ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 12(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,196 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

 

อวี้เหลียนมองตามบรรดาผู้สูงศักดิ์พากันเดินขึ้นเสลี่ยงหรือรถม้าไปยังด้านหน้าวังเพื่อโปรยทานหรือถุงที่เตรียมไว้บนกำแพงด้านหน้าวัง นางขอพระสนมกุ้ยเฟยไม่ตามเสด็จแต่ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่ยอมเข้ารวมงานเช่นเดียวกับนาง

 

ชินอ๋องเจี๋ยหู่ยืนเด่นเป็นสง่าพูดคุยสั่งการองค์รักษ์อยู่ไม่ไกลนักแต่นางก็ไม่อาจได้ยินได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน บางทีอาจจะเป็นเพราะนางจ้องมองมากเกินไปหรือเหตุบังเอิญสายพระเนตรคมดุจึงหันมามองสบตากับนาง

 

อวี้เหลียนย่อกายเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปหาเจ้าของร่างสง่างามแผ่กลิ่นอายดุดันนั้น แต่เจ้าตัวไม่อยากเปลืองเวลากับนางนักจึงหมุนตัวแล้วสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเชื้อโรคร้ายแต่อยากหนีก็หนีไปเถอะวันนี้นางว่างแล้วนางไปหาถึงที่เลยก็ได้!

 

"กลับกันเถอะฟางอัน ม่านชิง"

 

"เจ้าค่ะ"

 

สองสาวตอบรับพร้อมเพรียงพร้อมรอยยิ้ม ทั้งสองคนกระตือรือร้นที่จะกลับน่าดู บางทีคงอยากแกะถุงออกดูเต็มทีว่าตนเองได้อะไรมาบ้างหรือไม่

 

นางเปลี่ยนเสื้อผ้าทานอาหารเช้าดังเช่นปกติแต่วันนี้นางสั่งให้ม่านชิงรออยู่ที่นี่และให้ฟางอันตามไปที่หุบเขาแทนเพราะอยากให้ม่านชิงอยู่รายงานพระสนม

 

"คุณหนูท่านมาทำอันใดที่นี่อยู่บ่อยๆกันเจ้าคะ" ฟางอันอดที่จะเอ่ยปากถามไม่ได้ นางไม่ชอบบรรยากาศของเขาเทพอสูรไป๋หู่เลย ชวนให้ขนลุกและหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

 

"ข้าก็แค่อยากหลีกหนีชะตากรรมตนเองเท่านั้น และผู้ที่ช่วยข้าได้อยู่บนนี้"นางเอ่ยปากตอบเดินตรงเข้าไปหาหุบเขาสูงตรงหน้า

 

"คุณหนูหมายถึงชะตากรรมอันใดและหมายถึงใครกันเจ้าคะ" ฟางอันขมวดคิ้วมุ่น

 

"ใครเล่าที่อยู่บนนี้" อวี้เหลียนขยับยิ้มถาม

 

"ท่านอ๋อง เป็นชินอ๋องหรือเพคะ?"

 

นางไม่ตอบทำเพียงหัวเราะในลำคอแล้วบอกให้ฟางอันกลับไปก่อนหรือรอแถวๆนี้ก่อนที่ก้าวเข้าสู่ค่ายกลของหุบเขา

 

นางคิดว่าตัวเองใช้เวลาในการเดินถึงยอดเขาน้อยกว่าทุกวัน บางทีอาจจะเป็นเพราะนางกำลังขบคิดเรื่อราวจนหลงลืมความสูงที่ต้องเดินขึ้นบันไดมาก็เป็นได้ แต่ทันทีที่ขึ้นถึงยอดเขา วิวทิวทัศน์และบรรยากาศเย็นสบายมักทำให้นางรู้สึกหายเหนื่อยได้อย่างน่าประหลาด นางคิดว่าอาจจะเป็นเพราะปราณบริสุทธิ์ก็เป็นได้

 

