ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 15(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,149 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

*ใครยังไม่อ่านเมื่อวานก็กลับไปอ่านตอนก่อนหน้าค่ะ ใครอ่านแล้วก็อ่านตอนนี้ต่อ

.................

 

เจี๋ยหู่จ้องมองเจ้าของร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกเดือดดารอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนไปด้วยเหงื่อตามไรผมและไร้ซึ่งสติโดยสิ้นเชิง เขาก็พอรู้อยู่ว่าคนสนิทของเขาไม่รู้จักยั้งมือไร้การแยกแยะแต่เด็กนี่ก็ยังดื้อดึงเกินทน!

 

จะถามหาว่าเขาโกรธเกรี้ยวคนที่หมดสติไปหรือคนของตัวเองมากกว่ากันล้วนได้คำตอบชัดแจ้งว่าเสมอเท่าเทียม!!!

 

เจี๋ยหู่เอือมระอาอย่างหนักแต่เมื่อขบคิดแล้วแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนางจะได้รู้จักเข็ดไม่เข้ามาวุ่นวายที่นี่อีก

 

“กระหม่อมจะพาคุณหนูจ้าวไปส่งพะยะค่ะ”

 

เฟิ่งถูรู้สึกผิดอย่างรุนแรง เกิดมาเขาไม่เคยสอนสตรีออกคำสั่งกับสตรีหรือมีภรรยาเขาย่อมไม่รู้จักวิธียั้งมือ ยิ่งคุณหนูจ้าวไม่ยอมถอยหนีแววตามุ่งมั่งก็ทำให้เขาหลงลืมไปว่าปราณนางยังไม่เข้มข้นถึงเพียงนั้นและร่างกายที่มิเคยต้องเหนื่ออ่อนย่อมทนไม่ไหวแม้เขาจะไม่ได้สู้กันหนักหน่วงก็ตาม

 

ชิงอ๋องตวัดสายตามองคนของตัวเองเอ่ยถามกับความโง่งมชั่วครู่นั้น

 

“เจ้าจะพาไปส่งที่ใด ให้ผู้คนรู้กันทั้งวังว่านางแอบขึ้นมาบนนี้หรือ!”

 

“ขอประทานอภัยพะยะค่ะ”

 

รองแม่ทัพเอ่ยอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ คุณหนูจ้าวมาที่นี่บ่อยครั้งจนเขาหลงลืมไปแล้วว่านางไม่ได้รับอนุญาตแม้เพียงนิด แต่จะให้เขาทำเช่นไรเล่า เฟิ่งถูรู้สึกอับจนหนทางเสียยิ่งกว่ายามถูกทหารข้าศึกไล่ต้อน

 

ความคิดวุ่นวายของคนไม่รู้จักยั้งมือหยุดลงยามที่เจ้าของร่างสง่างามที่ยืนมองคนหมดสติอยู่นานก้มลงช้อนร่างบางขึ้นเอาไว้ในอ้อมแขน

 

“ไปตามหมอมา หากนางยังไม่ฟื้นในปลายยามอิ่ว(18.00)ก็ให้คนไปตามจื้อโหยว่มา”

 

กล่าวจบเจ้าของร่างสง่างามก็สาวเท้าตรงไปที่ตำหนัก กงกงคนสนิทที่รั้งรออยู่ย่อมเร่งจัดการให้ผู้เป็นนายอุ้มแขกที่ไม่ได้รับเชิญนี้เข้าไปในห้องรับรองโดยสะดวก

 

ลี่หู่เดินตามเงียบๆหากมีคิ้วผู้คนคงเห็นว่ามันเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

 

“ดูเหมือนเจ้าก็จะมิได้ใจร้ายกับนางนัก”มันกล่าวแต่กลับได้รับเสียงขบขันคล้ายเย้ยหยันความคิดของมันกลับมา

 

“อย่างไรวันพรุ่งนางก็ไม่มาแล้ว”

 

