ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 9(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,064 ครั้ง
    24 เม.ย. 63

 

    - แถมอีกตอน -

 

 

อวี้เหลียนเดินกลับไปขึ้นรถม้าอีกครั้ง จากอุทยานที่จัดงานกับตำหนักหยกงามไม่ไกลกันนักถ้าขึ้นรถม้าฮองเฮาจึงทรงประทานอนุญาตให้นางกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าได้

 

"คุณหนูจ้าวข้าน้อยจะไปนำชุดจากตำหนักพระสนมมาเปลี่ยนให้ใหม่นะเจ้าคะ"

 

ม่านชิงเอ่ยบอกซึ่งนางพยักหน้ารับแต่โดยดีเพราะรู้ว่าอาของนางต้องมีชุดเก็บเอาไว้มากกว่าหนึ่งชุดและหากนางใส่ชุดตนเองที่มีอยู่ไปร่วมงานเกรงว่าท่านอาจะไม่พอพระทัย ชุดของนางก็ใช่ว่าจะด้อยเพียงแต่การตัดเย็บและลวดลายสู้ของวังหลวงไม่ได้ ผ้าที่ท่านอาของนางนำไปให้ช่างตัดเย็บก็ล้วนเป็นผ้าที่ฮ่องเต้ประทานให้ มีเพียงบางชุดที่อาของนางประทานให้ด้วยตัวเองเมื่อเห็นว่าสีเหมาะกับนาง

 

"ม่านชิงปกติแล้วท่านอาตรวจสอบยาพิษด้วยวิธีใดและให้ใครตรวจสอบให้หรือ" นางเปิดปากถามเพราะคิดว่าเรื่องนี้น้าของนางสมควรจะรู้

 

"เข็มเงินและให้เสี่ยวติงหรือข้าน้อยเป็นผู้ตรวจสอบเจ้าค่ะ"

 

เสี่ยวติงคงเป็นนางกำนัลคนสนิทของท่านอาอีกคน "ดี งั้นเจ้านำชุดนี้ไปตรวจดูที่ตำหนักท่านอาไม่ต้องตามข้าไปงานแล้ว น้ำชาเมื่อครู่น่าสงสัยยิ่งนัก"

 

"คุณหนูกล่าวเช่นนี้มียาพิษในน้ำชาหรือเจ้าค่ะ" ฟางอันหน้าตื่น

 

"ข้าไม่รู้แต่นางกำนัลที่ยกมาให้ข้าดูไม่น่าไว้ใจแม้แต่น้อย

 

"ท่านควรจะบอกพระสนม"

 

นางหันมองม่านชิงที่แสดงความเห็นด้วยความวิตกกังวลแต่กลับทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักเพราะรู้สึกราวกับถูกตำหนิทั้งที่นางก็มีความคิดของตัวเอง

 

"เจ้าอยากให้ข้ากล่าวหาฮองเฮาผู้เป็นเจ้าของงานหรือ"

 

"ขออภัยเจ้าค่ะ"

 

นางไม่ได้ว่ากล่าวกับความคิดชั่วแล่นของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

 

ทันทีที่รถม้าหยุดลงม่านชิงและฟางอันจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว นางเปลี่ยนแค่ชุดและเครื่องประดับที่สีเข้ากันเล็กน้อยก่อนจะออกเดินทางอีกครั้งพร้อมฟางอันแล้วทิ้งให้ม่านชิงตรวจสอบชุดที่ตำหนัก

 

เสียงดนตรีที่แว่วมาจากอุทยานอันเป็นที่จัดงานทำให้นางต้องแหวกม่านออกดูเล็กน้อยอย่างสนใจ นางเห็นว่าเป็นช่วงของการแสดงความสามารถของบรรดาคุณหนูทั้งหลายก็ปิดหน้าต่างทันที

 

นางเดินลงจากรถม้าอีกครั้งอ้อมไปด้านหลังเพื่อไม่ให้รบกวนผู้อื่นและนั่งลงตำแหน่งเดิม ก่อนจะกวาดตามองหานากำนัลน่าสงสัยผู้นั้นแต่มองอย่างไรก็กลับไม่พบแล้ว

 

