[DXD]ผมไม่ใช่หมาน้อยนะหมาป่าต่างหาก!

ตอนที่ 6 : หมาป่า(น้อย)กับ2ปีต่อมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    11 ธ.ค. 63

2ปีต่อมา

“อิมาวาริคุงรีบไปเร็วเครื่องใกล้บินจะออกไปแล้วนะ”

“ครับๆ พี่ลาเวียรีบไปกันเถอะครับ”

อิมาวาริยิ้มออกมาพร้อมกับใส่ฮู้ดสีขาวของเสื้อกันหนาวสีขาวตัวโปรดของเขาเพื่อปกปิดหูของหมาป่าสีดำที่กำลังกระดิกไปมาทำให้ฮู้ดสีขาวนั้นนูนขึ้นมาเล็กน้อยหางสีดำได้ไปพันรอบเอวของเด็กหนุ่มเอาไว้โดยมีเสื้อกันหนาวสีขาวกับสเวตเตอร์สีดำแขนกุดปกปิดเอาไว้

โดยใส่กระเป๋าเป้สีเขียวแก่ที่ค่อนข้างใหญ่พอสมควร ผ้าพันแผลถูกพันไว้ที่ดวงตาข้างซ้ายสีเขียวประกายดุจมรกตเอาไว้เหลือแค่ดวงตาข้างขวาที่เป็นสีเทาหม่นที่ดูน่าหดหู่แต่กลับมีบรรยากาศอันร่าเริงพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาลาวิเนียในเสื้อสีฟ้าตามด้วยกระโปรงยาวสีแดงโดยข้างๆตัวก็มีกระเป๋าสีขาวตัดดำลากไปยังด้วยมือสีขาวผ่อง

ลาวิเนียยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยนแล้วลูบหัวของอิมาวาริเบาๆแล้วดึงกระเป๋าเดินทางขึ้นเครื่องบินไปในทันที

ในระหว่าง2ปีมานี้ตัวของอาซาเซลก็ส่งเครื่องมือเอาไว้สำหรับฝึกเซคริตเกียร์ทั้งของอิมาวาริที่สามารถใช้อินซิเนเรท อันเซมที่ชิงมาจากออกัสต้าที่เขาได้ฆ่าไปจนใช้ได้แบบงูๆปลาๆแถมใช้ได้โดยไม่ต้องอัญเชิญยักษ์เปลวเพลิงสีม่วงอย่างเดียว

ทางด้านลาวิเนียเองก็ใช้แอปโซลูท ดีไมส์ได้แบบที่ชำนาญมากขึ้นแถมยังสามารถประยุกต์ในรูปแบบต่างๆได้อีกด้วย

ส่วนสุดท้ายก็คือดวงตาสีเขียวประกายดุจมรกตนั้นถูกพัฒนาขึ้นในระดับที่สามารถเข้าถึงจิตใจ ราเกหง้าของมนุษย์ได้ทั้งหมดและสามารถแทรกเข้าหาปีศาจระดับต่ำ เทวดาและเทวดาตกสวรรค์ชั้นปลายแถวได้

ส่วนชื่อน่ะเหรออิมาวาริกับลาวิเนียนั้นได้คิดมาด้วยความจริงจังสุดเลย ซึ่งชืื่อของมันก็คือEye of Truth[ดวงตาแห่งสัจจะ]นั้นเอง

และตอนนี้เป้าหมายของพวกเขาก็คือการเตรียมตัวสู่การเจรจาของสามเผ่าพันธุ์ พวกเขาเลยต้องไปยังประเทศเล็กๆแห่งหนึ่งในทวีปเอเชียหรือก็คือญี่ปุ่นนั้นเอง

...........

“ถึงแล้วล่ะ~ ว้าว! ต่างจากอิตาลีมากเลยนะเนี่ย!?”