อวี้เหลียนเดินไปตามระเบียงทางเดินอ้อมวนไปด้านข้างของหุบเขาอย่างคุ้นเคย ชาญนั่งเล่นที่มีบรรยากาศเย็นสบายกลับตลบอบอวนไปด้วยกลิ่นอายดุดันของผู้ที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ดวงตาคมดุปรายมองนางแต่ถึงแบบนั้นนางก็ยังไม่ชะลอฝีเท้าและไม่คิดจะหยุดจวบจนเดินไปถึงตรงหน้าพระพักตร์ชินอ๋องผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นทัพของแคว้น

 

"ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ" นางเอ่ยแต่เจ้าของสถานที่กลับปรายสายตาลงไปมองม้วนไม้ไผ่ในมือแล้วคล้ายกับจะบอกกล่าวว่าไม่สนใจนางแม้แต่น้อย

 

นางเชิญตัวเองนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะแล้วเอ่ยปาก "พยัคฆ์ทมิฬไปไหนหรือเพคะ?"

 

"หุบปาก ไม่เห็นหรือว่าเปิ่นหวางกำลังทำงาน"

 

นางได้รับคำตอบที่เรียบนิ่งที่สุดและเย็นชาที่สุดก็ว่าได้นางจึงทำตามแต่โดยดี แต่มันก็แค่ หุบปาก ไม่ได้แปลว่าไล่นาง

 

นางพยายามนั่งเงียบๆแต่เพราะร่างกายของนางเหนื่อยเกินไปและนอนน้อยกว่าปกติ ยิ่งอากาศเย็นสบายนางจึงยิ่งไม่อาจทานทน หนังตาของนางหนักอึ้งและเริ่มทรงตัวไม่อยู่จึงเริ่มฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะแต่ก็ยังพยายามเปิดเปลือกตาเอาไว้

 

ไม่มีเสียงว่ากล่าวจากเจ้าของโต๊ะและความเงียบสงบทำให้นางฝืนทนได้เพียงชั่วครู่ สุดท้ายแล้วหนังตานางก็ปิดลงในที่สุด

 

ชางเซิ่งเจี๋ยหู่ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามนัก เขาอ่านเอกสารของชายแดนซึ่งกำลังมีสถานการณ์เคร่งเครียดจนใกล้จะเกิดศึกเต็มที เมืองทางใต้ของเฟิ่งฟู่เต็มไปด้วยแร่จึงทำให้มีการแย่งชิงเป็นประจำ เดิมทีพื้นที่ตรงส่วนนี้ส่วนใหญ่เป็นของเฟิ่งฟู่แต่มีอีกส่วนที่เป็นของแคว้นเล็กๆแคว้นหนึ่งซึ่งถูกรวมเข้ากับเฟิ่งฟู่เมื่อเกือบ500 ปีมาแล้ว การรวมครั้งนั้นเกิดจากความต้องการของผู้นำแคว้นแต่ความเห็นของพวกเขาแตกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งยินดีรวมเข้ากับเฟิ่งฟู่แลกกับการดูแลคุ้มครองไปจนถึงสิทธิ์เท่าเทียมกับชาวเฟิ่งฟู่แต่อีกส่วนต้องการรวมเข้ากันแคว้นฮวนที่มีกำลังทหารมากกว่าและมีแร่ทองค่อนข้างเยอะ แคว้นเฟิ่งฟู่ยอมถอยหลังด้วยการเสนอให้แบ่งพื้นที่ออกเป็นสองอย่างเท่าเทียมแต่ด้วยความที่แคว้นฮวนมีกำลังทหารมากและทะนงตนคิดว่ามีดีกว่าเฟิ่งฟู่จึงทำให้เกิดการแย่งชิงขึ้น

 

