ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 18(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,493 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

 

“ข้ามองหาท่านที่โรงแระมูลแต่ไม่คิดว่าท่านจะแต่งกายราวกับชาวยุทธเช่นนี้” นางเอ่ยกับผู้ที่เปิดเผยใบหน้าเช่นกันยามที่สั่งอาหารแล้ว ร่างสง่างามเบื้องหน้านางไม่ใช่ใครแต่แต่เป็นท่านพี่จื้อโหยว่

 

“ข้ามิอยากให้ผู้ใดรู้ว่าเป็นผู้นำแจกันอันนั้นไปประมูล มิคิดว่าจะเป็นน้องรองที่ได้ไป”

 

นางขยับยิ้ม “ขอเพียงจ่ายมากพอจะเป็นผู้ใดก็ย่อมดี”

 

“กล่าวเช่นนี้ราคาที่ได้คงพอใจเจ้า”

 

สองพี่น้องมองหน้ากันด้วยดวงตาพราวระยับ

 

“ข้าใช้ไข่มุกไปราวห้าหมื่นทอง”

 

“แจกันปั้นที่นำไปให้เจ้าก่อนจะจะวาดลวดลายรวมกับค่าแรงที่ต้องจ่ายให้ช่างฝีมือล้วนไม่เกินหนึ่งหมื่นทอง”

 

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของคนทั้งคู่และเต็มไปด้วยความพอใจอย่างยิ่ง ลี่หู่ที่นั่งเงียบราวกับพูดไม่ได้มองแล้วสรุปในใจอย่างไร้ข้อกังขา สายเลือดตระกูลจ้าวช่างมีความสุขยามที่ขูดรีดผลประโยชน์จากผู้อื่นเสียจริง ฟังดูแล้วเขาย่อมเข้าใจว่าแจกันแปลกตาใบนั้นเป็นคุณหนูจ้าวและหลานชายคนโตของจื้อโหยว่ที่ร่วมกันสร้างขึ้นมา แต่พวกเขากลับได้กำไลถึงสองแสนสี่หมื่นทอง

 

“ข้าคิดจะสร้างตัวตนขึ้นมา ยามที่ออกประมูลคราหน้าจะจะได้ใช้ชื่อนั้นเจ้าว่าอย่างไร”

 

“หากท่านพี่สะดวกเช่นนั้นข้าย่อมไม่ขัด”

 

“ดี เช่นนั้นข้าให้เจ้า4ส่วนจากกำไรทั้งหมดตกลงหรือไม่”

 

อวี้เหลียนเลิกคิ้วมองรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา

 

“หากจำต้องส่งไปต่างแคว้นท่านมิต้องแบ่งส่วนแบ่งให้กับผู้อื่นที่จะช่วยเหลืออีกหรือให้ข้าเยอะเช่นนี้จะดีหรือ?”

 

จื้อโหยว่ยิ้ม “ย่อมดี เพราะวันหน้าย่อมได้มากกว่านี้”

 

อวี้เหลียนไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้านเพราะนางย่อมมุ่งหวังผลกำไรที่มากขึ้นเช่นกันในวันหน้า

 

“หากข้าไม่ไประงับน้องสามบางทีอาจจะทำให้ราคาสูงกว่านี้ก็เป็นได้”จื้อโหยว่เปรย

 

“เป็นท่านพี่เองหรือที่ส่งคนไประงับเขา”

 

“เป็นเช่นนั้น” รอยยิ้มพราวปรากฏ “เจ้ามิอยากรู้หรือว่าน้องรองจะประมูลไปให้ผู้ใด บางทีอาจจะเป็นเจ้า”

 

อวี้เหลียนกระจ่างแจ้ง “ข้าจะรอดู”

 

หากให้นางมันก็แค่กลับมาหานางโดยนางไม่ได้รับผลเสีย แต่หากไม่ นางก็นับว่ามีหลักฐานชัดแจ้งว่าเขาทุ่มเทให้ผู้ที่รักเพียงใด แต่ก็ยังต้องดูว่าเขานำไปให้ใคร

 

จื้อโหยว่จ้องมองเจ้าของร่างบางที่นำสาวใช้ออกไปจากเหลาอาหารด้วยความสงสัย ตลอดเวลาเขาลอบมองสัตว์ตัวเล็กที่นั่งข้างกายญาติผู้น้องหลายครา ท่าทีของมันผิดแปลกจากแมวทั่วไปเป็นอย่างมากแต่เขาก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าความคิดของเขาถูกต้องหรือไม่ หากเป็นดังที่เขาคิดจริงๆเกรงว่าญาติผู้น้องของเขาคนนี้จะน่าสนใจเสียยิ่งกว่ายามนี้เสียอีก