อ่า...นี่เป็นปีศาจโดยแท้ เป็นเจี๋ยหู่ที่สั่งให้เฟิ่งถูสั่นสอนคุณหนูจ้าวให้นางเอาตัวรอดได้ไวที่สุดและเป็นเจี๋ยหู่อีกที่อุ้มนางขึ้นมาเพราะคิดเห็นว่านางคงเข็ดหลาบจนไม่มาอีกแน่แล้วหลังจากนี้

 

นี่จะนับเป็นความเมตตาไม่ได้แต่เขาก็เกรงว่าชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่จะดูเบาความดื้อด้านของสตรีนางนี้เกินไป นี่มันออกจะน่าสนุกไม่น้อยหรือไม่นะ ในเมื่อเขาจะได้เห็นใบหน้าเขี้ยวคล้ำบิดเบี้ยวของชินอ๋องเจี๋ยหู่หลังจากที่คาดการณ์ผิดพลาดครั้งใหญ่

 

“แล้วหากนางกลับมาเล่า เจ้าจะว่าอย่างไร”

 

ท่อนแขนกำยำที่วางร่างบางลงชะงักยามปรายสาตามองพยัคฆ์คู่สัญญา

 

“ก็แค่ หาก” ลี่หูย้ำ “เจ้าไม่คิดว่าควรให้รางวัลความดื้อด้านของนางหน่อยหรือ อย่างน้อยก็ทำให้ข้าสนุกดี”

 

เจี๋ยหู่ไม่ตอบ เขามองคนที่เพิ่งวางลงก่อนจะยกยิ้ม

 

“ถ้านางยังมาได้ข้าจะมิเอาหยกคืนในยามนี้”

 

พยัคฆ์ทมิฬแสยะยิ้มรับ นี่นับเป็นความเมตตาเล็กน้อย เพราะการที่คุณหนูจ้าวยังพกหยกของเจี๋ยหู่ไปไหนมาไหนได้ย่อมหมายความว่านางยังขึ้นมาข้างบนนี้ได้แม้จะไม่ถูกเชิญก็ตาม

 

“อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน”

 

ลี่หู่งึงำในลำคอ มันเดินตามเจ้าของร่างสง่างามออกไปแต่อีกฝ่ายที่หันหลังออกไปอย่างไม่ใยดีกลับชะงักเท้าหันกับมาบอกเสียงเรียบ

 

“ในเมื่อถูกใจนางนักก็รับผิดชอบนางเอาเอง”

 

นี่กำลังโยนภาระให้ข้าเห็นๆ แต่พยัคฆ์ตัวโตก็ยอมกลับเข้าไปนอนเหยีดมองคนที่หมดสติไปเงียบๆด้วยรู้ดีว่าถ้าหากเขาไม่เฝ้าเกรงว่าคนทั้งตำหนักก็คงจะไม่ใยดีเพราะข้ารับใช้ที่นี่ไม่เป็นขันทีก็เป็นผู้ชาย

 

“ตื่นแล้วหรือ?”

 

เสียงทุ้มละมุนกูชวนให้เคลิ้มฝันไม่ทำให้คนที่เพิ่งเปิดเปลือกตาอยากจะหลับต่อแม้แต่น้อย ดวงตาหงส์มองใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มเบื้องหน้าที่ก้มลงมาแล้วอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

 

“ท่านพี่จื้อโหยว่ เหตุใดกัน..ข้าจำได้ว่า...”

 

“เจ้าหมดสติไป” ไม่ต้องเสียเวลาขบคิดให้มากความคนที่กำลังเดินลงจากหุบเขาไป๋หู่ก็เอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มดังเช่นทุกครา

 

จื้อโหยว่ถูกตามตัวมาได้ไม่นาน ยามที่ได้ยินว่าท่านลุงเรียกหาเขาเขาค่อนข้างเคร่งเครียดเพราะท่านลุงแทบจะไม่เคยเรียกใครขึ้นมาพบเลยเพราะโปรดปราณความเป็นส่วนตัว แต่ผู้ใดจะไปคิดว่าเป็นเพราะญาติผู้น้องในอ้อมแขนนี้

 

“ข้าได้ยินว่าเจ้าร้องขอให้ท่านเฟิ่งถูสอนการใช้ปราณ”

