ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 13(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,530 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

 

“อี้อาน อี้อาน มาๆเด็กดี”

 

เสียงหัวเราะของเด็กน้อยสร้างความสดใสให้จวนสกุลจ้าวเป็นอย่างมาก ยิ่งเด็กน้อยที่เพิ่งถือกำเนิดเลี้ยงค่อนข้างง่ายผู้คนก็ยิ่งเอ็นดู

 

จ้าวอวี้เหลียนรู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยมากขึ้นทุกวันจนไม่อยากกลับวังแต่บ่วงที่ยึดนางไว้ก็มาเยือนถึงที่ด้วยมารยาทอันล้ำเลิศเหนือสามัญของคนเป็นคู่หมั้น

 

“ขอข้าอุ้มน้องชายตัวน้อยบ้าง”พร้อมกับเจ้าของรอยยิ้มงดงามราวกับฤดูใบไม้ผลิ ยิ่งเจ้าของรอยยิ้มงดงามอยู่ในอาภรณ์สีขาวก็ราวกับองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเป็นเทพเซียนที่อยู่เหนือผู้คน

 

“ถวายพระพรองค์ชายใหญ่ องค์ชายรองเพคะ”

 

นางปฏิบัติอย่างถูกต้องต่อหน้าผู้อื่นแต่ก็ยังมิยอมส่งเด็กน้อยในอ้อมแขนให้

 

“หม่อมฉันมิทราบว่าทั้งสองพระองค์จะเสด็จมาเยี่ยมเยียน ขอประทานอภัยหากต้อนรับมิเหมาะสมเพคะ ท่านแม่หม่อมฉันคงไม่อาจลุงมาต้อนรับได้”

 

“ข้าเพียงมาอวยพรให้น้องชายเจ้าย่อมไม่ถือสา อย่างไรก็นับเป็นคนกันเอง”

 

นางมองสบดวงตาละมุนยามเอ่ยของคู่หมั้นที่ยามนี้กลายเป็น คนกันเอง ของนางไปแล้ว แววตาไร้แววไหววูบแลดูอบอุ่นละมุนละไมช่างทำให้สตรีเคลิ้มเคลิ้มได้ง่ายดาย หากเป็นสตรีอื่นคงเขินอายให้คนกล่าวยิ่ง แต่นางกลับอยากรู้เหลือเกินว่าคนผู้นี้วางแผนจะทำอย่างไรกับนางกันแน่จึงมองสบอยู่แบบนั้นจนเสียงคล้ายมีอะไรติดคอดังขึ้น

 

“พวกเจ้ามิเกรงใจพี่ชายเช่นข้ากับเด็กน้อยอี้อานบ้างหรือ”

 

อวี้เหลียนรู้ตัวว่าเมื่อครู่นางค้นหามากไปและไร้ซึ่งความแนบเนียนในการเสแสร้งโดยสิ้นเชิงจึงขยับยิ้มบางทำเป็นเขินอาย

 

“พระองค์กล่าวเกินไปเพคะ หม่อมฉันเพียงไม่คิดว่าองค์ชายรองจะทรงนึกถึงครอบครัวหม่อมฉันถึงเพียงนี้”

 

“ข้าย่อมต้องนึกถึงครอบครัวคู่หมั้นมิใช่หรือ”

 

นางรู้สึกขนลุกชันขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุกับการตอบรับเสียงอ่อนทันทีขององค์ชายชางเซิ่งเหอเสี่ยงแต่ยังต้องยิ้มค้างเอาไว้แบบนั้นแล้วตอบรับ

 

“เพคะ”

 

ก่อนจะส่งอี้อานให้ญาติผู้พี่ที่ยื่นมือมาก่อกวนเด็กน้อยตั้งแต่เมื่อครู่อย่างไม่คิดจะช่วยเหลือนาง แต่สบตาเพียงแววเดียวนางก็เห็นประกายขบขันในดวงตาคู่คมยิ่งย้ำชัดว่าคนผู้นี้แสร้งทำเป็นเมินเฉย มิแน่ว่าจะเป็นคนชวนองค์ชายรองมาเสียเองเพื่อก่อกวนนางเล่น

 

“น้องรองรู้ว่าข้าจะมารับขวัญน้องชายตัวน้อยเขาจึงขอตามมาด้วย”ราวกับอ่านใจผู้คนได้ จื้อโหยว่เอ่ยปากทันทีที่เห็นดวงตาโตที่หรี่ลง

 

