[RWBY]Silver Wolf of Remnant

ตอนที่ 43 : EPISODE:36 Silver Wolf and The Fall of Vale

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงของรองเท้าหนังสัตว์ที่กระทบเข้ากับพื้นผ้าคลุมหมาป่าที่ปลิวไสวไปตามสายลมทับกับเสื้อสีขาวกับผ้าคลุมไหล่ มือทั้งสองข้างกำลังกำหมัดแน่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจฟันทั้งบนและล่างต่างกระทบเข้าหากันผมสีเงินสั่นไหวเล็กน้อยพร้อมกับหูและหางสีเงิน ดวงตาสีทองวาวโรจน์จดจ้องไปยังเมืองValeที่ตอนนี้กำลังกลายเป็นทะเลเพลิง

มือจับไปที่รั่วเหลฌกแล้วกระโดดข้ามตึกไปในทันที

เหตุการณืตอนนี้อยู่ในช่วงที่วิกฤตสุดๆ อุโมงค์ที่ได้แตกออกพร้อมปลดปล่อยเหล่ากริมม์จำนวนมากมายมหาศาลออกมาบุกยังเมืองVale

…….

ในขณะเดียวกันทีมRWBYนั้นกำลังจนมุมสี่สาวหันหลังชนกันรอบด้านเต็มไปด้วยกริมม์จำนวนมากมายมหาศาลและโรมันที่กำลังยืนแสยะยิ้มออกมาอยู่

“หึๆ ในเมื่อพวกเธอไม่มีเจ้าหนูซี้กอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ?”

“เงียบไปเลยไอบ้านี่”

รูบี้ตะโกนออกดมาพร้อมกับกระชับเคียวแน่นดวงตาสีเงินกวาดตามองไปรอบๆ แล้วเหลือบไปมองทีมของตนแล้วกล่าวถามออกไปว่า

“แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อดี?”

“คงมีแต่ต้องตีฝ่าออกไป พวกเธอพร้อมใช่ไหม?”

ไวส์กล่าวตอบพลางถามออกมาพร้อมกับเรเปียร์สีเงินที่ถูกจับตั้งท่าเตรียมสู้อย่างเต็มที่

“แล้วพวกเรามีทางเลือกรึไง?”

“เป็นไงเป็นกัน”

“ทีมRWBYลุย!!!!!”

เบล็คจับดาบของตนแล้วเตรียมใจ ส่วนหยางนั้นก็ชนหมัดกันเตรียมตีฝ่าวงล้อมของเหล่ากริมม์จำนวนมากมายมหาศาลออกไป รูบี้ก็พูดปลุกขวัญกำลังใจพร้อมกับพุ่งออกไปตามด้วยสามสาวที่เหลือ แต่ทันใดนั้นเองก็มีร่างสี่ร่างกระโดดลงมาจากบนฟ้าจัดการพวกกริมม์ที่ขวางทางไปจนหมด

ทีมJNPRนั้นเองพวกเขากระโดดลงมาพร้อมตั้งท่าเตรียมสู้สุดๆ

“มาเลยเจ้าพวกกริมม์เดี๋ยวแม่จะทุบให้แหลกเลย”

“เยอะกว่าที่คาดแฮะ”

“สถานการณ์แบบนี้ซี้กหายไปไหนเนี่ย?”

“ทุกคนไม่เป็นอะไรนะ?”

นอร่ากล่าวออกมาอย่างเสียงดังพร้อมกับฟาดค้อนบงดร่างของเหล่ากริมม์ที่พยายามจะกระโจนเข้ามาโจมตี ส่วนเรนก็กวาดดวงตาสีชมพูของตนมองเหล่ากริมม์พลางคะเนจำนวนอันมากมายของพวกมัน เพียร่าเองก็กวาดตามองหาตัวของซี้กที่บัดนี้หายไปไหนนั้นก็ไม่ทราบ สุดท้ายคงเป็นชอร์นที่หันไปถามสี่สาว

พวกกริมม์ก็บุกเข้ามาพร้อมกับ พวกเขาทั้งแปดคนเลยต้องตั้งแนวปองกันพลางตอบโต้อย่างสุดความสามารถแต่ทันใดนั้นเอง

“หายไปซะเหล่าเดรัจฉานเอ๋ย!”

ปรากฎร่างสูงใหญ่ผมสีเงินซึ่งเหมือนกับตัวของซี้กเด๊ะๆดาบใหญ่ถูกถือเอาไว้ด้วยมือข้างขวาที่พันผ้าพันแผล ร่างนั้นอยู่ในชุดเกราะสีเงินที่ทับเกราะโซ่อยู่ดวงตาสีทองแววตาคมกริบดั่งใบมีดกล้ามเนื้ออันใหญ่โต แผลเป็นจำนวนมากมายปรากฎออกมาหูและหางของหมาป่าสีเงินปลิวไสวไปตามสายลม

คมดาบใหญ่ถูกฟันผ่าความว่างเปล่าจนเกิดคลื่นดาบขนาดใหญ่ผ่าร่างของกริมม์จำนวนมากหายไปในทันที

“พวกคุณหนูกับสหายของนายน้อยไม่เป็นอะไรนะครับ?”