 

อวี้เหลียนถอนหายใจซุกหน้ากับกลิ่นกายหอมละมุนอย่างผ่อนคลายลงเมื่อค้นพบว่าเจ้าของอ้อมแขนแข็งแรงเป็นใคร ร่างกายนางปวดไปทั้งตัวและนางก็ไม่ต้องการจะลงเดินตอนนี้ซ้ำท่านพี่จื้อโหยว่ก็ใจดีพอจะไม่โยนนางลงบนพื้น

 

“มันก็แค่ข้อต่อรองเจ้าค่ะ ท่านว่ามันดีหรือไม่?”

 

“ย่อมดี ยิ่งเจ้าฝึกกับคนที่เก่งกาจการเคลื่อนไหวและการใช้ปราณของเจ้าย่อมลื่นไหลยามมีภัย แต่นั้นก็ไม่รวมถึงการที่เขาทำให้เจ้าหมดสติเช่นนี้ เจ็บมากหรือไม่”

 

ฝีเท้าสม่ำเสมอหยุดลงยามที่น้ำเสียงอ่อนเอ่ยถามก่อนใบหน้างดงามราวกับเทพเซียนจะจ้องมองอย่างห่วงใย
แต่นั่นมันเหมือนกับการทำให้ศีลธรรมในใจคนป่วยสั่นคลอนอย่างรุนแรงแล้วมันก็จบลงด้วยความแห้งเหี่ยวในจิตใจเช่นเดิม

 

“เจ็บเจ้าค่ะ แต่ข้าเกรงว่าจะเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แม้ว่าจะเป็นรับสั่งของท่านอ๋องหรือไม่ก็ตาม” การที่จู่ๆนางใช้ร่างกายอย่างหนักปกติแล้วย่อมต้องปวดเมื่อแต่เป็นธรรมดา และยิ่งนางฝึกเช่นนี้ย่อมมีรอยฟกช้ำร่วมด้วยเป็นแน่

 

จื้อโหยว่ไม่ตอบเขาขยับเท้าเดินต่อ ยามที่เขาขึ้นไปไม่เห็นแม้เงาเสด็จลุงนั้นคงเป็นการเมินเฉยนางอย่างเห็นได้ชัด แต่น้องสาวเขาก็ยังหาประโยชน์จากเสด็จลุงได้ ซ้ำยังมีพยัคฆ์ตัวโตที่นอนเฝ้านางนี่ค่อนข้างน่าทึ่งหรือไม่กันนะ

 

“แล้วยังอยากได้คนคุ้มกันจากพี่หรือไม่”

 

“ข้าได้มาแล้วเจ้าค่ะ ถึงจะมิรู้ว่าเขาเป็นใครก็ตามที”

 

“คุณหนู!!”

 

การพูดคุยของหญิงชายจบลงเมื่อทั้งคู่ผ่านพ้นม่านพลังและฟางอันร้องเรียก สีหน้าร้อนใจฉายชัดว่านี่ค่อนข้างจะเป็นเรื่องยุ่งเมื่อนางกลับตำหนักช้าแล้วยังขยับตัวไม่ได้

 

“ถวายพระพรองค์ชายเพคะ คุณหนูเป็นอันใดหรือเจ้าคะ”

 

เห็นชัดว่าฟางอันยังพะวงเกี่ยวกับนายตัวเองเกินกว่าจะสนใจผู้สูงศักดิ์แม้จะไม่ละเลยมารยาท

 

อวี้เหลียนเอ่ยบอกไม่กี่คำในขณะที่จื้อโหยว่วางแผนจะไปส่งคนในอ้อมแขนที่ตำหนักพร้อมคำแก้ตัวที่พอจะฟังขึ้น
สุดท้ายแล้วพระสนมกุ้ยเฟยก็ได้รับรู้ว่าหลานสาวของตัวเองป่วยเพราะฝึกซ้อมปราณหนักมากเกินไป ดีที่ไปอยู่ที่ตำหนักของบุตรชายจึงไม่ทีปัญหาใดเกิดขึ้น