“ขอบพระทัยเพคะ” จึงเป็นอีกครั้งที่อวี้เหลียนต้องรักษามารยาท ของขวัญมงคลที่องค์ชายทั้งสองนำมาล้วนเป็นของล้ำค่านางจึงไม่คิดจะปฏิเสธซักครึ่งคำ

 

“ใกล้วันงานบูชาเทพอสูรไป๋หู่แล้วคุณหนูจ้าวจะกลับเข้าวังหลวงเมื่อใดหรือ”

 

“อีกเพียงสิบวันเท่านั้นเพคะ พระสนมกุ้ยเฟยเกรงว่าหม่อมจะมัวแต่เล่นกับอี้อานจนมิได้ซ้อมร่ายรำ”

 

คำตอบของนางทำให้องค์ชายชางเซิ่งเหอเสี่ยงขยับยิ้มเอ่ยถาม

 

“พระสนมกุ้ยเฟยเข้มงวดถึงเพียงนั้นคงเพื่อให้เจ้าได้เป็นผู้ชนะการคัดเลือกกระมัง”

 

“เพคะ หม่อมฉันก็อยากขึ้นไปร่ายรำบนหุบเขาไป๋หู่ซักคราเพคะ ว่ากันว่าตำหนักของท่านอ๋อนบนนั้นราวกับสรวงสวรรค์”

 

นางเอ่ยเสแสร้งอย่างไม่สนใจสายตาของผู้ที่ยังอุ้มอี้อานเอาไว้ที่มองมาอย่างล้อเลียนเพราะมีเพียงท่านพี่จื้อโหยว่ที่รู้ว่านางขึ้นไปบนนั้นมาแล้ว

 

“ข้าจะรอชมฝีมือเจ้าอีกครา ยามที่เจ้าร่ายรำบูชาเทพครานั้นยังคงเป็นที่กล่าวขานถึง ปราณของเจ้าช่างแปลกตาและงดงามมากอวี้เหลียน”

 

เป็นอีกครั้งที่นางมองสบตาคู่หมั้นที่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ไม่ต่างจากเดิม ซึ่งมันไม่ต่างจากเดิมจริงๆแม้กระทังความกว้างของรอยยิ้มนางก็ยังรู้สึกว่ามันช่างเท่ากัน มีเพียงดวงตาที่ราวกับจะสื่อให้ลึกซึ้งขึ้นเพราะคำกล่าวที่เรียกขานนางตรงๆ

 

“ให้ข้าเรียกเจ้าเช่นนี้จะได้หรือไม่?”

 

นางเงียบไปช่องอึดใจก่อนจะขยับยิ้มตอบ “หม่อมฉันย่อมตามพระทัยองค์ชายเพคะ”

 

ไม่แปลกหากองค์ชายรองจะเรียกนางเช่นนี้และคงไม่แปลกอีกหากองค์ชายพระองค์อื่นจะเรียกนางเช่นกัน นับจากนี้หากใครถามนางจะปล่อยให้เรียก เพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เรียกนางว่า เหลียนเออร์

 

หลังจากนั้นนางก็ยังคงพูดคุยกับองค์ชายรองและท่านพี่จื้อโหยว่อีกร่วมครึ่งชั่วยาม ทั้งคำพูดและการกระทำขององค์ชายลรองล้วนทำให้นางจิตใจสั่นไหวอย่างแรงด้วยความตื่นตระหนก คนผู้นี้ไปกินน้ำตาลก้อนเล่นมาหรือจึงรุกนางเหลือเกินหรือหัวไปกระแทกอันใดมากัน ยังดีที่ก่อนกลับนางได้คำตอบกระจ่างชัดไม่เช่นนั้นนางคงขนลุกชันทุกคราที่พบพระพักตร์พระเอกผู้อบอุ่นของนิยายเพื่อนกระมัง

 

ยามที่ท่านพี่จื้อโหย่วส่งอี้อานให้นางเขากระซิบแผ่วเบาสั้นๆ “อันจี๋ชุนตีตัวออกห่างน้องรอง”

 