“ช่วยอย่าทำท่าทีตื่นเต้นแบบนี้สิครับ มันค่อนข้างน่าอายนะครับ”

“แหมๆ~ ไม่ต้องอายไปหรอกนะอิมาวาริคุงเธอเองก็เป็นคนญี่ปุ่นนิ เพราะงั้นช่วยแนะนำพี่วาวด้วยน้า~”

หมับ!

“หวา! อย่าพุ่งเข้ามากอดแบบนี้กลางแจ้งสิครับ ดูสิคนมองกันหมดแล้ว”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มขึ้นสีด้วยความเขินอายเป็นอย่างมากเพราะว่าคนโดยรอบต่างจ้องมองไปยังร่างของทั้งสองที่ลาวิเนียกำลังโอบกอดร่างของอิมาวาริอยู่

ซึ่งเจ้าตัวก็รีบผล่ะออกมาแล้วรีบจูงร่างของลาวิเนียออกจากสนามบินไปในทันที โดยที่ใบหน้านั้นแดงระเรื่ออย่างเขินอาย

2ชั่วโมงต่อมา

“เอาล่ะ ในที่สุดก็ถึงที่พักซะทีนะครับ”

“โอ้ว! นี่เหรอบ้านที่หมอนั้นซื้อเอาไว้ให้”

ลาวิเนียส่งเสียงตกใจออกมาแต่กลับไม่อยากจะแสดงอารมณ์มากนักเพราะว่าเธอไท่ค่อยพอใจอาซาเซลในเรื่องของเมฟิสโต้กับเหล่าแม่มดที่ทำเอาไว้แสบมากจนเธอแทบอยากจะฆ่าอีกฝ่ายแต่ก็มีอิมาวาริคอยสมานรอยแตกร้าวว่าด้วยเรื่องผลประโยชน์ที่ทำให้ลาวิเนียยอมอ่อนลงบ้าง

“เอาล่ะเดี๋ยวพี่สาวจะไปจัดของก่อนนะเพราะงั้นเดี๋ยวพี่สาวไม่ได้ดูแลอิมาวาริคุงแล้วจะงอนหนีออกจากบ้านเพราะงั้นไปร้านเกมแถวนี้ก็ได้นะจ๊ะ”

“ผมไม่งอนหรอกน่า แต่ก็ขอบคุณครับเพราะมเองก็อยากสำรวจพื้นี่นี้อยู่เหมือนกัน เดี๋ยวผมกลับมาผมจะให้ของตอบแทนละกันครับ”

“อ-อื้ม! พี่สาวจะรอนะ”

เด็กหนุ่มยิ้มออกมาพลางเข้าปกระซิบเข้าที่หูของหญิงสาวจนร่างบางสะดุ้งอย่างตกใจแล้วใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยแล้วรีบกลับเข้าไปในบ้านเพื่อจัดของแก้เขินในทันที

“ฮะๆ นานทีได้แกล้งพี่ลาเวียก็สนุกเหมือนกัน”

อิมาวาริยิ้มขบขันออกมาเบาๆพลางยกมือขึ้นมาแล้วลูบเส้นผมครึ่งดำครึ่งเทาที่ตอนนี้มีฮู้ดปกปิดอยู่ ซึ่งสุดท้ายเด็กหนุ่มก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเกมเซ็นเตอร์แห่งหนึ่ง ซึ่งพอเด็กหนุ่มเปผิดประตูเข้าไปแล้วมองไปเรื่อยๆก่อนที่จะสาวเท้าเดินเข้าไปตรงจุดที่คนเขามุงดูกันอยู่

ปี๊ดๆ!!!

ตู้ม!

แต๊กๆๆๆๆ!

เสียงของปุ่มเกมที่ถูกระดมกดรัวๆจากนิ้วมือเรียวยาวของเด็กสาว(?)ผมสีดำคนหนึ่งผูกผมทวินเทลดวงตาสีแดงอ่อนอยู่ในชุดสาวน้อยเวทมนตร์สีชมพูสุดน่ารักสุดๆ ดวงตาสีเทาหม่นข้างขวาที่ไม่ได้ถูกพันผ้าพันแผลเอาไว้จับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังระดมกดปุ่มรัวๆ แถมยังเก่งซะด้วยและในที่สุดเธอก็ชนะ

“มีใครอยากจะมาสู้กันอีกไหม!?”