 

อวี้เหลียนกลับไปที่จวนสกุลจ้าวแล้วรีรอจนทานอาการเย็นจึงเดินทางกลับไปที่วัง ด้วยป้ายที่ท่านอาของนางให้มาแม้ประตูวังจะปิดไปแล้วนางก็ยังเข้าออกได้เว้นเสียแต่จะมีคำสั่งปิดประตูวังด้วยเหตุผลบางประการ 

 

แต่ทันทีที่นางเหยียบเข้าวังนางก็รับรู้ถึงความผิดแปลกที่โอบล้อมไปทั่งวังหลวง แม้กระทั่งแสงไฟยังส่องสว่างไปทั่วจนต้องขมวดคิ้วมุ่น

 

เหล่าขันทีและนางกำนัลล้วนเร่งรีบและดูตื่นตะะหนกกว่าที่ควร

 

“ฟางอัน เร่งหน่อยข้าเกรงว่าจะมีเรื่องไม่ดี”

 

นางเอ่ยบอกฟางอันยามที่เร่งฝีเท้าให้รวดเร็วขึ้นตรงไปยังจุดขึ้นรถม้าที่ใช้สำหรับเดินทางภายในวังหลวงที่กว้างขวาง

 

“เจ้าจะกลับไปที่หุบเขาเลยหรือไม่”นางขยับปากถามเจ้าแมวดำที่ยังเกาะติดนางราวกับแมวเชื่องในขณะที่นางได้ยินเสียงฟางอันลอดเข้ามา

 

“เกิดอันใดขึ้นหรือพี่ชาย”ฟางอันเอ่ยถามสารถีจากด้านนอกยามที่รถม้าเคลื่อนตัวออกอย่างรวดเร็ว

 

“มีข่าวว่าองค์ชายรองทรงบาดเจ็บ”

 

คำกล่าวไม่ปิดบังสร้างความตื่นตกใจให้นางไม่น้อย แต่การที่ภายในวังหลวงวุ่นวายเช่นนี้ย่อมแสดงว่าอาการขององค์ชายรองไม่ได้ถูกปกปิด

 

อวี้เหลียนขบคิดถึงนิยายแต่ไม่ว่านางจะคิดอย่างไรล้วนไม่เคยนึกออกว่ามีตอนที่เขาบาดเจ็บยามที่อยู่ในเมืองหลวงด้วย

 

“ไม่ทราบว่าเกิดอันใดขึ้นกับพระองค์หรือ”

 

นางยกยิ้มกับความอยากรู้ของฟางอันเพราะนางเองก็สงสัยและอยากรู้เช่นกัน

 

“ทรงถูกลอบทำร้าย แต่ที่น่าเป็นห่วงเกรงว่าจะเป็นคุณหนูอัน”

 

“คุณหนูอันนางเป็นอันใดหรือ?”

 

“ได้ยินว่านางผลักชายรองให้พ้นจากคมธนูตนเองจึงโดนธนูเข้า”

 

อวี้เหลียนเลิกคิ้ว นับเป็นวีรกรรมที่กล้าหาญของคุณหนูอันเสียจริง แต่นางจำได้ว่าในนิยายก็เคยมีเรื่องคล้ายคลึงกันเกิดขึ้น ในนั้นเพื่อนของนางเขียนเอาว่าอันจี๋ชุนคอยดูแลยามที่องค์ชายรองบาดเจ็บคราที่ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ไปปฏิบัติหน้าที่ อันที่จริงจะนับเป็นการออดอ้อนขององค์ชายรองก็ว่าได้ คนผู้นั้นบาดเจ็บแล้วยังวิ่งแล่นไปหาอันจี๋ชุน แต่นั่นก็ทำให้ความรักของคนทั้งคู่แน่นแฟ้นขึ้นเพราะคุณหนูอันผู้อ่อนหวานนั้นย่อมดูแลองค์ชายรองอย่างดี 

 

นางคาดว่าครานี้ก็คงไม่ต่างกัน องค์ชายรองผู้นั้นคงซาบซึ้งใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาทีเดียวกระมัง 

 