ผู้เป็นแม่ทัพพิทักษ์ดินแดนคนก่อนคือลุงของเขาทำการรบจนเอาชนะได้แต่แคว้นฮวนก็ยังหน้าหนาพอจะขอแบ่งครึ่งหนึ่งทั้งที่ตนเองเป็นผู้ทำให้เกิดสงคราม ทุกวันนี้พื้นที่ตรงส่วนนั้นจึงคล้ายกับเป็นพื้นที่เปราะบางและไม่ค่อยมีใครอยู่ราวกับมีไว้สำหรับสู้รบ ส่วนอีกครึ่งที่ควรเป็นของเฟิ่งฟู่ก็เป็นเมืองชายแดนไปแต่ทุกๆครั้งที่มีการเปลี่ยนผู้ครองแคว้นหรือเกิดความระส่ำระส่ายทางการเมืองแคว้นฮวนมักจะฉวยโอกาสจัดทัพโจมตีเสมอและมันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ตั้งแต่น้องชายเขาชางเซิ่งฝานหรงขึ้นครองราชย์แคว้นฮวนไม่ลงมือใดๆจนน่าแปลกใจแต่ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าอีกฝ่ายรอให้สถานการณ์ภายในแคว้นเฟิ่งฟูเกิดการแบ่งฝ่ายเพราะบรรดาองค์ชายดังเช่นตอนนี้

 

เจี๋ยหู่โยนม้วนไม้ไผ่ลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด การแย่งชิงบัลลังก์เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดจึงไม่อยากพาตัวเองไปพัวพันแต่ด้วยหน้าที่เขาก็ยังต้องเกี่ยวข้อง!

 

มือหนายกถ้วยชาขึ้นจิบดับความรู้สึกไม่ชอบใจแต่หัวเล็กที่ไม่ขยับแม้แต่น้อยกลับทำให้เขาต้องชะงักมือ ใบหน้าคมได้รูปเอียงน้อยมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยความข้องใจแต่เมื่อเห็นดวงตาคมระคนหวานที่ชอบมองมาปิดสนิทเขาก็ได้คำตอบ

 

เจ้าของสถานที่ส่งเสียงขึ้นจมูกกับการกระทำของอีกฝ่าย นี่นางมาหาเขาหรือมาพักผ่อน!!แล้วยังกล้าหลับทั้งที่อยู่กับเขาสองคนแบบนี้อีก ร่างสูงขยับลุกขึ้นเดินอ้อมไปอีกด้านของโต๊ะและนั่งลงบนส้นเท้า ดวงตาคมมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งก่อนจะยกมือสากเกลี่ยไปตามพวงแก้มนวลของผู้ที่หลับไหล สัมผัสที่ไม่ได้แผ่วเบาหรือระมัดระวังทำให้คนที่กำลังหลับรู้สึกตัว อวี้เหลียนขมวดคิ้วน้อยๆก่อนแพขนตาหนาจะเปิดออก ดวงตาหงส์สบกับดวงตาคมราวพยัคฆ์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อนิ่ง นางรับรู้สัมผัสสากที่ลากไล้ไปตามแก้มนางก่อนจะหยุดที่ใบหู นางมิได้ผลักไสแต่ก็มิใช่ไม่หวาดหวั่น เพียงแต่นางรู้สึกราวกับถูกตรึงด้วยดวงตาคู่คมตรงหน้า และรู้สึกราวกับว่านางไม่ควรถอยหนี

 

"เจ้าเข้ามาในตำหนักของเปิ่นหวางแล้วกล้าหลับต่อหน้าเปิ่นหวางเช่นนี้ความหมายของเจ้าคือให้เปิ่นหวางทำตามใจหรืออย่างไร"

 

นางเข้าใจรับสั่งดี แต่คนตรงหน้านางแม้จะดูดุดันน่ากลัว แต่ใจนางกลับไม่กลัวเท่าทีควร นางก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะเหตุใด

 

"หม่อมฉันเพียงอยากให้พระองค์เมตตาเพคะ และรู้ว่าพระองค์ไม่คิดจะทำอย่างที่รับสั่ง"

 

เจี๋ยหู่หรี่ตามมองคนตรงหน้า แม้แววตานางจะไหววูบแสดงความหวาดหวั่นแต่เขากลับรู้สึกราวกับถูกเด็กน้อยตรงหน้าท้าทาย นิ้วเรียวเลื่อนไปตามโครงหน้าเรียวก่อนที่นิ้วโป้งสากจะกดลงบนริมฝีปากอิ่มเย้ายวนเอ่ยถามเสียงกดต่ำ

 

