ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 10(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,977 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

 

 

เจี๋ยหู่รู้สึกราวกับตัวเองจนคำพูดครั้งแรกในชีวิตในใจเข่นเขี้ยวพยัคฆ์ของตัวเองที่ไปหลงเชื่อสตรีตรงหน้า แต่หากมองท่าทางดื้อดึงของนางแล้วมีใครบ้างจะไม่คิดว่านางจะเผาจริงๆ

 

ดวงตาสีทองดุดันหรี่ลงยามที่มองใบหน้าดื้อรั้นกับดวงตาฉายแววไม่ยอมนั้นก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเขามิได้เป็นผู้ให้หยกกับคุณหนูจ้าวผู้นี้แม้แต่น้อยแม้นางจะเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้จริงๆก็ตาม

 

"หากเจ้าอยากพบเจ้าของหยกนักเปิ่นหวางก็จะให้พบ พบแล้วก็ไปจากที่นี่เสีย!"

 

ว่าจบร่างสง่างามก็เดินกลับเข้าไปด้านใน รับสั่งกับความว่างเปล่าเอ่ย "เรียกเฟิ่งถูมา"

 

อวี้เหลียนขมวดคิ้วกับคำบอกกล่าวนั้นทั้งที่ลอบถอนหายใจกับความกดดันที่คลายลงแล้วเดินตามเจ้าของตำหนักเข้าไป

 

ครั้งนี้กลับมีข้ารับใช้ที่เป็นขันทีออกมาจัดแจงชงชาและรินชาให้ท่านอ๋องและนางอย่างดีแตกต่างจากครั้งก่อนๆ แต่นางมองหาเจ้าพยัคฆ์ที่คิดจะทำให้นางโดนบี้ด้วยแรงโทสะของท่านอ๋องอย่างไรก็ไม่เจอ

 

นางยกชาขึ้นจิบแล้วจ้องมองผู้ที่เอนหลังพิงกับเบาะรองหนานุ่มด้วยท่าทีเฉยชาแม้ว่าจะออกมาเป็นภาพชวนมองราวกับกำลังจ้องมองนายแบบหุ่นดีกำลังถ่ายแบบเครื่องนอนอยู่ก็ตาม

 

"ถวายพระพรท่านอ๋อง พระองค์ทรงเรียกหากระหม่อมหรือพะยะค่ะ!"

 

นางหันมองเจ้าของเสียงหนักแน่นและจำได้ดี คนผู้นี้คือคนที่นางเจอยามที่กลับจากวัด

 

"นางมาพบเจ้าเพื่อต้องการร้องขอสิ่งตอบแทนสำหรับความช่วยเหลือ"

 

เจี๋ยหู่เอ่ยกับคนสนิทแต่คนที่นั่งรออยู่ก่อนกลับเอ่ยแย้งทันที อวี้เหลียนเข้าใจว่ากำลังถูกชินอ๋องผู้นี้เล่นงานเข้าแล้วแต่นางไม่ยอมหรอก

 

"เกรงว่าพระองค์คงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ"

 

นางขยับยิ้ม "หยกที่หม่อมฉันได้รับเป็นท่านผู้นี้ที่มอบให้จริงๆแต่หยกเป็นของพระองค์มิใช่ว่าต้องเป็นพระองค์หรือเพคะที่ต้องรับฟังคำขอของหม่อมฉัน"

 

สิ้นคำกล่าวของคุณหนูจ้าวสรรพเสียงก็คล้ายเงียบลง ผู้รับใช้ใกล้ชิดชินอ๋องพร้อมใจกันกลั้นหายใจโดยมิได้นัดหมายด้วยเกรงว่าคุณหนูนี้นี้จะถูกลงอาญา มีใครในตำหนักไม่รู้ว่าชินอ๋องเจี๋ยหู่เกลียดการถูกบีบบังคับยิ่งกว่าอะไร สิ่งใดพระองค์ไม่ปรารถนาจะทำใครสั่งย่อมไม่ทำ!