“ผมครับ”

“โอ้! หนุ่มน้อยนายต้องการจะจะแข่งกับพี่สาวสินะมาสิ!”

อิมาวาริยิ้มออกมาแล้วนั่งลงไปที่เบาะพลางใช้สายตามองเครื่องเกมเซ็นเตอร์คร่าวๆแล้วเริ่มกดปุ่มใช้ตัวละครที่เลือกมาเข้า่สู้กับเด็กสาวที่กำลังควบคุมอีกตัวละครนึงอยู่

แววตาจากไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มผลันเปลี่ยนเป็นจริงจังเป็นอย่างมากพร้อมกับนิ้วมือทั้งสิบกับมือทั้งสองที่เริ่มระดมกดปุ่มรัวคอมโบอัดโจมตีใส่ตัวละครของเด็กสาวจนแพ้ไปในทันที

“ง่า~~~ ทำไมถึงแพ้เร็วขนาดนี้อะ!?”

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวสิมาแข่งกับพี่สาวอีกรอบเถอะนะ นะๆๆๆๆๆๆ”

“ไม่ได้หรอกนะครับพี่สาว แพ้แล้วก็ต้องยอมรับว่าแพ้สิครับ”

“ง่า! เค้าไม่ยอมๆๆๆๆๆๆ มาแข่งกับอีกรอบกับพี่สาวเดี๋ยวนี้เลยนะ”

เด็กหนุ่มเพียงแค่เดินหนีออกมาโดยมีร่างบางเดินทักท้วงตามไปติดๆ เจ้าตัวเพียงแค่ลูบหัวของเด็กสาวที่มีอายุน่าจะมากกว่าตนแล้วหยิบเหรียณเข้าไปหยอดแล้วคีบตุ๊กตารูปหมาป่าสีดำขึ้นมาแล้วยัดเข้าไปที่มือของเด็กสาวแล้วกล่าวออกมา พร้อมกับถอดฮู้ดสีขาวลงเผยให้เห็นใบหน้าหวานดั่งสตรีหูสีดำกระดิกเบาๆ

“นี่ถือเป็นของขวัญปลอบใจละกันครับ ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ”

“อ-อื้ม! พี่สาวชื่อเซร่าฟอลแล้วเธอล่ะ”

“ถ้าพี่สาวอยากรู้ล่ะก็ต้องชนะผมให้ได้ก่อนนะครับ”

ที่อิมาวาริยอมถึงขนาดเปิดเผยตัวออกมาแบบนี้เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจแถมน่าจะระดับสูงซะด้วย แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ยอมเปิดเผยชื่อออกไป ทิ้งเอาไว้ให้เป็นปริศนาเล่นๆแล้วเดินจากไปในทันที

“หึ! จำเอาไว้เลยซักวันพี่สาวจะต้องรู้ชื่อของเธอให้ได้เลย!”

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #24 Artoria Pendragon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 20:21
    ชื่องั้นหรอ? ของเเบบนั้นไม่มีหรอก!! เรียกว่า'หมาน้อยผู้จะถูกจับกด'ก็พอ!!//อิมาวาริไม่ได้กล่าวไว้
    #24
    0
  2. #23 popp12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 22:19
    ปลาตัวที่2ติดเบ็ตเเล้ว
    #23
    0
  3. #22 Vioslnwza007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 21:36
    เอามาทั้งหมดฮาเร็มของนายชั้นขอละนะอิซเซย์
    #22
    0
  4. #21 Last_emperor (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 21:23
    พี่สาวประธานนักเรียนงั้นหรืออืม........งั่มๆ
    #21
    0
  5. #20 โฟร์ทคุง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 21:22
    รออ่าน
    #20
    0