"เจ้าคิดว่าคนอย่างเปิ่นหวางต้องสนใจขนบ หรือสนใจหน้าตาของตระกูลจ้าวหรือ?" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจนเกือนจะแนบชิด "เจ้ามิใช่สตรีคนแรกที่ที่เปิ่นหวางแตะต้อง การทำให้เจ้าแปดเปื้อนแล้วโยนทิ้งดูจะง่ายดายกว่าการออกรบมากนัก"

 

อวี้เหลียนเม้มปากอย่างลืมตัวทั้งที่นิ้วสากยังกดอยู่บนริมฝีปากนาง นางเข้าใจความหมายของชินอ๋อง หากพระองค์ย่ำยีนางแล้วปฏิเสธเสียใครจะกล้าว่ากล่าวได้ว่าพระองค์เป็นคนทำ

 

"หม่อมฉันทราบเพคะ หากพระองค์ปรารถนาเช่นนั้นหม่อมฉันก็มิอาจห้าม แต่หากหม่อมฉันตั้งครรภ์...."

 

"หึ! เชื้อพันธุ์ของเปิ่นหวางคิดว่าจะมอบให้สตรีใดก็ได้งั้นหรือ"

 

"อึก"

 

อวี้เหลียนส่งเสียงในลำคอเมื่อมือสากเคลื่อนลงมาบีบคางนางจนเจ็บ น้ำเสียงที่ตรัสขัดนางเย็นยะเยียบลงหลายส่วนซ้ำดวงตาคมยังมีแววดุดันพาดผ่านอย่างน่าใจหายแต่นางก็ยังคงจับจ้องไม่วางตา นางมิได้ท้าทายเพราะรู้ว่าคนผู้นี้จะฆ่านางแค่เพียงสะบัดมือครั้งเดียวก็สำเร็จแต่นางแค่เพียงอยากยืนยันเจตนาตนเอง 

 

นางจ้องมองพระพักตร์ได้รูปที่อยู่ห่างไม่ถึงคืบแล้วพยายามสงบใจ นางก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงต่อต้านขนาดนี้ รู้แต่ว่านางไม่ปรารถนาจะมีชะตาแบบนั้นและองยู่กับองค์ชายรอง 

อวี้เหลียนยกยิ้ม นางเริ่มขบขันระคนสังเวชตัวเอง "อย่างน้อยหม่อมฉันก็ยังได้เลือกบุรุษที่จะร่วมนอนด้วยได้ มิใช่ว่าใครอื่นเป็นผู้เลือกให้"

 

นางสบตากับดวงตาคมที่หรี่ลงไม่แย่แสความเจ็บที่ปลายคางยกมือขึ้นแตะสันกรามเด่นชัดได้รูปบนเครื่องหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ

 

"หม่อมฉันเพียงแค่ไม่ชอบ ที่ต้องอยู่ในอุ้งมือของผู้อื่น"

 

ใช่แล้ว บางทีนางก็แค่ไม่ชอบที่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างในนิยาย และต้องการขัดขืนให้ถึงที่สุด ทั้งอึดอัดคับข้องและเจ็บใจ ยิ่งรู้ว่าฮ่องเต้พยายามบังคับและเป็นผู้กุมชะตาชีวิตนางนางก็ยิ่งอยากดิ้นรน

 

"เช่นนั้นเจ้ายินดีจะอยู่จะอุ้งมือของเปิ่นหวางงั้นหรือ"

 

นางสบลึกเข้าไปในดวงตาสีทองคู่คมในขณะที่ถามตัวเองซ้ำ ใช่ นางเคยถามตัวเองแบบนี้เช่นกันและมันก็ยังเป็นคำตอบเดิม คำตอบที่ทำให้นางรู้ว่าตัวเองบ้ามาก

 

"หากนั่นหมายถึงการที่พระองค์ช่วยเหลือให้หลุดพ้นวังวนของวังหลวงเพคะ"

 

นางตอบรับเหมือนมั่นหน้ามากทั้งที่ใจนางเต้นโครมครามอย่างหนักตั้งแต่ยามที่พระพักตร์ได้รูปขยับเข้ามาใกล้ นางรู้ว่าคนที่นี่เคร่งครัดแล้วคนตรงหน้าเป็นถึงอ๋องซ้ำยังบอกว่าจะไม่ยอมมอบเชื้อพันธุ์ให้นางง่ายๆเพราะแบบนั้นเขาคงไม่ปู้ยี่ปู้ยำนางแล้วโยนลงจากเขาง่ายๆแน่นอน เพราะแบบนี้ตอนนี้นางจึงแทบจะกลั้นใจตอบ