 

ชางเซิ่นเจี๋ยหู่จ้องมองคนที่นั่งตรงข้ามนิ่งต้องยอมรับว่านางทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยจนต้องเอ่ยปากถาม

 

"เจ้าแน่ใจ?"

 

"เพคะ คงไม่มีผู้ใดกล้าใช้หยกแบบเดียวกับตราประทับที่ประทับอยู่บนรูปปั้นพยัคฆ์พิทักษ์ที่ทางขึ้นหุบเขาศักดิ์สิทธิ์นอกจากผู้เป็นเจ้าของตำหนักพิทักษ์นี้จริงหรือไม่เพคะ"

 

ดวงตาดุดันมีความพึงพอใจพาดผ่าน ริมฝีปากหยักลึกปรากฏร่องรอยยกขึ้นที่มุมปากยามที่มือหนายกชาขึ้นจิบปกปิดร่องรอยนั้นไม่ให้คนถือดีมองเห็น

 

ในท่าทีดื้อดึงของเด็กน้อยกลับมีเขี้ยวเล็บซ่อนเอาไว้ถึงเพียงนี้ เห็นทีสตรีโง่ตรงหน้าเขาจะพอมีไหวพริบอยู่บ้าง ในเมื่อนางใช้ทั้งความบ้าและความช่างสังเกตพาตัวเองขึ้นมาอยู่ตรงหน้าเขาได้เขาก็จะรับฟังเสียหน่อย

 

"แล้วเจ้าอยากจะขอสิ่งใดเปิ่นหวาง"

 

อวี้เหลียนจ้องมองพระพักตร์ดุดันหล่อเหลาที่มีเครื่องหน้าคมชัดแต่กลับแผงความเย้ายวนเยี่ยงบุรุษเพศอาไว้ทุกสัดส่วนด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น

 

"หม่อมฉันอยากทูลขอให้พระองค์ยับยั้งราชโองการของฮ่องเต้ที่จะประทานสมรสให้กับหม่อมฉันโดยไม่ยินยอมทุกฉบับเพคะ"

 

เจี๋ยหู่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆบนใบหน้าแม้ว่าคำกล่าวของอีกฝ่ายจะทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยก็ตาม เป็นอีกครั้งที่ชินอ๋องต้องยกยิ้มยามสบกับดวงตาคมบนใบหน้างดงามราวภาพวาดตรงหน้า

 

"หึ"

 

เสียงในลำคอดังขึ้นก่อนปราณดำเข้มข้นจะแผ่กระจายออกจากร่างสูงศักดิ์ โต๊ะที่คั่นกลางระหว่าชายหญิงแตกกระจายเป็นสองส่วนก่อนจะกระเด็นไปด้านข้าง ร่างสูงคว้าแขนเล็กกระชากเข้าหาร่างกายอย่างแรงจนร่างบอบบางที่เคยอยู่ฝั่งตรงข้ามขึ้นมาเกยอยู่บนร่างกำยำสมส่วน

 

"คำขอของเจ้า ต้องการให้เปิ่นหวางยับยั้งมันด้วยวิธีใดกัน"

 

อวี้เหลียนรู้สึกลมหายใจนางสะดุด ยามที่โต๊ะแตกกระจายนางหมายจะยกแขนขึ้นบังด้วยความตกใจแต่มายามนี้นางกลับเกยอยู่บนร่างกายชินอ๋องจนเกือบจะทั้งตัว

 

ดวงตาหงส์เบิกกว้างกระพริบบริบๆอย่างคนไม่เข้าใจ สมองของนางกำลังนึกถึงรับสั่งจากผู้ที่เป็นเจ้าของดวงตาดุดันคู่ตรงหน้า

 

นางขอให้ชินอ๋องยับยั้งสมรสพระราชทาน และท่านอ๋องเอ่ยถามว่าอยากให้ทำวิธีใดหรือ? นางสบลึกเข้าไปในดวงตาสีทองดุดัน "พระองค์จะให้หม่อมฉันเป็นชินหวางเฟยหรือเพคะ?"