อวี้เหลียนเร่งตรงจากรถม้าโดยไม่สนใจคำตอบของเจ้าพยัคฆ์ในร่างแมวเมื่อมันยังไม่ยอมผละจากไป เหตุที่นางรีบเร่งมิใช่นางห่วงใยองค์ชายรองจนทนไม่ไหวแต่นางต้องการทราบว่าเกิดอันใดขึ้นกันเขาจึงได้บาดเจ็บเช่นนี้

 

“กลับมาแล้วหรือ เจ้าควรจะไปเยี่ยมองค์ชายเหอเสี่ยงเสียเดี๋ยวนี้เลย”

 

นางยังไม่ทันจะขยับปากถามท่านอาของนางก็พุ่งตัวออกมาจากตำหนักอย่างรีบเร่ง ดูท่าว่าท่านอาคงร้อนใจรอนางอยู่ เหล่าข้าราชบริพาลล้วนเร่งรีบจัดขบวนไม่ต่างกัน

 

“พระสนมเหตุใดองค์ชายจึงถูกลอบทำร้ายได้หรือเพคะ”

 

นางเอ่ยถามยามที่ขึ้นมานั่งบนรถม้าแล้ว ท่านอาของนางคงสั่งให้คนเตรียมรถม้าของตำหนักแทนที่จะใช้เกี้ยวเพราะเกรงจะล่าช้าจนเกินไป

 

“ได้ยินว่าทรงออกไปนอกวัง แต่สาเหตุย่อมยังไม่มีใครทราบแน่ชัดเพราะยังไม่อาจจับตัวผู้กระทำได้ แต่เกรงว่าอีกไม่นาน ฮองเฮาคงจะกริ้วน่าดู”

 

ไม่แปลกหากฮองเฮาจะกริ้วในเมื่อช่วงนี้เป็นช่วงแก่งแย่งชิงดีและสร้างผลงานของเหล่าองค์ชาย นางเกรงว่าครานี้ฮองเฮาคงหมายหัวเหล่าองค์ชายกันถ้วนหน้า แต่ก็มิใช่ว่ามิน่าคิด

 

นางก้าวลงจากรถม้าก่อนจะพยุงร่างสง่างามของผู้เป็นถึงกุ้ยเฟยลงมา เสียงเหล่าผู้คนถวายพระพรดังขึ้นไม่เบาแต่ก็ไม่ดังจนเกินไป

 

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ”

 

ท่านอาและนางล้วนพร้อมใจกันย่อกายให้ผู้มีบรรดาศักดิ์สูงกว่า เจ้าของร่างระหงส์ในอาภรณ์สำดำสนิทปักลายหงส์ทองในยามนี้ทั้งดูเกรี้ยวกราดและดุดันไม่น้อยผิดกับเหล่าสนมคนอื่นที่นั่งนิ่งเก็บสีหน้าไม่ให้ระคายสายพระเนตรดวงตาหงส์
 

 

“มาแล้วหรือ”

 

รับสั่งของฮองเฮาในยามนี้มิได้เสแสร้งเต็มไปด้วยความเมตตาแต่มันกลับเรียบนิ่งจนน่าใจหายแต่กลับเป็นนางที่ต้องเสแสร้งเสียเอ่ยเอ่ยถามเสียงกังวล

 

“ขอประทานอภัยเพคะที่หม่อมฉันมาช้าเช่นนี้ องค์ชายรองทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”

 

“เจ้าเข้าไปดูเขาเถอะ เปิ่นกงอนุญาต”

 

“ขอบพระทัยเพคะ”

 

นางกระทำตนเป็นคู่หมายที่ดีเร่งเดินเข้าไปด้านในตำหนักขององค์ชายรอง

 

กลิ่นยาที่คละคลุ้งออกมาต้องจมูกนางก่อนที่จะถึงจุดหมาย อวี้เหลียนเดินเข้าไปด้านในจ้องมองผู้ที่หมดสติอยู่บนเตียงแล้วมองหมอหลวงที่กำลังบรรจงเย็บบาดแผลที่หัวไหล่หนาเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยเลือดโดยพยายามมิให้รบกวนผู้ใด แค่เพียงชั่วครู่หมอหลวงชราก็จัดการกับบาดแผลแล้วเสร็จนางจึงสบช่องให้เอ่ยถาม

 

“องค์ชายทรงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

 

“คุณหนูจ้าว ยามนี้อาการของพระองค์มิน่าเป็นห่วงขอเพียงเสวยโอสถมิให้แผลโดนน้ำจนสมานกันดีย่อมไม่มีปัญหาใด”