คำกล่าวนี้และการกระทำขององค์ชายรองสำหรับนางไม่ทำให้นางรู้สึกว่าเป็นตัวแทนเพราะยามนี้นางเป็นคู่หมั้น แต่มันคืออารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจของผู้เป็นพระเอกและความแง่งอนของผู้เป็นนางเอกที่นางอยากกรอกตาเบ้หน้าใส่ซะมากกว่า และนางก็เชื่อว่าคงเป็นเช่นนี้ได้ไม่นานเพราะอันจี๋ชุนยังอยู่ในตำหนักฮองเฮา การที่อันจี๋ชุนจะเลือกเข้าข้างองค์ชายอื่นคงเป็นไปได้ยาก แต่หากมีองค์ชายพะองค์ใดดันเกิดหลงเสน่ห์นางเอกผู้น่ารักในยามนี้ก็คงไม่แคล้วต้องช้ำใจในภายหลังเป็นแน่ ชะตาที่ถูกขีดเขียนเอาไว้แล้วมิใช่จะเปลี่ยนแปลงง่ายๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วความรู้สึกขององค์ชายรองและอันจี๋ชุนรวมถึงชะตาของทั้งสองคนที่ต้องเคียงคู่จะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายเชียวหรือ

 

การเข้าไปพัวพันกับความสัมพันธ์รักใคร่ของสองคนนี้ช่างเป็นหนทางบัดซบของผู้อื่นเสียจริง

 

คิดไปคิดมาแล้วนางก็หงุดหงิดอีกระรอก แต่ยามนี้ทั้งท่านแม่และน้องชายนางปลอกภัยแล้วก่อนเข้าวังนางต้องขบคิดอย่างจริงจังแล้วว่าจะวางแผนอย่างไรบ้างกับเรื่องราวยามนี้

 

 

 

จวนสกุลจ้าวเป็นจวนใหญ่แต่ก็ไม่เหมือนจวนของบรรดาแม่ทัพที่มีกำลังทหารที่แข็งแกร่งและคนมากกว่า หากเป็นนักฆ่ามีมือมี่ถูกฝึกมาอย่างดีย่อมทำตัวเองให้เล็ดรอดไปได้ซักคนยามที่ลอบโจมตีจวนสกุลจ้าว

 

ความโกลาหนเกิดขึ้นในยามที่ดึงสงัด ธนูที่พุ่งผ่านกำแพงเข้ามาเป็นการโจมตีระรอกแรก เป้าหมายของพวกมันพุ่งตรงไปที่เรือนใหญ่อันเป็นที่อยู่ของฮูหยินและเด็กน้อยส่งผลให้การคุ้มกันที่อื่นหละหลวมลง หัวหน้านักฆ่าที่ปราณอยู่ในระดับสีเงินขั้นปรายจึงสบโอกาสพุ่งตรงไปยังเรือนของคุณหนูจ้าวที่เป็นเป้าหมายจริงๆในครานี้

 

รอยยิ้มยกปรากฏเมื่อเห็นกำลังทหารที่คุ้มกันเจ้าของเรือนบางตาลงตามแผน เดิมทีเขาก็ไม่อยากจะยุ่งกับขุนนางใหญ่แต่เงินที่เขาได้รับนั้นมากถึงหมื่นทองเขาย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ ไม่ต้องสืบเสาะเขาก็พอเดาได้ว่าผู้ที่จ้างวานเป็นผู้ที่มีอำนาจในมือไม่น้อย เช่นนั้นแล้วหลังจากเขาทำงานลุล่วงย่อมไมเกี่ยวกับเขาอีก

 

“อย่าโทษข้าเลย หากจะโทษก็ไปโทษผู้ที่เจ้ากล้าไปขัดขวางเส้นทางเขาเสียเถอะ”

 

หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าเอ่ยแผ่วเบายามที่เล็งลูกเอกอาบยาพิษไปที่เจ้าของใบหน้างดงามในอาภรณ์พรลิ้วไหวที่ออกมาถามไถ่เหตุการณ์หน้าประตูเรือนด้วยท่าทีตื่นตระหนก ลูกดอกอาบยาพิษที่ถูกโอบล้อมด้วยปราณสีเงินพุ่งตรงหมายจะปลิดชีวิตเป้าหมายเพียงดอกเดียวกลับพลาดเป้าเมื่อยามที่ปลายลูกดอกห่างจากเจ้าของร่างบางเพียงหนึ่งช่วงแขน

 

“คุ้มกันคุณหนู!!!”