เดิมทีนางสงสัยว่าอาจจะเป็นการวางยาอาของนางหรือผู้อื่นแต่กลับผิดตัวเพราะนางยังไม่น่าจะมีศัตรูถึงขนาดมีคนอยากจะฆ่าให้ตายได้ แต่การที่นางกำนัลผู้นั้นหายไปเช่นนี้มันยิ่งน่าสงสัยว่าตัวนางจะถูกวางยาจริงๆ

 

เสียงปรบมือที่ดังขึ้นดึงดูดความสนใจนางกลับมา นางยกมือขึ้นปรบเช่นกันแม้จะจำไม่ได้แม้แต่น้อยว่าคุณหนูที่เพิ่งแสดงเสร็จไปคือผู้ใด

 

"คุณหนูจ้าว ในเมื่อกลับมาแล้วเหตุใดไม่แสดงปราณสีนำเงินของเจ้าให้เปิ่นกงและคนอื่นๆเปิดตาเสียหน่อยเล่า"

 

เมื่อฮองเฮาประทานรางวัลให้กับคุณหนูคนเมื่อครู่แล้วจึงหันมารับสั่งกับนาง แน่นอนว่านางไม่มีทางหลีกเลี่ยงอีกจึงรับคำขยับลุกขึ้นเดินไปตรงกลางลาน ไม่นานพิณที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้สำหรับผู้ที่ออกมาบรรเลงก็ถูกนำมาให้

 

นางจรดนิ้วลงแล้วปรับสายเล็กน้อยก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงสบายๆ ปราณของนางค่อยๆพลิ้วไหวออกมาทีละน้อยคล้ายกลีบดอกไม้แต่กลีบดอกไม้เหล่านั้นเป็นสีน้ำเงินบ่งบอกระดับปราณของนาง ยิ่งนานเข้ากลีบดอกไม้นั้นก็ยิ่งมากขึ้นสร้างบรรยากาศสบายๆในอุทยานและสร้างความเพลิดเพลินให้คนมองได้แม้จะไม่หวือหวาก็ตาม

 

อาของนางบอกกล่าวว่าการควบคุมปราณของนางไม่เหมือนคนอื่น ปกติแล้วยามที่บรรเลงพิณหรือร่ายรำปราณจะถูกปลดปล่อยออกมาเป็นกระแสราวกับคลื่น แต่นางกลับพยายามทำให้มันเป็นรูปร่างมากมายได้ตามใจ นางคิดว่าเป็นเพราะนางไม่ใช่คนที่นี่และไม่มีความคิดยึดติดกับรูปแบบเดิมๆและความชอบนางจึงเคยชินกับมัน แน่นอนว่าเมื่อฝึกฝนผู้อื่นก็ทำได้เช่นกันเหมือนกับผู้ที่ฝึกฝนวิชาต่อสู้ อานางบอกว่าคนพวกนั้นควบคุมปราณได้เก่งกาจแต่ว่าส่วนใหญ่จะควบคุมเป็นรูปร่างของกระบี่เสียมากกว่า

 

"ดีมาก เปิ่นกงถูกใจยิ่งนัก!"

 

ฮองเฮากล่าวเมื่อการแสดงของนางจบลงแต่นางกลับรู้สึกไม่ดีแม้แต่น้อย ในตอนนี้เริ่มมีผู้คนตั้งให้นางเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแทนอันจี๋ชุนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเมื่อฟังจากเสียงซุบซิบยามที่นางมาถึงงานในคราแรก

 

มองใบหน้าคุณหนูอันที่ยืนอยู่ข้างฮองเฮาแล้วนางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที นางไม่ได้อยากโดดเด่นกว่าแต่การไร้ความสามารถก็ไม่อาจทำให้นางหลุดพ้นนางจึงต้องไขว่คว้าหาพลังอำนาจเพื่อเอาตัวรอด

 

"เจ้าเห็นเป็นเช่นไรบ้างเสี่ยงเออร์"

 

"ไพเราะและงดงามจนไม่อาจละสายตาพะยะค่ะ"

 

คำถามจากฮองเฮาและคำตอบที่ดังมาจากด้านหลังทำให้นางรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใครแต่องค์ชายรองมาตั้งแต่เมื่อใดกัน?