 

นางเข้าใจที่ชินอ๋องกล่าว ความหมายของพระองค์คือการยับยั้งสมรสนั้นจำต้องมีเหตุผลอันสมควรและเหตุผลที่พระองค์ถามถึงคือ 'จะให้บอกกล่าวว่านางเป็นสตรีของพระองค์หรือ'นางจึงเอ่ยถามเช่นนั้นกลับไป

 

ชินอ๋องผู้มีใบหน้าเรียบนิ่งกลับเลิกคิ้วน้อยๆมองสตรีหน้าไม่อายตรงหน้าแทนที่นางจะรีบปฏิเสธแต่กลับกล้าย้อนถามเขาเช่นนี้

 

"หวังสูงไปหรือไม่"

 

อวี้เหลียนไม่สนใจคำดูแคลนนั้น นางรู้ดีว่าชินอ๋องยังไม่มีชายาและยิ่งนางขบคิดก็ยิ่งชัดเจนว่าการเป็นชายาชินอ๋องก็ยังดีกว่าไปยุ่งวุ่นวายกับการแก่งแย่งและความตายที่ถูกยัดเยียดอย่างไม่เต็มใจและอีกอย่าง

 

"ด้วยฐานะของหม่อมฉันเกรงว่าจะเป็นได้เท่านั้นเพคะ"

 

ฉับพลันร่างหนากลับพลิกตลบจนร่างบางที่ทาบทับอยู่เป็นฝ่ายถูกพลิกลงไปนอนบนพื้นแทนร่างหนาที่พลิกกลับมาทาบทับร่างบางเอาไว้ มือหยาบตึงแขนเล็กเอาไว้แน่นอย่างไม่ต้องการให้ดิ้นหนี

 

"คิดว่าเปิ่นหวางจะใยดีเจ้า โปรดปราณเจ้าหรืออย่างไร"

 

นางเม้มปากเพระความเจ็บแต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ได้มากมายนางจึงขยับปากตอบได้

 

"แล้วมันจะแตกต่างกับการได้รับสมรสพระราชทานอย่างไรกันเพคะ"

 

ชางเซิ่งเจี๋ยหู่สบลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ของคนใต้ร่าง จนถึงตอนนี้นางก็ยังดื้อดึงเพราะอะไรกัน ทั้งดื้อดึงทั้งอวดดีจนเขาอดที่จะขุ่นมัวและรู้สึกราวกับอยากสั่งสอนซักครั้งไม่ได้

 

ร่างสูงโน้มลงคลอเคลียแก้มนวลก่อนจะจงใจซุกไซร้ไปตามซอกคอขาว

 

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงไม่อยากตายบนเส้นทางที่ผู้อื่นเลือกให้ แม้เส้นทางที่หม่อมฉันเลือกจะว่างเปล่าแต่ก็ยังเลือกเอง"

 

เจี๋ยหู่ผละออกจากลำคอหอมกรุ่น เสียงแผ่วเบาเมื่อครู่ทำให้เขาชะงัก

 

จนถึงตอนนี้นางก็ยังดื้อ!! ยังไม่รู้จักคิดไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วยังโง่งมถึงเพียงนี้!

 

ร่างสง่างามผละออกจากร่างบางขยับลุกขึ้นในที่สุดพร้อมกับคำกล่าวเหมือนสบถและเดินจากไป

 

"ห่วยแตก!!"

 

อวี้เหลียนมองตามร่างสูงที่ออกจากชาญเรือนไป แผ่นหลังกว้างที่เผยให้เห็นยามที่ม่านพลิ้วสะบัดยามลมพัดบ่งบอกว่าชินอ๋องไม่หันกลับมาเหลียวแลนางแม้แต่น้อย

 

นางในตอนนี้ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือโล่งใจก่อนดี นางไม่ใช่ไม่กลัวแต่โคตรกลัวเลย!

