[RWBY]Silver Wolf of Remnant

ตอนที่ 44 : EPISODE37:Silver Wolf and The Dark Form

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 พ.ย. 63

“Semblance:Silver Fang”

พอสิ้นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวออร่ารอบๆก็เริ่มก่อตัวจนกลายเป็นรูปร่างคล้ายกับใบมีดสีเงิน มันสั่นไหวไมมาราวกับต้องการจะเฉือนร่างสามคนตรงหน้าออกไปเป็นชิ้นๆ 

ดาบSilver Soulที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวถูกสะบัดออกไปเบาพร้อมกับที่ดวงตาข้างซ้ายสีแดงเลือดของซี้กเห็นออร่าของเมอร์คิวรี่สั่นไหวเล็กน้อยทำให้คมมีดสเงินที่เกืดใมาจากออร่าพุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มผมสีเทาในทันที

“เอมเมอร์รัล ใช้Semblanceของเธอหาทางจัดการหมอนี่ซะ! นีโอมาช่วยฉันถ่วงเวลาเร็ว”

“เข้าใจแล้ว!”

‘ระวังคมมีดนั้นด้วย’

เอมเมอร์รัลพยักหน้ารับแล้วยกปืนยิงใส่ซี้กแล้วพยายามหาช่องโหว่ใช้พลังของเธอจัดการเด็กหนุ่มผมสีเงิน ส่วนนีโอก็กระชับร่มของตนแล้วยกโน๊ตของตนที่เขียนเตือนเมอร์คิวรี่ที่กำลังยกเท้าเตะคมมีดทิ้งอยู่ นีโอพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายแล้วดึงด้ามร่มออกมาเผยให้เห็นคมมีดสีเงินออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ร่างของเด็กหนุ่มแต่ร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินกลับพุ่งเข้าหาเด็กสาวผมสีน้ำตาลครึ่งชมพูครึ่ง

เคร้ง!

คมดาบสีเงินปะทะกับคมดาบสีเงินที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวจนเกิดประกายไฟจากการเสียดสี ดวงตาสีชมพูอ่อนสบตาเข้ากับดวงตาสองสีที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยว

นีโอกระโดดถอยออกไปพร้อมกับร่างที่เลือนหายไปก่อนที่ไหล่ของเด็กหนุ่มจะถูกบางอย่างเฉือนไปแต่เขากลับรู้ตัวทันก็ทำให้บาดแผลไม่ได้ลึกมาก

ดวงตาสองสีตวัดไปหาเอมเมอร์รัล ตัวเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วงว่าต้องเจอกับSemblanceที่สู้ได้ยากของอีกฝ่ายแต่ดูเหมือนว่าเด็กสาวผมสีเขียวผิวสีแทนจะประเมินตัวของเขาต่ำไปและไม่ได้สืบเรื่องดวงตาสีแดงเลือดของเขาดีพอว่ามันสามารถมองเห็นออร่าได้

มือของซี้กคว้าไปที่ข้อมือของนีโอที่กำลังซ่อนตัวหลังภาพลวงตาของเอมเมอร์รัลแล้วสับคออีกฝ่ายให้สลบไปแล้วรับร่างอีกฝ่ายมาวางไว้บนพื้นก่อนที่จะสะบัดดาบเบาๆพร้อมกับปรากฎคมมีดสีเงินนับสิบที่พุ่งเข้าหาร่างของเมอร์คิวรี่อย่างต่อเนื่องแล้วเอี้ยวตัวหลบกระสุนของเอมเมอร์รัลที่ได้ยิงมาก่อนที่จะชักปืนพกของตนออกมายิงสวนคมกระสุนสีเงินเข้าสู่ลำกล้องปืนคู่ของเด็กสาวผมสีเขียวจนมันระเบิดออกแต่นั้นเป็นเพียงแค่ภาพมายา

ปังๆๆๆ!!!!