 

“แล้วเหตุใดพระองค์จึงมิได้สติกันท่านหมอ”

 

“เป็นเพราะที่ลูกธนูมียาพิษเล็กน้อยที่ทำให้พระองค์มึนงงและมิค่อยมีสติ”

 

นางพยักหน้ารับคำตอบของท่านหมอก่อนจะเลิกคิ้วสูงยามที่ยาถ้วยที่มีกลิ่นขมปร่าถูกนำมาส่งให้นางโดยขันทีผู้หนึ่งที่นางจำได้ว่าเป็นขันทีในตำหนักฮองเฮา

 

นางอยากจะถามย้ำแต่ดูจากสายตาเกรงว่าขันทีผู้นี้คงรับคำสั่งจากฮองเฮาให้ร่วมด้วยช่วยกันผูกด้ายแดงให้นางกับองค์ชายรองนางจึงจำต้องรับมาแล้วนั่งลงป้อนโอสถเข้าพระโอษฐ์ของคนที่ยังสิ้นสติอย่างดี เพราะอย่างไรนางก็ไม่คิดจะแล้งน้ำใจกับคนป่วยปานนั้น

 

“คุณหนูจ้าว แมวนี่..”

 

คำกล่าวไม่แน่ใจของหมอหลวงทำให้นางนึกขึ้นได้ว่าพยัคฆ์ทมิฬนั้นยังไม่ยอมไปไหนซ้ำยามนี้มันยังกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะข้างเตียงจ้องมองนางนิ่งอย่างไม่สนใจผู้อื่น

 

“แมวของข้าเอง” นางบอก

 

“ข้าเกรงว่าฮองเฮาจะมิทรงโปรดหากมันจะอยู่เช่นนี้ คุณหนูจ้าวให้สาวใช้ของท่านนำมัน...”

 

เป็นขันทีของฮองเฮาที่เอ่ยคล้ายไม่พอใจจนจับสังเกตได้แต่คำกล่าวของเขาก็ขาดห้วงลงเมื่อเจ้าแมวดำจ้องมองมานิ่งคล้ายแสดงท่าทีไม่พอใจก่อนจะกระโดดออกจากหน้าต่างตำหนักไป

 

นางอ้าปากอยากจะถามมันแต่ก็ต้องงับริมฝีปากลงไม่ให้ผู้คนล่วงรู้ว่ามันมิใช่แมวธรรมดาแล้วหันมาสนใจการป้อนยาองค์ชายรองต่อแล้วยังต้องตามด้วยการเช็ดตัวให้ตามที่ขันทีเฒ่าต้องการ แต่ดูเหมือนว่านางจะลงมือหนักไปเสียหน่อยคนมี่หมดสติอยู่จึงร้องโอดโอยออกมาเสียงแผวแล้วฟื้นขึ้นมาได้

 

ดวงตาคมของเหอเสี่ยงจ้องมองผู้ที่อยู่ข้างเตียงเลยไปจนถึงผืนผ้าในมือ มิต้องให้ใครบอกกล่าวเขาย่อมเข้าใจทันทีว่าความชื่นตามผิวกายที่ลากผ่านเมื่อครู่คงเกิดจากการเช็ดตัวของนาง

 

“คุณหนูจ้าว”

 

“เพคะ ฮองเฮารับสั่งให้หม่อมฉันมาดูอาการพระองค์”

 

นางไม่คิดจะเก็บความชอบเอาไว้กับตัวจึงเอ่ยปากเช่นนั้น แต่รับสั่งของผู้ที่เพิ่งฟื้นกลับทำให้ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นของเหล่าข้าราชบริพาลที่เร่งไปรายงานฮองเฮาเงียบกริบ

 

“คุณหนูอัน นางเป็นอย่างไรบ้าง”

 

ไม่พูดเปล่าร่างหนายังทำท่าจะลุกขึ้นเสียเดี๋ยวนั้นนางจึงจำต้องกดร่างของเขาลงอีกครั้งบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

“พระองค์มิควรเคลื่อนไหวรุนแรงเช่นนั้นเพคะ  หากประสงค์จะทราบหม่อมฉันจะส่งคนไปถามไถ่อาการนางให้”
นางพยักหน้าให้ฟางอันไปถามความมา 

 

“ฮองเฮาเสด็จ”

 