 

คนอะไรก็ไม่รู้ดูอำมหิตได้ทุกอิริยาบถ!! แต่นางก็ต้องทำใจดีสู้เสือ!  

 

มือบางยกขึ้นทาบอกคล้ายปลอบขวัญตัวเอง นางก็ยังงุนงงกับตัวเองว่าไปเอาความบ้านี้มาจากไหน นางวางเดิมพันที่สูงเพราะลึกๆแล้วนางรู้สึกว่าชินอ๋องคงไม่คิดจะรับนางเป็นชายาจริงๆและคงไม่โปรดนางเพราะแค่เจอหน้าก็ทำเหมือนจะจับนางเหวี่ยงลงเขาแล้วและย่อมไม่เห็นนางเป็นของเล่น อย่างไรนางก็เป็นถึงบุตรสาวเสนาบดีมีอาเป็นถึงกุ้ยเฟย หากให้คนโยนนางออกจากเขายังง่ายกว่าเลย

 

แต่ถามว่าคิดว่ามันจะบานปลายถึงเพียงนี้หรือไม่ นางไม่คิดเลย!!!

 

คนที่เพิ่งตระหนักกับเส้นทางที่เลือกขมวดคิ้วมุ่น ยามนี้ราวกับมีทางแยกชัดแจ้งประจักษ์ตรงหน้า

 

หนึ่งยองรับชะตากรรมที่ฮ่องเต้มอบให้

 

สองตะเกียดตะกายปีนเตียงชินอ๋องขาโหดผู้นี้แล้วยึดให้มั่น

 

หนึ่งทางที่มีความตายรออยู่กับอีกหนึ่งทางที่มีความหน้าหนาเป็นล้นพ้น

 

จ้างอวี้เหลียนรู้สึกลำบากใจอย่างยิ่งยวด หน้าหนาก็ใช่ว่าจะถูกรักเสียเมื่อไหร่กัน!!

 

แต่พอคิดไปคิดมา แต่งกับองค์ชายพระเอกไปนางก็ไม่ถูกรักอยู่ดีเพราะพระเอกจะรักผู้อื่นมากกว่านางเอกที่ถูกลิขิตให้เคียงคู่ได้เช่นไร หากเป็นเช่นนั้นนางยอมหน้าหนาแล้วไม่ต้องแข่งกับสตรีใดจะดีกว่า!

 

พรึบ! คนที่กำลังโล่งใจกับตัวเองลุกขึ้นฉับพลันเมื่อนึกขึ้นได้

 

ท่านอ๋องยังไม่ได้ให้คำตอบนางเลย!!!

 

โอ้ยยยย!!! ให้มันได้แบบนี้สิ!

 

นางกนด่าตัวเองในใจแต่จะโทษใครได้เล่า หากไม่ใช่เพราะชินอ๋องทำให้นางหัวหมุนทั้งกลัวทั้งมึนงงแบบนี้นางคงไม่ลืมหรอก!

 

อวี้เหลียนพ่นลมหายใจเมื่อคิดว่าจะตามท่านอ๋องไปแต่ท้องฟ้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มมากแล้วบ่งบอกว่านางต้องกลับลงเขาโดยเร็วไม่อย่างนั้นนางคงกลับถึงเรือนมืดนางจึงได้แต่เดินออกจากชาญด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

 

"วันนี้คุณหนูจ้าวกลับช้านิดหน่อยนะเจ้าคะ"

 

ม่านชิงเอ่ยในขณะที่นางกำลังเดินกลับไปที่เรือน ปกติแล้วม่านชิงไม่ได้เป็นพวกชอบซักถามและเก็บคำนางจึงค่อนข้างแปลกใจ

 

"มีเรื่องอันใดหรือไม่"

 

"เพคะ วันนี้ดูเหมือนองค์ชายสี่และองค์ชายห้าทรงเสด็จกลับมาแล้ว ฝ่าททรงมีรับสั่งให้องค์ชายใหญ่รับผิดชอบงานฉลองปีใหม่ที่กำลังจะถึงด้วยเพคะ"