 

“วันพรุ่งข้าคงไปฝึกรายรำไม่ไหวม่านชิงไปแจ้งที่กองสังคีตให้ข้าที”

 

“เจ้าค่ะ”

 

อวี้เหลียนล้มตัวลงนอน นางปวดเมื่อยไปทั้งตัวราวกับว่าความเจ็บปวดนี้มีไปจนถึงกระดูก นางมีรอยช้ำไม่ต่ำกว่าสิบที่และนั่นทำให้ฟางอันแทบจะกรีดร้อง แต่ทั้งหมดล้วนอยู่ใต้อาภรณ์และมันไม่ได้ใหญ่โต หากคิดให้ดีรอยช้ำเท่านี้นับว่าท่านเฟิ่งถูปราณีนางมากแล้วกระมัง มิเช่นนั้นเขาซัดเพียงครั้งนางก็กระเด็นได้แล้วและนางรู้ดีว่าที่นางหมดสติเพราะร่างกายนี้ทนไม่ไหวเนื่องจากเหนื่อยเกินไปแล้วนางยังรีดเร้นปราณออกมาใช้จนหมด

 

มือบางยกขึ้นเค้นปราณออกมาอีกครั้ง นางค้นพบว่ามันยากกว่าก่อนที่จะหมดสติไปมากแต่มันก็ยังออกมาและนั่นแสดงว่าปราณที่ถูกใช้ไปของนางกำลังกลับมา นางสะบัดมือแปรเปลี่ยนปรานให้เป็นปลาตัวน้อยอย่างคุ้นเคยแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ นางเปลี่ยนรูปร่างปราณได้ง่ายขึ้นเล็กน้อยหรือไม่นะ

 

อวี้เหลียนอดที่จะตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ แต่เมื่อคิดว่าการฝึกวันเดียวไม่น่าจะเห็นผลถึงเพียงนี้ใจนางก็ห่อเหี่ยวลงเล็กน้อยแต่กลับยิ่งทำให้นางอยากฝึกฝนมากขึ้น นับเป็นความกระตือรือร้นก็ว่าได้ สุดท้ายแล้วนางจึงปิดเปลือกตาลงเพื่อให้ร่างกายดีขึ้นพอจะขยับในวันรุ่งขึ้น


 

 

อวี้เหลียนรู้สึกว่าหุบเขาเบื้องหน้าสูงชันกว่าทุกวันที่ผ่านมา แต่ละย่างก้าวของนางหนักอึ้งเมื่อร่างกายของนางราวกับกำลังกรีดร้องไปทุกสัดส่วน ความปวดร้าวแล่นไปทั้งตัวแต่น่าแปลกที่นางไม่มีอาการไข้เลย นี่คงนับเป็นความทนทานชนิดหนึ่งของร่างกายนางกระมัง แต่ที่นางคาดไม่ถึงคือนางจะหมดสติไปอีกรอบเพราะการฝึกยังไม่ถึงสองชั่วยาม

 

ลี่หู่มองดูร่างบางที่กลิ้งและหยุดลง มันดูคล้ายคลึงกับเมื่อวานแต่เมือวานนางไม่กลิ้งแต่ล้มลงไปเลย

 

รอยยิ้มขบขันปรากฏบนใบหน้าใหญ่โตยามที่เจ้าของตำหนักปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมสีหน้าหงุดหงิด ชินอ๋องเพิ่งจะเสด็จกลับมาและค้นพบว่าตัวปัญหากำลังสร้างปัญหาให้เขาอีกแล้ว ครานี้เจ้าของร่างสง่างามกลับไม่ยกร่างบางขึ้นแต่เอ่ยปากให้คนสนิทเป็นผู้อุ้มพาไปทั้งที่ดวงเนตรดุดันยังจ้องมองใบหน้างดงามไม่วางตา

 

“นางกลับมา”

 

คำกล่าวของพยัคฆ์คู่สัญญาทำให้เจี๋ยหู่ต้องตวัดสายตากลับมา แต่เขาก็ไม่อาจเอ่ยปฏิเสธได้เพราะเด็กดื้อด้านนั่นกลับมาจริงๆ คิ้วคมขมวดเข้าหากัน จะว่าหงุดหงิดก็ว่าใช้จะว่าแปลกใจก็นับว่าถูกต้อง

 

จ้าวอวี้เหลียนนอกจากนางจะเป็นสตรีหน้าหนายังดื้อด้านได้ถึงเพียงนี้เพราะอันใดกัน?