 

ความกลาหนเกิดขึ้นทันทีเมื่อเหล่าผู้คุ้มกันเห็นว่าเป็นอะไรที่ร่วงหล่นลงบนพื้น ปราณของพวกเขาอยู่สีฟ้านับว่าไม่ด้อยแต่เมื่อเทียบกับหัวหน้านักฆ่าก็ยังน้อยกว่าหนึ่งขั้น

 

เจ้าของลูกดอกเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ตนเองพลาดเป้าแต่ที่ซ่อนของเขาถูกค้นพบแล้วเขาจึงต้องพุ่งเข้าหาเป้าหมายเพื่อกำจัดโดยตรง แม้ว่าจะยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าเพราะเหตุใดการลอบโจมตีของเขาจึงถูกปัดป้อง

 

ดวงตาคมที่โผล่พ้นผ้าปรายมองสตรีที่เป็นเป้าหมายที่จ้องมองเขาด้วยความตื่นตระหนกและถูกรายล้อม

 

“คุณหนูไปรวมกับใต้เท้าจ้าวและฮูหยินเถอะขอรับ!”

 

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเอ่ยเมื่อเห็นแน่ชัดว่าผู้บุกรุกมีปราณเหนือกว่า หัวหน้าผู้คุ้มกันของพวกเขามีปราณสีทองหากไปถึงคุณหนูจ้าจะปลอดภัย

 

“คิดว่าข้าจะให้หนีหรือ!!”

 

เสียงคำรามยามที่ตวัดกระบี่ตัดหัวหนึ่งในผู้คุ้มกันทำให้อวี้เหลียนเบิกตากว้าง สัญชาติของนางร้องสั่งให้แผ่ปราณออกมาคุ้มกันตัวแต่ปราณของนางด้อยกว่าอีกฝ่ายทำให้มันแตกกระจายอย่างง่ายดาย ผู้คุ้มกันที่เหลือของนางพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำแต่พวกเขาไม่อาจพุ่งเข้ามาหยุดยั้งลูกดอกที่ถูกขว้างออกมาที่นางได้ทัน แต่ก็เป็นอีกครั้งที่ลูกดอกถูกทำให้กระเด็นออกไปก่อนเบื้องหน้าเจ้าของร่างบางจะปรากฏร่างสูงในชุดสีดำมิดชิดที่แผ่กลิ่นอายปราณสีทองเข้มข้นออกมาอย่างดุดัน

 

เป็นเขาที่ปัดการโจมตีออกไปได้และเผยตัวตนราวกับออกมาจากความว่างเปล่า ดวงตาคมที่โผล่พ้นผ้าสีดำสนิททำให้นางสะดุ้งถอยหนีด้วยการแต่งตัวไม่ต่างจากผู้ที่โจมตีนางแต่เขากลับค้อมหัวให้นางเล็กน้อยเพียงเท่านั้นแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้ที่โจมตีนาง การต่อสู้ระหว่าชายชุดดำเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงเมื่อผู้ที่ออกมาภายหลังพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย นางถูกคนคุ้มกันของตระกูลกันออกมาไม่ให้โดนลูกหลงแล้วถอยห่างออกมาเรื่อยๆ

 

ยามนี้นักฆ่าที่รับค่าจ้างจำนวนมากเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า เขาได้รับข้อมูลมาว่าคุณหนูจ้าวไม่มีผู้คุ้มกันมากฝีมือ แต่นี้มันอันใดกัน ทั้งปราณเข้มข้นแล้วยังจิตสังการที่กดขี่นี้ บัดซบเขาต้องถอยก่อน!

 

แม้หัวหน้านักฆ่าจะคิดได้แต่อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้กระทำตามความคิด ร่างหนาเร่งทะยานติดตามปลดปล่อยปราณรุนแรงพร้อมกระบวนท่าฟาดฟันลงบนร่างที่หันหลังหนีอย่างขี้ขลาด ด้วยคมกระบี่และไอปราณทำให้ร่างของหัวหน้านักฆ่าขาดกระเด็นสองท่อนง่ายดายราวกับไร้กระดูก เศษซากกลายเป็นไม่น่ามองจนอวี้เหลียนขนลุกชัน ยิ่งยามที่เจ้าของกระบี่คมหันกลับมามองสบนางยิ่งหวาดหวั่นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ถึงแบบนั้นนางก็มิได้ถอยหนีด้วยไม่รู้สึกถึงความรู้สึกชวนให้หวาดหวั่นจนมือสั่นเทายามที่เขาก้าวเดินมา

 

กระบี่ของเขาถูกเก็บเข้าฝักก่อนหยกคุ้นตาจะถูกนำออกมาให้นางดู

 

นั่นมันตราสัญลักษณ์ของชินอ๋อง!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.53K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2122 Baby.Aimer' (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:14
    โอ้ย นึกว่านางเอกจะตายเป็นศพแล้ว
    #2,122
    0
  2. #1615 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 09:38

