ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 10(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,310 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

 

 

หลังจากท่านอาของนางฟังเรื่องราวและเหตุผลของนางแล้วกลับเป็นท่านอาที่บอกกล่าวนางให้ระวังตัวให้ดีก่อนร่างระหงส์จะจูงนางเข้าไปด้านใน ทันทีที่นางเห็นม่านชิงก็เข้าใจชัดเจนว่านางหลงลืมเรื่องใดไปเสียสนิท

 

"เสื้อผ้าที่เจ้าให้ม่านชิงตรวจพบพิษจริงๆ"

 

อาของนางเป็นผู้ให้คำตอบและนั่นยิ่งทำให้สถานการณ์เคร่งเครียดขึ้น

 

นางไม่มีหลักฐานแต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นฝีมือของอันจี๋ชุนเช่นกัน บางทีเจ้าตัวมิได้วางแผนจะเปิดเผยความร้ายกาจแต่เพราะแผนแรกไม่สำเร็จจึงใช้แผนสองแต่อาของนางกลับเห็นต่าง

 

อันจี๋ชุนแม้จะซื้อตัวหมอหลวงซุ่นได้แต่ก็มิน่าจะซื้อตัวนางกำนัลได้เพราะอยู่กับฮองเฮาตลอดซ้ำนางกำนัลในตำหนักฮองเฮาคงไม่มีใครถือหางอันจี๋ชุนมากไปกว่าฮองเฮาได้ เพราะเช่นนั้นนางกำนัลที่ยกชามีพิษมาให้อาจจะเป็นฝีมือคนอื่น แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ได้ประโยชน์จากความตายของนาง ในเวลาแบบนี้อาของนางเดาได้เพียงอย่างเดียวว่าต้องเป็นฝีมือของผู้ที่อยากได้นางไปเป็นพวกหรือไม่ก็กำจัดไม่ให้นางไปถือหางองค์ชายคนไหนได้แม้กระทั่งญาติผู้พี่ของตนเอง

 

นางเข้าใจที่ท่านอากล่าวดีแต่นั่นทำให้นางยิ่งรู้สึกว่าตนเองควรจะหาทางเข้าหาท่านอ๋องให้เร็วขึ้นไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม สถานการณ์ในตอนนี้ยิ่งคาดเดาไม่ได้ก็ยิ่งอันตราย

 

นางถือโอกาสนี้ขอท่านอาไม่รับแขกหรือรับคำเชิญของใครจนกว่าสถานการณ์จะเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง แต่นางไม่ได้ไปที่หุบเขาทันทีแต่รอให้ร่างกายแข็งแรงดีและฝึกปราณไปเรื่อยๆอีกสองวันจึงไปที่หุบเขาพร้อมม่านชิงอีกครั้ง

 

ในระหว่าที่นางเก็บตัวองค์ชายรองก็ยังไม่ลืมสัญญาส่งของบำรุงมาให้นางมากมายนางจึงตอบแทนกลับไปด้วยจดหมายหนึ่งฉบับที่แสดงความห่วงใยองค์ชายรองไม่น้อยแต่ก็ไม่น่าเกลียด เพื่อให้ฮองเฮาและองค์ชายรองเห็นว่านางยังไม่ควรถูกกำจัดทิ้ง

 

นางเดินถือโคมออกจากเรือนด้วยแม้ว่าฟางอันจะเอ่ยปากถามด้วยความแปลกใจเพราะยังไม่มืดแม้แต่น้อยแต่นางก็ไม่ได้บอกเหตุผลอะไร

 

อวี้เหลียนมองม่านชิงก่อนจะก้าวผ่านประตูเข้าไปแล้วหันกลับมามองอีกครั้ง ร่างบางที่กระแทกกับม่านกั้นบางอย่างบ่งบอกว่าม่านชิงเข้ามาไม่ได้จริงๆอย่างที่นางสงสัย

 

"เจ้าเข้ามาไม่ได้หรอก จะรอที่นี่หรือกลับไปตำหนักก่อนก็ตามใจเจ้า"

 

นางก้าวออกไปบอก ไม่ใช่ว่าไร้น้ำใจแต่เรื่องอันใดนางจะให้สายสืบของท่านอาเข้ามาเล่า

 

"ข้ามาขอพบท่านอ๋อง!"