 

คำถามเริ่มผุดพรายในใจแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ตลอดหลายปีเขาไม่ยุ่งเกี่ยวผู้คนหากมิใช่เพราะเรื่องงานรักษาความสงบ แต่เพียงเพราะหยกอันเดียวที่ไปอยู่ในมือของผู้อื่นกลับทำให้เขาวุ่นวายถึงเพียงนี้ ไม่สิ หากมิใช่เพราะหยกไปอยู่ในมือของสตรีนางนี้เขาคงไม่วุ่นวายถึงเพียงนี้

 

“เจ้ากล่าวแล้ว”

 

เสียงพยัคฆ์ทมิฬยังคงดังเข้าหูคนที่กำลังขบคิด

 

“ชินอ๋องจะผิดคำพูดหรือ? ไม่สมกับเป็นเจ้าเลย”

 

“นี่เจ้าเป็นคู่สัญญากับผู้ใดกันแน่”

 

สุดท้ายแล้วคนที่นิ่งเงียบก็เอ่ยถามเสียงต่ำ ใบหน้าครึ้มลงอีกหลายส่วนกับความรำคาญที่อีกฝ่ายย้ำนักย้ำหนา

 

“ย่อมต้องเป็นเจ้า”

 

วาจาฉะฉานนั้นไม่ทำให้ชินอ๋องอารมณ์ดีขึ้น พระบาทมั่นคงก้าวเดินกลับไปที่ตำหนักก่อนจะหยุดชะงักหันกลับมามองสบดวงตาพยัคฆ์เอ่ยบอกเสียงเรียบ

 

“ลี่หู่ เดี๋ยวนี้เจ้าพูดมากจริงนะ”

 

คนถูกว่ากล่าวขบคิดอย่างอดที่จะแปลกใจไม่ได้ นี่เขาพูดมากจริงหรือ?

 

 

...........

ตอนนี้ตอนที่ 15 นะคะกรุณาดูเลขที่ไรท์เป็นคนพิมพ์ไม่ใช่ดูเลขที่ทางเว็บรันเอาไว้

ปล.พอกลับมาอ่านอีกรอบไรท์รู้สึกว่านี่ฉันทำอะไรกับพยัคฆ์ผู้น่าเกรงขามไป5555

ปล2. E-book และ หนังสือ ยังไม่ออกนะคะ เดี๋ยวออกแล้วรีบแจ้งเลยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.149K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2632 Duan_1211 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 03:17
    แอบจิ้นพยัคฆ์กับน้อง5555 เรืออะไรของเราคะเนี่ย555
    #2,632
    0
  2. #2515 SanruthaiPh (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:18
    ลงเรือองค์ชายใหญ่ได้มั้ย....ถึงเปนเรือบาปน้องก้ยอม -.,-
    #2,515
    0
  3. #1697 Freshy Pannasa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:39
    ดิฉันอยากอยู่เรือบาปค่ะ
    #1,697
    0
  4. #1406 sasamama (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:22
    ลี่หูน่าร้ากกกกกกก
    #1,406
    0
  5. #877 kim_vbts (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 14:59
    รู้****
    #877
    0
  6. #876 kim_vbts (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 14:58
    ไรท์ คำผิดมันเเทบจะทุกบรรทัดเลย บ้างก็มีคำตกหล่น หรือประโยคเเปลก ๆ หรือเราใช้ภาษาไทยคล่องหรือยังไง เราพยายามอ่านก็อ่านไม่ร้ดูเรื่องอยู่ดี บ้างครั้งก็เกือบจะไม่เห็นเเต่พอเลื่อนลงไป