 

นางพยักหน้ารับ ดูท่าว่าทานพี่จื้อโหยว่จะงานเข้าขนานใหญ่ แบบนี้นางคงต้องไปถามไถ่เสียหน่อยว่ามีสิ่งใดให้ช่วยหรือไม่

 

"ยังมีอีกเรื่องนึงเจ้าค่ะ คุณหนูอัน นางเลื่อนระดับปราณได้แล้ว"

 

"อือ ก็สมควรนั่นแหละนะแม้จะเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้เล็กน้อยก็ตาม"

 

นางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ดูท่าตำแหน่งผู้รำถวายทวยเทพในงานฉลองขึ้นปีจะต้องเกิดการแย่งชิงกันอีกแน่นอน

 

อวี้เหลียนรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นอีกหลายเท่าแต่ถึงแบบนั้นนางก็ยังก้าวเดินไม่หยุดจนเผอิญมาเจอกับฉากเดินชมสวนของหญิงงามทั้งที่สวนแถวนี้ไม่ค่อยมีใครกล้ามาเดินนัก ถ้าให้เดานางเกรงว่าอันจี๋ชุนคงรู้ว่านางเดินผ่านแถวนี้ทุกวันจึงมาดังรอเพราะเดินมาจนถึงตรงนี้ก็พอจะมีนางกำนัลขันทีเดินผ่านไปมาบ้างแล้ว

 

"คุณหนูจ้าว มิได้พบกันเสียนานนะ"

 

นานอะไรกันสำหรับนางมันแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นแค่อาทิตย์เดียวที่สงบสุข

 

"ไม่ทราบว่าคุณหนูอันมีธุระใดกับข้าหรือ หากไม่มีเช่นนั้นข้าขอตัว"

 

"ข้าเพียงแค่อยากทักทายเจ้าเท่านั้นเพราะมิคิดว่าจะเจอเจ้าที่นี่"

 

นางยกยิ้ม "มิใช่ว่าตั้งใจมาเจอข้าหรืออย่างไร"

 

นางคิดว่าอันจี๋ชุนคงจะมาบอกเรื่องปราณที่เพิ่งเลื่อนระดับกระมัง

 

"ผิดแล้ว ข้าเพียงแค่นัดองค์ชายรองเอาไว้"

 

อ้อที่แท้ก็เรื่องนั้น

 

"องค์ชายชวนข้าเดินชมอุทยานบ่อยๆ"

 

อันจี๋ชุนกล่าว นางจงใจเน้นคำว่า บ่อย ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าตัวนางนั้นสำคัญมากกว่า แค่เพียงองค์ชายรองประทานของบำรุงให้มิใช่ว่าจะได้รับความสนใจมากไปกว่านาง

 

อวี้เหลียนเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย แต่นางไม่สนใจองค์ชายรองแม้แต่น้อยที่ทำทั้งหมดก็เพื่อให้ฮองเฮานิ่งนอนใจ แน่นอนว่านางไม่ได้สานสัมพันธ์กับฮองเฮาผู้เดียวแต่ยังไม่ปฏิเสธน้ำใจบรรดาพระสนมอื่นด้วย เรื่องนี้หากมองว่าปกติย่อมปกติเมื่ออีกฝ่ายแสดงน้ำใจมาเราควรแสดงน้ำใจกลับแต่ในสถานการณ์เช่นนี้จึงถูกตีไปเป็นอย่างอื่น

 

นางมองดูอันจี๋ชุนแล้วทำให้อยากรู้ขึ้นมาว่านางเอกผู้นี้ชอบองค์ชายรองจริงๆหรือเพราะคิดว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะได้เป็นฮ่องเต้กัน

 