กระสุนนั้นมีออร่าอยู่เบาบางมันก็มากพอที่จะทำให้ตัวของเขาหลบได้ แล้วก็ยกปืนพกขึ้นมาเล็งแล้วยิงอัดใส่ข้อมือทั้งสองของเด็กสาวในทันทีแต่ร่างบางกลับไม่บาดเจ็บเพราะตัวของเขาไม่อาจทำร้ายอดีตเพื่อนของตนลงแม้จะโกรธซักแค่ไหนก็เลยใช้กระสุนยางสุดท้ายก็จบด้วยยิงใส่ขอเท้าทั้งสองของเอมเมอร์รัลแล้วล้มลง

เคร้ง!

เสียงของพื้นรองเท้าเหล็กปะทะเข้ากับคมมีดสีเงินที่ถูกสร้างขึ้นมาจากออร่าที่ลอยอยู่บนอากาศ แต่ก็ทนได้ไม่นานเพราะคมมีดนั้นค่อยๆดูดกลืนออร่ารอบๆแล้วปรากฎคมมีดมากขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายมันก็เฉือนเข้าที่ข้อเท้าที่เป็นขาเทียมของเมอร์คิวรี่จนมันขาดสะบั้นส่งผลให้ร่างของเด็กหนุ่มผมสีเทาล้มลงไปกับพื้นเพราะว่าคมมีดนั้นเขาสั่งให้โจมตีเมอร์คิวรี่อย่างเดียวมันเลยไม่ตกอยู่ในภาพลวงตา

ซี้กเหลือบมองอดีตเพื่อนทั้งสามของตนเล็กน้อยแล้วอุ้มร่างของเอลิซ่าที่ชุ่มไปด้วยเลือดจากบาดแผลมากมายตามร่างปรากฎขึ้นมาให้เด็กหนุ่มเห็นโดยสิ่งที่เด่นชัดคือรอยแผลลากยาวจากแก้มไปถึงหางตา และรอยแผลลากยาวจากท้องไปจนถึงหน้าอก ซึ่งมันอาจจะทำให้เธอเสียโฉมไปได้เลย

“ซินเนอร์ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะซี้ก!”

“ฉันรู้…… แต่ไม่รับประกันว่าาจะไม่ทำร้ายเธอถ้าเธอมาขวางทางฉัน”

“นายนี่มันสุดๆจริงๆเลยแฮะ สู้ไม่ได้เลยพ่อหมาป่ากระหายเลือด”

“แล้วแต่ว่านายจะคิดยังไงเมอร์”

“หึๆ ถึงนายจะแยกตัวออกมาแต่ก็ยังเป็นนายอยู่ดีสินะ”

“ฉันเปลี่ยนไปจากที่เธอรู้เยอะเลยล่ะเอมเมอร์รัล”

มือสากๆสีขาวนวลลูบไปตามเส้นผมสีดำขลับของเด็กสาวที่สลบอยู่พร้อมกับร่างที่ก้าวผ่านตึกราบ้านช่องที่พังทลายไปหมด แล้วสุดท้ายก็มาพบกับพวกทีมRWBYและทีมJNPR มีกองกำลังทหารแอตลาสที่นำโดยเจมส์ ไอร่อนวู้ด กับมอเรียสที่ตอนนี้กำลังเช็คศพของกริมม์ที่เหลือ ส่วนกลินดาก็ตรวจสอบความเสียหายรอบๆ สุดท้ายก็คงเป็นออซปินที่กำลังยืนมองอยู่

พอทุกคนเห็นซี้ก็ทำท่าจะมาบ่นแต่พอเห็นร่าบางในอ้อมกอดนั้นเหล่าทีมแพทย์ก็ถลาเข้ามาพาร่างของเอลิซ่าไปรักษาในทันที

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันซี้ก?”