    อ่าว เห็นอีกเเล้วอ่ะ
    #876
    0
  7. #866 Supriya (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 11:55
    สนุกมากๆๆๆๆเลยค่ะไรท์ ขอบคุณนะคะ น้องเหลียน ท่านพี่จื้อโหยว่กับคุณพยัคฆ์ทมิฬน่ารักมากๆเลย //รีดชูป้ายไฟ555
    #866
    0
  8. #809 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 22:06
    อยู่กับนางมากไปเลยติดนิสัยนางมากวนบาทาอ๋องเล่นๆ จะถูกอ๋องถีบลงเขามั้ยเนี่ย
    #809
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #776 กระต่ายปากเเดง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 17:55
    ไม่ต้องมีพระเอกหรอกจริงๆอะ555
    ไม่มีประโยชน์สักกระติด ช่วยชีวิตเขา เเต่พอจะขออะไรซักอย่างก็บ่ายเบี่ยงไม่ให้ จนน้องโดนจับหมั้น ไม่ต้องเเต่งกับพระเอกก็ได้ เเค่ออกหน้าขอราชโองการให้อะ พระเอกยังไม่ทำเลยเล่นตัว
    #776
    0
  11. #775 Puchcha1234 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 17:23
    สนุกค่ะ ลุ้น พระนาง ใจจะขาดแล้ว อยากได้เล่มจัง
    #775
    0
  12. #774 TranTIti (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:49
    สนุกมากกกก รอค่าๆๆๆๆ
    #774
    0
  13. #773 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:48

    สนุกมากๆคะ รอต่อคะ
    #773
    0
  14. #771 tigereye2517 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:48

    รอทั้งอัพตอนทั้งหนังสือ5555

    #771
    0
  15. #770 mod15071986 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:26

    ลี่หูยอมรับนายใหม่... ยังมีอีกเยอะวิธีละลายน้ำแข็งอย่างลุง... อิอิ
    #770
    0
  16. #768 Kim'mo Chibi'only (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:51

    รอนะคะ มาส่งกำลังใจจจ

    #768
    0
  17. #767 Nantanat_neung (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:01
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #767
    0
  18. #766 nanacha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 12:13
    อยากได้ ebook แล้วค่าไรท์
    #766
    0
  19. #764 wanila2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:03
    สงสารน้องลำบากเกิน พาน้องไปอยู่ไกลๆพวกนี้ทีเฮ้อ
    #764
    0
  20. #763 OuWate (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 08:12
    สงสารนาง อย่ามีเลยพระเอกเนี่ย
    #763
    0
  21. #762 Meladatim (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 07:22
    คือ เอาจริงๆ นะ ท่านอ๋องแค่ ออกหน้า ขอราชโองการให้ก้อพอ ไม่ต้องแต่งก็ได้ไหม แค่ให้นางเลือกคู่เอง ไม่ได้เยอะเกินไปเลย การให้หยกคือคำสัตย์ป่ะ

    แถมให้เขาช่วยชีวิต แบบบังคับเขาอีก /เออ ลืม เทอเกิดมาเป็นนางร้าย ไม่ใช่นางเอก 5555

    ย้ากกกก นิดนึง ไม่มีสกิล น่าสงสาร
    #762
    1
  22. #761 Bung0989 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 07:19
    นางเอกของเราจะมีสัตว์คู่สัญญาบ้างใหม?นะ
    #761
    0
  23. #760 Kungbible (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 07:05
    อีกวิธีที่ช่วยนางได้คือขอให้ท่านลุงเป็นผู้สอนวิชายุทธ เมื่อเป็นคนของท่านลุง ฮ่องเต้จะทำอะไรก็ต้องเกรงใจบ้าง แต่อย่างว่าถ้าลุงรับเป็นศิษย์ ก็จะเป็นศิษย์กับอาจารย์ แต่งงานกันไม่ได้อีก
    #760
    0
  24. #759 pimbc (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 03:35
    ขอบคุณค้าา รอเปย์นะคะ
    #759
    0
  25. #758 beaw02 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 02:56

    ขอบคุณค่ะ
    #758
    0