 

"ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ" นางลุกขึ้นแล้วปฏิบัติไม่ต่างจากคนอื่น

 

"เหตุใดจึงมาที่นี่ได้กันเสี่ยงเออร์"

 

ฮองเฮาตรัสถามบุตรชายแต่นางไม่แน่ใจว่าเป็นการแสดงหรือไม่

 

"ได้ยินว่าเสด็จแม่จัดงานน้ำชาลูกเพียงนำชาดีมาถวายเพื่อให้เสด็จแม่สำราญขึ้นพะยะค่ะ"

 

ดูท่าจะเป็นการแสดงกระมัง ชาดีอะไรที่องค์ชายสองมีแล้งฮองเฮาไม่มีกัน แต่ถึงแบบนั้นฮองเฮาก็ดูพึงพอพระทัยมากซ้ำยังมีรับสั่งให้ชงชาดีที่ว่าแจกทุกๆคนด้วย

 

"ปราณเจ้าเลื่อนระดับรวดเร็วยิ่งนักอวี้หลียน ข้าไม่พบเจ้าเพียงไม่ถึงสองเดือนปราณเจ้ากลับเป็นสีน้ำเงินแล้วซ้ำการควบคุมยังเก่งกาจขึ้นมากนัก"

 

"ขอบพระทัยที่ทรงชมเพคะแต่ที่หม่อมฉันเลื่อนปราณได้เร็วคงเป็นเพราะยามป่วยไม่อาจไปที่ใดได้จึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกปราณเพคะ"

 

นางเอ่ยตอบแม้จะไม่พอใจกับคำเรียกหาราวกับสนิทสนมกันนั้นก็ตาม

 

องค์ชายเหอเสี่ยงขบขันในลำคอ "งั้นหรือ ช่วงนี้มีฝนตกบ่อยเจ้าจะป่วยก็มิแปลก เอาไว้ข้าจะส่งยาบำรุงไปให้ก็แล้วกัน"

 

"ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ"

 

นางเอ่ยรับแม้จะไม่เต็มใจก็ตามแต่หากนางปฏิเสธเกรงว่าจะเป็นการหักหน้าทั้งฮองเฮาและองค์ชายกลางงานเสียเปล่าๆ

 

"คุณหนูจ้าวช่างโชคดียิ่งนักที่ฮองเฮาและองค์ชายรองห่วงใยถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่าองค์ชายประทานของบำรุงให้คุณหนูอันด้วยหรือไม่ นางเองก็ตามเสด็จไปช่วยเหลือชาวบ้านเช่นกัน"

 

ทุกสายตาพลันย้ายไปที่อันจี๋ชุน วาจาของพระสนมเต๋อเฟยช่างร้ายกาจ ทำให้นางกับอันจี๋ชุนเขม่นกันเอง ยังประชดประชันทั้งฮองเฮาและองค์ชายรองไปพร้อมกันซ้ำยังต้องการจะบอกนางอ้อมๆว่าฮองเฮาและองค์ชายรองมิได้โปรดปราณนางเพียงคนเดียว

 

น่าเสียดายที่นางรู้อยู่แล้วจึงไม่สะท้านสะเทือนนักเพียงแต่เบื่อหน่ายวาจาเชือดเฉือนไปมาความหมายซับซ้อนเช่นนี้ ชวนให้นางปวดหัวไม่น้อย

 

"แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้นทั้งคุณหนูอันและคุณหนูจ้าวล้วนพยายามช่วยเหลือชาวบ้านอย่างเต็มที่"

 

องค์ชายเหอเสี่ยงเอ่ยอย่างเสียมิได้ หากเขาปฏิเสธย่อมหักหน้าอันจี๋ชุนแล้ว

 

"เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกเต๋อเฟย ในยามนี้เจ้าควรจะกังวลเรื่ององค์ชายสี่หรงเหย้ามากกว่ามิใช่หรือ ได้ยินว่าเขากับองค์ชายห้ามีปัญหาในการปราบกบฏจึงกลับมาล่าช้า"

 

ฮองเฮาเริ่มเอ่ยปากเอาคืนพระสนมเต๋อเฟยที่เป็นมารดาขององค์ชายสี่แต่ถึงแบบนั้นมันกลับกระทบองค์ชายห้าที่เป็นบุตรชายอีกคนของพระสนมซูเฟยด้วย