 

นางวางโคมลงก่อนตะโกนกึกก้องยามที่ผ่านม่านพลังเข้ามาอีกครั้ง นางถอนหายใจกับความเงียบที่ตอบกลับมาแล้วเดินขึ้นบันไดอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนนางอยู่ที่เดิมยังไม่เปลี่ยนไปแต่ครั้งนี้นางมีเซอร์ไพรส์มาด้วย

 

อวี้เหลียนขยับยิ้มเย็นแล้วเดินถือโคมไปยังก่อไผ่ขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างทาง แน่นอนว่ากอไผ่ย่อมต้องมีใบร่วงเยอะแยะเป็นปกติและใบแห้งของมันติดไฟค่อนข้างง่ายนางจึงค่อยๆนำโคมไปจ่อกับปลายใบแห้งๆของต้นไผ่

 

ถ้าท่านอ๋องอยากเล่นกับนางนางย่อมต้องเล่นด้วย มือบางเงื้อขึ้นหมายจะโยนโคมทั้งอันลงบนพื้นที่มีใบไผ่อยู่เต็มแต่เสียงทรงอำนาจระคนตกใจกลับเอ่ยปากห้ามนางเสียก่อน

 

"อย่านะ!!!"

 

อวี้เหลียนเลิกคิ้วหันมองตามเสียงแต่ช่างน่าผิดหวังผู้ที่นางเห็นมิใช่ชินอ๋องแค่เป็นเสือดำตัวเดิม

 

"เจ้าพูดได้?" นางเอ่ยถามแต่มันกลับทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินนางจึงเงื้อมืออีกรอบครั้งนี้มันแหกปากร้องลั่นชัดเจน

 

"ข้าบอกว่าอย่าไง!!"

 

ถ้ามันเป็นเสือพูดได้แปลว่าคุยกันรู้เรื่องและนางก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกกินกระมัง ส่วนเรื่องเหนือสามัญสำนึกนางล้วนไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

 

"ข้ามาพบท่านอ๋อง พาข้าไปที"

 

"เขาไม่อยู่และไม่อยากพบเจ้า!"

 

ลี่หู่เป็นพยัคฆ์พิทักษ์หุบเขาแห่งนี้จึงเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นสตรีคนเดิมกับที่เขาพลาดท่าให้เห็นว่าอ่านข้อความกำลังจะลงมือเผาต้นไม้ในหุบเขา

 

"อ้อ งั้นหรือ" อวี้เหลียนยิ้มก่อนจะเริ่มเหวียงโคมไปมาเป็นที่น่าหวั่นใจของคนเอ่ยห้ามปรามเป็นอย่างยิ่ง

 

"ก็ข้าบอกว่าเจี๋ยหู่ไม่อยู่อย่างไรเล่า!!!" เสือดำคำรามอย่างหงุดหงิดแต่เหตุใดมันจึงดูน่าขบขันในสายตานางนักนะ

 

"ไม่อยู่แล้วใครเปิดใช้งานค่ายกล"

 

"ข้าเอง" อวี้เหลียนเลิกคิ้วมองสบดวงตาสีทองของเสือดำตัวโตพอๆกับม้าตรงหน้า

 

"ที่แท้เจ้าก็เป็นคนทำให้ข้าหลงงนอยู่ในเขาหลายวันหรือ!"

 

"ข้าเปล่าเสียหน่อยวันอื่นๆเป็นเจี๋ยหู่ที่เป็นผู้ทำมัน"

 

"งั้นเจ้าก็พาข้าไปพบท่านอ๋อง"

 

"ก็ข้าบอกว่าไม่อยู่อย่างไรเล่า" มนุษย์ผู้นี้โง่งมหรือย่างไรจึงพูดไม่รู้เรื่อง

 

"เจ้าเป็นเสือที่พูดได้ก็ต้องโกหกได้"

 

แต่คนที่วางแผนจะทุ่มสุดตัวไหวไหล่อย่างไม่สนใจ อย่างไรวันนี้นางต้องขึ้นไปให้ได้!

 

"ข้าไม่ใช่เสือแล้วก็ไม่ได้ชอบพูดปดเหมือนมนุษย์!! หากเจ้าอยากจะเห็นนักก็ตามมา!"