ทีนทีที่ได้ยินอวี้เหลียนก็เร่งขยับลุกขึ้นเปิดทางให้ร่างระหงส์เข้าไปนั่งข้างกายบุตรชายแทนที่นางแล้วส่งผ้าคืนให้ขันทีน้อย

 

ท่าทีของฮองเฮาต่อหน้าบุตรชายล้วนอ่อนลงก่อนจะแข็งกระด้างและมาดหมายยามรับสั่งถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อวี้เหลียนฟังมันเงียบๆแต่นางก็อยากรู้เช่นกัน

 

องค์ชายรองทรงรับสั่งว่าถูกโจมตียามที่ออกจากหอประมูลนั่นทำให้ถึงขนาดคาดเดาไปว่าอาจจะเป็นเพราะแจกันของยนาง นางที่เป็นผู้วาดมันขึ้นมาไม่รู้จะดีใจที่มันกลายเป็นแจกันล้ำค่าถึงขนาดมีการแย่งชิงดุเดือดถึงเพียงนี้หรือน้ำตาตกที่มันถูกใช้เป็นสิ่งดึงความสนใจกันแน่

 

ตัวนางไม่คิดว่าการที่องค์ชายรองถูกโจมตีจะเป็นเพราะแจกกันแน่นอนเพราะมันล้วนเป็นเพียงของที่มีความงดงามกว่าแจกันทั่วไปไม่มีสิ่งใดหรืออำนาจพิเศษ มิแน่ว่านี่อาจจะเกี่ยวข้องกับการแก่งแย่งบัลลังก์ของเหล่าองค์ชายจริงๆ

 

แน่นอนว่าฮองเฮาทรงไม่ละทิ้งข้อสงสัยซักข้อและรับสั่งให้คนนำแจกันไปตรวจสอบทันทีซ้ำยังมีคำสั่งเรียกองค์ชายสามมาสอบถามด้วยเพราะอย่างไรองค์ชายสามก็ดูน่าสงสัยที่สุด เขาแก่งแย่งแจกันกับองค์ชายรองซ้ำยังไปปรากฏตัวที่นั่นในวันเดียวกับองค์ชายรองเช่นนั้น แต่ด้วยหน้ากากที่สวมใส่ฮองเฮาย่อมใช้คำว่า เชิญ องค์ชายสามมาสอบถามว่าพบเจอผู้น่าสงสัยหรือเห็นสิ่งใดผิดปกติบ้างหรือไม่ยามที่ทรงไปที่โรงประมูล

 

ฟังๆดูแล้ว นี่มิใช่ว่าฮองเฮาคิดจะสอบสวนองค์ชายสามยังคิดจะทำให้องค์ชายสามเสียชื่อเสียงเป็นที่น่าสงสัยต่อผู้คนหรอกหรือ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.493K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2576 oachaporn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 13:05
    แผนเจ็บตัวของนางเอกแน่เลยหวังแต่งงานกับองค์ชายรองเข้าทางฮองเฮากำจัดองค์ชายสามแม่ผัวกับว่าที่สะไภ้ช่างสะตอเข้ากันดี
    #2,576
    0
  2. #1108 Whatever it is (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:20
    ขอบคุณค่ะ
    #1,108
    0
  3. #1106 ดอกโบตั๋นสีดำ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 07:01

    รอนะคะ ขอบคุณมากนะคะที่ทำให้ได้อ่านนิยายสนุกแบบนี้เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #1,106
    0
  4. #1104 Oiljang89 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 21:30
    เนื้อเรื่องดีน่าติดตามแต่ว่ามันไม่ค่อยขยับแบบว่าเมื่อไหร่จะได้ถอนหมั้นหละและอีกอย่างนะบรรลังค์ไม่ควรเป็นขององค์ชายรองเพราะมันจะทำให้นังอันมีอำนาจเกินไปอีกอย่างทำไมคนอื่นมองว่าการที่องค์ชายรองไม่ไว้หน้าคู่หมั้นเป็นเรื่องปกติอ่ะที่จริงแล้วการทำแบบนี้เท่ากับไม่ให้เกียติตระกูลจ้าวนะ
    #1,104
    1
    • #1104-1 GY let go(จากตอนที่ 35)
      14 พฤษภาคม 2563 / 21:52
      ช่ายๆๆ คิดเหมือนกันเลย ขัดใจทุกครั้งที่อ่านอ่ะ แต่ติดตามอ่านอยู่นะ เพราะอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ ไม่ได้อ่านมา5-6 ตอนหละ พอข้ามมาอ่านต่อล่าสุดเลย อ้าววว เนื้อเรื่องยังไม่ไปไหนอีก สาปส่งอีตาพระเอกจอมปลอมให้ไปอยู่กะอีนางเอกจอมสะตอจนไม่รู้จะสาปส่งยังไงล่ะ เพลียจิต แต่คนนักเขียน เขียนเรื่องราวน่าติดตามดี
      #1104-1
  5. #1102 nuupaew242623 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    พระเอกอ๋อง ค่าตัวแพงจังเนอะ รอจนเหงือกเ-่ยวแล้วเนี่ย😂😂😂
    #1,102
    0
  6. #1098 Porpunminna (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 17:02
    ยังไม่มีEbookใช่ไหมค่ะ
    #1,098
    0
  7. #1096 789222 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:21
    ไรท์คะ. มีกี่ตอนจบคะ
    ท่านอ๋องทำไม่ไม่ออกมาเลย
    FC รอนานมากกกกกกกก
    #1,096
    0
  8. #1095 fallinluvw/bed (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:12
    นี่ลุ้นมาก เมื่อไหร่ชินอ๋องจะใจอ่อนซะที
    #1,095
    0
  9. #1094 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 14:42