 

ด้วยความที่องค์ชายสามซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของพระสนมซูเฟยมีผลงานโดดเด่นจึงไม่แปลกที่จะดูขวางตาคนอื่น เดิมทีการที่พระสนมผู้นี้มีโอรสถวายฝ่าบาทถึงสองคนก็นับว่ารกหูรกตาผู้คนอยู่แล้ว

 

นางลอบมองหน้าพระสนมซูเฟย ใบหน้าของนางงดงามไม่ต่างจากฮองเฮาและพระสนมอื่นแต่ที่แตกต่างคือยามที่ขยับยิ้มกลับดูอ่อนเยาว์เพราะลักยิ้มชวนให้จ้องมองดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง

 

"หม่อมฉันเชื่อว่าบุตรชายจะฟันฝ่าอุปสรรค์ไปได้เพคะ"

 

พระสนมซูเฟยเอ่ยตอบไปแบบนั้นและไม่คิดเสือกดาบให้ใครต่อ ส่วนองค์ชายรองที่เสนอหน้ามาอย่างไม่เข้าพวกก็ได้เวลากลับไปมิเช่นนั้นคงได้มีการเอ่ยถามถึงความว่างงานขององค์ชายผู้นี้กันต่อ แต่ก่อนไปก็ยังไม่วายมาเอ่ยปากคุยกับนางอีก

 

แน่นอนว่างานเลี้ยงยังไม่สิ่นสุดลง ฮองเฮาจึงประทานอนุญาตให้บรรดาคุณหนูทั้งหลายแยกไปสังสรรค์ทำความรู้จักกันเองอย่างไม่เข้มงวดนัก โดยที่ฮองเฮาและบรรดาพระสนมเริ่มเปิดปากพูดคุยถึงเรื่องชาไปจนถึงดอกไม้ใบหญ้าและงานฉลองขึ้นปีใหม่ที่จะถึงในอีกไม่ช้า

 

อวี้เหลียนเดินแยกออกไปแต่ก็ไม่คิดจะพูดคุยกับใครเป็นพิเศษ บรรดาคุณหนูทั้งหลายที่มาในวันนี้ล้วนเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งไปรับใช้พระสนมยศสูงหรือเป็นญาติกับพระสนมทั้งสิ้น นางไม่ได้รังเกียจที่จะทำความรู้จักใครแต่ดูเหมือนทุกๆคนจะเห็นนางเป็นตัวประหลาด นางมั่นใจว่าตนเองขยับยิ้มน้อยๆและมั่นใจว่ารอยยิ้มตัวเองงดงามมากแต่ถึงแบบนั้นคนที่สบตานางก็ยังเมินเฉยแล้วไปเข้ากลุ่มกับคุณหนูคนอื่นอยู่ดี

 

"คุณหนู อย่าเสียใจเลยเจ้าค่ะ" ฟางอันเอ่ยเมื่อนางเดินผ่านเหล่ากลุ่มคุณหนูที่แยกออกเป็นสองกลุ่มมายังสะพานกลางน้ำ

 

"ข้าไม่ได้ทุกข์ใจ เป็นพวกนางมากกว่าเพราะที่พวกนางเป็นเช่นนั้นก็เพราะริษยาข้า ชั่งเป็นมหาโชคที่น่าชิงชังเสียจริง"

 

ความริษยาที่มาพร้อมกับภัยร้าย มีใครเคยถามหรือไม่ว่านางต้องการหรือเปล่า ดูจากองค์ชายรองนั่นสิ

 

อวี้เหลียนหรือ? ถ้าคิดจะถือสิทธิ์ในตัวนางเรียกขานชื่อกันตรงๆก็ต้องให้สิทธิพิเศษนางเป็นข้อแลกเปลี่ยนมิใช่หรือ แต่นี่อะไรกันไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ใช้ปากที่เอ่ยนามของนางไปประกบกับอันจี๋ชุนมาหรือ

 

ความเป็นสุภาพบุรุษขององค์ชายรองช่างเหลื่อมล้ำกับการจับปลาสองมือเพียงเส้นผมคั่น ผูกสัมพันธ์กับนางแต่ก็รักษาความสัมพันธ์กับอันจี๋ชุนเอาไว้