 

พยัคฆ์พิทักษ์เพิ่งอารมณ์เสียขนาดนี้ครั้งแรก ขนาดเจี๋ยหู่ยังไม่กล้าตวาดใส่เขาแบบนี้เลย!
สี่เท้าของพยัคฆ์พิทักษ์ชะงักแล้วหันกลับมาย้ำ "แต่ห้ามทำให้ป่าลุกไหม้เด็ดขาด!"

 

ใครจะไปคิดว่านางจะบ้าขนาดนี้แม้แต่อ๋องพยัคฆ์อย่างชินอ๋องเจี๋ยหู่ยังคาดไม่ถึงก่อนไปจึงสั่งเพียงให้เขาคอยดูค่ายกลไว้เท่านั้น หากนางเผาป่าจริงๆได้กระทบกระเทือนค่ายกลขนานใหญ่แน่ เพราะค่ายกลในตอนนี้ใช้พลังธาตุน้ำมากกว่าธาตุไฟแล้วคนที่ปรับสมดุลได้ก็มีอยู่คนเดียวซึ่งไม่ใช่เขา

 

"ได้ วันนี้ข้าไม่เผา"

 

ลี่หู่รู้สึกราวกับอยากหันไปคำรามใส่คนที่เดินตามมา วันนี้ของนางแสดงว่าครั้งหน้าก็จะทำอีกหรือ!

 

"เจ้าไม่ใช่เสือแล้วเป็นอะไร"

 

อวี้เหลียนเอ่ยทำลายความเงียบ นางวางใจลงเพราะหลังคาที่นางเห็นอยู่บนบนยอดเขาดูจะใกล้ขึ้นมากหลังจากที่นางเดินขึ้นบันไดมาเกือบห้าสิบขั้น

 

"ข้าเป็นพยัคฆ์ทิมฬ"

 

แม้จะตอบแบบไม่เต็มใจแต่นางก็ฟังออกว่าเจ้าพยัคฆ์ที่ว่านี่ถือไม่น้อย "แล้วเสือกับพยัคฆ์มันต่างกันหรืออย่างไร"

 

ดวงตาสีทองตวัดมองมาราวกับจะด่าทอก่อนจะหันกลับไป

 

"โง่งมโดยแท้! อย่าเอาข้าไปรวมกับเสือพวกนั้น ข้ามีพลังและความแข็งแกร่งรวมถึงสติปัญญามากกว่าหลายเท่า!"

 

นางโคลงหัวเหมือนเข้าใจแต่ด้วยความที่อวี้เหลียนไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลยนางจึงไม่รู้ว่าจริงหรือไม่

 

ความเงียบโรยตัวระหว่างคนและสัตว์เช่นนางกับพยัคฆ์อีกครั้งแต่นางก็ไม่รู้สึกอึดอัดเพราะสายตานางมองข้างทางด้วยความรู้สึกตื่นตา

 

ยิ่งขึ้นมาด้านบนนางยิ่งรู้สึกถึงความงดงามของหุบเขาลูกนี้ ต้นไม้ที่มีดอกขึ้นแซมต้นไม้ใหญ่ทึบสร้างสีสันและความงดงามราวกับภาพวาด เสียงน้ำไหลที่ดังแว่วมาทำให้นางต้องมองหาแต่หาอย่างไรก็ไปพบจวบจนนางขึ้นมาถึงทางแยกซึ่งวนไปด้านข้าง

 

พยัคฆ์ทมิฬเดินเลี้ยวไปด้านข้างแล้วแต่นางกลับถูกดึงดูด้วยตำหนักโอ่อ่าที่มีกลิ่นอายดุดันและทรงอำนาจด้านบน นางขนลุกชันใจเต้นรัวอย่างไร้สาเหตุ รูปปั้นพยัคฆ์ด้านหน้าประตูเหล็กสลักลายพยัคฆ์คำรามดูดุดันกว่าด้านล่างและดูน่ากลัวกว่ามาก

 

นางรู้สึกเหมือนกับร่างกายกำลังกระตุกสั่นใจเต้นรัวยามที่มองขึ้นไปบนชั้นสองของตำหนักที่ต้องเงยมองอย่างไม่มีสาเหตุ

 

"นั่นเป็นตำหนักเทพอสูรไป๋หู่"

 