“…..ไม่รู้แต่ฉันไปเจอเธอในสภาพบาดเจ็บแบบนั้นคาดว่าน่าจะเจอกับ….ช่างเถอะ”

“เดี๋ยวสิ! มาพูดให้จบก่อน”

“ใจเย็นไวส์ หมอนั้นคงกำลังไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะมาโต้ตอบเธอหรอก”

“ฉันเห็นด้วยกับแม่แมวสาว องค์หญิงน้ำแข็งควรดูสภาพหมอนั้นด้วย”

รูบี้เข้ามาถามซี้กในทันทีแต่พอเจ้าตัวจะตอบก็รีบตัดบทแล้วเดินจากไปในทันที ไวส์พยายามทักท้วงแต่ก็ได้เบล็คกับหยางปรามเอาไว้ 

…….

กลับมาทางด้านซี้กที่เดินมาอยู่บนหน้าผาเพียงลำพัง

ฟันทั้งบนและล่างของเด็กหนุ่มฟอนัสหมาป่าสีเงินขบฟันแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลายแล้วคุกเข่าลงไปพร้อมกรีดร้องออกมาอย่างดังแต่าก็ไม่มีใครได้ยินเพราะเขาเดินออกมาไกลแล้ว มือข้าวขวาต่อยลงไปที่พื้นดินอย่างต่อเนื่องเพื่อระบายอารมณ์ทั้งหมดที่ได้พรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่องจนเริ่มปรากฎรอยถลอกออกมา

“ทำไมกัน! อีกแล้วเราปกป้องไม่ได้อีกแล้ว ทำไมกันวะ!”

มือข้างซ้ายขูดไปที่ดินน้ำตาเริ่มหยดออกมาราวกับจะระบายทุกสิ่ง ดวงตาสองสีสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่สิอาจจะเป็นเมื่อตอนที่ยังเด็กตอนที่เข้าใช้ชื่อซี้กการ์ตก่อนที่จะให้ชื่อนั้นกับอีกตัวตนนึงแล้วมาใช้ชื่อซี้กแทน เสียงอันเรียบนิ่งที่ปกติจะถูกใช้พูดออกมาแต่บัดนี้กลับถูกอารมณ์ที่เข้าตีกันแทรกออกมา

มือทั้งสองข้างที่กำแน่นก็เริ่มคลายออกแล้วทันใดนั้นก็มีมือมาทาบลงที่แผ่นหลังของซี้ก

“ก็คิดว่าเป็นอะไรไป นายน่ะ็ยังปกป้องฉันเอาไว้ได่ไม่ใช่รึไงซี้ก นายน่ะปกป้องทุกคนมาตลอดคุณเอลิซ่าเองก็คงอยากจะพูดแบบนั้นเหมือนกันนั้นแหละ”

ดวงตาสองสีสบตาเข้ากับดวงตาสีเงิน รูบี้ยิ้มออกมาอย่างสดใสร่าเริงตามปกติของเธอแล้วเข้าโอบกอดตัวของเด็กหนุ่มเอาไว้

“เพราะงั้น…… อย่าเศร้าไปเลยนะทำตัวเข้มแข็งเข้าไว้ซี้กของฉัน”

“………ขอบคุณนะรูบี้”

“อื้อ!”

ทั้งสองกอดกันอย่างนั้นจนซี้กสลบไปด้วยความเหนื่อยจากการต่อสู้

………

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง

“มีอะไรรึเปล่าครับนายหญิง?”

“ไม่มีอะไร ข้าแค่รู้สึกถึง……ตัวตนของลูกหลานของเฟนริส”

บุคคลปริศนารูปร่างเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผมสีดำในชุดที่เน้นการเคลื่อนไหวกล่าวถามหญิงสาวผมสีขาวผิวสีขาวซีดดวงตาขาวเป็นสีดำนัยย์ตาสีแดงฉานมีเส้นสีแดงลากผ่านใบหน้าอยู่ในชุดเดรสสีดำพร้อมเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้า

“ข้าอยากจะพบกับเขาจริงๆ อยากจะรู้ว่าเขาจะยังภักดีต่อข้าตามสายเลือดของเขาไหม หึๆ”

 

 

 

 

 

 

จบ

เหนื่อยๆ พักละ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น