
    ซึนเหลือเกินค่ะพ่อคู้นนน
    #2,027
    0
  12. #2022 tigereye2517 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:08

    ไม่สนใจเลยจริงๆนะแค่ทิ้งผ้าห่มไว้เอง5555

    #2,022
    0
  13. #2019 saammbenny (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 16:39
    สนุกมากเลย ชอบบบ
    #2,019
    0
  14. #2018 HEART21443 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 16:38
    งื้อออท่านอ๋องน่ารักมากเพคะ อ่านเเล้วยิ้มตามเลย5555
    #2,018
    0
  15. #2017 Pawarisa_hong (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 15:12

    แนนนนนนน๊//สนุกมากค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๆ
    #2,017
    0
  16. #2016 0852964348 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:59
    หลงรัก
    #2,016
    0
  17. #2014 Kaimoug29 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 11:47

    มีทิ้งผ้าห่มใว้ด้วยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #2,014
    0
  18. #2012 junappyy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:41

    เริ่มอยากได้ebookkkkkhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #2,012
    0
  19. #2011 Beaubeautiie (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:36
    เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้ สนุกมากกกกกกกกกกกก ชอบท่านอ๋อง ปากแข็งงงงนะคะ
    #2,011
    0
  20. #2010 parkraerim (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 03:26
    ก็แค่ผ้าห่มที่ลืมไว้ ใครจะห่มก็ห่มไปสิ หึหึ ลี่หู่คือแบบ... ภาระจริงๆเลยยัยเด็กอวี้เนี่ย 55555 เอาน่า สนิทๆกันไว้ อยู่ด้วยกันจะได้ไม่เหงาาาาา
    #2,010
    0
  21. #2007 mookmuthita1146 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:16
    ชอบบบบบบบ~
    #2,007
    0
  22. #2006 PPEACX (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:49
    สนุกมาก ๆ ค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ😍
    #2,006
    0
  23. #2005 nattporn_31 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:29
    เรื่องนี้มีอีบุ๊คหรือมีเป็นเล่มหรือยังคะ?
    #2,005
    0
  24. #2004 BearBear2911 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:22
    คิดละสิๆๆๆ
    #2,004
    0
  25. #2003 นํ้าหมึกสีขาว (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:44

    เวรกรร ม

    ท่านอ๋องฉันแพ้พยัคฆ์ซะแล้ว

    #2,003
    0