อวี้เหลียนยังคงจับจ้องไปเบื้องหน้านิ่ง ความรู้สึกนี้คืออะไร........นางทั้งกลัวแต่ก็อยากเข้าไป

 

"ตำหนักเทพอสูรไป๋หู่ไม่เปิดรับคนนอกหากมิใช่วันที่เส้นไหว้เทพอสูรไป๋หู่"

 

ครั้งนี้นางหันมองพยัคฆ์ทมิฬแต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใด

 

"ตามมาทางนี้"

 

พยัคฆ์ทมิฬบอกแบบนั้นแล้วเดินนำต่อในขณะที่นางรับรู้ว่าหากต้องการขึ้นไปบนนั้นนางต้องเป็นผู้ถูกเลือกในงานบูชาเทพอสูรไป๋หู่ทั้งๆที่นางไม่อยากชิงดีชิงเด่นกับใครแท้ๆ

 

นางละสายตาแล้วเดินตามพยัคฆ์ตัวโตไปในที่สุดแล้วพบว่าที่มาของเสียงน้ำตกคือที่ใด

 

น้ำตกที่ไหลลงมาจากด้านข้างของตำหนักเทพอสูรทำให้นางต้องอ้าปากกว้างพร้อมรอยยิ้มกับความตระกาลตานี้ เป็นน้ำตกที่ใหญ่มากและตำหนักที่เจ้าพยัคฆ์นำทางไปก็เป็นตำหนักที่อยู่อีกด้านของน้ำตกโดยการเดินผ่านด้านหน้าน้ำตกไปบนระเบียง

 

นางก้มลงมองข้างล่างเห็นว่าน้ำไหลลงไปตามทาง เท่าที่นางรู้น้ำสายน้ำไหลเข้าไปในวังหลวงด้วย

 

ตำหนักโอ่อ่าด้านหน้าทำให้นางรู้สึกราวกับอยากบันทึกภาพนี้เก็บไว้อีกครั้ง หากเทียบกับตำหนักฮ่องเต้ความใหญ่โตคงไม่ต่างกันเพียงแต่ตำหนักนี้ไม่หรูหราเท่าแต่ถึงแบบนั้นมองอย่างไรก็ยังงดงามกว่าอย่างไม่อาจโต้เถียงได้

 

นางเดินเข้าไปด้านหน้าที่คล้ายกับระเบียงที่เจ้าพยัคฆ์เดินไปนอนบนเบาะนุ่มอย่างคุ้นเคย ทันทีที่นางก้าวเข้ามาแล้วเสียงน้ำตกกลับไม่ดังมากนักอย่างน่าอัศจรรย์แต่นางมองอย่างไรก็ไม่เห็นเจ้าของตำหนักเลย

 

"ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่อยู่"

 

ดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์ตรงหน้าจะยังอยากตอกย้ำว่าตนเองนั้นไม่ได้โกหก

 

"เป็นข้าที่ผิดเอง" นางยอมรับแล้ววางโคมลงก่อนจะนั่งลงบ้าง

 

"แล้วกลับเมื่อใด"

 

"อีกนาน"

 

นางกรอกตากับคำตอบของมัน "กี่วัน"

 

"เอ๊ะ!! เจ้ามนุษย์!ข้าจะไปรู้ได้เช่นไรกัน"

 

นางรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ของเจ้าสัตว์ตรงหน้านี้มากขึ้นทุกทีในขณะที่มันพูดยังใช้ขาหน้าตบลงบนพื้นอย่างใส่อารมณ์ด้วย

 

"งั้นข้าจะมาทุกวัน" นางประกาศก่อนจะจ้องเขม็งข่มขู่ "หากเจ้าทำอะไรให้ข้าขึ้นมาไม่ได้ข้าจะเผา!"

 

ใบหน้าของพยัคฆ์ทมิฬฉายแววไม่พอใจแม้จะไม่มีคิ้วแต่มองดูแล้วเหมือนมันกำลังคิ้วกระตุก

 

"เจ้าไม่กลัวอาญาหรืออย่างไรกัน!"