 

"คุณหนูจ้าว"

 

นางดึงความคิดกลับมาแล้วหันมองตามเสียงเรียก "คุณหนูอัน"

 

นับว่าน่าแปลกใจไม่น้อย เมื่อครู่นางยังเห็นคุณหนูอันอยู่ท่ามกลางคุณหนูทั้งหลายที่แสดงความเห็นอกเห็นใจที่ถูกฮองเฮามองข้ามอยู่เลย

 

"มีอันใดหรือ" นางเอ่ยถามด้วยมั่นใจว่าอันจี๋ชุนไม่น่าจะอยากผูกสัมพันธ์กับนาง

 

"ข้าเพียงอยากกล่าวแสดงความยินดีที่เจ้าเลื่อนระดับปราณแล้วและอยากขออภัยเรื่องในครั้งนั้นที่สาวใช้ของข้าเสียมารยาทด้วย"

 

โอ้ ดูเหมือนว่าอันจี๋ชุนจะได้รับการอบรบจากผู้หวังดีบางคนแต่เมื่อนางมองเลยไปกลับไม่เห็นสาวใช้ที่ว่าที่ควรจะมาขออภัยนางด้วยตนเองเลย แต่ถึงแบบนั้นนางก็เอ่ยปากอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

"ไม่เป็นอันใด"

 

"แล้วเจ้าดูอันใดอยู่หรือเหตุใดไม่เข้าไปรวมกลุ่มกับคุณหนูคนอื่นๆเล่า"

 

ใบหน้างดงามฉายแววกระจ่างใส ร่างบางเคลื่อนข้ามายืนข้างนางดวงตากระจ่างก้มลงมองผืนน้ำที่มีปลาแหวกว่ายและดอกบัวชูช่องดงามดึงดูดแมลง

 

นางไม่แน่ใจว่าที่คุณหนูอันเอ่ยถามแบบนี้เพราะสายตาไม่ดีหรือโลกสวยเกินไป หากมีตาก็น่าจะเห็นว่านางนั้นถูกกีดกันอย่างชัดเจนแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลังนางจึงไร้คำตอบแต่ใบหน้าน่ารักกลับเอียงมองพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี

 

"หรือเพราะเจ้าคิดว่าเจ้าสูงส่งกว่าผู้อื่นกัน"

 

นางขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายยิ้มหวานส่งมาก่อนร่างกายบอบบางที่ยืนอยู่ข้างกันจะเอียงลงข้างสะพาน

 

อวี้เหลียนเบิกตากว้างในขณะที่อันจี๋ชุนส่งเสียงกรี๊ดดึงดูดสาตาผู้คนแต่นางคว้าจับแขนอีกฝ่ายที่วาดผ่านหน้าไปได้อย่างทันท่วงที

 

อันจี๋ชุนมีท่าทีตกใจทันทีที่นางคว้าเอาไว้ได้แต่จู่ๆมือนางที่จับมืออีกฝ่ายไว้กลับถูกทิ่มด้วยอะไรซักอย่างจนต้องปล่อยมืออย่างหลีเลี่ยงไม่ได้

 

เสียงร้องด้วยความตกใจเป็นของผู้ที่วิ่งมาดูตั้งแต่ได้ยินเสียงครั้งแรกของอันจี๋ชุนตามด้วยเสียงน้ำแตกกระจายบ่งบอกว่าอันจี๋ชุนตกลงไปในน้ำแล้วแต่นางก็ไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านั้นเมื่อร่างกายนางชาไปหมดและล้มลงบนสะพาน

 

นางจำได้ดีว่าภาพสุดท้ายที่นางเห็นคืออันจี๋ชุนทำหน้าตื่นตระหนกแทนที่จะเป็นสมใจที่มีผู้คนเห็นว่านางทำเจ้าตัวตกน้ำ เพราะอะไรกัน....