 

เจี๋ยหู่นิ่งเงียบ เขากำลังพิจารณาสตรีตรงหน้ามากกว่าที่เคย นางพูดเหมือนจะหนักแน่นแต่มันจะซักเท่าไหร่กันเชียว
พระพักตร์ได้รูปขยับในไปหาใบหน้าคนที่อยู่ใต้ร่างมากขึ้น แต่ถึงแบบนั้นคนตรงหน้าก็ยังอวดดีและดื้อดึง หากเขาไม่สั่นสอนนางก็ยังไม่รู้จักเข็ด!

 

ริมฝีปากได้รูปประกบปิดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มแนบสนิทหมายจะสั่นสอนแต่ทันที่ดวงตาคมสบกับดวงตาหงส์อีกครั้งสติของเขากลับชะงักงันชั่วครู่ ใบหน้างดงามกลับแดงระเรื่อดวงตาเบิกขึ้นอย่างตื่นตระหนก ริมฝีปากอิ่มที่ถูกเลียด้วยลิ้นเล็กอย่างลืมตัวดึงดูดสายตาคมที่กำลังจ้องมองด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนสัญชาตญาณความต้องการจะชักจูงให้ก้มลงหาสัมผัสนั้นอีกครั้ง

 

อวี้เหลียนกลืนน้ำลายลงคอ ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนลืมหายใจ ยิ่งหน้าของท่านอ๋องใกล้เข้ามาอีกครั้งนางก็ยิ่งรู้สึกหมือนตัวเองจะทนไม่ไหวเข้าไปทุกที ใจนางเหมือนจะหลุดออกมาจากอก!!

 

“อ๊ากกกก!!!”

 

สุดท้ายนางก็ร้องลั่นหลับตาแน่นแล้วผลักแผงอกกำยำอย่างแรงอย่างลืมตัวก่อนจะลืมตาขึ้น ทันทีที่เห็นสายตาคมดุดันมองมาด้วยรังสีอาฆาตนางจึงรู้สึกตัวว่าทำอะไรไป

 

“หม่อม หม่อมฉัน เมื่อเช้า ยังไม่ได้ขัดฟันเพคะ!” นางแก้ตัวตะกุกตะกักแล้วยกมือปิดปากแน่น

 

“หม่อมฉันขอกลับไปขัดฟันล้างปากก่อนเพคะ!” ว่าจบเจ้าของร่างบางก็ลุกพรวดวิ่งออกจากตรงนั้นและลงเขาด้วยความเร็วกว่าทุกๆวัน

 

อวี้เหลียนรู้สึกว่าตัวเองบ้าไปแล้ว นางบ้าไปแล้วจริงๆ นางยกมือทุบอกแต่ใจนางไม่เต้นช้าลงเลย นางไม่ใช่ไม่เตรียมใจแต่ทำไมมันถึงได้ตื่นเต้นและวาบหวามแบบนี้กันล่ะ ไม่ใช่ว่าทั้งชีวิตนางไม่เคยชอบผู้ชายถึงจะยังไม่เคยคบใครจริงๆก็ตามเพราะคนที่นางชอบมักจะไปชอบคนอื่นตลอดแต่นี่มัน.....มันเหมือนนาง...บ้าไปแล้ว....

 

“โอ้ยยยย!!!” อวี้เหลียนหยุดวิ่งแล้วย้อตัวนั่งลง นางร้องอย่างไม่เข้าใจความคิดตัวเอง

 