 

"กลัว! แต่ฮ่องเต้คงไม่มาวุ่นวายเรื่องบนนี้จริงหรือไม่ซ้ำข้ายังมีหยกอยู่ด้วย"

 

นางรู้สึกเหมือนได้ยินพยัคฆ์ส่งเสียงในลำคอแต่นางก็ตัดสินใจแล้วย่อมไม่มีทางเปลี่ยนใจต่อให้นางไม่ได้พบนางก็จะมาจนกว่าจะได้พบ แต่นางก็หวังว่าชินอ๋องจะเสด็จกลับก่อนงานฉลองปีใหม่มิเช่นนั้นนางเกรงว่าจะไม่รอดการจับคู่ในงานนี้

 

"ท่านอ๋องไปที่ใดเจ้ารู้หรือไม่"

 

"ข้าย่อมรู้ ข้าเป็นสัตว์พิทักษ์ของเขาจะไม่รู้ได้เช่นไร!! ที่เจี๋ยหู่ต้องออกไปก็เพราะต้องไปจัดการกับความไม่เอาไหนของหลานชายอย่างไรเล่า หากไปช้ากว่านี้เกรงว่าเมืองหน้าด่านคงได้ชิบหายและถูกยึดไปเป็นแน่!"

 

นางรู้สึกว่าเจ้าพยัคฆ์นี่ไม่พอใจอย่างแรงแต่สำหรับนางนางกลับคิดว่าคนที่ดันทุรังส่งคนที่ไม่เหมาะสมไปน่าจะผิดกว่า ซึ่งคนๆนั้นก็คงมีแค่คนเดียว....ฮ่องเต้ การทดสอบบุตรชายทั้งที่รู้ว่างานที่ได้รับไม่เหมาะสมมันก็ไม่ต่างอะไรจากการส่งไปตาย เท่าที่นางรู้องค์ชายสามเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดเรื่องการรบ แต่องค์ชายสี่และองค์ชายห้ากลับเป็นเป็นผู้ได้รับมอบหมายให้ไปจัดการการรบที่ชายแดนเพื่อปราบชนเผ่าที่แข็งขืนแทน

 

นางถอนหายใจกับเรื่องวุ่นวายแล้วขยับนั่งในท่าที่สบายก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพื่อฝึกปราณในระหว่างที่รอชินอ๋อง อย่างไรนางก็ต้องมารอทุกวันอยู่แล้วสู้รออย่างมีประโยชน์จะดีกว่า

 

ลี่หู่มองการกระทำของสตรีร้ายกาจที่บีบให้เขาต้องพาขึ้นมาที่นี่อย่างไรคำกล่าว นอกจากนางจะใช้วิธีข่มขู่แล้วยังมีหน้าฝึกปราณบนนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตอีก อาศัยความเร็วและปราณของเขาก็กำจัดเด็กนี่ได้ง่ายดายแต่เขาทำไม่ได้นี่สิ ไม่ใช่แค่เพราะเหตุผลวุ่นวายของมนุษย์แต่เขามีความลับที่ไม่อาจบอกใครได้จนกว่าจะถึงวันบูชาเทพอสูรไป๋หู่......เป็นพยัคฆ์ฉลาดก็มีความลำบากใจเหมือนกัน........เฮ้อ

 

 

 

อวี้เหลียนทำแบบเดิมซ้ำไปมาทุกวันแม้กระทั่งวันที่ฝนตก นางไม่สนใจว่าม่านชิงจะไปรายงานท่านอาเช่นไร จนตอนนี้นางนับว่าเป็นแขกประจำของหุบเขาเทพอสูรเลยก็ว่าได้

 

ความสัมพันธ์ระหว่านางกับพยัคฆ์ทมิฬที่ทำให้คนมองขวัญผวาได้นับว่าดีขึ้นหลังจากวันที่นางวาดรูปของมันให้และดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันที่ความต้องการของนางเป็นจริง

 

ร่างบางชะงักยามที่ดวงตาหงส์มองเห็นร่างยืนเด่นเป็นสง่าด้านหน้าเรือนที่เป็นชานนั่งเล่นที่นางนั่งอยู่หลายวัน ชุดคลุมสีดำเผยแผงอกกำยำเย้ายวนดึงดูดสายตาผิดกับใบหน้าดุดันที่จ้องมองอย่างไร้แววเชื้อเชิญไม่น่ามองอย่างยิ่ง

 

นางรับรู้กระแสไม่ต้อนรับได้จากผู้สูงศักดิ์เบื้องหน้าแต่ก็ยังก้าวเท้าเดินอีกครั้ง

 

"ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ" นางเอ่ย

 

"เปิ่นหวางจำได้ว่ามิได้เชื้อเชิญเจ้า!"