 

นางตั้งคำถามแต่ไม่อาจหาคำตอบได้เมื่อสตินางดับวูบลงในที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.064K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2752 นิดาพา วงศ์แสงคำ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 09:13
    เสแสงสุดๆ
    #2,752
    0
  2. #2488 KayPdm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 12:02
    -เสียจริงหือๆ
    #2,488
    0
  3. #1188 Moo.chompoo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 02:28
    แหม่ว่าแล้วอิแม่นางเอกนี่ไม่ธรรมดาไม่น่าเอาหยกมันมาให้เจอพ่อมันเลยเป็นเรานะจะเอาหยกไปทำลายทิ้งซะ... คนวางยาตอนแรกก็คงเป็นแม่นางเอกละมั้ง.. แล้วที่รู้สึกเจ็บจี๊ดคงเป็นเข็มยาชาไม่ก็ยาสลบที่นังแม่นางเอกเป็นคนวางแผนทำร้ายนางร้ายของเราใช่ม้าย
    #1,188
    0
  4. #844 Supriya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 01:13
    ได้บทเรียนบทใหญ่เลย สู้ๆนะน้องเหลียน ขอบคุณมากค่ะไรท์
    #844
    0
  5. #725 Kungbible (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:08
    โอ กำลังคิดจะสงสารนางเอก(ในเรื่อง) พอมาบทนี้ เปลี่ยนใจแล้ว นางเอกเป็นนางมารร้ายตัวจริง
    นางร้าย (ในเรื่อง) กลายเป็นนางฟ้าแทน
    #725
    0
  6. #501 nee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:56

    อ้าว แม่นางเอกไหงเป็นงี้ล่ะจ๊ะ

    #501
    0
  7. #295 Alfy.yflA (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 19:13
    ขัดใจนิดนึงตรงคำว่าชั่ง คือที่ไรท์หมายถึงน่าจะให้ ช่าง มากกว่า ชั่งที่ไรท์ใช้มันจะเป็นการชั่งสิ่งของมากกว่า
    #295
    0
  8. #211 MJ_S (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:44

    รอค่าาาาา
    #211
    0
  9. #207 Piyawanza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 19:31
    รออัพค้าาาาา มันค้างอ่าา
    #207
    0
  10. #205 pichcha2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 18:27

    งงค่ะ เกิดไรขึ้น
    #205
    0
  11. #204 nae_tae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 07:55

    ค้างมากกกกก

    #204
    0
  12. #203 Bung0989 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 05:58
    อันอ๋องมาด่วนเจ้าค่ะ
    #203
    0
  13. #202 B-Bait (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 00:36
    สนุกค่ะ น่าติดตามมากกก มาลงบ่อยๆนะคะ รีดจะขาดใจ ฮรืออออ
    #202
    0
  14. #201 JirapatPhanma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 00:05
    บางทีพระเอกก็เล่นตัวไปนะตอนแรกก็ทำท่่าเหมือนจะช่วยเพราะมีหยกก็ไม่ช่วยทำเมินเฉยสรุปพระเอกมันจะช่วยตอนไหนเนี่ยยยยยย
    #ไรท์ไม่ต้องจริงจังกับคอมเม้นนี้มากก็ได้เราอินไปหน่อย
    #201
    0
  15. #200 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 23:58
    อ๊าก....ค้างขัดใจไรท์มาต่อด่วนนางโดนไรแทงต้องมียาพิษแน่นอนเลย อ๋องอยู่ไหนมาช่วยด่วนๆ
    #200
    0
  16. #199 GY let go (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 23:09
    เดียวพระเอกก็ไม่มีปัญญาคิดแล้วก็นังอันแน่นอน โอ้ยยยยย ขัดใจหลายยยยยย
    #199
    0
  17. #198 beaw02 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 23:00

    ขอบคุณค่ะ
    #198
    0
  18. #196 Meme1112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:31
    นางเอกปลอมมาอีกแล้ว เห้อ
    #196
    0
  19. #195 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:27

    จะตกม้าตายแล้วไหมนางเอกเรา อุส่าห์แสดงว่าเทพ

    มาซะตั้งนาน ถ้าจะเทพต้องไปให้สุดจร้า

    #195
    0
  20. #194 supakornseanla (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:19
    อันนางร้ายย
    #194
    0
  21. #192 PoM19 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:16

    สนุกมากคะ
    #192
    0
  22. #190 pla-_-555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:11
    อ้าววว นางเอกกก
    #190
    0
  23. #189 Smallevening (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:09

    อันจี๋ชุน...นางร้ายมากนะ...
    #189
    0