นางขยับยิ้ม "คุณหนูอัน ว่ากันว่าผู้เป็นโอรสสวรรค์นั้นต้องเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู้ซ้ำยังต้องมีความสามารถโดดเด่น ฮ่องเต้พระองค์นี้เลือกสรรผู้คนจากผลงานแต่เจ้าจะบอกว่าองค์ชายรองทรงมีเวลามาหาเจ้าบ่อยๆหรือ"

 

นางทั้งถามอันจี๋ชุนและทำให้อีกฝ่ายเผยธาตุแท้ ความคิดที่ว่าเป็นนางเอกอะไรนั่นถูกทำลายย่อยยับเพราะความเสแสร้งวันนั้นแล้ว

 

"หากเป็นเช่นนั้นข้าก็คงต้องยินดีกับเจ้าแต่คงต้องแสดงความเสียใจกับองค์ชายรองจริงหรือไม่"

 

"เจ้าจะกล่าวอันใดกัน!"

 

ท่าทางเหมือนไม่พอใจระคนขบคิดบ่งบอกว่าอันจี๋ชุนกำลังเอนเอียง คิดจะเหยียบเรือสองแคมหรืออย่างไรกัน

 

นางขบขันอีกฝ่ายแล้วไหวไหล่ "เหตุใดไม่คิดเองเล่า ข้าคงต้องไปแล้วเกรงว่าจะรบกวนเจ้ากับองค์ชายรอง"

 

ว่าจบนางก็หมุนตัวเดินผละจากมาทันที

 

อวี้เหลียนรู้สึกสบายใจที่ได้โต้ตอบเอาคืนไปบ้าง ใครจะบอกว่านางร้ายกาจแล้วอย่างไรใครให้อันจี๋ชุนเสนอหน้ามาหาเรื่องนางก่อนเล่าแล้วครั้งนั้นที่ทำกับนางไว้มีหรือนางจะลืมง่ายๆ

 

 

................

ตอนนี้ทุกคนโกรธเคืองอ๋องโหดของไรท์ไปแล้วเรียบร้อยกับความเล่นตัวของลุงแก  สงสารลุงแกเถอะค่ะ ถ้าลุงแกไม่เล่นตัวนางร้ายของไรท์จะอ่อยยังไงค๊าาาา 5555

อย่างที่ไรท์เคยบอกเรื่องนี้แต่งแบบสบายๆไม่แก้แค้นรุนแรง นางร้ายที่จริงแนางก็ไม่ได้ร้ายแค่มาอยู่ในร่างของนางร้ายในนิยายเท่านั้น ตรงนี้น่าจะทำให้ใครต่อใครไม่สาแก่ใจอยู่บ้างต้องขออภัยแต่ทุกๆการกระทำของตัวละครไรท์จะเพิ่มเติมเหตุผลลงไปเสมอและจะแต่งแบบไม่ให้ตัวละครทำอะไรตามใจตัวเองได้ทุกอย่างเพราะคิดว่าชีวิตจริงเราก็เป็นแบบบนั้น

เอาเป็นว่าถ้าชื่นชอบก็ไปด้วยกันต่อนะคะ ถ้าใครเจอน้า อาสลับก็บอกค่ะไรท์จะพยายามแก้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.977K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2812 Aeypanrada9464 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 13:43
    อ๋องไปไซร้คอน้องแล้ว รับผิดชอบทั้งใจแบะกายน้องด้วย 555
    #2,812
    0
  2. #2685 Madamlimbo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:57

    ลุ้ง ลุงกลับมาเจรจากันก่อนค่ะ

    #2,685
    0
  3. #2627 Duan_1211 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 01:39
    ไม่โกรธแถมชอบด้วยค่ะ!!!
    #2,627
    0
  4. #2491 phenradi_2344 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 21:02

    ไม่เป็นไรคะคิดว่าเริ่มจากคู่กัดคะสนุกมากกกกคะ


    #2,491
    0
  5. #1610 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 01:50

    ตรึงแขน -ไม่ตึงแขน

    ไยดี - ไม่ใช่ใยดี

    โปรดปราน - ไม่ใช่โปรดปราณ

    เสด็จ - ไม่ใช่ทรงเสด็จ

    #1,610
    0
  6. #1204 T--dZ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:25

    ที่แท้...