 

ชินอ๋องเอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมไม่น้อย เขาเพิ่งจะกลับมาจากชายแดนเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนแต่สัตว์ปราณของเขากลับบอกว่าหลายวันที่ผ่านมาเขามีแขกไม่ได้รับเชิญขึ้นมาอยู่บนพื้นที่ของเขาทุกวัน ซ้ำนางยังใช้วิธีการขู่บังคับคิดจะทำอุกอาจด้วยการเผาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อีก!!

 

ความรู้สึกราวกับอยากจะตวาดใส่อีกฝ่ายมอดไหม้อยู่ในอกของเขาจวบจนเห็นร่างบางเดินขึ้นมา แล้วนางยังกล้าทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอันใดอีก!!!

 

"แต่พระองค์ก็มิได้ผลักไส"

 

อวี้เหลียนตอบอย่างใจเย็นแม้ว่าใจนางจะเต้นรัวด้วยความกลัวกับสายตาดุดันสีทองประหนึ่งจะซัดนางด้วยฝ่ามือเดียวกระเด็นไปถึงตีนเขาเลยก็ตาม

 

"เพราะหากพระองค์ผลักไสเกรงว่าหม่อมฉันคงเดินขึ้นมาไม่ถึงยอดเขา"

 

เจี๋ยหู่จ้องมองใบหน้ารั้นๆของเด็กน้อยตรงหน้าอย่างสะกดกลั้น มือหนากระชากร่างบางเข้าหาจนร่างบางกระแทกเข้ากับร่างกำยำอย่างแรง

 

"อย่ามาอวดรู้! เปิ่นหวางให้เจ้าขึ้นมาเพราะนับแต่นี้ไปเจ้าจะมิได้ย่างกายขึ้นมาที่นี่อีก!!"

 

อวี้เหลียนถูกผลักออกจนเซแต่ถึงแบบนั้นคนกระทำก็ยังไม่เหลียวแล น้ำเสียงดุดันเอ่ย

 

"ส่งหยกคืนมา!!"

 

นางรู้สึกราวกับถูกเอาเปรียบ ส่งหยกคืนหรือ?ท่านอ๋องไม่ถามนางซักครึ่งคำว่าความปรารถนาของนางคืออะไร

 

"ไม่เพคะ ตราบใดที่พระองค์ไม่ฟังคำขอของหม่อมฉัน"

 

"คำขอหรือ เจ้าคิดว่าการที่เจ้าจะเผาหุบเขาศักดิ์สิทธิ์ยังจะเหลือคำขอใดสำคัญเท่าการที่เปิ่นหวางไว้ชีวิตเจ้า!"

 

ดวงตาสองคู่สบกันหนึ่งทรงอำนาจดุดันอีกหนึ่งฉายแววดื้อรั้นแม้จะมีความหวาดกลัวพาดผ่านก็ตาม

 

"แต่หม่อมฉันไม่ได้เผาพระองค์ลงโทษหม่อมฉันไม่ได้"

 

"แต่เจ้าคิดจะเผา!" เจี๋ยหู่คำรามอย่างาสะกดกลั้น ตลอดเวลาสตรีโง่เง่าตรงหน้าเอาแต่ดื้อดึง นางก่อกวนเขาทุกวันแล้วมาตอนนี้ยังกล้ามาเจ้าเล่ห์เช่นนี้อีก

 

"หม่อมฉันแค่ขู่ใครใช้ให้พยัคฆ์ของพระองค์เชื่อเล่าเพคะ!!"

 

ชินอ๋องรู้สึกราวกับถูกตีแสกหน้า สตรีตรงหน้าเอ่ยอ้างอย่างหน้าไม่อายแต่ถามว่านางกล่าวถูกหรือไม่

 

ถูกต้อง! พยัคฆ์ของเขาหลงเชื่อนางเอง!

 

บัดซบ!!

 

....................

