วีรชนไร้นาม ภาคที่1:อัศวินดำผู้ดำดิ่งสู่ความสิ้นหวัง(RE)

ตอนที่ 3 : EPISODE:3 Start War&Goddess

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    21 ม.ค. 64

“นี่มัน!?”

“หืม? มีอะไรเหรอเจ้าหนู?”

“แอสซาซินโดนกำจัดไปก่อนแล้วน่ะสิ”

“ฮู้ว~”

เด็กหนุ่มผมสีดำขลับสั้นประบ่ากำลังมองไปยังสิ่งที่ภูติรับใช้ของตนสังเกตการณ์มาได้คือร่างสูงโปร่งของนักฆ่าที่สวมหน้ากากกะโหลกกำลังโโนอัศวินดำไล่ต้อนและสุดท้ายก็โดนซัดจนล้มไปกับพื้นแล้วโยนขึ้นฟันใส่พร้อมระเบิดจนร่างของมันเหลือแค่เศษผ้าคลุมที่สลายหายไปเพียงแค่ละออง

ส่วนด้านหลังของเด็กหนุ่มเรียกมาดูก็คือชายหนุ่มร่างกำยำมีผมและเคราะสีแดงเข้มราวกับเปลวเพลิงกำลังอยู่ในเสื้อยืดสีขาวที่มีรูปแผ่นดินและกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้มดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกำลังจดจ้องการต่อสู้ราวกับกำลังวิเคราะห์ความสามารถของอัศวินดำ

“เจ้าอัศวินดำนั้นยังไม่เอาจริงตอนสู้กับแอสซาซิน”

“ว่ายังไงนะ!? โถ่เอ้ย! เจ้านี่ต้องเป็นเซเบอร์แน่เราต้องวางแผนใหม่ซะแล้วสิ”

“ฮึ่ม! ครั้งนี้อาจจะยากกว่าที่คิดซะแล้วสิแต่เจ้านี่น่าสนใจเป็นบ้าเลย ตัดสินใจแล้ว! ข้าจะเอาเจ้านี่เข้ากองทัพ”

“หา!? ไรเดอร์นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ!?”

เด็กหนุ่มผมสีดำขลับหรือเวเวอร์ เวลเว็ตได้แต่กุมหัวอย่างเหนื่อยอ่อนต่อความคิดของเซอร์แวนท์คลาสไรเดอร์ที่ตนเองได้อัญเชิญมา

…………………………

ณ บ้านแห่งหนึ่ง

“เติมเข้าไป เติมเข้าไป เติมๆๆ เติมซ้ำสี่ครั้ง เอ๊ะ ห้าครั้งเหรอเนี่ย เติมๆใส่ๆ เติมเข้าไป คราวนี้ห้าครัั้งสินะเอาล่ะ โอเคแล้ว”

เด็กหนุ่มผมสีส้มเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อสีม่วงกางเกงสีน้ำเงินกล่าวออกมาพลางใช้เท้าเขี่ยวาดวงอะไรซักอย่างจากเลือดขึ้นมาพลางมองกระดาษที่ถูกเขียนขึ้นแล้วมามัดรวมๆกัน ก่อนที่จะหยุดแล้วหันไปมองทีวีที่เปิดอยู่ ข้างๆของเขามีศพของคนในบ้านแห่งนี้นอนเรียงรายกันอยู่มากมาย

ก่อนที่เด็กหนุ่มผมสีส้มจะแสยะยิ้มไปให้กับเด็กชายที่ได้ถูกมัดอยู่แต่ทันใดนั้นเองความรู้สึกแสบร้อนที่หลังมือของเด็กหนุ่มแล้วพอมองลงไปก็พบกับรอยสักสีแดงบนหลังมือพร้อมกับที่วงแหวนเลิอดที่เขาวาดเอาไว้ส่องแสงขึ้น

ร่างของคนๆหนึ่งปรากฏขึ้นมาพร้อมกับดวงตาสีแดงรูบี้จดจ้องอีกฝ่ายพร้อมกับที่เด็กหนุ่มผมสีส้มทำท่าดีใจสุดๆออกมาก่อนที่ร่างนั้นจะจ้องไปที่เด็กชายที่กำลังถูกมัดพร้อมกับร้องไห้อยู่

“นาย…”

“อ-โอ้ว! ผมอุริว ริวโนะสุเกะเป็นฟรีแลนซ์ งานอดิเรกฆ่ายกครัว โดยเฉพาะเด็กๆและก็สาวๆ-”

ฟึบ!

ซวบ!

ตุบ!

ร่างของเด็กหนุ่มหรือริวโนะสุเกะล้มลงไปพร้อมกับรูกลวงกลางอกของตนก่อนที่ร่างนั้นจะเดินไปยังเด็กชายที่กำลังถูกมัดเอาไว้ดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องมองไปพร้อมกับยื่นมือที่ของตนไปหาอีกฝ่ายและ

กร๊อบ….

…………………………

“ไหวไหมผู้อัญเชิญต้องลาจากลูกสาวสุดที่รักเนี่ย?”