แรกเริ่มนางก็คิดว่าท่านอ๋องคงไม่ทำอะไรนางจริงๆหรอกแต่นางก็ยังพอเตรียมใจอยู่บ้างเพราะนางต้องยอมรับว่ากำลังอ่อยให้ท่านอ๋องชอบนางจริงๆแต่ทำไมตอนนี้นางถึงวิ่งหนีมานะ จูบนั่น สายตาคมๆนั่น ใบหน้าหล่อเหล่าอย่างร้ายกาจแต่บ่งบอกว่าโคตรต้องการนั่นแหละที่ทำให้นางสติแตก!! ปกตินางจะต้องคิดแค่ว่าทำให้หลุดพ้นจากชะตากรรมแต่เมื่อครู่มันอะไร จู่ๆใจที่สงบๆของเธอก็เหมือนจะหลุดออกมาจากอกเพราะสายตานั่นแล้วยังความรู้สึกที่แวบเข้ามาราวกับยินยอมนั่นมันอะไร นางถูกอ่อยหรือนางกำลังอ่อยกันแน่!!!

 

 

“ทำไมรู้สึกเหมือนพ่ายแพ้เลย” อวี้เหลียนถอนหายใจกับตัวเองแล้วขยับลุกขึ้น นางสงบใจแล้วเอียงหน้ามองกลับไปด้านบนอีกครั้ง

 

นางไม่คิดจะกลับขึ้นไปแล้ว แต่พรุ่งนี้ต้องหาข้อแก้ตัวใหม่ให้ดี เพราะคงไม่มีใครขัดฟันข้ามวันหรอก

 

 

คล้อยหลังเจ้าของร่างบางที่หุนหันออกไป เจ้าของดวงเนตรดุดันยังคงจับจ้องมองตามประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายยิ่งคิ้วคมขมวดมุ่นเข้าหากันพระพักตร์งดงามก็ราวกับชวนให้ผู้คนหวั่นเกรงได้ แต่คงมิมีใครรับรู้ได้ดีไปกว่าเจ้าของกลิ่นอายดุดันว่าภายใต้ท่าทีเช่นนั้นพระองค์กำลังรู้สึกจิตใจผันผวนอย่างที่ไม่เคยมาก่อน แต่นั่นไม่ใช่เพราะท่าทีเขินอายของอีกฝ่ายที่ถึงขนาดวิ่งหนีเขาไปแต่เป็นเพราะเอือมระอากับข้อแก้ตัวที่ฟังดูห่วยแตกเกินไปนั้นเสียมากกว่า

 

“หึ”

 

เสียงในลำคอคล้ายเย้ยหยันคนที่กระทำการสวนทางกับคำพูดดังขึ้นก่อนดวงเนตรคมจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งดังเดิม ยามขบคิดถึงการกระทำของน้องชายที่จงใจผูกมัดคุณหนูจ้าวเอาไว้ให้บุตรชายตัวเอง 

 

ไม่ใช่ว่าเขาเมินเฉยเรื่องที่นางเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาเคยบอกนางเช่นไรก็ยังเป็นเช่นนั้น เมื่อนางเป็นคุณหนูสกุลจ้าวไม่มีทางที่นางจะไม่กลายเป็นเป้าหมายของใครหลายคน และยามนี้ฝานหรง(ฮ่องเต้)มอบฐานะคู่หมั้นให้หลานชายคนรองให้และฮองเฮาเองก็ปรารถนาเช่นนั้นนางย่อมกลายเป็นเป้าหมายของสกุลอื่น

 

มือหนาสะบัดควบรวมปราณเอาไว้ที่ฝ่ามือก่อเกิดเป็นรูปร่างพยัคฆ์สีดำสนิทบ่งบอกคามแข็งแกร่งของผู้เป็นเจ้าของปราณ

 

“เฟิ่งถู ส่งคนไปคอยคุ้มกันจ้าวอวี้เหลียนซักคน ยามนี้คงใกล้ได้เวลาที่เปิ่นหวางจะตอบแทนนาง”

 

สิ้นคำพยัคฆ์สีดำตัวเท่าสุนัขเนื่องจากปริมาณปราณของผู้เป็นเจ้าของที่ควบคุมเอาไว้ก็ทะยานออกไปทันที

 

............