เขาเจอกันแล้วจ้ารีดจ๋าาาา  ท่านอ๋องผู้เล่นตัวที่สุดในแผ่นดินvsนางร้ายหน้าหนา ยกนี้ใครจะชนะ หึหึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.31K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2833 jan0955286019 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 04:41
    นางร้ายน่าร๊ากกก
    #2,833
    0
  2. #2807 Sriploy Ktn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 15:58
    เสียรู้ทั้งคน ทั้งเสือ55555555
    #2,807
    0
  3. #2682 Madamlimbo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 15:25

    นางร้ายหน้ามึนเจ้าค่ะ

    #2,682
    0
  4. #2626 Duan_1211 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 01:32
    เมื่อพยัคย์อยู่กับนางเอกมองเป็นแมวน้อยไปแล้วค่าาาา55555
    #2,626
    0
  5. #2511 Gam45 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 15:20

    555+การปะทะฝีปากของพระเอกและนางเอกสนุกสุดๆ

    #2,511
    0
  6. #1870 Lucky_k (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 22:23
    555 ชอบการปะทะฝีปากนางกับพยัคย์จริงๆ
    #1,870
    0
  7. #1843 Peachchi_4580 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 11:53

    555จากพยัคฆ์กลายเป็น-ต้าวแมวน้อย
    #1,843
    0
  8. #1842 Peachchi_4580 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 11:53

    555จากพยัคฆ์กลายเป็น-ต้าวแมวน้อย
    #1,842
    0
  9. #1632 chanome (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:08
    แง๊-เสือแมวตัวใหญ่
    #1,632
    0
  10. #1609 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 01:36

    เซ่นไหว้ ไม่ใช่เส้นไหว้

    ตระการตา

    กลอกตา (อีกแล้ว ผิดทุกตอนเลย)

    ย่างกราย



    #1,609
    0
  11. #1191 Moo.chompoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 02:56
    5555ปวดหัวก่อนจะมีเมียเด็กซะอีก55555
    #1,191
    0
  12. #846 Supriya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:38
    5555555555 ชอบอ่ะ โอ๋ๆนะน้องเสือดำผู้ฉลาดปราดเปรื่อง น่าสงสารจริงเชียวถูกน้องเหลียนหลอกซะได้
    #846
    0
  13. #726 Kungbible (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:33
    ทำไมไม่ฟังก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะช่วยเหลือหรือปฏิเสธ
    อ๋องพระเอกอคติเกินไปแล้วค่ะ
    #726
    0
  14. #709 julakukjt16 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 14:47
    ชอบความหลงเชื่อคนของพยัฆทมิฬ
    #709
    0
  15. #561 _fiona_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 20:53
    สนุกก
    ขอติงนิด ตอนให้หยก ถ้าหยกสำคัญขนาดนี้ควรเป็นพระเอกให้เอง เเล้วหาข้ออ้างอื่นมาเจอนางเอกดีกว่า ไม่งั้นมันทะ-ๆค่ะ
    #561
    0
  16. #450 tigereye2517 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:05
    ท่านอ๋องโหดอ่ะถนอมน้องหน่อยดิ5555
    #450
    0
  17. #292 Atitaya2411 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 16:37
    5555ชอบนางเอก
    #292
    0
  18. #263 กระต่ายปากเเดง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 22:46
    ท่านอ๋องอะลีลา ทำไมไม่ให้ขึ้นมาให้จบๆ
    #263
    0
  19. #262 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 21:59

    อยากให้นางบอกๆอีอ๋องไปเอาองค์การให้นางอยากแต่งใครก็แต่งจะได้จบๆ อ้อมโลกนานไปอาจไม่ได้อะไรเลยด้วยซำ้แถมยังจะได้ตายก่อนอีก ที่สำคัญนางมีความผูกพันกับเทพไป๋หู่แน่ๆเมื่อไหร่จะถึงวันงาน ไรท์มาไวๆ
    #262
    0
  20. #261 nae_tae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 21:38
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #261
    0
  21. #260 oil-kp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 21:04
    ค้างๆๆรอจ้า
    #260
    0
  22. #259 piamya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:12

    สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวเลย รอตอนต่อไปนะค่ะ

    #259
    0
  23. #258 Haagenti (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 19:04
    กว่าจะได้คุยกัน แทบจะเลิกอ่านดีนะอดทนอ่านต่อ
    #258
    0
  24. #257 Emmajung2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:48

    โอ้ยยยยย รีบมาต่อนะะ
    #257
    0
  25. #255 0123456789bbua (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:18
    สงสารท่านอ๋อง5555
    #255
    0