ดวงตาสีทองคมกริบดั่งใบมีดตวัดไปหาทีมRWBYและทีมJNPR จนรูบี้และชอร์นสะดุ้งเพราะออร่าทีึ่ชายหนุ่มคนนี้แผ่ออกมานั้นมันน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่ทางไวส์กลับขมวดคิ้วแล้วกล่าวออกมาด้วยความสงสัยปนไม่อยากเชื่อว่า

“เดี๋ยวนะคุณหนูกับสหายกับนายน้อยหรือว่า!?”

“ครับ ผมมอเรียส เดรย์เกอร์ข้ารับใช้ของนายน้อยซี้ก เดรยเกอร์ครับ”

“เดี๋ยวนะได้ยังไงกัน! ตอนที่คุณลุงไปเจอซี้กหมอนั้นยังเป็นแค่เด็กโขมยของอยู่เลยนิ”

“คือว่าตอนที่นายน้อยกลับมาจากแอตลาสพร้อมร้องไห้ตอนนั้น กระผมก็พามานอนพักแต่พอเปิดประตูเข้ามาอีกทีนายน้อยก็หนีออกจากบ้านไปแล้วครับ แล้วผมมาเจอกับนายน้อยเมื่อสองวันก่อนครับ”

ทุกคนต่างอึ้งและพูดไม่ออกเมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มฟอนัสหมาป่าสีเงินมีข้ารับใช้สุดแกร่งแถมยังมีประวัติดำมือที่หนีออกจากบ้านสุดท้ายเลยต้องมารับจ้างฆ่ากริมม์และโขมยของไปวันๆ

ก่อนที่มอเรียสจะกล่าวออกมาพร้อมตั้งท่าดาบขึ้น

“ตอนนี้ทางด้านไอร่อนวู้ดน่าจะพาทหารมาแล้วครับ เดี๋ยวกระผมจะถ่วงเวลาให้พวกท่านรีบไปหลบก่อน”

“อ-เอ๊ะแต่ว่า!”

“ถ้าพวกท่านเป็นอะไรข้าคงได้แต่คว้านท้องตัวเองไถ่โทษแล้วล่ะครับ”

“อ-อา! รีบไปเถอะเพียร่า”

เพียร่าพยายามจะทักท้วงแต่ทว่ากลับถูกกล่าวขัดทำให้พวกเขาทั้งแปดได้แต่จำยอมถอยออกไปหลบก่อน

รอยยิ้มของชายหนุ่มถูกฉีกออกมาเล็กน้อยเมื่อจ้องมองไปยังฝูงคลื่นกริมม์ที่กำลังเคลื่อนที่มาทางตัวของเขา ดาบใหญ่ถูกตวัดออกไปเบาๆสร้างกระแสลมเล็กน้อยก่อนที่จะเปล่งเสียงตะโกนก้องออกไปราวกับท้าทายฝูงคลื่นความตายที่กำลังถาโถมเข้ามา

“เข้ามาเลยกริมม์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

คมดาบใหญ่ถูกตวัดผ่าร่างของกริมม์หมาป่าBeowolfสามตัวแรกสุดพร้อมกับมือข้างซ้ายที่กำหมัดแน่นแล้วซัดเข้าไปที่ใบหน้าของกริมม์หมียักษ์Ursaจนมันผง่ะตามด้วยจับมันฉีกปากทิ้งแล้วเอาปากที่ฉีกออกมาเขวี้ยงไปใส่กริมม์นกยักษ์Nevermoreจนมันร่วงลงมาถูกหมัดขนาดใหญ่ซัดทะลุร่างไปในทันที

กล้ามเนื้อที่ขาของมอเรียสเกร็งแน่นแล้วส่งร่างของชายหนุ่มฟอนัสหมาป่าสีเงินออกไปแล้วใช้เท้าเหยียบกริมม์แมงป่องDeath Stalkerจนร่างแหลกเหลว หาบใหญ่ถูกแทงออกไป

ฉึก!

เสียงนั้นลอดผ่านเข้าสู่โสตประสาทแต่พอจะดึงกลับไม่สามารถดึงออกมาได้แล้วพบว่าเจ้ากริมม์Beringelกำลังจับดาบของเขาที่กำลังทะลุร่างของมันอยู่

“ชิ! ไอเจ้านี่!”

มอเรียสสบถออกมาเบาๆพลางจับเขี้ยวของเจ้ากริมม์หมูป่าBoarbatuskแล้วหักมันออกมาแทงเจ้าBeowolf ตัวนึงจนทะลุแล้วเหวี่ยงไปชนกับเจ้าBoarbatujskที่เขาหักงาไปจนมันล้มระเนระนาด

……..