มาค่ะ ลุงมาแล้ว5555

อันนี้เป็นเพจของไรท์นะคะ เผื่อใครอยากติดตาม^^ >> Porjounju

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.196K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2813 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 14:19
    รอนานมาก ลุงง
    #2,813
    0
  2. #2774 miNAMizu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 13:12
    คำว่า ชานนั่งเล่น เขียน"ชาน"แบบนี้เด้อ "ชาญ" นี้คือ ชาญฉลาด
    #2,774
    0
  3. #2684 ติ่งนิยาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 17:37

    อิลุง...ผ่ามผ้าม...อิๆๆๆมาแพงเเละแรงมากขอรับ^[]^***

    #2,684
    0
  4. #2514 SanruthaiPh (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 20:32
    เมื่อไหร่ลุงจะรักน้องอ่ะ แบบ ลุ้นเนี่ยวเหนียวเเล้วเนี้ยยนยยย -0-
    #2,514
    0
  5. #2494 แขนลีบหมดแรง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:40
    เป็นชินอ๋องหรือเจ้าคะ
    #2,494
    0
  6. #2458 creamcr7 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 10:03
    ลุงอายุเท่าไหร่นะครับ?
    #2,458
    0
  7. #2121 Baby.Aimer' (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:05
    นั้นปากหรอเพคะเด็จลุง ทำไมจัดจังง่ะ
    #2,121
    0
  8. #1636 chanome (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:28
    เกือบเขี่ยอีลุงออกจากตำแหน่งพระเอกละ555
    #1,636
    0
  9. #1495 balloon60626 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:01
    อมพะนำจริงๆลุง
    #1,495
    0
  10. #1207 T--dZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 19:11

    ลุงมาแล้ววววว


    ตอดน้อยๆนิดๆ น้อนก้พอใจ 🥰🥰

    #1,207
    0
  11. #1179 NooNingSupaporn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 18:45
    ลุงค่าตัวแพงมากค่ะ...ไรท์
    #1,179
    0
  12. #1100 Baiphil289 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 19:37
    ไม่ต้องตอบแทนหรอกค่ะปล่อยตายไปเลย5555#ประชด
    #1,100
    0
  13. #972 650004506 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 15:20
    ลุงโว้ยย ลุงแก่แล้วยังเล่นตัวอีก เดะน้องไม่เอานะลุงงงงง
    #972
    0
  14. #878 Ray_9 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 15:38
    เป็นปลื้มมมมมม
    #878
    0
  15. #853 Supriya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:47
    ตลกน้องมากค่ะ 555 น่ารักมากหนูลูก ขอบคุณนะคะไรท์ สนุกมากค่ะ
    #853
    0
  16. #703 mano26282331 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 10:50
    ลุงเดี๋ยวก้อมิลูกไม่ทันใช้หรอกเล่นตัวนัก

    หึ
    #703
    0
  17. #669 I'm fine. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 06:00
    ท่านอ๋องมั่นคงดีนะ 55555
    #669
    0
  18. #488 popylove27 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 04:50
    รำคาญอิอ๋องจริงๆปากจัดเหลือเกิน หึยๆๆ
    #488
    0
  19. #484 Whanzaaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 01:43
    แก้คำผิดนิดนึงนะคะ ชาน ไม่ใช่ชาญ แยแส ไม่ใช่ แยแส่ และ สักเท่าไร ไม่ใช่ ซักเท่าไหร่
    #484
    0
  20. #460 j.thurr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:20
    ลุงฟาดฮ่องเต้หน่อยยยย
    #460
    0
  21. #459 Supatra_ja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:12
    รอท่านอ๋องออกโรงมานานแล้ว
    #459
    0
  22. #458 Poiugyfch (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:11
    ลุงลีลาอ่ะลุงงง
    #458
    0
  23. #457 ลูน่า ลาเซนโดเลีย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 17:47
    ไรต์คะ เรื่องนี้มีe-bookมั้ยคะ
    #457
    1
    • #457-1 Porjounju(จากตอนที่ 24)
      3 พฤษภาคม 2563 / 21:30
      มีค่ะ แต่ยังไม่ออกต้องรอก่อนจ้าาา
      #457-1
  24. #456 Little-Karin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 17:34
    อยากตีฮ่องเต้ หมันไส้
    #456
    0
  25. #454 นาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 15:06

    ลุงแก่แล้วยังเล่นตัวอีก ค่าตัวก็แพง

    #454
    0