[DXD]ผมไม่ใช่หมาน้อยนะหมาป่าต่างหาก!

ตอนที่ 18 : หมาป่า(น้อย)กับปีศาจรับใช้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    11 ธ.ค. 63

ในวันถัดมา

ณ โดมกีฬา

ฟึบ!

ร่างของอิมาวาริที่ใส่เสื้อโค้ทสีขาวยาวข้างในเป็ยเสื้อสีดำและกางเกงขาสั้นสีกรมท่าปรากฎขึ้นมาจากความว่างเปล่าด้วยเซคริตเกียร์เทียมที่สามารถข้ามมิติจากสถานที่ถึงไปอีกที่นึงได้ได้ที่อาซาเซลให้เขามาทดลองใช้และพอมาถึงนั้นก็มีบางอย่างพุ่งมาหาเขาด้วยความเร็วสูง

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

มือสีขาวนวลห่อหุ้มด้วยเวทมนตร์สีขาวสะบัดหมุนวนรับลูกดอร์จบอลที่ถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีดำได้อย่างง่ายดายก่อนที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

“นี่เล่นกันจนถึงขั้นนี้เลยเหรอเนี่ย?”

เมี๊ยว~~~

เสียงร้องของแมวสีดำในอ้อมแขนข้างนึงของเด็กหนุ่มดังขึ้นซึ่งเขาได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจพลางลูบหัวมันเบาๆแล้วเดินเข้าโดมกีฬาไปในทันที

ตู้มๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!

เสียงระเบิดจากการใช้เวทมนตร์ดังขึ้นมาเป็นระยะพร้อมกับลูกดอร์จบอลที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับห่อหุ้มด้วยเวทมนตร์ซึ่งแม้มันจะไม่ค่อยทรงพลังเท่าไหร่แต่มันสร้างความรำคาญให้กับเขามากกว่าก่อนที่จะก้าวเช้าสู่โรงยิม

………………

“นี่ไม่กลัวคนโดนลูกหลงกันเลยรึไงครับเนี่ย?”

อิมาวาริกล่าวขึ้นพร้อมเบนสายตาไปยังโคเนโกะที่โดนคัดออกจากสนาม ซึ่งพอเด็กสาวมองเห็นตัวของเด็กหนุ่มดวงตาของอีกฝ่ายก็เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่มืออันนุ่มนิ่มของโคเนโกะจะมาคว้าตัวของเขาไปโดยที่ไม่สังเกตเลยแม้แต่น้อย

กึก!

“ทำไมต้องมาหยุดในท่านี้ด้วยครับ?”

“……”

โคเนโกะเงียบไม่โต้ตอบร่างบางที่อยู่ล่างของตนที่ตนกำลังคร่อมอยู่ มือเรียวบางค่อยๆสางผมสีดำแซมเทาเบาๆ ดวงตาดวงตาสีทองประกายสบตาเข้ากับดวงตาข้างขวาที่เป็นสีเทาหม่นก่อนที่มือซ้ายของเธอจะเอื้อมไปสัมผัสผ้าพันแผลที่ปิดใบหน้าซีกขวาเอาไว้เบาๆแต่โดนมือของเด็กหนุ่มดันกลับไป

รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าเล็กน้อยก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้ามาซุกเข้าที่คอของเขาเบาๆ

“รุ่นพี่ไม่ได้เกลียดประธานใช่ไหมคะ?”

รุ่นพี่………

ความคิดที่เขาอยู่ปีสองส่วนเธออยู่ปีหนึ่งแวบเข้ามาทำให้เข้าใจสรรพนามการเรียกของตัวเด็กสาวตรงหน้าในทันที ก่อนที่รอยยิ้มบางๆจะปรากฎขึ้นมา

ก่อนที่ความคิดจะหวนกลับไปถึงคำถามของเด็กสาว ก่อนที่ริมฝีปากจะเผยเขี้ยวเล็กออกมาแล้วยิ้มแบบซุกซนพลางลูบไปที่หัวอีกฝ่ายเบาๆ

“ก็ไม่ถึงกับเกลียดและก็ไม่ได้ชอบครับ ความรู้สึกของผมก็แค่อิจฉารุ่นพี่เกรโมรี่เฉยๆที่มีคนคอยดูแลอย่างดีมาตลอดน่ะ ส่วนทางผมรู้สึกถึงความกดดันต่อตัวเองตลอดเวลาในฐานะผู้สืบทอดลำดับที่2 แม้พ่อกับแม่ของผมจะไม่กดดันเท่าไหร่ แต่ทางผมกลับรู้สึกว่าต้องพยายามมากกว่านี้”

รอยยิ้มสมเพชตัวเองปรากฎออกมาแวบหนึ่งก่อนที่จะกลับไปเป็นรอยยิ้มบางๆเช่นเคยแต่ทันใดนั้นเอง

งับ!