“ส-สุดยอด!”(รูบี้)

“นี่มันนักรบคลั่งชัดๆ”(ไวส์)

“เป็นคนที่น่ากลัวกว่าพ่อซะอีก”(เบล็ค)

“รู้สึกแพ้แฮะ”(หยาง)

“นี่ใช้หมัดตรงๆเลยเหรอ!”(ชอร์น)

“ซี้กเป็นใครกันแน่ถึงได้มีคนๆนี้รับใช้?”(เพียร่า)

“ข-แข็งแกร่งสุดๆ!”(เรน)

“ฉันต้องให้คุณลุงสอนต่อยแรงๆให้ได้!”(นอร่า)

ทั้งแปดคนต่างมองการต่อสู้ของมอเรียสด้วยความตกตะลึงปนตื่นเต้นแต่ทันใดนั้นเองก็มีมือมาสะกิดเบล็คจนเจ้าตัวหันไปมองแล้วพบกับซันและเพื่อนของเขาเนปจูน

“รีบไปเถอะทหารแอตลาสมาแล้ว”

“พวกเราจะนำทางไปเอง”

ทั้งสองรีบพาทั้งแดออกไปในทันที มอเรียสเองก็เหมือนจะรู้ว่ามีกำลังเสริมมาแล้วเลยกระชากร่างของเจ้ากริมม์Beringelที่ถูกดาบของเขาปักอยู่มาด้วยพร้อมกับกระทืบพื้นอย่างแรงจนเกิดแง่งหินเสียบร่างของเหล่กริมม์ทีร่พยายามจะเข้ามาก่อนจะลากร่างของเจ้าBeringelที่กำดาบของเขาแน่นไม่ปล่อยมาด้วยแล้วฟาดลงไปที่พื้นจนมันตายในทันที

“ว่าไงมอเรียสซี้กล่ะ?”

“นายน้อยหายตัวไปไหนไม่รู้ แต่ติดต่อให้ฉันมาช่วยแกไอร่อนวู้ด”

“หึ! มาสู้ร่วมกันแบบวันเก่าๆไหมล่ะ?”

“เฮอะ! ก่อนที่แกจะรู้ว่าฉันเป็นฟอนัสงั้นเหรอ?”

“อย่าจิกกัดกันหน่อยเลยน่า”

“ไอคนที่ไล่ยิงฉันออกมาจากค่ายทหารแล้วขับไล่ฉันออกมาน่ะเงียบไปเลย”

มอเรียสพ่นลมหายใจออกมาอย่างแค้นเคืองพลางจับไปที่หัวของกริมม์นกยักษ์Nevermoreตัวนึงที่บินลงมาแล้วบดกระโหลกมันจนบี้อย่างไม่ปรานีระบายอารมณ์โกรธเคืองของตนออกมา ส่วนเจมส์ก็รู้สึกผิดเล็กน้อยพลางหยิบปืนขึ้นมาเป่าหัวกริมม์Beowolfที่พุ่งเข้ามาจนมันตายภายในนัดเดียว

แม้ตัวของมอเรียสจะยังโกรธเคืองเจมส์อยู่บ้างแต่ก็ยอมระงับอารมณ์โกรธแค้นของตนไว้แล้วเริ่มตั้งแนวป้องกันเเพราะถึงแม้พวกเขาจะมีกองกำลังทหารแอตลาสมาสนับสนุนแล้วก็ตามแต่พอกำจัดกริมม์ไปเรื่อยๆมันก็โผล่มาเรื่อยๆเช่นกัน

………..

“พวกนายจะมาขวางฉันสินะ เมอร์คิวรี่ เอมเมอร์รัล นีโอ”

เสียงอันเต็มไปด้วยวความโกรธของซี้กดังขึ้นมาดวงตาสีทองเผยประกายสังหารออกมาอย่างบ้าคลั่ง ด้านหลังของสามคนที่ถูกเรียกคือร่างของเอลิซ่าที่โชกเลือดอยู่ ดาบSilver Soulที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวถูกชักออกมา ออร่าถูกปลดปล่อยออกมา 

เมอร์คิวรี่กลืนน้ำลายเล็กน้อยดูเหมือนนายหญิงที่ซินเนอร์ทำงานให้จะไปปลุกหมาป่าสีเงินจอมกระหายเลือดออกมาซะแล้ว ส่วนเอมเมอร์รัลกับนีโอก็เผยสีหน้าจริงจังออกมาร่มถูกกางออกพร้อมกับปืนคู่ พวกเขาทั้งสามที่เคยอยู่กับซี้กมาก่อนรับรู้ความโหดเหี้ยมของอีกฝ่ายยามโกรธเป็นอย่างดี

เสื้อคุลมหนังหมาป่าสีเทาถูกปลดออกมาเพื่อให้เคลื่อนไหวได้ง่าย

“Semblance:Silver Fang”

 

 

 

 

 

 

 

 

จบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น