    กลอกตา < กรอกตา

    ระลอก < ระรอก

    ปลอดภัย < ปลอกภัย

    คุณหนูจ้าว

    #1,615
    0
  3. #856 Supriya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 03:05
    สนุกมากๆๆค่ะ ขอบคุณนะคะไรท์
    #856
    0
  4. #714 julakukjt16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 15:59
    ทำงานสักทีนะชินอ๋องแม้จะให้ลูกน้องมาก็เถอะ
    #714
    0
  5. #562 MonthikanPookpha (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:08

    สนุกรออ่าน
    #562
    0
  6. #557 0949272135 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 19:24
    มาต่อไวๆๆนะ ไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #557
    0
  7. #556 oa07 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 18:39
    ฉันรอรอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลย 5555 รอนะ รอเด้อ
    #556
    0
  8. #555 preeyada71018 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 18:20
    ทำไมฮ่องเต้ส่วนใหญ่เลว สร้างเรื่องให้เค้าฆ่ากันตาย
    #555
    0
  9. #554 munongmu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 17:50
    เปลี่ยนเรือให้นางเถอะ อิลุงก็ขอให้ขึ้นคานต่อไปละกัน
    #554
    0
  10. #553 Numtanthitiya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 15:23
    ขออีบุคเลยจร้าาาาา
    ไม่อยากรอแล้วววววว
    #553
    0
  11. #547 Lydelia_lill (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:37
    เกลียดฮ่องเต้ที่นำพาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้คนอื่น เกลียดนางเอกที่จ้องแต่จะลอบกัดเหลียน เกลียดพระเอกที่ใจโลเล เกลียดเหลียนที่บางทีก็โง่ ง่อย กระจอกเกินไป ขี้ตกใจและอื่นๆ น่ารำคาญ เกลียดอิอ๋องที่ไม่ยอมช่วยเหลือเหลียนทั้งที่ตัวเองติดหนี้บุญคุณน้อง
    และสุดท้าย เกลียดตัวเองที่อ่านนิยายเรื่องนี้เร็วเกินไป น่าจะอ่านช้าๆจะได้เก็บไว้อ่านได้หลายวันT_T
    #547
    0
  12. #546 puggaddong (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:07
    เกลียดเรื่องนี้มาก เกลียดความล่าช้าของพระเอกที่ปล่อยให้นางเอกต้องรอคอยอย่างทุกข์ทน แต่ก็รักเรื่องนี้
    #546
    0
  13. #545 puggaddong (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:07
    เกลียดเรื่องนี้มาก เกลียดความล่าช้าของพระเอกทีาปล่อยให้นางเอกต้องรอคอยอย่างทุกข์ทน แต่ก็รักเรื่องนี้
    #545
    0
  14. #544 Taylor (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:36

    รอนะคะสนุกมากกกกกกกกกกกก

    #544
    0
  15. #540 EndlessLovelove (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 09:37

    ค้างงงงงง

    #540
    0
  16. #539 paeng foon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:40
    ยังไงต่อดีน้าาาา
    #539
    0
  17. #538 Joy252588 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 07:59
    ต่อเร็ววววว
    #538
    0
  18. #537 natthakong (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 07:55
    ขอ ebook เลยค่ะ ด่วน
    #537
    0
  19. #536 faii1993 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 04:30
    อยากได้ebook
    #536
    0
  20. #535 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 03:48

    เป็นเรานะจะเอาศพไปโยนในจวนผู้จ้างวานซะเลย

    #535
    0
  21. #533 Bayu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:21
    ขออีบุ๊กเลยได้ไหม
    #533
    0
  22. #532 wwwiisaaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    อ้าว เอาไงล่ะทีนี้ หยกใช้ไปแล้ว!
    #532
    0
  23. #531 famfufa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:15
    โอ้ยยยยย ลุงงงงหยุดเล่นตัวสักทีเถอะ อยากขบผัวบุงแล้วเนี่ยยยย เมื่อไรจะเอาน้องเป็นเมียยยยย รอค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #ขัดใจจัด #ลุงเล่นตัว
    #531
    0
  24. #530 piamya (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 01:06

    สนุกมากค่ะมากค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #530
    0
  25. #529 Puig (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 00:57
    รู้สึกขัดใจฝุดๆๆ คือแบบ โคตรบีบบังคับอ่ะ เข้าใจหัวอกนางเลย
    #529
    0