    ก็โกรธเรื่องนี้เองงง 555


    โถ่เอ้ยยยย โถๆๆๆๆ

    #1,204
    0
  7. #1192 Moo.chompoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 03:10
    แล้วจะรักกับลุงยังไงดูไม่ออกเลย.. ลุงทั้งร้าย.ทั้งรุนแรงเว่อร์.. ไม่รักหยกถนอมบุฟผาซะบ้างเลย555
    #1,192
    0
  8. #847 Supriya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:55
    รีดคิดตามไม่ทันพระนางด้วยค่ะ ฉลาดล้ำสุดๆ555 สนุกมากค่ะ ชอบมากเลย ขอบคุณนะคะไรท์
    #847
    0
  9. #498 EndlessLovelove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:13

    แก่แล้วน่ะอ๋อง เลิกเล่นตัวส่ะ!!

    #498
    0
  10. #451 tigereye2517 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:15
    น้องขาอย่างนี้ต้องปล้ำ55555
    #451
    0
  11. #363 AnnewSouphada (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 10:17
    อ่านแล้วหมั่นไส้อันจี๋ชุนอ่ะไรท์ ^[]^
    #363
    0
  12. #296 Cakegott (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:16
    เราว่าท่านอ๋องน่าจะสบถว่า บัดซบ หรือคำอื่นมากกว่าคำว่าห่วยแตกนะสำหรับเรา
    #296
    1
    • #296-1 nitas919(จากตอนที่ 20)
      10 มิถุนายน 2563 / 21:24
      เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ ใช้คำว่า "บัดซบ" น่าจะเหมาะกว่า
      #296-1
  13. #293 paeng foon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 17:53
    ชอบแบบบบบ
    #293
    0
  14. #291 JirapatPhanma (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 09:38
    อิอ๋องแกเลิกเล่นตัวแล้วช่วยน้องสักทีฉันรู้ว่าแก่สนใจน้องอยู่แต่เล่นตัว
    #291
    0
  15. #290 ⏯💣 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 09:27

    ชอบมากค้าาาา
    #290
    0
  16. #289 pla13062531 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 06:07

    แหม.. แต่เค้าชอบนะ

    #289
    0
  17. #288 Sweetmp Shoping (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 03:51
    มาต่อเร็วๆเน้ออออไรท์ เรารออานอยู่น่า
    #288
    0
  18. #287 คุณหนอน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 03:27
    ชอบค่ะไรท์แบบนี้ดีแล้วค่ะ ว่าแต่ไรท์จะมีอีบุ๊คออกมามั้ยคะ
    #287
    0
  19. #286 piamya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 02:48

    อยากให้ลุงแกยอม

    #286
    0
  20. #285 puggaddong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:58
    แต่งเลย
    #285
    0
  21. #284 annant29 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:25
    อยากให้น้องเป็นชินหวางเฟยไสๆ>,<
    #284
    1
    • #284-1 natthakong(จากตอนที่ 20)
      29 เมษายน 2563 / 06:02
      แต่ไรท์ มาบ่อยๆ หน่อยไม่ได้เหรอคะ
      #284-1
  22. #283 j.thurr (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:03
    มีลางสังหรณ์นะคะว่าหลานรักของกุ้ยเฟยจะได้เลื่อนยศเป็นชินหวางเฟย 55555555
    #283
    0
  23. #282 B-Bait (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:57
    สนุกมากค่่ะ
    #282
    0
  24. #281 จางหยุนเชียน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:55

    มี e book ไหมคะ ค้างมาก 555

    #281
    0
  25. #280 Its me Chopper (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:45
    ชอบที่นางมีความเข้มแข็งและพยายามไขว่คว้าความสงบมาให้ตัวเองค่ะ
    #280
    0