“อึก! อย่ากัดแรงสิครับ”

“จะไม่ฟังจนกว่ารุ่นพี่จะเลิกกดดันตัวเองค่ะ ทั้งพ่อกับแม่ของรุ่นพี่ก็คงไม่อยากให้รุ่นพี่คิดลบแบบนี้หรอกค่ะ เพราะงั้นลองทำใจให้สบายดูซักครั้งจะเป็นไรไป”

เลือดสีแดงเริ่มไหลออกมาเล็กน้อยในขณะที่ลิ้นของเด็กสาวเริ่มเลียไปที่ปากแผลดูดเลือดที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

มือที่ซุกซนของร่างเล็กเริ่มอยู่ไม่สุขเริ่มสอดเข้าไปใต้เสื้อเล็กน้อยแต่มือของอิมาวาริก็จับข้อมือของเจ้าหล่อนเอาไว้ทัน

“พอแค่นี้ก่อนดีกว่านะครับ บางทีถ้าคุณยังเอาแต่กินเลือดของผมแบบนี้อาจจะเสพติดมันก็ได้นา”

“ฮึ่ม!”

เด็กสาวทำท่าไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มทีเล่นทีจริงของอีกฝ่ายขณะที่ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วกวาดดวงตาข้างขวาที่เป็นสีเทาหม่นเพื่อหาตัวของแมวดำที่หายไปตอนเขาโดนโคเนโกะลากมาก

มือสีขาวนวลของเด็กหนุ่มลูบไปตามขนของมันเบาๆในขณะที่จ้องมองการแข่งขันที่ทำอย่างกะจะฆ่ากันใหตาย ใช้พลังปีศาจกันซะเต็มที่จนเละเทะตุ้มเป๊ะไปหมดเลย

อิมาวาริมองอย่างอ่อนใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอิซเซย์ที่เล่นอะไรพิเรนท์ๆอีกแล้ว และตัวของซาจิ เก็นชิโระหนึ่งในตัวหมากของโซน่าซึ่งเป็นตัวเบี้ยเหมือนกับอิซเซย์ที่ทำให้เขาหัวเราะได้พอสมควรกับการแข่งครั้งนี้และจบไปด้วยชัยชนะของทีมรีอัส

……………

“แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดาครับ ไม่ต้องกังวลไปขนาดนั้นก็ได้”

ตอนนี้ตัวของอิมาวาริต้องมานั่งปลอบตัวของโซน่าที่ตอนนี้หงอยไปเลยจากการแพ้แล้วไม่ได้พาคนในตระกูลที่เข้ามาใหม่ไปหาปีศาจรับใช้ มือของเขาลูบไปมาเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นก่อนที่จะยื่นตั๋วใบนึงให้กับร่างบาง

“นี่มัน!?”

“ก็แค่ได้มาโดยบังเอิญเท่านั้นแหละครับไม่มีอะไรหรอก”

อิมาวาริหันหน้าและเบนสายตาไปทางอื่นและไออะแฮ่มๆออกมาแก้เขินพร้อมกับริ้วสีแดงที่ปรากฎขึ้นมาเล็กน้อย ใครจะคิดกันเล่าว่าเวลาช่วยเหลือคนเนี่ยจะน่าอายแบบแปลกๆเล็กน้อย

“ขอบคุณมากนะอิมาวาริคุง”

“ไม่เป็นไรครับ ก็แค่ได้มาโดยบังเอิญ”

“ไม่เนียนเลยนะคะ”

“อะแฮ่มๆ! ได้มาโดยบังเอิญครับ ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับ”

“ฮุๆๆ”

“ก็บอกไม่มีอะไรไงครับ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

ไม่นะ! ไรท์จะเปิดเทอมอีกแล้ว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

130 ความคิดเห็น

  1. #91 0847787374 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 19:16
    โคเนโกะจังไม่เห็นแมวดำเหรอเนีย5555
    #91
    0
  2. #90 reader0000 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 17:34
    พ่อคนซึน~
    #90
    0
  3. #89 ข้าวพัด (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 16:29
    ข้าวพัดคุงเม้น
    #89
    0
  4. #88 Wolf-002 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 16:20
    อิมาวาริ อายด้วยหละ~~~~
    #88
    0