    ชอบนางเอกสุดๆๆ...รอต่อนะคะ
    #1,094
    0
  10. #1093 prdsdf (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:54
    ลุ้นทุกตอนเลยค่าา
    #1,093
    0
  11. #1089 Pathitta Lhaijumpee (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:52
    ค่าตัวท่านอ๋องแพงมากกกกก
    #1,089
    0
  12. #1088 Puipeepo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:18
    เรื่องช้าไปนิด ไม่ถอนหมั้นสักที
    #1,088
    0
  13. #1086 mymymylove (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 07:45
    น่ารำคานเหมือนจะสนุกแต่ยืดเยื้อไม่มูฟออนสักที
    #1,086
    2
    • #1086-1 abayaaa(จากตอนที่ 35)
      14 พฤษภาคม 2563 / 07:51
      ยืดมากกกกกกก
      #1086-1
    • #1086-2 natthakong(จากตอนที่ 35)
      14 พฤษภาคม 2563 / 09:11
      นั่นสิ
      #1086-2
  14. #1085 Numtanthitiya (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 07:31
    ไม่มีใครรักก้อไม่เป็นไร..รักตัวเองดูแลตัวเองนักเลงพอ....
    #1,085
    0
  15. #1084 อันฝ้าย (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 05:11
    โปรดส่งใครมารักฉันที น้องน่าสงสานเกิ๊น
    #1,084
    0
  16. #1083 Noomai31 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 03:56

    เมื่อไหร่จะหลุดจากแมงดาตัวนี้อ่ะ

    เหม็น

    #1,083
    0
  17. #1081 Yunha (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 02:01

    ทท่านลุงก็ไม่ใจอ่อนง่ายๆอิพระเอกนางเอกนิยายก็รักกันเหลือเกิน หาหนุ่มคนใหม่มาให้น้องหน่อยค่ะ

    #1,081
    0
  18. #1080 beaw02 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 01:28

    ขอบคุณค่ะ
    #1,080
    0
  19. #1079 Kim'mo Chibi'only (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:16

    เมื่อไหร่จะรักกันคะ ลุ้นตัวโก่ง5555

    #1,079
    0
  20. #1078 Raina. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:25
    องค์ชายรองหลงผู้หญิงจนเลอะเลือนไปแล้ว แต่ฮองเฮานี่ไม่แน่ อาจจะดูออกแต่ฉวยโอกาสทำลายชื่อเสียงองค์ชายสามก็ได้นะ
    #1,078
    0
  21. #1076 Jong ah wook (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:10

    องค์ชายรองกับคุณหนูอันรีบได้กันเถอะ นางเอกจะได้เป็นอิสระ55555555 หนีไปบวชได้มั้ย
    #1,076
    0
  22. #1075 Supriya (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:07

    สนุกมากๆๆๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ🧡🧡🧡🧡
    #1,075
    0
  23. #1074 Freesia (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:44
    แผนทำดีเอาหน้ารึเปล่านะ
    #1,074
    0
  24. #1073 puggaddong (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:43
    เมื่อไหร่นางเอกจะหลุดพ้น สงสารนาง
    #1,073
    0
  25. #1072 Ray_9 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:38
    โอยย ฝีมือนางอันผีผุอีกรึป่าวเนี่ย
    #1,072
    0