“ชิ! อารมณ์ดีจริงๆนะอเวนเจอร์”

“ข้าอารมณ์ดีตลอดนั้นแหละมาสเตอร์ หึๆ”

“เฮอะ ฉันไปดูสกายก่อนล่ะ”

อเวนเจอร์โบกมือเชิญพลางนั่งลงบนโซฟาแล้วทันใดนั้นร่างของเขาก็ลุกพรวดขึ้มาพร้อมกับที่รีบพุ่งไปทางห้องของสกายที่มิคาเอลกำลังจะไปในทันที และในทันใดที่มาถึงมือภายใต้เกราะสีดำก็คว้าที่คอเสื้อของมิคาเอลแล้วงโยนไปด้านหลังแล้วชักดาบสีแดงเลือดของตนขึ้นมาแล้วสะบัดออกไปในจังหวะเดียวกันที่ประตูถูกเปิดออกแล้วลำแสงสีทองพุ่งออกมา

ปิ่ว!

เคร้ง!

ตู้ม!

ร่างของอเวนเจอร์ต้านรับลำแสงสีทองด้วยคมดาบสีแดงเลือดจนเกิดคลื่นปะทะส่งให้ร่างของชายหนุ่มพุ่งทะลุไปอีกห้องในทันทีก่อนที่เจ้าตัวจะตั้งหลักได้หมุนตัวกลางอากาศแล้วยื่นมือออกไปพร้อมกับประกายเปลวเพลิงสีฟ้าครามที่แผ่ออกมาแล้วเกิดระเบิดสีครามขึ้น

ไอเย็นอันหนาวเหน็บแผ่ออกมาอย่างน่ากลัวแช่แข็งต้นทางของลำแสงสีทอง ส่วนมิคาเอลได้แต่มองอย่างหวาดๆเพราะถ้าเกิดเขาไม่คว้าสกายออกมาทันเด็กหญิงคงถูกแช่แข็งไปแล้วเป็นแน่แต่ทันใดนั้นก็มีร่างบางก้าวเดินออกมาจากห้องของสกายผมสีดำขลับเป็นเงาผูกเป็นทรงทวินเทลดวงตาสีแดงดุจอัญมณีอันเลอค่าชุดที่ใส่น้อยชิ้นจนมิคาเอลต้องปิดตาสกายและด้านหลังปรากฏคันธนูขนาดยักษ์

ดวงตาสีแดงประกายดุจโลหิตเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายมือซ้ายภายใต้เกราะสีดำกำดาบของตนแน่น

“พึ่งถูกอัญเชิญมาแท้ๆแต่มาทำลายคฤหาสน์มาสเตอร์ของข้าเลยนะอาร์เชอร์”

“อะไรกันฉันก็แค่จะจัดการศัตรูเท่านั้นแหละเป็นแค่คนเฝ้าวิหารกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเลยเหรอ?”

“ขอโทษทีละกันพอดีข้าเป็นอัศวิน”

ฟึบ!

ร่างของอเวนเจอร์พุ่งเข้าใส่เด็กสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นอาร์เชอร์ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบรับโดยลำแสงสีทองนับสิบที่พุ่งเข้ามา ร่างของชรายหนุ่มภายใต้ชุดเกราะสีดำบิดตัวกลางอากาศหลบไปสองแล้วสะบัดดาบปัดป้องไปได้อีกสามแล้วระเบิดเปลวเพลิงสีแดงเลือดใส่จนหายไปอีกสี่ปิดท้ายด้วยใช้เปลวเพลิงสีฟ้าครามแช่แข็งอันสุดท้ายไปแล้วพุ่งเข้าประชิดอีกฝ่ายแล้วตั้งท่าแทงดาบเตรียมปลิดชีวิตอีกฝ่าย

“หยุดก่อนอเวนเจอร์! สกายเป็นคนอัญเชิญอาร์เชอร์มา”

กึก!

“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่นะผู้อัญเชิญลูกของเจ้าตัวกะเปี๊ยกแค่นั้นอัญเชิญมาได้เนี่ยนะ?”

“อย่ามาเรียกว่าตัวกะเปี๊ยกนะเจ้าลุงเกราะดำหน้าโหด!”

ว่าแล้วเด็กหญิงก็เดินมาชี้หน้าเขารอยสักสีแดงรูปธนูบนหลังฝ่ามือนั้นบอกได้อย่างดีว่าเธอนั้นคือมาสเตอร์ฮอลโลว์ชำเลือิงมองอาร์เชอร์ขั่วครู่ก่อนที่จะลดดาบของตนลงแล้วเก็บดาบเข้าฝักไป

อาร์เชอร์ที่เห็นอีกฝ่ายรามือไปเธอก็ไม่คิดจะสู้ต่อก็กลับเก็บธนูยักษ์ด้านหลังที่ตนเรียกออกมาเตรียมยิงตอนที่อเวนเจอร์เตรียมแทงปลิดชีพเธอ

“ถือว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายเนี่ยที่ลูกสาวฉันดันได้รับสิทธิ์เป็นมาสเตอร์”

“ก็โชคดีแล้วไม่ใช่เหรอเจ้าได้อยู่กับลูกสาวที่รักแถมได้พันธมิตรมาแล้วนิ”

อเวนเจอร์ยักไหล่พลางนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายและแอบชำเลืองมองอาร์เชอร์เล็กน้อย

‘เฮ้อ~ สงครามครั้งนี้อาจจะวุ่นวายกว่าที่คิด’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #136 GateOfZero (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:35
    อังรีแน่ๆ
    #136
    0
  2. #96 totton23tv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 13:29
    ตอนสุดท้ายคืออิหยังซะ?งง
    #96
    0